Zovirax®

1 tabl. zawiera 200 mg acyklowiru; tabl. zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Zovirax® flakon 125 ml, zawiesina doustna 158,56zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy - syntetyczny analog nukleozydu purynowego, który in vitro i in vivo hamuje namnażanie herpeswirusów, takich jak: wirus Herpes simplex (HSV) typu 1 i 2 oraz wirus Varicella zoster (VZV). Hamujące działanie acyklowiru na namnażanie wymienionych wirusów jest wysoce wybiórcze. W komórkach niezakażonych endogenną kinazą tymidynową (TK) nie wykorzystuje skutecznie acyklowiru jako substratu, skutkiem czego toksyczne działanie leku na komórki ssaków jest niewielkie. Natomiast TK pochodzenia wirusowego, kodowana przez HSV i VZV, fosforyluje acyklowir do pochodnej monofosforanowej, która następnie ulega fosforylacji przez enzymy komórkowe do trójfosforanu acyklowiru. Trójfosforan acyklowiru stanowi substrat dla wirusowej polimerazy DNA i jest przez nią wbudowywany w wirusowy DNA, co w rezultacie powoduje zakończenie syntezy łańcucha DNA wirusa i hamuje jego replikację. Acyklowir tylko częściowo wchłania się z przewodu pokarmowego. Wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niewielkie (9-33%). Jest wydalany przez nerki, głównie w postaci niezmienionej; częściowo w postaci metabolitu - 9-karboksymetoksymetyloguaniny (10-15%). Stężenie acyklowiru w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi ok. 50% stężenia we krwi. T0,5 leku we krwi wynosi 3,8 h; u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek - 19,5 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Leczenie zakażeń wywołanych przez wirus opryszczki pospolitej: 200 mg 5 razy na dobę (co 4 h, z przerwą nocną) przez 5 dni, w ciężkich zakażeniach pierwotnych leczenie można przedłużyć. U pacjentów ze znacznie zmniejszoną odpornością (np. po przeszczepie szpiku) lub z zaburzeniami wchłaniania z przewodu pokarmowego dawkę można podwoić do 400 mg lub rozważyć podanie dożylne. Podawanie leku należy rozpocząć jak najwcześniej po rozpoznaniu zakażenia. W zakażeniach nawracających szczególnie ważne jest rozpoczęcie leczenie w okresie prodromalnym lub tuż po pojawieniu się pierwszych zmian. Zapobieganie nawrotom opryszczki pospolitej u pacjentów z prawidłową odpornością: 200 mg co 6 h lub 400 mg co 12 h; zapobiegawczo może również działać dawka zmniejszana stopniowo do 200 mg co 8-12 h; u niektórych pacjentów reakcja na zapobiegawcze podawanie leku występuje po zastosowaniu całkowitej dawki dobowej 800 mg. Stosowanie leku należy przerywać co 6-12 miesięcy w celu obserwacji ewentualnych zmian w przebiegu choroby. Zapobieganie zakażeniom wirusem opryszczki pospolitej u pacjentów ze zmniejszoną odpornością: 200 mg co 6 h; u pacjentów ze znacznie zmniejszoną odpornością lub z zaburzeniami wchłaniania z przewodu pokarmowego dawkę można podwoić do 400 lub rozważyć podanie dożylne. Okres zapobiegawczego stosowania leku zależy od czasu trwania zagrożenia zakażeniem. Leczenie zakażeń wywołanych przez wirus półpaśca i ospy wietrznej: 800 mg 5 razy na dobę (co 4 h, z przerwą nocną) przez 7 dni. U pacjentów ze znacznie zmniejszoną odpornością lub z zaburzeniami wchłaniania z przewodu pokarmowego należy rozważyć podanie dożylne. Najlepsze wyniki leczenia uzyskuje się, podając lek w ciągu 24 h po wystąpieniu wysypki. Dzieci. Leczenie zakażeń wywołanych przez wirus opryszczki pospolitej oraz zapobieganie zakażeniom wywołanym przez wirus opryszczki pospolitej u pacjentów ze zmniejszoną odpornością: ≥2 lat - dawka dla dorosłych; Leczenie zakażeń wirusem ospy wietrznej: 20 mg/kg mc. (maksymalnie do 800 mg) 4 razy na dobę, przez 5 dni; zazwyczaj dzieciom podaje się: Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. W leczeniu i zapobieganiu opryszczce u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CCr <10 ml/min) podaje się 200 mg 2 razy na dobę, co 12 h. W leczeniu zakażeń wirusem ospy wietrznej i półpaśca u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CCr 10-25 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 800 mg 3 razy na dobę, mniej więcej co 8 h, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CCr <10 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 800 mg 2 razy na dobę, co 12 h.

Wskazania

Leczenie zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych przez wirus opryszczki pospolitej (Herpes simplex), w tym pierwotnego i nawracającego opryszczkowego zakażenia narządów płciowych (z wyjątkiem zakażeń wirusem opryszczki pospolitej u noworodków oraz ciężkich zakażeń wirusem opryszczki pospolitej u dzieci ze znacznie zmniejszoną odpornością). Zapobieganie nawrotom opryszczki pospolitej (Herpes simplex) u pacjentów z prawidłową odpornością. Zapobieganie zakażeniom wywołanym przez wirus opryszczki pospolitej (Herpes simplex) u pacjentów ze zmniejszoną odpornością. Leczenie zakażeń wywołanych przez wirus ospy wietrznej i półpaśca (Varicella zoster).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na acyklowir, walacyklowir lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Acyklowir usuwany jest z organizmu przez nerki - należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i u osób w podeszłym wieku. Ponadto u tych pacjentów należy zachować ostrożność, gdyż narażeni są na zwiększone ryzyko działań niepożądanych dotyczących układu nerwowego - należy ich uważnie obserwować. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania dużych dawek acyklowiru i zapewnić właściwy stan nawodnienia organizmu np. w przypadku leczenia półpaśca, aby uniknąć uszkodzenia nerek. Ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek zwiększa się podczas stosowania innych leków nefrotoksycznych. Obecnie brak wystarczających danych klinicznych, aby wnioskować, że leczenie acyklowirem zmniejsza możliwość wystąpienia powikłań związanych z półpaścem u pacjentów z prawidłową odpornością. Długotrwałe lub wielokrotne podawanie acyklowiru pacjentom ze znacznie zmniejszoną odpornością może spowodować selekcję szczepów wirusa o zmniejszonej wrażliwości na lek, mogących nie reagować na dalsze leczenie acyklowirem. Tabletki zawierają laktozę - nie należy ich stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: ból głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, wysypka (w tym z nadwrażliwości na światło), świąd, zmęczenie, gorączka. Niezbyt często: przyspieszone, rozsiane wypadanie włosów (związek z działaniem acyklowiru nie jest pewny), pokrzywka. Rzadko: reakcja anafilaktyczna, duszność, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny oraz aktywności enzymów wątrobowych we krwi, obrzęk naczynioruchowy, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Bardzo rzadko: pobudzenie, splątanie, drżenia, niezborność ruchowa, zaburzenia wymowy, omamy, drgawki, senność, śpiączka, objawy psychotyczne, encefalopatia (powyższe działania niepożądane dotyczące układu nerwowego są zwykle przemijające i na ogół stwierdzane u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub innymi czynnikami predysponującymi), niedokrwistość, zmniejszenie liczby krwinek białych, małopłytkowość, zapalenie wątroby, żółtaczka, ostra niewydolność nerek, ból nerkowy (ból może być związany z niewydolnością nerki/nerek).

Ciąża i laktacja

W rejestrze ciąż u kobiet narażonych na jakąkolwiek postać acyklowiru stwierdzono występowanie zaburzeń; nie wykazano zwiększenia liczby wad wrodzonych wśród pacjentek narażonych na acyklowir w porównaniu do populacji ogólnej, a stwierdzone przypadki wad wrodzonych nie wykazywały cech umożliwiających potwierdzenie ich związku przyczynowego z leczeniem. W ciąży stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Ostrożnie stosować w okresie karmienia piersią; acyklowir osiąga w mleku stężenia stanowiące 60-410% stężenia we krwi matki. Nie obserwowano znaczącego klinicznie wpływu acyklowiru na liczbę, morfologię lub ruchliwość ludzkich plemników.

Interakcje

Acyklowir wydalany jest w mechanizmie aktywnego wydzielania w kanalikach nerkowych - leki podawane jednocześnie, które współzawodniczą o ten mechanizm, mogą zwiększać stężenie acyklowiru we krwi. Probenecyd i cymetydyna zwiększają AUC acyklowiru oraz zmniejszają jego klirens nerkowy; jednoczesne stosowanie z mykofenolanem mofetylu zwiększa stężenie acyklowiru i nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu we krwi (nie ma konieczności zmiany dawkowania, ze względu na szeroki przedział terapeutyczny acyklowiru). Stosowanie z ogólnie podawaną teofiliną powoduje zwiększenie AUC teofiliny o ok. 50% - zaleca się kontrolowanie stężenia teofiliny we krwi.

Preparat zawiera substancję Aciclovir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 200 mg, 400 mg lub 800 mg acyklowiru.

1 tabl. zawiera 200 mg acyklowiru; tabl. zawierają laktozę.

1 g maści do oczu zawiera 30 mg acyklowiru.

1 g kremu zawiera 50 mg acyklowiru. Preparat zawiera alkohol cetostearylowy oraz glikol propylenowy.

1 fiolka zawiera 250 mg lub 500 mg acyklowiru. Lek zawiera sód.

1 tabl. zawiera 200 mg, 400 mg lub 800 mg acyklowiru. Preparat zawiera laktozę.

1 g kremu zawiera 50 mg acyklowiru i 10 mg hydrokortyzonu. Preparat zawiera alkohol cetostearylowy i glikol propylenowy.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 g kremu zawiera 50 mg acyklowiru.

1 g kremu zawiera 50 mg acyklowiru. Krem zawiera glikol propylenowy i alkohol cetostearylowy.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.