Zofenil Plus

1 tabl. powl. zawiera 30 mg zofenoprylu wapniowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu; lek zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Zofenil Plus 28 szt., tabl. powl. 25,93zł 2017-10-31

Działanie

Preparat hipotensyjny - połączenie inhibitora ACE (zofenopryl) z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd). Obie substancje mają uzupełniające sposoby działania i wywierają addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe. Zofenopryl jest inhibitorem enzymu katalizującego przemianę angiotensyny I do wazopresyjnej angiotensyny II, jak również rozpad bradykininy. Zahamowanie ACE prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II, a tym samym zmniejszenia zwężenia naczyń i wydzielania aldosteronu. Zmniejszenie wydzielania aldosteronu może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu we krwi, przy jednoczesnej utracie sodu i wody. W wyniku zmniejszenia stężenia angiotensyny II dochodzi do przerwania ujemnego sprzężenia zwrotnego z reniną i do zwiększenia aktywności reninowej osocza. Mechanizm działania zofenoprylu obniżający ciśnienie tętnicze to w głównej mierze efekt zahamowania czynności układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym, który wpływa na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych krętych dalszych. Zwiększa wydalanie sodu i chlorków w moczu w przybliżeniu w podobnych ilościach. Zwiększonemu wydalaniu sodu z moczem może towarzyszyć utrata potasu i wodorowęglanów. Prawdopodobnie poprzez blokadę układu RAA jednoczesne podawanie zofenoprylu zapobiega utracie potasu powodowanej przez tiazydowe leki moczopędne. Zofenopryl po podaniu doustnym wchłania się szybko i całkowicie, po czym niemal w całości ulega konwersji do zofenoprylatu (postaci aktywnej), który osiąga Cmax po 1,5 h od doustnego podania preparatu. Zidentyfikowano 8 metabolitów zofenoprylu, głównym jest zofenoprylat (22%), który ulega następnie dalszym przemianom na różnych szlakach metabolicznych. T0,5 zofenoprylatu wynosi 5,5 h. Jest wydalany z moczem (69%) i kałem (26%). Po podaniu doustnym hydrochlorotiazyd wchłania się dobrze (biodostępność 65-75%) i osiąga Cmax w czasie 1-5 h. W 92 % wiąże się z białkami osocza. T0,5 wynosi 5,6-14,8 h. Hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie przez nerki.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę. Przed rozpoczęciem podawania leku złożonego zalecane jest indywidualne dostosowanie dawki poszczególnych substancji czynnych (tj. zofenoprylu i hydrochlorotiazydu). Jeżeli jest to uzasadnione klinicznie, można rozważyć bezpośrednią zmianę leczenia z monoterapii na leczenie preparatem złożonym. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłowym klirensem kreatyniny nie ma konieczności zmiany dawkowania. U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (CCr >45 ml/min) nie ma konieczności zmiany dawkowania; nie zaleca się stosowania leku u pacjentów CCr Sposób podania. Lek stosować raz na dobę, z posiłkiem lub bez. W celu ułatwienia połknięcia, tabletkę można podzielić na dwie części i połknąć jedną po drugiej, w wyznaczonym czasie podawania. Linia podziału na tabletce nie służy do podziału tabletki na 2 równe dawki.

Wskazania

Leczenie łagodnego i umiarkowanego samoistnego nadciśnienia tętniczego. Lek złożony jest wskazany do stosowania przez pacjentów, u których nie można odpowiednio kontrolować ciśnienia krwi tylko przy użyciu zofenoprylu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na zofenopryl, inne inhibitory ACE, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidów lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy związany z leczeniem inhibitorami ACE w wywiadzie. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny 2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, gdyż nie reagują oni na podawanie leków przeciwnadciśnieniowych działających na drodze hamowania układu renina-angiotensyna. Nie zaleca się stosowania w zawale serca u pacjentów poddawanych hemodializom. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek (CCr 3), należy przerwać przyjmowanie zofenoprylu i innych jednocześnie stosowanych leków. U pacjentów z cukrzycą należy ściśle monitorować stężenie glukozy we krwi - inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych, także tiazydowe leki moczopędne mogą zaburzać tolerancję glukozy. Tiazydy mogą przyspieszyć ujawnienie cukrzycy u pacjentów z cukrzycą utajoną; mogą powodować uczynnienie lub zaostrzenie układowego tocznia rumieniowatego; mogą powodować hiperurykemię i wywołać napad dny u podatnych pacjentów. Ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych może być związane zwiększenie stężenia cholesterolu i trójglicerydów. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwanie podawania leku; jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym, zaleca się ochronę ciała przed światłem słonecznym lub sztucznym promieniowaniem UV. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą chorobą wątroby tiazydowe leki moczopędne należy stosować ostrożnie, gdyż niewielkie zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobową. Stosowanie inhibitorów ACE rzadko wiąże się z występowaniem zespołu, który rozpoczyna się od żółtaczki cholestatycznej i postępuje do piorunującej martwicy wątroby a (czasami) do zgonu. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub znacznego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie zofenoprylu i zastosować odpowiednie leczenie. Inhibitory ACE mogą być mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej, niż u pacjentów innych ras. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Przebyty obrzęk naczynioruchowy o innej etiologii (niezwiązany z przyjmowaniem inhibitorów ACE) potencjalnie zwiększa ryzyko wystąpienia tej reakcji po zastosowaniu leków z tej grupy. W razie wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani, leczenie należy natychmiast przerwać, a pacjenta pozostawić pod obserwacją (z wdrożeniem odpowiedniego leczenia, w razie potrzeby), aż do całkowitego ustąpienia objawów. Obrzęk naczynioruchowy jelit powinien być uwzględniany w diagnostyce różnicowej bólów brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. Reakcje rzekomoanafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i poddawanych jednocześnie dializie z zastosowaniem błon wysokoprzepływowych, np. AN 69 (należy zastosować inny rodzaj błon lub lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy), podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu (zalecane jest stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych z innej grupy) lub u pacjentów poddawanych terapii odczulającej jadem owadów błonkoskrzydłych (należy czasowo odstawić inhibitor ACE przed odczulaniem). W razie wystąpienia kaszlu, należy rozważyć etiologię jatrogenną. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: zawroty głowy, ból głowy, kaszel. Niezbyt często: zakażenia, zapalenie oskrzeli, ból gardła, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipokaliemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, bezsenność, senność, omdlenia, wzmożone napięcie, dusznica bolesna, migotanie przedsionków, zawał serca, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie, nadciśnienie, duszność, nudności, niestrawność, zapalenie żołądka, zapalenie dziąseł, suchość w jamie ustnej, ból brzucha, obrzęk naczynioruchowy, łuszczyca, trądzik, suchość skóry, świąd, pokrzywka, ból pleców, wielomocz, osłabienie, choroba grypopodobna, obrzęk obwodowy, zaburzenia erekcji, zwiększenie stężenia kreatyniny, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątrobowych. Podczas stosowania leku złożonego mogą wystąpić poniższe działania niepożądane charakterystyczne dla poszczególnych substancji czynnych stosowanych w monoterapii. Zofenopryl - często: zawroty głowy, ból głowy, kaszel, nudności, wymioty, zmęczenie; niezbyt często: wysypka, kurcze mięśni, osłabienie; rzadko: obrzęk naczynioruchowy. Następujące działania niepożądane zostały zaobserwowane w związku z leczeniem inhibitorami ACE - agranulocytoza, pancytopenia, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, parestezje, zaburzenia smaku, zaburzenia równowagi, ciężka hipotonia, wystąpienie lub nasilenie niewydolności nerek (także przypadki ostrej niewydolności nerek), zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (zwłaszcza w przypadku współistnienia niewydolności nerek, ciężkiej niewydolności serca i nadciśnienia naczyniowo-nerkowego), zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu, liczby płytek krwi i leukocytów, zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny we krwi, obrzęk naczynioruchowy obejmujący twarz i tkanki jamy ustnej oraz gardła (w pojedynczych przypadkach notowano zgony na skutek niedrożności dróg oddechowych); rzadko: depresja, zmiana nastroju, zaburzenia snu, stan splątania, niewyraźne widzenie, szumy uszne, nagłe zaczerwienienie, duszności, zapalenie zatok, nieżyt nosa, zapalenie języka, zapalenie oskrzeli, skurcz oskrzeli, ból brzucha, biegunka, zaparcia, suchość w ustach, reakcje alergiczne i objawy nadwrażliwości (w tym: świąd, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wykwity łuszczycopodobne, łysienie; objawom tym mogą towarzyszyć: gorączka, ból mięśni, ból stawów, eozynofilia i (lub) zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych), nadmierna potliwość, ból mięśni, zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia erekcji; bardzo rzadko: hipoglikemia, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, obrzęki obwodowe, ból w klatce piersiowej; pojedyncze przypadki: tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego (w połączeniu z niedociśnieniem), zapalenie trzustki, niedrożność jelit, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby; częstość nieznana: nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego. Hydrochlorotiazyd: leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, reakcje anafilaktyczne, jadłowstręt, odwodnienie, dna, cukrzyca, zasadowica metaboliczna, hiperurykemia, zaburzenia elektrolitowe (w tym hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipochloremia, hiperkalcemia), hiperglikemia, hiperamylazemia, apatia, stany splątania, depresja, nerwowość, niepokój, zaburzenia snu, drgawki, zaburzenia świadomości, śpiączka, ból głowy, zawroty głowy, parestezje, porażenie, widzenie na żółto, nieostre widzenie, krótkowzroczność (nasilenie), zmniejszone wydzielanie łez, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zaburzenia rytmu serca, kołatanie, hipotonia ortostatyczna, zakrzepica, zatorowość, wstrząs, zapalenie płuc, śródmiąższowe choroby płuc, obrzęk płuc, suchość w ustach, nudności, wymioty, dyskomfort w okolicy żołądka, biegunka, zaparcia, ból brzucha, niedrożność porażenna, wzdęcia, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie pęcherzyka żółciowego, świąd, plamica, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, skórny toczeń rumieniowaty, martwicze zapalenie naczyń, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, kurcze mięśni, ból mięśni, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, glukozuria, zaburzenia wzwodu, astenia, gorączka, uczucie zmęczenia, nasilone pragnienie, zmiany w elektrokardiogramie, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, zwiększenie stężenia trójglicerydów we krwi.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane. Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Zofenopryl stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku, gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Stosowanie hydrochlorotiazydu w II i III trymestrze może zaburzać płodowo-łożyskowy przepływ krwi oraz może powodować u płodu i noworodka objawy, takie jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość. Nie zaleca się stosowania leku złożonego podczas karmienia piersią, zwłaszcza podczas karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Tiazydowe leki moczopędne w dużych dawkach powodują intensywną diurezę, mogą hamować wydzielanie mleka. Jeśli lek złożony jest stosowany podczas karmienia piersią, dawka powinna być możliwie najmniejsza.

Uwagi

Podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia senności, zawrotów głowy i uczucia zmęczenia. Hydrochlorotiazyd obecny w preparacie złożonym może powodować dodatnie wyniki testów antydopingowych. Przed wykonaniem badań oceniających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydowych leków moczopędnych. Tiazydy mogą zmniejszać stężenie PBI (jod związany z białkami) w surowicy, bez objawów zaburzeń czynności tarczycy.

Interakcje

Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez zastosowanie inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa częstość występowania niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - takie połączenie nie jest zalecane; jeśli takie skojarzenie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty łącznie z dokładnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Stosowanie zofenoprylu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zburzeniem czynności nerek (GFR2). Zofenopryl może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność; jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może dodatkowo zwiększyć już istniejące ryzyko toksyczności litu - jednoczesne stosowanie litu i leku złożonego nie jest zalecane; jeżeli jest konieczne należy kontrolować stężenie litu we krwi. Stosowanie zofenoprylu w skojarzeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (m.in. spironolakton, triamteren, amiloryd), preparatami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas zwiększa ryzyko hiperkaliemii - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane; jeżeli jest wskazane ze względu na wystąpienie hipokaliemii, należy zachować ostrożność oraz często oznaczać stężenie potasu we krwi oraz EKG. Rozpoczęcie leczenia zofenoprylem u pacjentów przyjmujących wcześniej duże dawki leków moczopędnych może spowodować hipowolemię i niedociśnienie tętnicze; ryzyko to można zmniejszyć, przerywając podawanie leku moczopędnego lub zwiększając ilość przyjmowanych płynów i soli lub rozpoczynając leczenie małymi dawkami zofenoprylu. Ponadto działanie hipotensyjne preparatu nasilają: inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. leki blokujące receptory β-adrenergiczne, leki blokujące receptory α-adrenergiczne, antagoniści wapnia), nitrogliceryna i inne azotany lub inne leki rozszerzające naczynia, pewne leki znieczulające oraz alkohol. Stosowanie z opioidami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, barbituranami może powodować niedociśnienie ortostatyczne. Cymetydyna może zwiększać ryzyko działania hipotensyjnego. Sympatykomimetyki mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE; pacjenci powinni być ściśle monitorowani, aby potwierdzić, że pożądany efekt został osiągnięty. Leki zobojętniające treść żołądkową zmniejszają biodostępność inhibitorów ACE. Pokarm może spowolnić, ale nie zmienia stopnia wchłaniania zofenoprylu. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, po podaniu preparatów złota w postaci iniekcji (np. aurotiojabczanu sodu) rzadko zgłaszano objawy azotynopodobne (zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie). Stosowanie zofenoprylu z cyklosporyną zwiększa ryzyko nefrotoksyczności; z allopurynolem, lekami immunosupresyjnymi, cytostatykami, prokainamidem - ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości i leukopenii. Reakcje rzekomoanafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i poddawanych jednocześnie dializie z zastosowaniem błon wysokoprzepływowych. Badania in vitro wykazały brak istotnych interakcji zofenoprylu z lekami metabolizowanymi z udziałem enzymów cytochromu P-450. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki hipoglikemizujące) może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii; tiazydy także mogą zaburzać tolerancję glukozy - u pacjentów z cukrzycą należy często kontrolować glikemię. Stosowanie NLPZ może zmniejszać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE oraz tiazydowych leków moczopędnych, ponadto zwiększa ryzyko hiperkaliemii oraz niewydolności nerek - należy zachować ostrożność (zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku); pacjentów nawodnić oraz monitorować czynność nerek. Glikokortykosteroidy, kortykotropina (ACTH), amfoterycyna B i.v. karbenoksolon lub leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę podawane z hydrochlorotiazydem mogą nasilać zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemię. Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i leków mogących powodować częstoskurcz typu torsades de pointes, np. niektórych leków przeciwarytmicznych, niektórych leków przeciwpsychotycznych i innych leków, o których wiadomo, że wywołują torsades de pointes. Hipokaliemia i hipomagnezemia wywołana stosowaniem tiazydów może przyczyniać się do wystąpienia zaburzeń rytmu serca spowodowanych podawaniem glikozydów naparstnicy. Żywice jonowymienne (kolestyramina i kolestypol) zaburzają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych - sulfonamidowe leki moczopędne należy przyjmować co najmniej 1 h przed lub 4 -6 h po zażyciu tych leków. Hydrochlorotiazyd może osłabiać reakcję na aminy presyjne, tj. adrenalina, noradrenalina (działanie to nie jest jednak wystarczające do wykluczenia ich stosowania z hydrochlorotiazydem); może nasilać działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryny); może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny; może zwiększać stężenie kwasu moczowego we krwi i z tego względu może być konieczne zwiększenie dawki leków stosowanych w leczeniu dny (probenecydu, sulfinpirazonu). Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol. Tiazydy mogą zwiększać stężenie wapnia we krwi. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i tiazydowych leków moczopędnych z trimetoprimem zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkalcemii.

Preparat zawiera substancje Hydrochlorothiazide, Zofenopril calcium.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 30 mg zofenoprylu wapniowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu; lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg amlodypiny (w postaci benzenosulfonianu amlodypiny), 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 10 mg amlodypiny (w postaci benzenosulfonianu amlodypiny), 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 80 mg lub 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 2,5 mg ramiprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (HL) lub 5 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu (HD); tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, odpowiednio: 40 mg+12,5 mg lub 80 mg+12,5 mg lub 80 mg+25 mg. Lek zawiera laktozę i sorbitol.

1 tabl. powl. zawiera walsartan i hydrochlorotiazyd, odpowiednio: 80 mg+12,5 mg lub 160 mg+12,5 mg lub 160 mg+25 mg lub 320 mg+12,5 mg lub 320 mg+25 mg. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 5 mg nebiwololu (w postaci chlorowodorku) oraz 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg ramiprylu i odpowiednio 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 8 mg lub 16 mg cyleksetylu kandesartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.