Zavedos®

1 fiolka zawiera 5 mg lub 10 mg chlorowodorku idarubicyny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Zavedos® 1 fiolka, proszek do sporz. roztw. do wstrz. 1269,96 zł 2018-01-25

Działanie

Cytostatyk z grupy antybiotyków antracyklinowych. Idarubicyna jest substancją wbudowującą się w DNA, wchodzącą w interakcje z topoizomerazą II i powodującą zahamowanie syntezy kwasów nukleinowych. W porównaniu z doksorubicyną i daunorubicyną odznacza się większą lipofilnością, co oznacza zwiększony wychwyt komórkowy. Po podaniu dożylnym T0,5 wynosi 11-25 h. Jest metabolizowana do idarubicynolu, który jest wydalany z moczem i żółcią.

Dawkowanie

Dożylnie. Ostra białaczka nielimfoblastyczna (ANLL)/ ostra białaczka szpikowa (AML). Dorośli: 12 mg/m2 pc./dobę, przez 3 dni, zgodnie ze schematem leczenia skojarzonego z cytarabiną; inny schemat dawkowania stosowany w monoterapii i w leczeniu skojarzonym: 8 mg/m2 pc./dobę przez 5 dni. Dzieci: 10-12 mg/m2 pc./dobę, przez 3 dni, zgodnie ze schematem leczenia skojarzonego z cytarabiną. Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL). Dorośli: 12 mg/m2 pc./dobę, przez 3 dni w monoterapii. Dzieci: 10 mg/m2 pc./dobę, przez 3 dni w monoterapii. Konieczne jest jednak dostosowanie zalecanego dawkowania do zaburzeń hematologicznych u danego pacjenta, a w przypadku leczenia skojarzonego - do dawek pozostałych leków cytotoksycznych. Na ogół dawkę oblicza się na podstawie całkowitej powierzchni ciała pacjenta. Szczególne grupy pacjentów. Nie ustalono odpowiedniej dawki leku u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz nerek. Należy rozważyć zmniejszenie dawki u pacjentów, u których stężenie bilirubiny i (lub) kreatyniny przekracza 2 mg%. Nie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i (lub) nerek. Sposób podania. Lek podawać we wlewie dożylnym w ciągu 5-10 min, przez wprowadzone wcześniej cewniki do dożylnego wlewu, przez które przepływa roztwór 0,9% chlorku sodu lub 5% dekstrozy. Bezpośrednie szybkie wstrzyknięcie nie jest zalecane, ze względu na ryzyko wynaczynienia, które może nastąpić nawet pomimo prawidłowego umieszczenia igły w żyle.

Wskazania

Dorośli. Ostra białaczka nielimfoblastyczna (ANLL), określana również jako ostra białaczka szpikowa (AML) - idarubicyna wywołuje remisje zarówno w terapii pierwszego rzutu, jak i u pacjentów z nawrotami choroby lub nieodpowiadających na terapię. Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) - jako lek drugiego rzutu. Dzieci. Ostra białaczka szpikowa (AML) - w połączeniu z cytarabiną jako lek pierwszego rzutu w celu uzyskania indukcji remisji. Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) - jako lek drugiego rzutu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na idarubicynę, inne antracykliny lub antracenodiony lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek. Ciężka kardiomiopatia. Ciężka niewydolność mięśnia sercowego. Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. Ciężkie zaburzenia rytmu serca. Utrzymująca się supresja szpiku kostnego. Wcześniejsze leczenie maksymalną kumulacyjną dawką idarubicyny i (lub) innymi antracyklinami lub antracenodionami. Okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Leczenie idarubicyną można rozpocząć po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności wcześniej stosowanych leków cytotoksycznych (takich jak: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość oraz uogólnione zakażenia). Nie określano granicznej dawki kumulacyjnej idarubicyny podawanej dożylnie. Kardiomiopatię spowodowaną leczeniem idarubicyną obserwowano jednak u 5% pacjentów, w przypadku których dawki kumulacyjne dożylnej idarubicyny wynosiły 150-290 mg/m2. Czynnikami ryzyka kardiotoksyczności są: aktywna lub utajona choroba sercowo-naczyniowa, uprzednie lub jednoczesne napromienianie śródpiersi/okolicy osierdzia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenodionami oraz jednoczesne stosowanie leków, które mogą upośledzać kurczliwość mięśnia sercowego. Monitorowanie czynności serca musi być szczególnie dokładne u pacjentów, u których osiągnięto wysokie kumulacyjne dawki preparatu oraz u pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka. Szczególnie ostrożnie stosować u niemowląt oraz dzieci (podatność na kardiotoksyczność antracyklin jest większa w tej grupie wiekowej), dlatego też konieczne jest prowadzenie długoterminowych, okresowych badań czynności serca u tych pacjentów. Wtórna białaczka występuje częściej u pacjentów, u których leki te podaje się w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, wcześniej intensywnie leczonych lekami cytotoksycznymi oraz gdy dawki antracyklin były zwiększane. W białaczkach tego typu okres utajenia może trwać 1-3 lat. Podawanie szczepionek z żywych lub żywych atenuowanych drobnoustrojów pacjentom z obniżoną odpornością na skutek podawania chemioterapii, w tym idarubicyny, może prowadzić do ciężkich infekcji lub zgonu. Należy unikać szczepienia za pomocą żywych szczepionek u pacjentów przyjmujących idarubicynę. Można podawać szczepionki inaktywowane (tzw. martwe), ale reakcja na takie szczepionki może być osłabiona. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zakażenia, niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, anoreksja, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i/lub żołądka, biegunka, ból brzucha lub uczucie pieczenia, łysienie, czerwony kolor moczu przez 1-2 dni po padaniu preparatu, gorączka, ból głowy, dreszcze. Często: zastoinowa niewydolność serca, bradykardia, tachykardia zatokowa, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, kardiomiopatia, krwotoki miejscowe, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył, krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, wysypka, świąd, nadwrażliwość podrażnionej skóry. Niezbyt często: posocznica, wtórna białaczka (ostra białaczka szpikowa i zespół mielodysplastyczny), odwodnienie, hiperurykemia, zawał mięśnia sercowego, nieprawidłowości w zapisie EKG, wstrząs, zapalenie przełyku, zapalenie okrężnicy (w tym ciężkie zapalenie jelit, neutropeniczne zapalenie jelit z perforacją), pokrzywka, hiperpigmentacja skóry i paznokci, zapalenie tkanki łącznej, martwica tkanek. Rzadko: krwotok mózgowy. Bardzo rzadko: anafilaksja, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa, powikłania zakrzepowo-zatorowe, uderzenia gorąca, nadżerki/owrzodzenie żołądka, rumień dystalnych części ciała. Częstość nieznana: pancytopenia, zespół lizy guza, reakcje miejscowe. Ponadto, podczas leczenia idarubicyną, obserwowano kardiotoksyczność wczesną: tachykardia zatokowa i (lub) nieprawidłowości zapisu EKG - niespecyficzne zmiany odcinka ST-T; tachyarytmia, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy; bradykardia; blok przedsionkowo-komorowy; blok odnóg pęczka Hisa. Opóźniona kardiotoksyczność zwykle rozwija się w późniejszej fazie leczenia idarubicyną lub w ciągu 2-3 miesięcy po zakończeniu leczenia: zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory i zastoinowa niewydolność serca. Obserwowano również podostre objawy w postaci zapalenia osierdzia/mięśnia sercowego. Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny i stanowi efekt toksyczności zależnej od wielkości dawki kumulacyjnej. Opisywano powikłania występujące kilka miesięcy lub nawet lat po zakończeniu leczenia. Podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania idarubicyny obserwowano zakrzepowe zapalenie żył z powikłaniami zatorowymi, w tym zatorowością płucną (w niektórych przypadkach prowadzącą do śmierci). Idarubicyna może powodować hiperurykemię w wyniku nasilenia katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu rozpadowi komórek nowotworowych w wyniku działania leku (zespół lizy guza).

Ciąża i laktacja

Embriotoksyczność idarubicyny wykazano zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. Idarubicynę można stosować w czasie ciąży jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści przeważają nad możliwym ryzykiem dla płodu. Pacjentkę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu. Kobiety, u których stosuje się idarubicynę muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji. Nie wiadomo czy idarubicyna lub jej metabolity wydzielane są z mlekiem ludzkim. Podczas stosowania preparatu nie zaleca się karmienia piersią. Idarubicyna może uszkadzać chromosomy ludzkich plemników, dlatego mężczyźni leczeni idarubicyną powinni stosować skuteczne metody antykoncepcyjne do 3 miesięcy od zakończenia leczenia.

Uwagi

W celu zminimalizowania ryzyka ciężkiego uszkodzenia serca, przed rozpoczęciem leczenia idarubicyną należy ocenić czynność serca, a następnie monitorować ją trakcie terapii - regularne określać frakcję wyrzutową lewej komory w czasie leczenia (wentrykulografia izotopowa MUGA oraz echokardiografia ECHO) oraz natychmiast przerwać podawanie preparatu w momencie stwierdzenia pierwszych objawów uszkodzenia serca. Zaleca się, aby wyjściowej oceny funkcji serca dokonywać przy użyciu EKG oraz wentrykulografii lub echokardiografii, szczególnie u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę frakcji wyrzutowej lewej komory (badania MUGA lub ECHO), zwłaszcza gdy kumulacyjna dawka antracyklin przyjęta przez pacjenta jest zwiększona. Przez cały czas obserwacji pacjenta, ocenę należy dokonywać tą samą metodą. Przed każdym cyklem leczenia idarubicyną oraz w czasie jego trwania należy oceniać parametry hematologiczne, w tym liczbę białych krwinek wraz z rozmazem. Przed rozpoczęciem oraz podczas leczenia należy kontrolować czynność nerek i wątroby. Po rozpoczęciu leczenia należy ocenić stężenie kwasu moczowego, potasu, wapnia, fosforanów i kreatyniny. Nawodnienie, alkalizacja moczu oraz profilaktyczne podawanie allopurynolu w celu zapobieżenia hiperurykemii może zminimalizować potencjalne powikłania zespołu lizy guza.

Interakcje

Stosowanie skojarzonych schematów chemioterapii obejmujących inne leki hamujące czynność szpiku kostnego może prowadzić do nasilenia tego działania. Stosowanie idarubicyny w połączeniu z innymi potencjalnie kardiotoksycznymi chemioterapeutykami, jak również jednoczesne podawanie z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy (np. inhibitory kanału wapniowego), wymaga monitorowania czynności serca przez cały okres leczenia. Zmiany w czynności wątroby spowodowane lekami stosowanymi równocześnie z idarubicyną mogą mieć wpływ na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność preparatu. Zastosowanie radioterapii w czasie podawania idarubicyny lub w okresie 2-3 tyg. przed rozpoczęciem leczenia idarubicyną może powodować nasiloną supresję szpiku kostnego. Idarubicyny nie należy mieszać z innymi lekami. Należy unikać przedłużonego kontaktu z roztworami zasadowymi, ponieważ dochodzi wówczas do rozkładu leku. Nie należy mieszać z heparyną z powodu niezgodności chemicznej, która może prowadzić do precypitacji. W przypadku skojarzonego stosowania doustnych produktów przeciwzakrzepowych i przeciwnowotworowej chemioterapii zaleca się zwiększenie częstości kontrolowania wskaźnika INR. Równoczesne podanie cyklosporyny A jako pojedynczego czynnika uwrażliwiającego komórki nowotworowe znacząco zwiększało wartość AUC idarubicyny (1,78 razy) oraz idarubicynolu (2,46 razy) u pacjentów z ostrą białaczką. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest znane. U niektórych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki.

Cena

Zavedos®, cena 100% 1269,96 zł

Preparat zawiera substancję Idarubicin hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 5 mg lub 10 mg chlorowodorku idarubicyny.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera: 0,215 ml alkoholowo - wodnego wyciągu (1:11) odpowiadającego: 10 mg korzenia dzikiego indygo, 7,5 mg korzenia jeżówki purpurowej oraz 2 mg ziela żywotnika zachodniego. Preparat zawiera laktozę i sacharozę.

1 fiolka zawiera 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 kaps. zawiera 150 mg cerytynibu.

1 ml zawiesiny zawiera 40 mg octanu megestrolu w postaci zmikronizowanej. Preparat zawiera sacharozę.

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 6 mg paklitakselu; lek zawiera etanol (391 mg/ml) oraz polioksylenowany olej rycynowy, tj. rycynooleinian makrogologlicerolu (527 mg/ml).

1 fiolka proszku zawiera 38,5 µg blinatumomabu. Po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań końcowe stężenie blinatumomabu wynosi 12,5 µg/ml.

1 ml zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny. Lek zawiera sód (3,54 mg/ml).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie Chłoniak: przyczyny, objawy, rodzaje, leczenie

Chłoniaki to nowotwory złośliwe wywodzące się z białych krwinek. Objawy chłoniaków bywają niespecyficzne: mogą nimi być np. uczucie zmęczenia, nocne poty czy ...

więcej

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) - przyczyny, objawy i leczenie

Młodzieńcza białaczka mielomonocytowa (JMML) to rzadki rodzaj białaczki, który występuje u niemowląt i małych dzieci, z reguły u tych poniżej 2. roku ...

więcej

Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie Ostra białaczka szpikowa (AML) - przyczyny, objawy i leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML - acute myeloid leukemia) to nowotwór układu krwiotwórczego, który w większości przypadków dotyka dorosłych. Ryzyko jej rozwoju zwiększa ...

więcej

Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie Białaczka u niemowląt - przyczyny, objawy i leczenie

Białaczka u niemowląt to rzadko występująca, ale bardzo złośliwa choroba nowotworowa układu krwiotwórczego. Białaczka niemowlęca cechuje się znacznym zaawansowaniem choroby już w ...

więcej

Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie Białaczka włochatokomórkowa: przyczyny, objawy, leczenie

Białaczka włochatokomórkowa (hairy cell leukemia - HCL) to rzadka odmiana przewlekłej białaczki limfocytowej. Nie ma leku powodującego wyleczenie z białaczki włochatokomórkowej, ale ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.