Yervoy

1 ml koncentratu zawiera 5 mg ipilimumabu; lek zawiera sód - 0,1 mmol (2,30 mg)/ml.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Yervoy 1 fiolka 40 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy. Ipilimumab jest substancją wzmacniającą aktywność limfocytów T, która specyficznie blokuje hamujący sygnał CTLA-4, co powoduje aktywację limfocytów T, proliferację i zwiększenie nacieku limfocytów T w guzach, prowadząc do śmierci komórek nowotworu. Mechanizm działania ipilimumabu jest pośredni, poprzez wzmacnianie odpowiedzi immunologicznej, której mediatorem są limfocyty T. Po wielokrotnym podaniu ipilimumabu co 3 tyg. klirens nie zmienia się w czasie i występuje minimalna kumulacja systemowa przy współczynniku kumulacji równym 1,5 lub mniejszym. Stan stacjonarny ipilimumabu zostaje osiągnięty po podaniu 3. dawki. Średni końcowy T0,5 wynosi 15,4 dni. Klirens ipilimumabu wzrasta wraz ze wzrostem masy ciała oraz wraz ze zwiększeniem początkowej wartości aktywności LDH; jednakże nie jest konieczne dostosowanie dawki do zwiększonej aktywności LDH lub masy ciała, jeśli lek podaje się w dawce wyrażonej w mg/kg mc.

Dawkowanie

Dożylnie, we wlewie. Dorośli: 3 mg/kg mc. co 3 tyg. Ogółem podaje się 4 dawki. Pacjentom należy podać cały kurs indukcji (4 dawki), jeśli tolerują leczenie, niezależnie od pojawiania się nowych zmian lub powiększenia zmian już istniejących. Ocenę odpowiedzi ze strony guza należy przeprowadzić dopiero po zakończeniu terapii indukcyjnej. Leczenie działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego może wymagać wstrzymania dawki lub zaprzestania leczenia ipilimumabem i włączenia ogólnego podawania dużych dawek kortykosteroidów. W niektórych przypadkach można rozważyć podanie innego leku immunosupresyjnego. Nie zaleca się zmniejszania dawki ipilimumabu. Całkowite zaprzestanie podawania ipilimumabu: biegunka lub zapalenie jelit stopnia 3. lub 4.; zwiększenie aktywności AspAT lub AlAT > 8 x GGN (górna granica normy) lub bilirubiny całkowitej > 5 x GGN; wysypka stopnia 4. lub świąd stopnia 3.; neuropatia ruchowa lub czuciowa stopnia 3. lub 4.; inne układy narządowe (np. zapalenie nerek, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, nieinfekcyjne zapalenie mięśnia sercowego) - ≥ reakcje pochodzenia immunologicznego stopnia 3. (pacjenci z ciężką, tj. stopnia 3. lub 4. endokrynopatią kontrolowaną hormonalnym leczeniem zastępczym mogą być dalej leczeni), ≥ zaburzenia oczne pochodzenia immunologicznego nieodpowiadające na miejscowe leczenie immunosupresyjne, stopnia 2. Wstrzymanie podawania ipilimumabu: biegunka lub zapalenie jelita grubego o umiarkowanym nasileniu, które albo nie poddają się kontroli terapeutycznej lub są przewlekłe (5-7 dni) lub nawracają; umiarkowane zwiększenie aktywności aminotransferazy (AspAT lub AlAT > 5 do ≤ 8 x GGN) lub stężenia bilirubiny całkowitej (> 3 do ≤ 5 x GGN); umiarkowana lub ciężka (stopnia 3.) wysypka skórna lub dotyczący całego ciała/nasilony świąd, niezależnie od jego etiologii; ciężkie działania niepożądane dotyczące gruczołów dokrewnych, np. zapalenie przysadki mózgowej lub zapalenie tarczycy, które nie są odpowiednio kontrolowane za pomocą hormonalnego leczenia zastępczego lub leczenia immunosupresyjnego w dużych dawkach; umiarkowana (stopnia 2.) niejasna diagnostycznie neuropatia ruchowa, osłabienie mięśniowe lub neuropatia czuciowa (trwająca dłużej niż 4 dni); inne działania niepożądane o umiarkowanym nasileniu. W przypadku wystąpienia ww. działań niepożądanych należy: 1. wstrzymać dawkę do czasu zmniejszenia się nasilenia działania niepożądanego do stopnia 1. lub 0. (lub powrotu do stanu wyjściowego); 2. jeśli toksyczność ustąpiła, należy powrócić do dawkowania (do chwili podania wszystkich 4 dawek lub do 16 tyg. po pierwszej dawce, cokolwiek nastąpi wcześniej); jeśli toksyczność nie ustąpiła, należy wstrzymać dawki aż do ustąpienia działania toksycznego, a następnie powrócić do dawkowania (do chwili podania wszystkich 4 dawek lub do 16 tyg. po pierwszej dawce, cokolwiek nastąpi wcześniej); 4. odstawić ipilimumab, jeśli nasilenie działania toksycznego nie zmniejszy się do stopnia 1. lub 0. (lub powrotu do stanu wyjściowego). Szczególne grupy pacjentów. Z wyników populacyjnych badań farmakokinetycznych wynika, że nie jest konieczne specjalne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek ani u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w podeszłym wieku. Sposób podania: zalecany czas trwania wlewu wynosi 90 min. Lek można podawać dożylnie bez rozcieńczania lub po rozcieńczeniu do stężenia od 1-4 mg/ml 0,9% roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań lub 5% roztworem glukozy do wstrzykiwań. Nie podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym lub w bolusie.

Wskazania

Leczenie zaawansowanego czerniaka (nieoperacyjnego lub z przerzutami) u dorosłych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ipilimumab lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Jednoczesne podawanie ipilimumabu i wemurafenibu nie jest zalecane, ze względu na ryzyko zwiększenia aktywności aminotransferaz (AlAT lub AspAT > 5 x GGN - górna granica normy) i bilirubiny (stężenie bilirubiny całkowitej > 3 x GGN). Leczenie ipilimumabem jest związane z występowaniem zapalnych działań niepożądanych, spowodowanych zwiększoną lub nadmierną aktywnością układu immunologicznego (działania niepożądane pochodzenia immunologicznego), które mogą być ciężkie lub zagrażające życiu, mogą dotyczyć przewodu pokarmowego, wątroby, skóry, narządów dokrewnych lub innych narządów. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego konieczne może być czasowe wstrzymanie lub całkowite zaprzestanie podawania ipilimumabu oraz zastosowanie leczenia wspomagającego, w tym leczenia kortykosteroidami w dużych dawkach podawanymi dożylnie, z podaniem lub bez podania innych leków immunosupresyjnych. U pacjentów stosujących ipilimumab należy monitorować przedmiotowe i podmiotowe objawy, które mogą wskazywać na wystąpienie zapalenia jelita grubego pochodzenia immunologicznego lub perforacji przewodu pokarmowego (biegunka, zwiększona częstość wypróżnień, ból brzucha lub obecność krwi w kale, z lub bez gorączki). Biegunkę lub zapalenie jelita grubego, które wystąpiły po podaniu ipilimumabu należy jak najszybciej zdiagnozować, aby wykluczyć etiologię zakaźną lub inną. W leczeniu lżejszych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego stosowano loperamid, uzupełnienie płynów i kortykosteroidy doustnie. W leczeniu ciężkich objawów - duże dawki kortykosteroidów podawane dożylnie (metylprednizolonem 2 mg/kg mc. na dobę). Pacjentów należy badać, czy nie doszło do perforacji przewodu pokarmowego lub zapalenia otrzewnej. Doświadczenie z badań klinicznych, dotyczących postępowania w opornej na steroidy biegunce i zapaleniu jelita grubego jest ograniczone - stosowano infliksymab w dawce 5 mg/kg mc. Przed podaniem każdej dawki ipilimumabu należy oznaczać aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny we krwi, gdyż zmiany wyników badań laboratoryjnych mogą wskazywać na wystąpienie zapalenia wątroby pochodzenia immunologicznego. W celu wykluczenia innych przyczyn uszkodzenia wątroby, w tym wskutek infekcji, progresji nowotworu lub działania jednocześnie stosowanych leków, a także w celu monitorowania objawów, aż do ich ustąpienia należy oznaczać aktywność AspAT, AlAT i stężenie bilirubiny całkowitej. Biopsje wątroby wykonane u pacjentów z hepatotoksycznością pochodzenia immunologicznego wykazały cechy ostrego stanu zapalnego (neutrofile, limfocyty i makrofagi). W leczeniu ciężkiej hepatotoksyczności stosowano duże dawki kortykosteroidów podawane dożylnie oraz mykofenolan mofetylu. Należy kontrolować stan skóry, z uwagi na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego. Leczenie wysypki i świądu, indukowanych przez ipilimumab, zależy od ich nasilenia. W leczeniu lżejszych działań niepożądanych ze strony skóry stosowano leki przeciwhistamionowe i kortykosteroidy doustnie. W leczeniu ciężkich objawów - duże dawki kortykosteroidów podawane dożylnie. Z uwagi na ryzyko wystąpienia działań neurologicznych pochodzenia immunologicznego, należy przeanalizować przypadki niemożliwej do wyjaśnienia neuropatii ruchowej, osłabienia mięśniowego lub neuropatii czuciowej trwającej > 4 dni oraz wykluczyć przyczyny niezapalne, takie jak progresja choroby, infekcje, zespoły metaboliczne oraz działania jednocześnie stosowanych leków. Należy zwrócić uwagę na postępujące objawy neuropatii ruchowej i zastosować odpowiednie leczenie. Pacjentów należy leczyć zgodnie z wytycznymi dotyczącymi postępowania z neuropatią czuciową oraz natychmiast rozpocząć dożylne podanie kortykosteroidów. Przed rozpoczęciem podawania oraz przed podaniem każdej dawki ipilimumabu należy wykonywać badania czynności tarczycy. Endokrynopatia pochodzenia immunologicznego wywołana przez ipilimumab może objawiać się niedoczynnością podwzgórza, przysadki mózgowej, niewydolnością nadnerczy oraz niedoczynnością tarczycy, a pacjenci mogą prezentować objawy niespecyficzne, które mogą przypominać inne stany patologiczne, np. przerzuty do mózgu lub inne choroby. Najczęstszym obrazem klinicznym są bóle głowy i zmęczenie, mogą wystąpić także zaburzenia pola widzenia, zmiany zachowania, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmniejszenie ciśnienia. Należy wykluczyć przełom nadnerczowy jako przyczynę objawów występujących u pacjenta. Doświadczenie kliniczne dotyczące endokrynopatii związanej ze stosowaniem ipilimumabu jest ograniczone. W przypadku wystąpienia objawów przełomu nadnerczowego, np. ciężkiego odwodnienia, niedociśnienia lub wstrząsu zaleca się jak najszybsze dożylne podanie kortykosteroidów oraz należy ocenić czy pacjent nie ma sepsy lub zakażenia. Jeżeli obecne są objawy niewydolności nadnerczy, ale pacjent nie jest w przełomie nadnerczowym, należy rozważyć wykonanie dalszych badań, w tym laboratoryjnych i obrazowych. Ocena badań laboratoryjnych określających czynność narządów dokrewnych może być wykonana zanim rozpocznie się leczenie kortykosteroidami. W przypadku nieprawidłowych wyników badań obrazowych przysadki mózgowej lub badań laboratoryjnych określających czynność narządów dokrewnych, zaleca się krótkotrwałe leczenie kortykosteroidami w dużej dawce (np. deksametazon w dawce 4 mg co 6 h), w celu leczenia stanu zapalnego danego narządu. Należy także włączyć odpowiednie hormonalne leczenie zastępcze, które może być długoterminowe. W przypadku zapalenia błony naczyniowej oka, zapalenia tęczówki lub zapalenia nadtwardówki, związanych z leczeniem ipilimumabem, należy rozważyć miejscowe podanie kortykosteroidów w postaci kropli do oczu. Pacjentów z czerniakiem gałki ocznej, pierwotnym czerniakiem ośrodkowego układu nerwowego i czynnymi przerzutami do mózgu nie włączano do głównego badania klinicznego ipilimumabu. W badaniach klinicznych nie badano pacjentów, którzy w wywiadzie podawali choroby autoimmunologiczne (inne niż bielactwo i odpowiednio kontrolowane niedobory endokrynologiczne, takie jak hypotyroidyzm), w tym wymagające ogólnego leczenia immunosupresyjnego z powodu wcześniej rozpoznanej aktywnej choroby autoimmunologicznej lub jako leczenia podtrzymującego po przeszczepieniu narządu. Ipilimumab może wpływać na leczenie immunosupresyjne, powodując zaostrzenie choroby podstawowej lub zwiększając ryzyko odrzucania przeszczepu. Stosowania ipilimumabu należy unikać u pacjentów z ciężką chorobą autoimmunologiczną, w której dalsza aktywacja układu immunologicznego mogłaby stanowić zagrożenie życia. U innych pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi w wywiadzie, ipilimumab należy stosować z zachowaniem ostrożności, po dokładnym rozważeniu prawdopodobnego, indywidualnego stosunku ryzyka do korzyści. W przypadku ciężkiej reakcji na wlew, infuzję ipilimumabu należy przerwać i wdrożyć odpowiednie leczenie. Pacjenci z łagodnymi i umiarkowanymi reakcjami na wlew mogą otrzymywać ipilimumab pod starannym nadzorem. Można rozważyć podanie leków przeciwgorączkowych i przeciwhistaminowych jako premedykacji. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ipilimumabu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. U pacjentów z aktywnością aminotransferaz ≥ 5 x GGN lub stężeniem bilirubiny > 3 x GGN przed rozpoczęciem leczenia, ipilimumab należy podawać z zachowaniem ostrożności. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci <18. rż. - nie stosować. Zawartość sodu w preparacie: 0,1 mmol (2,30 mg) sodu/ml należy uwzględnić w przypadku leczenia pacjentów będących na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Niepożądane działanie

Po dawce 3 mg/kg mc. Bardzo często: zmniejszenie apetytu, biegunka, wymioty, nudności, wysypka, świąd, zmęczenie, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, gorączka. Często: ból w obrębie guza, niedokrwistość, limfopenia, niedoczynność przysadki mózgowej, niedoczynność tarczycy, odwodnienie, hipokaliemia, stan splątania, obwodowa neuropatia czuciowa, zawroty głowy, ból głowy, senność, niewyraźne widzenie, ból oka, zmniejszenie ciśnienia, uderzenie gorąca, duszność, kaszel, krwawienie z układu pokarmowego, zapalenie jelit (w tym zgon), zaparcie, refluks żołądkowo-przełykowy, ból brzucha, nieprawidłowa czynność wątroby, zapalenie skóry, rumień, bielactwo, pokrzywka, łysienie, nocne poty, suchość skóry, ból stawów, ból mięśni, bole mięśniowo-szkieletowe, kurcze mięśniowe, dreszcze, astenia, obrzęki, ból, zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: posocznica (w tym zgon), wstrząs septyczny (w tym zgon), zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego, zespół paranowotworowy, niedokrwistość hemolityczna (w tym zgon), małopłytkowość, eozynofilia, neutropenia, nadwrażliwość, niewydolność nadnerczy, nadczynność tarczycy, hipogonadyzm, hiponatremia, zasadowica, hipofosfatemia, zespół rozpadu guza, zmiany stanu umysłowego, depresja, zmniejszenie libido, zespół Guillain-Barre (w tym zgon), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (aseptyczne), omdlenie, neuropatia nerwów czaszkowych, obrzęk mózgu, neuropatia obwodowa, ataksja, drżenie, mioklonie, dyzartria, zapalenie błony naczyniowej oka, krwawienie do ciała szklistego, zapalenie tęczówki, zmniejszenie ostrości widzenia, uczucie obecności ciała obcego w oczach, zapalenie spojówek, arytmia, migotanie przedsionków, zapalenie naczyń, angiopatia (w tym zgon), niedokrwienie obwodowe, hipotonia ortostatyczna, niewydolność oddechowa, zespół ostrej niewydolności oddechowej - ARDS (w tym zgon), nacieki w płucach, obrzęk płuc, zapalenie płuc, alergiczny nieżyt nosa, perforacja przewodu pokarmowego (w tym zgon), perforacja jelita grubego (w tym zgon), perforacja jelit (w tym zgon), zapalenie otrzewnej (w tym zgon), zapalenie żołądka i jelit, zapalenie uchyłków, zapalenie trzustki, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, wrzód żołądka, wrzód jelita grubego, zapalenie przełyku, niedrożność, niewydolność wątroby (w tym zgon), zapalenie wątroby, powiększenie wątroby, żółtaczka, toksyczna nekroliza naskórka (w tym zgon), leukoklastyczne zapalenie naczyń, łuszczenie skóry, polimialgia reumatyczna, zapalenie stawów, niewydolność nerek (w tym zgon), kłębuszkowe zapalenie nerek, kwasica kanalikowa, brak miesiączki, niewydolność wielonarządowa (w tym zgon), reakcja związana z podaniem wlewu, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia TSH, zmniejszenie stężenia kortyzolu we krwi, zmniejszenie stężenia kortykotropiny we krwi, zwiększenie aktywności lipazy, zwiększenie aktywności amylazy we krwi, zmniejszenie stężenia testosteronu we krwi. Dodatkowe działania niepożądane po innych dawkach (zarówno 3 mg/kg mc.). Z częstością 4%: objawy grypopodobne, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi. Z częstością <1%: zespół podrażnieniowo – oponowy (meningismus), zapalenie mięśnia sercowego, wysięk osierdziowy, kardiomiopatia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, rumień guzowaty, zmiany koloru włosów, autoimmunologiczne zapalenie nerek, autoimmunologiczne zapalenie trzustki, objawy przypominające miastenię, osłabienie mięśni, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, nadczynność przysadki mózgowej, wtórna niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przytarczyc, zapalenie tarczycy, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, zapalenie błon śluzowych, zakaźne zapalenie otrzewnej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie powiek, obrzęk oka, zapalenie twardówki, zapalenie tętnicy skroniowej, objaw Raynauda, zapalenie odbytu, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, wyprysk, łuszczyca, zespół uwalniania cytokin, sarkoidoza, hematuria, białkomocz, zwiększona aktywność GGT, zmniejszenie stężenia hormonu stymulującego tarczycę (TSH) we krwi, zmniejszenie stężenia gonadotropiny we krwi, zmniejszenie stężenia tyroksyny, dodatni wynik oznaczenia przeciwciał przeciwjądrowych, nieprawidłowe stężenie prolaktyny we krwi, hipokalcemia, leukopenia, policytemia, limfocytoza, zapalenie wielomięśniowe, zapalenie mięśni gałki ocznej, zapalenie mięśni, niedosłuch neurosensoryczny i autoimmunologiczna neuropatia ośrodkowa (zapalenie mózgu).

Ciąża i laktacja

Ludzkie IgG1 przenikają przez barierę łożyskową. Ipilimumab nie jest zalecany do stosowania w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcji, chyba że korzyść kliniczna przeważa nad potencjalnym ryzykiem. Nie wiadomo, czy ipilimumab przenika do mleka ludzkiego. Przenikanie ludzkich immunoglobulin typu G do ludzkiego mleka jest niewielkie, a ich doustna biodostępność mała. Nie przypuszcza się, aby narażenie ogólne noworodka było duże i nie oczekuje się wpływu na karmionego piersią noworodka/dziecko. Jednakże, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionego piersią dziecka, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie ipilimumabu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Uwagi

Z powodu potencjalnych działań niepożądanych, takich jak zmęczenie należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, do czasu poznania indywidualnej reakcji na lek.

Interakcje

Ipilimumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym i nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450 oraz inne enzymy metabolizujące leki. Przeprowadzono badanie interakcji lekowych ipilimumabu podawanego w monoterapii i w skojarzeniu z chemioterapią (z dakarbazyną lub paklitakselem/karboplatyną), oceniające interakcje z izozymami CYP (w szczególności CYP1A2, CYP2E1, CYP2C8 i CYP3A4) u pacjentów z nieleczonym wcześniej zaawansowanym czerniakiem. Nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między ipilimumabem a paklitakselem/karboplatyną, dakarbazyną lub jej metabolitem, 5-aminoimidazolo-4-karboksamidem (AIC). Należy unikać stosowania ogólnego kortykosteroidów przed rozpoczęciem podawania ipilimumabu z powodu ich potencjalnego wpływu na aktywność farmakodynamiczną i skuteczność ipilimumabu. Jednakże po włączeniu ipilimumabu można stosować ogólnie kortykosteroidy oraz inne leki immunosupresyjne w leczeniu działań niepożądanych pochodzenia immunologicznego. Wydaje się, że ogólne stosowanie kortykosteroidów po włączeniu ipilimumabu nie zaburza jego skuteczności. Krwotoki z przewodu pokarmowego są działaniem niepożądanym związanym z ipilimumabem, dlatego pacjentów, u których konieczne jest równoczesne stosowanie ipilimumab i leczenia zmniejszającego krzepliwość należy dokładnie monitorować. Jednoczesne podawanie ipilimumabu i wemurafenibu nie jest zalecane, ze względu na zwiększoną hepatotoksyczność.

Preparat zawiera substancję Ipilimumab.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml koncentratu zawiera 5 mg ipilimumabu; lek zawiera sód - 0,1 mmol (2,30 mg)/ml.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.