Xanax® SL

1 tabl. zawiera 0,25 mg, 0,5 mg, 1 mg lub 2 mg alprazolamu. 1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 0,5 mg, 1 mg lub 2 mg alprazolamu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Xanax® SL 30 szt., tabl. podjęzykowe 77,60zł 2017-10-31

Działanie

Triazolowa pochodna benzodiazepiny. Wykazuje działanie anksjolityczne, uspokajające, nasenne, miorelaksacyjne i przeciwdrgawkowe. Lek zwiększa aktywność układu GABA-ergicznego, który działa hamująco na struktury o.u.n. Po podaniu doustnym tabl. o natychmiastowym uwalnianiu maksymalne stężenie leku w osoczu osiągane jest po 1-2 h; po podaniu tabl. o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenie leku w osoczu występuje po 5-11 h. Biodostępność alprazolamu po podaniu tabl. o natychmiastowym uwalnianiu i tabl. o przedłużonym uwalnianiu jest identyczna, bardzo podobne są też okresy półtrwania i stężenia metabolitów, co wskazuje na podobny metabolizm i eliminację. Po podaniu tabl. o przedłużonym uwalnianiu co 12 h lub tej samej dawki leku w postaci tabl. o natychmiastowym uwalnianiu w 4 dawkach podzielonych dziennie, maksymalne i minimalne stężenie w stanie stacjonarnym dla obu rodzajów tabletek są takie same. T0,5 alprazolamu wynosi 12-15 h, a u osób w podeszłym wieku wynosi średnio 16 h. W warunkach in vitro alprazolam wiąże się z białkami surowicy w 80%. Lek jest metabolizowany głównie na drodze oksydacji do prawie nieaktywnego benzofenonu i α-hydroksyalprazolamu o aktywności o połowę mniejszej od alprazolamu. Eliminacja leku i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Leczenie powinno trwać jak najkrócej. Należy regularnie oceniać stan pacjenta i potrzebę przedłużania leczenia, szczególnie jeśli nasilenie objawów występujących u pacjenta zmniejsza się i może nie wymagać leczenia farmakologicznego. Ogólnie leczenie nie powinno trwać dłużej niż 8-12 tyg., włączając w to okres zmniejszania dawki. W niektórych przypadkach może być konieczne przedłużenie okresu stosowania leku - konieczna jest wcześniejsza ocena stanu pacjenta przez specjalistę. W przypadku stosowania przewlekłego istnieje ryzyko rozwinięcia zależności lekowej (niekorzystny stosunek korzyści do zagrożeń). Optymalne dawkowanie powinno być ustalane indywidualnie na podstawie nasilenia objawów i indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. W razie wystąpienia nasilonych działań niepożądanych po podaniu dawki początkowej konieczne jest zmniejszenie dawki. W przypadku nielicznych pacjentów, którzy wymagać będą podawania większych dawek niż zalecane, dawkowanie należy zwiększać stopniowo, większą dawkę podając wieczorem, by uniknąć działań niepożądanych. Pacjenci, którzy wcześniej nie przyjmowali leków psychotropowych, wymagają podawania mniejszych dawek niż pacjenci uprzednio przyjmujący leki uspokajające, przeciwdepresyjne lub nasenne oraz osoby uzależnione od alkoholu. Aby nie dopuścić do ataksji lub nadmiernego uspokojenia, należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Jest to szczególnie istotne w przypadku osób w podeszłym wieku i (lub) osłabionych. Xanax. Leczenie objawowe zespołu lęku uogólnionego i zespołu lękowego ze współistniejącą depresją: zalecana dawka początkowa wynosi 0,25 mg lub 0,5 mg 3 razy na dobę. Dawkę można zwiększać zależnie od potrzeb pacjenta do maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 4 mg podzielonej na dawki mniejsze, przyjmowane w ciągu całego dnia. Leczenie objawowe zespołu lęku napadowego: zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg lub 1 mg przed snem. Dawkę można zwiększać zależnie od potrzeb pacjenta. Zwiększanie dawki o 1 mg nie powinno odbywać się w odstępach krótszych niż co 3-4 dni. Można podawać dawki dodatkowe, tak aby łączna liczba dawek podzielonych nie przekraczała 3 lub 4 dawek na dobę. W badaniach klinicznych dawka wynosiła 4-8 mg; wyjątkowo, w kilku przypadkach konieczne było zastosowanie dawki maksymalnej wynoszącej 10 mg. U pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych zalecana dawka początkowa wynosi 0,25 mg 2 lub 3 razy na dobę. W razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać zależnie od tolerancji na lek; w razie wystąpienia działań niepożądanych dawkę początkowa należy zmniejszyć. Tabl. o natychmiastowym uwalnianiu są podzielne. Xanax SR. Leczenie objawowe zespołu lęku uogólnionego i zespołu lękowego ze współistniejącą depresją: zalecana dawka początkowa wynosi 1 mg na dobę, podawana jednorazowo lub w 2 dawkach podzielonych. Dawkę można zwiększać zależnie od potrzeb pacjenta do maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 4 mg podawanej jednorazowo lub w 2 dawkach podzielonych. Leczenie objawowe zespołu lęku napadowego: zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg do 1 mg przed snem. Dawkę można zwiększać zależnie od potrzeb pacjenta. Dawkę dobową należy podać jednorazowo lub w 2 dawkach podzielonych. Zwiększanie dawki nie powinno przekraczać 1 mg co 3-4 dni. W badaniach klinicznych dawka wynosiła 4-8 mg; wyjątkowo, w kilku przypadkach konieczne było zastosowanie dawki maksymalnej wynoszącej 10 mg. U pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg do 1 mg na dobę, podawana jednorazowo lub w 2 dawkach podzielonych. W razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać zależnie od tolerancji na lek; w razie wystąpienia działań niepożądanych dawkę początkową należy zmniejszyć.

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie objawowe: zespołu lęku uogólnionego, zespołu lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii, zespołu lękowego ze współistniejącą depresją. Lek jest wskazany tylko w sytuacjach, w których objawy są nasilone, zaburzają prawidłowe funkcjonowanie lub są bardzo uciążliwe dla pacjenta.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na alprazolam i inne benzodiazepiny lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Nużliwości mięśni (myasthenia gravis). Ciężka niewydolność oddechowa. Zespół bezdechu śródsennego. Ciężka niewydolność wątroby. Dzieci i młodzież poniżej 18 lat.

Środki ostrożności

W trakcie stosowania alprazolamu możliwe jest wystąpienie tolerancji lub konieczności zwiększania dawki; zjawisko tolerancji wykazano dla działania uspokajającego alprazolamu, lecz nie przeciwlękowego. W trakcie stosowania benzodiazepin, w tym alprazolamu, może dojść do rozwoju uzależnienia oraz zależności emocjonalnej lub fizycznej - szczególną ostrożność należy zachować w przypadku zapisywania benzodiazepin pacjentom skłonnym do nadużywania leków (w tym narkotyków) i alkoholu, gdyż ci pacjenci są szczególnie predysponowani do rozwoju uzależnienia. W przypadku pacjentów z depresją z tendencjami samobójczymi należy zastosować odpowiednie środki ostrożności, a lek zapisywać w odpowiedniej ilości. Stwierdzono związek pomiędzy zespołem lęku napadowego oraz podobnymi zaburzeniami a dużą pierwotną lub wtórną depresją u pacjentów nieleczonych oraz zwiększoną liczbą samobójstw - w przypadku leczenia pacjentów z depresją lub pacjentów, których podejrzewa się o skryte wyobrażenia lub plany samobójcze konieczne jest zastosowanie tych samych środków ostrożności co w trakcie stosowania innych leków psychotropowych. W przypadku długotrwałego stosowania benzodiazepin konieczność kontynuowania leczenia powinna być okresowo weryfikowana przez lekarza prowadzącego (długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju zależności psychicznej). Lek może wywoływać amnezję następczą, której objawy występują najczęściej kilka godzin po zażyciu leku - w takim przypadku należy zapewnić pacjentowi 7-8 h nieprzerwanego snu. Podczas stosowania benzodiazepin może wystąpić reakcja paradoksalna (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i dzieci) - w przypadku pojawienia się objawów reakcji paradoksalnej stosowanie leku należy przerwać. U pacjentów z ostrą jaskrą zamkniętego kąta przesączania, należy zastosować odpowiednie środki ostrożności. U pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, ze względu na ryzyko wystąpienia ataksji lub nadmiernego uspokojenia. Mniejsza dawka jest zalecana również u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową ze względu na możliwość depresji oddechowej. Zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Benzodiazepiny nie są wskazane do leczenia podstawowego psychoz. Nie należy stosować benzodiazepin w monoterapii depresji w lęku związanym z depresją (u tych pacjentów może być przyczyną prób samobójczych). Należy zachować szczególną ostrożność stosując benzodiazepiny u pacjentów nadużywających w przeszłości alkoholu lub leków. W przypadku jednoczesnego stosowania preparatu z innymi lekami nasennymi lub uspokajającymi bądź spożywania alkoholu, należy pamiętać o możliwości addytywnego działania tych substancji. Tabletki zawierają laktozę - nie powinny być stosowane u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: depresja, uspokojenie, senność, ataksja, zaburzenia pamięci, zaburzenia mowy, ból lub zawroty głowy, zaparcia, suchość jamy ustnej, zmęczenie drażliwość. Często: zmniejszenie apetytu, splątanie, dezorientacja, zmniejszenie libido, niepokój, bezsenność, nerwowość, zwiększenie libido, zaburzenia równowagi, zmniejszenie lub zwiększenie masy ciała. Niezbyt często: mania, halucynacje, gniew, pobudzenie, niepamięć, osłabienie siły mięśniowej, nietrzymanie moczu, nieregularne miesiączki. Ponadto: hiperprolaktynemia, hipomania, agresywne zachowanie, wrogie zachowanie, nieprawidłowe myślenie, zwiększona aktywność psychoruchowa, zachwianie równowagi układu nerwowego autonomicznego, dystonia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, czynnościowe zaburzenia wątroby, żółtaczka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości na światło, zatrzymanie moczu, obrzęki obwodowe, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Działanie niepożądane benzodiazepin obserwowane rzadko lub bardzo rzadko: zaburzenia motoryki, padaczka, objawy paranoi, depersonalizacja, agranulocytoza, reakcje alergiczne lub anafilaksja. Inne działania niepożądane związane ze stosowaniem benzodiazepin: zależność psychiczna i fizyczna, objawy odstawienne. Po wytworzeniu się zależności fizycznej nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do pojawienia się objawów odstawiennych - od bólu głowy, mięśni, bardzo nasilonego lęku, uczucia napięcia, pobudzenia psychoruchowego, dezorientacji, drażliwości do derealizacji, depersonalizacji, upośledzenia słuchu, sztywności i mrowienia kończyn, nadwrażliwości na światło, hałas i dotyk, omamów czy napadów padaczkowych. Po przerwaniu leczenia mogą pojawić się objawy "z odbicia", takie jak bezsenność czy lęk; ponadto mogą wystąpić zmiany nastroju, lęk, zaburzenia snu i pobudzenie psychoruchowe. Opisywano przypadki nadużywania benzodiazepin. Nasilone objawy odstawienne obserwuje się szczególnie często u pacjentów długotrwale leczonych dużymi dawkami. Objawy odstawienne stwierdzano również wtedy, gdy leczenie wycofywano szybko lub przerywano nagle. Podczas leczenia dużymi dawkami leku takimi, jakie zaleca się w zaburzeniach lękowych z napadami lęku i podobnych schorzeniach - częściej niż w grupie placebo stwierdzano następujące działania niepożądane: nadmierne uspokojenie, senność, zmęczenie, ataksję, upośledzoną koordynację, zaburzenia mowy; rzadziej stwierdzano: zmiany nastroju, objawy ze strony układu pokarmowego, zapalenie skóry, zaburzenia pamięci, zaburzenia czynności płciowych, zaburzenia poznawcze i dezorientację. Podczas stosowania benzodiazepin może wystąpić reakcja paradoksalna: niepokój ruchowy, pobudzenie psychoruchowe, drażliwość, agresja, urojenia, gniew, koszmary nocne, omamy, psychozy, niewłaściwe zachowanie bądź inne zaburzenia zachowania.

Ciąża i laktacja

Benzodiazepiny przenikają przez barierę płodowo-łożyskową. U dzieci pacjentek, które w trakcie ciąży przyjmowały benzodiazepiny, mogą występować wady wrodzone. Jeżeli lek podawany jest z przyczyn medycznych w ostatniej fazie ciąży lub podczas porodu, u noworodka może wystąpić hipotermia, hipotonia i depresja oddechowa. Ponieważ u niemowląt urodzonych przez kobiety, które w ciąży zażywały benzodiazepiny przewlekle mogła rozwinąć się zależność fizyczna, w okresie rozwoju postnatalnego mogą pojawić się objawy odstawienne. Nie zaleca się stosowania preparatu w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia ciąży. Lek przenika do mleka kobiecego - nie należy go stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Odstawianie leku zaleca się przeprowadzać stopniowo - w tempie nieprzekraczającym 0,5 mg co 3 dni; u niektórych pacjentów konieczne może być jeszcze wolniejsze zmniejszanie dawki. Preparat powoduje zaburzenia sprawności psychofizycznej - nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu do czasu aż zostanie ustalone czy u pacjenta występują zawroty głowy lub senność. W trakcie leczenia preparatem nie należy spożywać alkoholu ani nie przyjmować leków wywierających działanie depresyjne na o.u.n.

Interakcje

Benzodiazepiny mają addytywne działanie depresyjne na o.u.n. kiedy stosowane są z innymi lekami psychotropowymi, przeciwdrgawkowymi, przeciwhistaminowymi, alkoholem oraz innymi lekami wpływającymi na o.u.n. Nie stwierdzono wpływu alprazolamu na czas protrombinowy czy stężenie warfaryny w osoczu. Do interakcji farmakokinetycznych może dochodzić, kiedy alprazolam stosowany jest w skojarzeniu z lekami wpływającymi na jego metabolizm. Leki hamujące niektóre enzymy wątrobowe (w szczególności układ enzymatyczny cytochromu P450 3A4) mogą zwiększać stężenie alprazolamu i nasilać jego działanie. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania alprazolamu z ketokonazolem, itrakonazolem ani innymi lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli. W przypadku jednoczesnego stosowania alprazolamu z nefazodonem, fluwoksaminą lub cymetydyną zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności i ewentualnie zmniejszenie dawki. W przypadku jednoczesnego stosowania alprazolamu z fluoksetyną, propoksyfenem, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, sertraliną, diltiazemem lub antybiotykami makrolidowymi, takimi jak erytromycyna czy klarytromycyna, zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności. Interakcje pomiędzy inhibitorami proteazy HIV (np. rytonawirem) a alprazolamem są złożone i zależą od czasu trwania leczenia. Podawanie małych dawek rytonawiru prowadziło do znacznego obniżenia klirensu alprazolamu, wydłużenia okresu półtrwania i nasilenia jego działania klinicznego. Jednak w przypadku długotrwałego stosowania rytonawiru ów efekt hamujący jest znoszony wskutek indukcji CYP3A. Ten rodzaj interakcji wymaga modyfikacji dawki bądź przerwania leczenia alprazolamem. W przypadku jednoczesnego stosowania preparatu w dobowych dawkach dochodzących do 4 mg odnotowywano w stanie stacjonarnym średnie zwiększenie stężenia w osoczu imipraminy (o 31%) i dezypraminy (o 20%); nie ustalono znaczenia klinicznego tych zmian. Alprazolam podwyższa stężenie digoksyny, zwłaszcza u osób powyżej 65 rż. – należy monitorować pacjentów. Nie dokonywano oceny interakcji alprazolamu z izoniazydem lub ryfampicyną. Nie stwierdzono żadnych zmian w zakresie kinetyki alprazolamu podczas jednoczesnego stosowania tego leku z propranololem czy disulfiramem. Alprazolam nie wpływa na stężenie fenytoiny w osoczu, natomiast wpływu fenytoiny na stężenie alprazolamu w osoczu nie badano. Choć w przypadku jednoczesnego stosowania benzodiazepin z kwasem walproinowym istnieje ryzyko rozwoju psychozy, w przypadku alprazolamu tego rodzaju powikłań jak na razie nie opisywano. Działanie benzodiazepin antagonizuje teofilina.

Preparat zawiera substancję Alprazolam.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 0,25 mg, 0,5 mg lub 1 mg alprazolamu (oraz odpowiednio 85,7 mg, 85,5 mg i 171,0 mg laktozy).

1 tabl. zawiera 0,25 mg, 0,5 mg lub 1 mg alprazolamu. 1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 0,5 mg, 1 mg lub 2 mg alprazolamu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 0,25 mg, 0,5 mg lub 1 mg alprazolamu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 0,25 mg lub 1 mg alprazolamu (oraz laktozę).

1 tabl. zawiera 0,25 mg, 0,5 mg lub 1 mg alprazolamu (oraz odpowiednio 92,77 mg, 92,47 mg i 92,00 mg laktozy).

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 0,5 mg alprazolamu (oraz 225,85 mg laktozy).

1 tabl. zawiera 0,25 mg, 0,5 mg, 1 mg lub 2 mg alprazolamu. 1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 0,5 mg, 1 mg lub 2 mg alprazolamu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.