Votubia

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg ewerolimusu; tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Votubia 30 szt., tabl. 2017-10-31

Działanie

Selektywny inhibitor mTOR - kluczowej kinazy serynowo-treoninowej, której aktywność jest nasilona w wielu ludzkich nowotworach złośliwych. Ewerolimus wiąże się z międzykomórkowym białkiem FKBP-12, tworząc kompleks, który hamuje działanie kompleksu 1 kinazy mTOR (mTORC1). Zahamowanie szlaku przekazywania sygnałów mTORC1 zaburza translację i syntezę białek, hamując działanie rybosomalnej kinazy S6 oraz 4EBP1 (białka wiążącego eukariotyczny czynnik elongacyjny 4E), które regulują aktywność białek uczestniczących w cyklu komórkowym, angiogenezie i glikolizie. Ewerolimus zmniejsza stężenie czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), nasilając procesy angiogenezy guza. Jest silnym inhibitorem wzrostu i namnażania komórek guza, komórek śródbłonka, fibroblastów i komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Wykazano również, że hamuje glikolizę guzów litych in vitro i in vivo. Cmax po podaniu doustnym w dawce 5 mg lub 10 mg na czczo lub z lekkim posiłkiem beztłuszczowym jest osiągane po 1 h. Wartość Cmax jest proporcjonalna do dawki w zakresie dawek od 5 mg do 10 mg. Z białkami osocza wiąże się w ok. 74% zarówno u zdrowych osób, jak i pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby. Ewerolimus jest substratem CYP3A4 i PgP. T0,5 wynosi ok. 30 h. Jest wydalany z kałem (80%) i moczem (5%), w postaci metabolitów.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu pacjentów z TSC i monitorowaniu stężenia terapeutycznego leku. Naczyniakomięśniakotłuszczak nerki związany z TSC: 10 mg raz na dobę. SEGA w przebiegu TSC: 4,5 mg/m2 pc. Dawki tolerowane i skuteczne różnią się u poszczególnych pacjentów. Równoczesne stosowanie leków przeciwpadaczkowych może wpływać na metabolizm ewerolimusu i przyczyniać się do występowania tych różnic. Minimalne stężenie ewerolimusu we krwi pełnej należy oceniać po około 2 tyg. od rozpoczęcia leczenia. Dawkę należy ustalić w taki sposób, aby osiągnąć minimalne stężenie 5 do 15 ng/ml. Dawkę można zwiększyć, aby osiągnąć większe stężenie minimalne w obrębie zakresu docelowego, aby osiągnąć maksymalną skuteczność w zależności od tolerancji. Zalecenia dotyczące dawek stosowanych u dzieci i młodzieży z SEGA są takie same jak zalecenia dla dorosłych z SEGA, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Objętość SEGA należy ocenić po około 3 mies. leczenia ewerolimusem z uwzględnieniem kolejnych zmian dawki biorąc pod uwagę zmiany objętości SEGA, odpowiednie stężenie minimalne i tolerancję. Jeśli osiągnięto stałą dawkę, u pacjentów ze zmienną powierzchnią ciała minimalne stężenia należy monitorować co 3 do 6 mies., a u pacjentów ze stałą powierzchnią ciała co 6 do 12 mies. przez cały okres leczenia. W przypadku pominięcia dawki, nie należy przyjmować dodatkowej dawki, ale przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze. Dostosowanie dawki w przypadku działań niepożądanych. Dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest wymagane dla działań niepożądanych 1. stopnia. W przypadku zmniejszenia dawki poniżej najmniejszej dostępnej dawki, należy rozważyć dawkowanie naprzemienne. Nieinfekcyjne zapalenie płuc: 2. stopnia - rozważyć przerwanie leczenia do czasu złagodzenia objawów do ≤1 stopnia, wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio, przerwać leczenie, jeśli powrót do normy nie nastąpi w ciągu 4 tyg.; 3. stopnia - przerwać podawanie ewerolimusu do czasu złagodzenia objawów do ≤1 stopnia, rozważyć wznowienie podawania ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio, jeśli toksyczność 3. stopnia wystąpi ponownie, należy rozważyć przerwanie leczenia. Zapalenie jamy ustnej: 2. stopnia - okresowo przerwać podawanie leku aż do czasu złagodzenia objawów do stopnia ≤1, wznowić podawanie ewerolimusu w tej samej dawce, w przypadku nawrotu zapalenia jamy ustnej 2. stopnia przerwać podawanie leku, aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤1, wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio; 3. stopnia - okresowo przerwać podawanie leku, aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤1, wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio; 4. stopnia - przerwać stosowanie ewerolimusu. Inne niehematologiczne objawy toksyczności (z wyjątkiem zaburzeń metabolicznych): 2. stopnia - jeśli objawy toksyczności są tolerowane, nie ma konieczności dostosowania dawki, jeśli objawy toksyczności stają się nietolerowane, należy okresowo przerwać podawanie leku aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤1, wznowić podawanie ewerolimusu w tej samej dawce, jeśli objawy toksyczności 2. stopnia wystąpią ponownie, należy przerwać podawanie leku aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤1, wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio; 3. stopnia -okresowo przerwać podawanie leku aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤1, rozważyć wznowienie podawania ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio, jeśli toksyczność 3. stopnia wystąpi ponownie, należy rozważyć przerwanie leczenia; 4. stopnia - przerwać podawanie ewerolimusu. Zaburzenia metaboliczne (np. hiperglikemia, dyslipidemia): 2. stopnia - brak konieczności dostosowania dawki; 3. stopnia - okresowo przerwać podawanie ewerolimusu, wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio; 4. stopnia - przerwać podawanie ewerolimusu. Trombocytopenia: 2. stopień (9/l) - okresowo przerwać podawanie ewerolimusu aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤1 (≥75x109/l), wznowić podawanie ewerolimusu w tej samej dawce; 3. i 4. stopień (9/l) - okresowo przerwać podawanie ewerolimusu aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤1 (≥75x109/l), wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio. Neutropenia: 2. stopień (≥1x109/l) - brak konieczności dostosowania dawki; 3. stopień (9/l) - okresowo przerwać podawanie ewerolimusu aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤2 (≥1x109/l), wznowić podawanie ewerolimusu w tej samej dawce; 4. stopień (9/l) - okresowo przerwać podawanie ewerolimusu aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤2 (≥1x109/l), wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio. Gorączka neutropeniczna: 3. stopień - okresowo przerwać podawanie ewerolimusu aż do czasu, gdy nasilenie objawów osiągnie stopień ≤2 (≥1,25x109/l) i ustąpi gorączka, wznowić podawanie ewerolimusu w dawce o około 50% mniejszej niż dawka dobowa podawana poprzednio; 4. stopień - przerwać podawanie ewerolimusu. Monitorowanie stężenia terapeutycznego. U pacjentów z SEGA konieczne jest monitorowanie stężenia terapeutycznego ewerolimusu we krwi z użyciem atestowanej metody. Minimalne stężenia należy oceniać po około 2 tyg. leczenia, po wszelkich zmianach dawki lub postaci farmaceutycznej, po rozpoczęciu podawania lub zmianie dawkowania podawanych równocześnie induktorów lub inhibitorów CYP3A4 lub po wszelkich zmianach stanu wątroby pacjenta (wg skali Child-Pugh). Monitorowanie stężenia terapeutycznego ewerolimusu we krwi z użyciem atestowanej metody jest opcją do rozważenia u pacjentów leczonych z powodu naczyniakomięśniakotłuszczaka w przebiegu TSC po rozpoczęciu lub wprowadzeniu zmian w leczeniu skojarzonym z induktorami bądź inhibitorami CYP3A4 oraz po jakiejkolwiek zmianie czynności wątroby (w skali Child-Pugh). Jeśli jest to możliwe, w czasie całego leczenia należy stosować te same metody i laboratorium w celu monitorowania stężenia terapeutycznego. Szczególne grupy pacjentów. Dostosowanie dawkowania nie jest konieczne u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy dostosować dawkę ewerolimusu, wg poniższego schematu. Pacjenci z naczyniakomięśniakotłuszczakiem nerki związanym z TSC: łagodne zaburzenia czynności wątroby (A wg skali Child-Pugh) - 7,5 mg na dobę; umiarkowane zaburzenia czynności wątroby (B wg skali Child-Pugh) - 5 mg na dobę; ciężkie zaburzenia czynności wątroby (C wg skali Child-Pugh) - ewerolimus jest zalecany tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko, w takim przypadku nie wolno stosować dawki większej niż 2,5 mg na dobę. Należy dostosować dawkę leku, jeśli stan wątroby pacjenta (oceniany w skali Child-Pugh) ulegnie zmianie podczas leczenia. Pacjenci z SEGA w przebiegu TSC: łagodne zaburzenia czynności wątroby (A wg skali Child-Pugh) - 75% zalecanej dawki początkowej, obliczanej na podstawie pc. (w zaokrągleniu do najbliższej dawki); umiarkowane zaburzenia czynności wątroby (B wg skali Child-Pugh) - 25% zalecanej dawki początkowej, obliczanej na podstawie pc. (w zaokrągleniu do najbliższej dawki); ciężkie zaburzenia czynności wątroby (C wg skali Child-Pugh): lek nie jest zalecany. Stężenie ewerolimusu we krwi pełnej należy oznaczyć po około 2 tyg. po każdej zmianie stanu wątroby (wg skali Child-Pugh). Ewerolimus nie jest zalecany do stosowania u pacjentów wieku Sposób podania. Lek należy podawać raz na dobę, o tej samej porze, z posiłkiem lub bez. Tabletki połykać w całości popijając szklanką wody; nie wolno ich żuć ani rozgryzać. Jeżeli pacjenci z SEGA w przebiegu TSE nie są w stanie połknąć tabletek, tabletki można całkowicie rozpuścić w szklance z około 30 ml wody mieszając delikatnie, do momentu aż tabletka(i) całkowicie się rozpuści(szczą) (około 7 min), tuż przed przyjęciem leku. Po wypiciu zawiesiny, wszelkie pozostałości muszą być ponownie rozpuszczone w takiej samej objętości wody i następnie wypite. Podczas zamiany postaci farmaceutycznej, dawkę należy dostosować do najbliższego stężenia wyrażonego w mg nowej postaci farmaceutycznej i minimalne stężenie ewerolimusu należy ocenić około 2 tyg. później.

Wskazania

Naczyniakomięśniakotłuszczak nerki związany ze stwardnieniem guzowatym. Leczenie dorosłych pacjentów z naczyniakomięśniakotłuszczakiem nerki w przebiegu stwardnienia guzowatego (TSC), u których istnieje ryzyko powikłań (na podstawie takich czynników jak wielkość guza lub obecność tętniaka bądź obecność mnogich lub obustronnych guzów), ale nie wymagają oni natychmiastowego leczenia chirurgicznego. Dane potwierdzające zastosowanie w tym wskazaniu opierają się na analizie zmian łącznej objętości naczyniakomięśniakotłuszczaka. Gwiaździak podwyściółkowy olbrzymiokomórkowy w przebiegu stwardnienia guzowatego. Leczenie pacjentów z gwiaździakiem podwyściółkowym olbrzymiokomórkowym (SEGA) w przebiegu stwardnienia guzowatego (TSC), którzy wymagają leczenia, ale nie kwalifikują się do leczenia operacyjnego. Zostało to udowodnione na podstawie analizy zmiany objętości SEGA. Dalsza korzyść kliniczna, taka jak poprawa w zakresie objawów związanych z chorobą, nie została wykazana.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ewerolimus, inne pochodne rapamycyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie leczenia należy kontrolować: czynność nerek (w tym stężenie azotu mocznikowego we krwi - BUN, stężenie białka w moczu i stężenie kreatyniny w surowicy), szczególnie u pacjentów, u których występują inne czynniki ryzyka, które dodatkowo mogą zaburzać czynność nerek; stężenie glukozy w surowicy na czczo, częściej, kiedy ewerolimus jest podawany jednocześnie z innymi lekami, które mogą spowodować hiperglikemię, należy dążyć do uzyskania optymalnej kontroli glikemii przed rozpoczęciem stosowania ewerolimusu; stężenie cholesterolu i triglicerydów we krwi, a także zastosować odpowiednie leczenie; wyniki morfologii krwi. Pacjentów leczonych ewerolimusem należy obserwować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów krwawienia. Zalecana jest ostrożność u pacjentów leczonych jednocześnie lekami, o których wiadomo, że wpływają na czynność płytek krwi lub mogą zwiększać ryzyko krwotoku, jak również u pacjentów z incydentami krwawienia w wywiadzie. Z uwagi na utrudnione gojenie się ran, należy zachować ostrożność podczas stosowania ewerolimusu w okresie okołooperacyjnym. Z uwagi na właściwości immunosupresyjne ewerolimusu, należy być świadomym zwiększonego ryzyka wystąpienia zakażenia w trakcie leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia ewerolimusem należy całkowicie wyleczyć wszystkie istniejące zakażenia. Podczas leczenia należy uważnie obserwować, czy nie pojawiają się podmiotowe i przedmiotowe objawy zakażenia. Jeśli rozpoznano zakażenie, należy natychmiast rozpocząć właściwe leczenie i rozważyć przerwanie lub zaprzestanie podawania ewerolimusu. Jeżeli rozwinie się inwazyjne zakażenie grzybicze, należy natychmiast przerwać na stałe podawanie ewerolimusu i zastosować odpowiednie leki przeciwgrzybicze. Jeżeli podczas leczenia rozwinie się owrzodzenie jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zalecane jest leczenie miejscowe, należy jednak unikać stosowania płynów do płukania jamy ustnej zawierających alkohol lub wodę utlenioną, ponieważ mogą one zaostrzać objawy. Nie należy stosować leków przeciwgrzybiczych, jeżeli nie zdiagnozowano zakażenia grzybiczego. Rozpoznanie nieinfekcyjnego zapalenia płuc należy rozważyć u pacjentów z niespecyficznymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi ze strony układu oddechowego (niedotlenienie, wysięk do opłucnej, kaszel lub duszność) oraz u pacjentów, u których wykluczono, za pomocą odpowiednich metod diagnostycznych, zakaźne, nowotworowe lub niemedyczne przyczyny występujących objawów. Pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego zgłaszania nowych lub o nasileniu istniejących objawów ze strony układu oddechowego. Jeżeli u pacjentów wystąpią zmiany w obrazie radiologicznym sugerujące nieinfekcyjne zapalenie płuc, a jednocześnie występują nieliczne objawy kliniczne lub objawy nie występują, podawanie ewerolimusu można kontynuować bez konieczności zmiany dawkowania. W przypadku wystąpienia objawów o umiarkowanym nasileniu należy rozważyć przerwanie leczenia do czasu ustąpienia objawów. Wskazane może być podawanie kortykosteroidów. Można rozpocząć ponowne podawanie ewerolimusu w dawce o 50% mniejszej. Ewerolimus nie jest zalecany do stosowania u pacjentów: z naczyniakomięśniakotłuszczakiem nerki w przebiegu TSC oraz jednocześnie występującymi ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg skali Child-Pugh), chyba, że potencjalne korzyści przewyższają ryzyko; w wieku ≥18 lat z SEGA i jednocześnie występującymi ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C wg skali Child-Pugh); w wieku <18 lat z SEGA i jednocześnie występującymi zaburzeniami czynności wątroby (A, B i C wg skali Child-Pugh). Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ewerolimusu u dzieci w wieku od 0 do 18 lat z naczyniakomięśniakotłuszczakiem nerki w przebiegu TSC bez SEGA. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ewerolimusu u dzieci w wieku < 1 roku z SEGA w przebiegu TSC. Potencjalny wpływ na opóźnienie wzrostu/rozwoju w przypadku długotrwałego leczenia nie jest znany. Ze względu na zawartość laktozy, tabletek nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zakażenie górnych dróg oddechowych, hipercholesterolemia, zapalenie jamy ustnej (w tym: b. często - owrzodzenie jamy ustnej, często - aftowe zapalenie jamy ustnej, niezbyt często - ból dziąseł, zapalenie języka, owrzodzenie warg). Często: zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego, zapalenie nosogardzieli, zapalenie dróg moczowych, zapalenie gardła, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie płuc, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, paciorkowcowe zapalenie gardła, niedokrwistość, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość, limfopenia, zmniejszony apetyt, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipertriglicerydemia, ból głowy, zaburzenia smaku, nadciśnienie, kaszel, krwawienie z nosa, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, ból w obrębie jamy ustnej, wzdęcia, zaparcie, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie dziąseł, trądzik, wysypka (w tym niezbyt często - rumień, wysypka rumieniowa, wysypka plamista, wysypka plamisto-grudkowa wysypka uogólniona), trądzkikopodobne zapalenie skóry, suchość skóry, świąd, łysienie, białkomocz, brak miesiączkowania, nieregularna menstruacja, opóźniona menstruacja, krwotok miesiączkowy, krwotok z pochwy, torbiel jajnika, uczucie zmęczenia, gorączka, drażliwość, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększenie stężenia hormonu luteinizującego, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: półpasiec, wirusowe zapalenie oskrzeli, nadwrażliwość, bezsenność, agresja, obrzęk naczynioruchowy, rozpad mięśni prążkowanych, zwiększenie stężenia we krwi hormonu pobudzającego pęcherzyk jajnikowy. Podawanie ewerolimusu wiązano z ciężkimi przypadkami reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B, w tym przypadkami prowadzącymi do zgonu (reaktywacja zakażenia jest spodziewanym działaniem w okresie występowania immunosupresji); z przypadkami niewydolności nerek (w tym prowadzącymi do zgonu), białkomoczem i zwiększonym stężeniem kreatyniny w surowicy; z występowaniem krwotoku (w rzadkich przypadkach, u pacjentów onkologicznych zdarzenia te kończyły się zgonem) - nie zgłaszano poważnych przypadków krwotoku nerkowego u pacjentów z TSC. Nieinfekcyjne zapalenie płuc to objaw wspólny dla wszystkich pochodnych rapamycyny, w tym ewerolimusu. Inne istotne działania niepożądane obserwowane dodatkowo w badaniach klinicznych z obszaru onkologii oraz w spontanicznych zgłoszeniach po wprowadzeniu leku do obrotu to: niewydolność serca, zatorowość płucna, zakrzepica żył głębokich, zaburzenia gojenia się ran oraz hiperglikemia. Częstość występowania, rodzaj oraz nasilenie działań niepożądanych obserwowanych u dzieci i młodzieży (z SEGA) były ogólnie takie same, jak obserwowane u pacjentów dorosłych, z wyjątkiem zakażeń, które były zgłaszane z większą częstością, zwłaszcza u dzieci w wieku < 3 lat. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: zapalenie płuc, uczucie zmęczenia, duszność i zapalenie błony śluzowej żołądka.

Ciąża i laktacja

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować wysoce skuteczną antykoncepcję w trakcie przyjmowania ewerolimusu i w okresie do 8 tyg. po zakończeniu leczenia. W przypadku mężczyzn nie ma przeciwwskazań do poczęcia dziecka w trakcie leczenia ewerolimusem. Nie zaleca się podawania ewerolimusu kobietom w ciąży i kobietom w okresie rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji. Brak danych na temat przenikania ewerolimusu do mleka kobiet karmiących (obserwowano wydzielanie ewerolimusu i (lub) jego metabolitów do mleka zwierząt) - nie należy karmić piersią podczas leczenia. U kobiet obserwowano wtórny brak miesiączki i związane z tym zaburzenia równowagi LH/FSH; w oparciu o ustalenia niekliniczne, płodność mężczyzn i kobiet może być zagrożona podczas leczenia ewerolimusem.

Uwagi

W trakcie leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, z uwagi na możliwość wystąpienia zmęczenia.

Interakcje

Substancje będące inhibitorami CYP3A4 lub PgP mogą zwiększać stężenie ewerolimusu we krwi poprzez spowolnienie jego metabolizmu lub przenikanie ewerolimusu z komórek jelita. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ewerolimusu i silnych inhibitorów CYP3A4/PgP, takich jak: ketokonazol, itrakonazol, posakonazol, worykonazol, telitromycyna, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir, atazanawir, sakwinawir, darunawir, indynawir, nelfinawir. Należy unikać równoczesnego podawania ewerolimusu i umiarkowanych inhibitorów CYP3A4/PgP, takich jak: erytromycyna, imatynib, werapamil, cyklosporyna podawana doustnie, flukonazol, diltiazem, amprenawir, dronedaron, amprenawir, fosamprenawir; jeżeli nie można uniknąć takiej terapii skojarzonej, należy zachować ostrożność i zmniejszyć dawkę dobową ewerolimusu - u pacjentów z naczyniakomięśniakotłuszczakiem nerki związanym z TSC należy rozważyć zmniejszenie dawki do 5 mg lub 2,5 mg na dobę, w związku z różnicami między pacjentami, zalecane dostosowanie dawkowania może nie być optymalne dla wszystkich pacjentów, dlatego też zaleca się ścisłą obserwację działań niepożądanych; u pacjentów z SEGA związanym z TSC dawkę dobową ewerolimusu należy zmniejszyć o około 50%, dalsze zmniejszenie dawki może być wymagane w celu kontrolowania działań niepożądanych, minimalne stężenie ewerolimusu należy ocenić po około 2 tyg. od rozpoczęcia podawania umiarkowanego inhibitora CYP3A4 lub PgP, jeżeli podawanie umiarkowanego inhibitora zostanie zakończone, należy ponownie rozpocząć podawanie ewerolimusu w dawce sprzed włączenia do leczenia umiarkowanego inhibitora CYP3A4 lub PgP, minimalne stężenie ewerolimusu należy ponownie ocenić po około 2 tyg. Należy unikać jednoczesnego spożywania ewerolimusu i soku grejpfrutowego lub innych pokarmów wpływających na CYP3A4/PgP. Substancje będące induktorami CYP3A4 i PgP mogą zmniejszać stężenie ewerolimusu we krwi poprzez przyspieszenie jego metabolizmu lub nasilenie przenikania ewerolimusu z komórek jelita. Należy unikać równoczesnego podawania ewerolimusu z silnymi induktorami CYP3A4, takimi jak: ryfampicyna, kortykosteroidy (np. deksametazon, prednizon, prednizolon), leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina), efawirenz, newirapina; jeżeli nie można uniknąć takiej terapii skojarzonej może zajść konieczność zwiększenia dawki ewerolimusu w celu osiągnięcia takiej samej ekspozycji jak u pacjentów nieprzyjmujących silnych induktorów - u pacjentów z naczyniakomięśniakotłuszczakiem nerki związanym z TSC należy rozważyć zwiększenie dawki ewerolimusu z 10 mg/dobę nawet do 20 mg/dobę, etapami co 5 mg, podawanej w 4. i 8. dniu następującej po podaniu induktora, przewiduje się, że taka dawka ewerolimusu spowoduje modyfikację AUC do zakresu wielkości obserwowanych bez podawania induktorów CYP3A4, w razie przerwania leczenia induktorem CYP3A4 dawkę ewerolimusu należy zmniejszyć do wielkości sprzed skojarzonego leczenia; u pacjentów z SEGA związanym z TSC dawkowanie powinno być dostosowane w taki sposób, aby osiągnąć minimalne stężenie 5 do 15 ng/ml, jeżeli stężenie wynosi Szczepienia. W trakcie leczenia ewerolimusem odpowiedź immunologiczna na szczepienie może być zmieniona i dlatego szczepionka może być mniej skuteczna. Należy unikać stosowania żywych szczepionek, takich jak: donosowa szczepionka przeciw grypie, szczepionki przeciw odrze, śwince, różyczce, doustna szczepionka przeciw polio, BCG (szczepionka przeciw gruźlicy), przeciw żółtej febrze, ospie wietrznej i szczepionki przeciw durowi brzusznemu TY21. Przed rozpoczęciem leczenia dzieci i młodzieży z SEGA, które nie wymagają natychmiastowego leczenia, zaleca się ukończenie zalecanej serii szczepień żywymi wirusami zgodnie z lokalnymi wymaganiami dotyczącymi leczenia.

Preparat zawiera substancję Everolimus.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 0,25 mg, 0,5 mg lub 0,75 mg ewerolimusu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg ewerolimusu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg ewerolimusu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 implant zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.