Votrient

1 tabl. powl. zawiera 200 mg lub 400 mg pazopanibu (w postaci chlorowodorku).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Votrient 60 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Pazopanib jest silnym, o wielokierunkowym działaniu, inhibitorem kinazy tyrozynowej receptorów naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka (VEGFR)-1, -2, i -3, płytkowopochodnego czynnika wzrostu (PDGFR)-α i –β oraz receptora czynnika komórek macierzystych (c-KIT), z wartościami IC50 wynoszącymi odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 800 mg lek osiąga Cmax średnio po 3,5 h (zakres: 1,0-11,9 h). Codzienne stosowanie leku prowadzi do zwiększenia AUC o 1-4 razy. Nie stwierdzono spójnego zwiększania wartości AUC lub Cmax po podawaniu pazopanibu w dawkach większych niż 800 mg. Ekspozycja na pazopanib zwiększa się po podaniu leku z pokarmem, a także po podaniu rozkruszonej tabletki. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%. Jest substratem P-gp oraz BCRP. Jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z niewielkim udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Metabolity, z wyjątkiem jednego, są 10-20 razy mniej aktywne niż związek macierzysty (aktywność farmakologiczna pazopanibu zależy przede wszystkim od ekspozycji na lek w postaci niezmienionej). Jest wydalany przede wszystkim z kałem (0,5 wynosi 30,9 h.

Dawkowanie

Leczenie pazopanibem może być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Doustnie. Dorośli: zarówno w leczeniu RCC jak i STS stosuje się dawkę 800 mg raz na dobę. W zależności od indywidualnej tolerancji leczenia, w celu opanowania działań niepożądanych, dawkę należy dostosowywać, zmieniając ją stopniowo, za każdym razem o 200 mg. Nie należy przekraczać dawki 800 mg/dobę. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnością nerek z CCr >30 ml/min, u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami parametrów czynności wątroby (określanymi albo jako prawidłowe stężenie bilirubiny oraz dowolny stopień zwiększenia aktywności AlAT lub zwiększenie stężenia bilirubiny bezpośredniej (>35%) do 1,5 x GGN, niezależnie od aktywności AlAT). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (określanymi jako zwiększenie stężenia bilirubiny >1,5 x do 3 x GGN, niezależnie od aktywności AlAT) zmniejszyć dawkę do 200 mg raz na dobę. Nie stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (określanymi jako stężenie bilirubiny całkowitej >3 x GGN, niezależnie od aktywności AlAT).Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, nie należy ich łamać, ani kruszyć. Przyjmować co najmniej 1 h przed lub 2 h po posiłku.

Wskazania

Leczenie pierwszego rzutu dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz leczenie pacjentów, u których wcześniej stosowano cytokiny z powodu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Leczenie dorosłych pacjentów z określonymi podtypami zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS), którzy wcześniej otrzymali chemioterapię w leczeniu choroby rozsianej lub u których nastąpiła progresja choroby w ciągu 12 mies. od leczenia neoadjuwantowego i (lub) adjuwantowego (skuteczność i bezpieczeństwo pazopanibu oceniano w poszczególnych podtypach histologicznych STS).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na pazopanib lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu.

Środki ostrożności

Pazopanibu nie należy stosować u dzieci w wieku 3 x GGN - górna granica normy, niezależnie od aktywności AlAT). U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność i konieczne jest ścisłe monitorowanie. W celu kontroli hepatotoksyczności pazopanibu należy kontrolować wskaźniki czynności wątroby przed rozpoczęciem leczenia, w 3., 5., 7. i 9. tyg. leczenia, następnie skontrolować w 3. mies. i w 4. mies., a także w przypadkach uzasadnionych klinicznie. Należy kontynuować okresową kontrolę również po 4. mies. leczenia. U pacjentów z izolowanym zwiększeniem aktywności aminotransferaz o ≤8 x GGN można kontynuować stosowanie pazopanibu, kontrolując parametry czynności wątroby co tydzień, do powrotu aktywności aminotransferaz do stopnia 1. lub do wartości początkowych. U pacjentów z aktywnością aminotransferaz >8 x GGN leczenie preparatem należy przerwać, do powrotu aktywności aminotransferaz do stopnia 1. lub do wartości początkowych; jeśli potencjalne korzyści ze wznowienia leczenia pazopanibem przeważają nad ryzykiem hepatotoksyczności, można wznowić stosowanie leku w zmniejszonej dawce i wykonywać oznaczenia parametrów czynności wątroby co tydzień przez 8 tyg.; jeśli po wznowieniu leczenia pazopanibem aktywność aminotransferaz ponownie zwiększy się do >3 x GGN, należy przerwać leczenie. W przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz do >3 x GGN równocześnie ze zwiększeniem stężenia bilirubiny do >2 x GGN należy wykonać oznaczenia frakcji bilirubiny; jeśli stężenie bilirubiny bezpośredniej (sprzężonej) wyniesie > 35% stężenia bilirubiny całkowitej, należy przerwać stosowanie pazopanibu. Jednoczesne stosowanie pazopanibu i symwastatyny nasila ryzyko podwyższenia aktywności AlAT i należy je podejmować z ostrożnością i pod ścisłą obserwacją. Przed rozpoczęciem leczenia pazopanibem należy uzyskać właściwą kontrolę ciśnienia tętniczego. Należy kontrolować stan pacjentów w celu wykrycia nadciśnienia tętniczego wkrótce po rozpoczęciu leczenia (nie później niż po tyg. od rozpoczęcia stosowania pazopanibu), a następnie z dużą częstością w trakcie terapii. Nadciśnienie należy leczyć stosując leki hipotensyjne i modyfikując dawki pazopanibu. U pacjentów z trwałym zwiększeniem wartości ciśnienia tętniczego krwi (140/90 mmHg) lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym, utrzymującym się pomimo leczenia hipotensyjnego i zmniejszenia dawki pazopanibu zaleca się zaprzestanie stosowania preparatu. U pacjentów, u których w trakcie terapii wystąpi zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS), objawiający się: bólem głowy, nadciśnieniem tętniczym, napadami drgawkowymi, sennością, splątaniem, ślepotą oraz innymi zaburzeniami widzenia lub innymi zaburzeniami neurologicznymi, należy trwale przerwać leczenie pazopanibem. U pacjentów z zaburzeniami czynności serca w wywiadzie, przed zastosowaniem pazopanibu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i farmakokinetyki pazopanibu u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością serca lub u pacjentów ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) poniżej normy. U pacjentów ze znacznym zmniejszeniem LVEF, przerwanie leczenia pazopanibem i (lub) zmniejszenie dawki powinno być połączone z leczeniem nadciśnienia tętniczego (jeśli występuje), zgodnie z potrzebą kliniczną. Pacjentów należy uważnie obserwować w celu wykrycia objawów klinicznych zastoinowej niewydolności serca. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń czynności serca zaleca się wykonanie wyjściowej i okresowej oceny LVEF. Uprzednie leczenie antracyklinami może stanowić czynnik ryzyka zaburzeń czynności serca. Ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem wydłużenia odstępu QT (m.in. z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie, stosujących leki przeciwarytmiczne lub inne preparaty mogące powodować wydłużenie odstępu QT, z istotną istniejącą chorobą serca oraz u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej). W trakcie stosowania pazopanibu zaleca się początkowe i okresowe kontrolowanie EKG i utrzymywanie stężenia elektrolitów (np. wapnia, magnezu, potasu) w granicach wartości uznanych za prawidłowe. Zachować ostrożność u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia incydentów zatorowo-zakrzepowych tętnic; u pacjentów z ryzykiem krwotoku (nie stosować u pacjentów, u których w ciągu ostatnich 6 mies. wystąpiło krwioplucie, krwotok do mózgu lub istotny klinicznie krwotok z przewodu pokarmowego); u pacjentów z ryzykiem perforacji lub przetoki w obrębie przewodu pokarmowego. U pacjentów, których wystąpiła mikroangiopatia zakrzepowa należy trwale przerwać leczenie pazopanibem. Ze względu na ryzyko utrudnienia gojenia ran, leczenie pazopanibem należy przerwać co najmniej 7 dni przed zaplanowaną operacją chirurgiczną; decyzję o wznowieniu leczenia po operacji należy podjąć po ocenie klinicznej gojenia ran; należy przerwać stosowanie pazopanibu u pacjentów, u których nastąpiło rozejście się brzegów rany. Należy kontrolować laboratoryjne wskaźniki czynności tarczycy przed rozpoczęciem stosowania pazopanibu, a następnie okresowo w trakcie leczenia. U pacjentów z niedoczynnością tarczycy należy przed rozpoczęciem stosowania pazopanibu wdrożyć leczenie zgodne ze standardowymi zasadami postępowania. Zaleca się wykonywanie badań ogólnych moczu przed rozpoczęciem leczenia pazopanibem i okresowo w trakcie leczenia oraz obserwację w celu wykrycia zwiększenia białkomoczu. Należy przerwać stosowanie pazopanibu, jeśli u pacjenta wystąpi białkomocz 4. stopnia. Pacjentów przyjmujących pazopanib należy obserwować w kierunku objawów odmy opłucnowej.

Niepożądane działanie

Do ciężkich zdarzeń prowadzących do zgonu, które uznano za potencjalnie związane ze stosowaniem pazopanibu, należały: krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z płuc/krwioplucie, zaburzenia czynności wątroby, perforacja przewodu pokarmowego, udar niedokrwienny mózgu, zator płucny zakończony zgonem oraz ciężkie zakażenia (z neutropenią lub bez neutropenii), w niektórych przypadkach zakończone zgonem. Działania niepożądane związane z leczeniem, zgłaszane w badaniach u pacjentów z RCC lub po wprowadzeniu leku do obrotu. Bardzo często: zmniejszenie łaknienia, zaburzenia smaku, ból głowy, nadciśnienie tętnicze, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, zmiana koloru włosów, zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej, łysienie, wysypka, uczucie zmęczenia, zwiększenie aktywności AlAT, AspAT. Często: ból nowotworowy, małopłytkowość, neutropenia, leukopenia, niedoczynność tarczycy, hipofosfatemia, odwodnienie, bezsenność, zawroty głowy, letarg, parestezje, obwodowa neuropatia czuciowa, niewyraźne widzenie, niedokrwienie mięśnia sercowego, uderzenia gorąca, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, rumieniec, krwawienie z nosa, chrypka, duszność, krwioplucie, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, wiatry, wzdęcia, owrzodzenie jamy ustnej, suchość w jamie ustnej, hiperbilirubinemia, zaburzenia czynności wątroby, hepatotoksyczność, hipopigmentacja, suchość skóry, świąd, rumień, depigmentacja skóry, nadmierna potliwość, zaburzenia paznokci, złuszczanie skóry, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka rumieniowa, ból stawów, ból mięśni, kurcze mięśni, białkomocz, zapalenie błon śluzowych, osłabienie, obrzęki, ból w klatce piersiowej, dreszcze, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie aktywności lipazy, zwiększenie aktywności amylazy, zmniejszenie liczby białych krwinek, zwiększenie stężenia tyreotropiny we krwi, zwiększenie aktywności GGT, zwiększenie ciśnienia tętniczego, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby. Niezbyt często: zakażenia (z neutropenią lub bez neutropenii), zakażenia dziąseł, zakaźne zapalenie okrężnicy, hipomagnezemia, niedoczulica, przemijający napad niedokrwienny, senność, zdarzenia naczyniowo-mózgowe, zawał mózgu, odbarwienie rzęs, bradykardia, zaburzenia czynności serca, zawał mięśnia sercowego, przełom nadciśnieniowy, krwotok, wyciek wodnisty z nosa, krwotok z płuc, odma opłucnowa, zapalenie trzustki, krwotok z odbytnicy, obecność świeżej krwi w kale, krwotok z przewodu pokarmowego, smoliste stolce, przyspieszona perystaltyka, krwotok z odbytu, perforacja jelita grubego, krwotok z jamy ustnej, krwotok z górnego odcinka przewodu pokarmowego, przetoka jelitowo-skórna, krwawe wymioty, krwawienie z guzków krwawniczych, perforacja jelita krętego, krwotok z przełyku, krwotok zaotrzewnowy, żółtaczka, polekowe uszkodzenie wątroby, niewydolność wątroby, zaburzenia skóry, wysypka plamkowa, wysypka z towarzyszącym świądem, wysypka pęcherzykowa, świąd uogólniony, wysypka uogólniona, wysypka grudkowa, rumień podeszwowy, ból mięśniowo-szkieletowy, krwawienie z dróg moczowych, obfite krwawienia miesiączkowe, krwotok z pochwy, krwotok maciczny, zaburzenia ze strony błon śluzowych, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, wydłużenie odstępu QT w EKG, zwiększenie aktywności aminotransferaz, nieprawidłowe wyniki badań czynności tarczycy, zwiększenie ciśnienia tętniczego rozkurczowego, zwiększenie ciśnienia tętniczego skurczowego. Działania niepożądane związane z leczeniem, zgłaszane w badaniach u pacjentów z STS. Bardzo często: ból nowotworowy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, zmniejszenie łaknienia, hiperalbuminemia, zaburzenia smaku, ból głowy, nadciśnienie tętnicze, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiana koloru włosów, hipopigmentacja skóry, wysypka złuszczająca, uczucie zmęczenia, zmniejszenie masy ciała. Często: zakażenie dziąseł, niedoczynność tarczycy, odwodnienie, bezsenność, obwodowa neuropatia czuciowa, zawroty głowy, niewyraźne widzenie, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności lewej komory, bradykardia, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, uderzenia gorąca, rumieniec, krwawienie z nosa, chrypka, duszność, kaszel, odma opłucnowa, czkawka, krwotok z płuc, wzdęcie brzucha, suchość w jamie ustnej, niestrawność, krwotok z jamy ustnej, wiatry, krwotok z odbytu, łysienie, zaburzenia skóry, suchość skóry, nadmierna potliwość, zaburzenia paznokci, świąd, rumień, ból mięśniowo-szkieletowy, ból mięśni, kurcze mięśni, białkomocz, obrzęki, ból w klatce piersiowej, dreszcze, nieprawidłowe wyniki badania ucha, oka, gardła, zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, GGT, nieprawidłowe stężenie cholesterolu we krwi. Niezbyt często: hipomagnezemia, senność, parestezje, zawał mózgu, zawał mięśnia sercowego, krwotok, ból części ustnej gardła, krwotok z oskrzeli, wyciek wodnisty z nosa, krwioplucie, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z odbytnicy, przetoka jelitowo-skórna, krwotok z żołądka, smoliste stolce, krwotok z przełyku, zapalenie otrzewnej, krwotok zaotrzewnowy, krwotok z górnego odcinka przewodu pokarmowego, perforacja jelita krętego, zaburzenia czynności wątroby, owrzodzenia skóry, wysypka, wysypka grudkowa, reakcje nadwrażliwości na światło, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, ból stawów, krwotok z pochwy, obfite krwawienia miesiączkowe, zapalenie błon śluzowych, osłabienie, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, wydłużenie odstępu QT w EKG. Rzadko: mikroangiopatia zakrzepowa (w tym zakrzepowa plamica małopłytkowa i zespół hemolityczno-mocznicowy).

Ciąża i laktacja

Badania na zwierzętach wykazały, że pazopanib działa teratogenne i embriotoksyczne. Leku nie należy stosować w ciąży, z wyjątkiem sytuacji, gdy stan kliniczny pacjentki wymaga podawania pazopanibu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcyjne podczas leczenia preparatem. Jeśli lek jest stosowany w czasie ciąży lub w przypadku zajścia w ciążę w czasie leczenia pazopanibem, pacjentka musi zostać poinformowana o możliwym zagrożeniu dla płodu. Należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia pazopanibem. Leczenie pazopanibem może wpływać na płodność osobników płci męskiej i żeńskiej.

Uwagi

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych wpływających na zdolność koncentracji i reagowania (np. zawroty głowy, zmęczenie) należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, atazanawir, indynawir, nefazodon, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna, worykonazol) zwiększają ekspozycję na pazopanib - należy unikać stosowania tych leków z pazopanibem; jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy zmniejszyć dawkę pazopanibu do 400 mg/dobę; dalsze zmniejszenie dawki może być rozważane w razie zaobserwowania działań niepożądanych. Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia pazopanibem. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami P-gp lub BCRP (lapatynib) może również zwiększać ekspozycję na pazopanib oraz jego dystrybucję, w tym do o.u.n. - unikać takiego połączenia. Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) lub P-gp lub BCRP mogą zmniejszać stężenie pazopanibu we krwi - należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków z pazopanibem. Esomeprazol zmniejsza biodostępność pazopanibu o ok. 40% - należy unikać skojarzonego stosowania pazopanibu z lekami zwiększającymi pH soku żołądkowego; jeśli jednoczesne zastosowanie inhibitora pompy protonowej jest konieczne, dawkę pazopanibu należy przyjąć raz na dobę wieczorem, bez jedzenia, jednocześnie z inhibitorem pompy protonowej; jeśli jednoczesne zastosowanie antagonisty receptora H2 jest konieczne, pazopanib należy przyjmować bez jedzenia przynajmniej 2 h przed lub przynajmniej 10 h po dawce antagonisty receptora H2; pazopanib należy przyjmować przynajmniej 1 h przed lub przynajmniej 2 h po zastosowaniu krótkodziałającego leku zobojętniającego. Podawanie pazopanibu z posiłkiem zawierającym dużo tłuszczu lub mało tłuszczu prowadzi do około 2-krotnego zwiększenia AUC i Cmax, dlatego pazopanib należy podawać co najmniej 1 h przed lub 2 h po posiłku. Pazopanib jest inhibitorem transferazy urydyno-difosforano-glukuronozylowej 1A1 (UGT1A1) - należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z substratami UGT1A1 (np. z irynotekanem). Pazopanib nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę kofeiny (substratu CYP1A2), warfaryny (substratu CYP2C9) lub omeprazolu (substratu CYP2C19). Pazopanib stosowany w dawce 800 mg/dobę powodował zwiększenie o ok. 30% AUC i Cmax midazolamu (substratu CYP3A4) i zwiększenie o 33-64% stosunku stężenia dekstrometorfanu do stężenia dekstrofanu w moczu po doustnym podaniu dekstrometorfanu (substratu CYP2D6). Jednoczesne stosowanie pazopanibu w dawce 800 mg/dobę z paklitakselem (substratem CYP3A4 i CYP2C8) w dawce 80 mg/m2 pc. raz na tydz. doprowadziło do zwiększenia AUC i Cmax paklitakselu odpowiednio o średnio 25% i 31%. Metabolity pazopanibu mogą przyczyniać się do jego wypadkowego działania hamującego na BCRP, ponadto nie można wykluczyć zahamowania BCRP i P-gp przez pazopanib w przewodzie pokarmowym - należy zachować ostrożność w przypadku stosowania pazopanibu z innymi podawanymi doustnie substratami BCRP i P-gp. Pazopanib hamuje ludzki polipeptyd transportujący aniony organiczne (OATP1B1) i może zmieniać farmakokinetykę substratów OATP1B1, np. statyn; podczas jednoczesnego stosowania ze statyną istnieje ryzyko zwiększenia częstości występowania podwyższonej aktywności AlAT; jeśli u pacjenta przyjmującego jednocześnie symwastatynę wystąpi zwiększenie aktywności AlAT, należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi dawkowania pazopanibu i przerwać stosowanie symwastatyny; ponadto jednoczesne stosowanie pazopanibu i innych statyn (np. atorwastatyny, fluwastatyny, prawastatyny, rozuwastatyny) powinno być podejmowane z ostrożnością, ponieważ dane umożliwiające ocenę ich wpływu na aktywność AlAT są niewystarczające. Podczas jednoczesnego stosowania pazopanibu z ketokonazolem istnieje ryzyko wystąpienia hiperglikemii. Badania kliniczne z zastosowaniem pazopanibu w skojarzeniu z pemetreksedem (niedrobnokomórkowy rak płuc) i lapatynibem (rak szyjki macicy) zostały wcześnie zakończone z uwagi na ryzyko zwiększonej toksyczności i (lub) śmiertelności, a dawka zapewniająca skuteczność i bezpieczeństwo w leczeniu skojarzonym nie została ustalona.

Preparat zawiera substancję Pazopanib.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 200 mg lub 400 mg pazopanibu (w postaci chlorowodorku).

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę limfocytową Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę ...

Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) jest najczęściej rozpoznawanym rodzajem białaczki u dorosłych. Odsetek 5-letnich przeżyć wśród polskich pacjentów chorujących na przewlekłą białaczką limfocytową ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.