Vidaza

1 ml zawiesiny zawiera 25 mg azacytydyny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Vidaza 1 fiolka, proszek do sporz. zaw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, analog pirymidyn. Azacytydyna działa cytotoksycznie na nieprawidłowe komórki krwiotwórcze w szpiku kostnym i powoduje m.in. hipometylację DNA. Działania cytotoksyczne azacytydyny mogą wynikać z wielu mechanizmów, w tym zahamowania syntezy DNA, RNA i białek, włączania do RNA i DNA oraz aktywacji szlaków odpowiedzi na uszkodzenie DNA. Komórki nieproliferujące są względnie niewrażliwe na azacytydynę. Po podaniu podskórnym biodostępność wynosi 89%. Maksymalne stężenie występuje we krwi po 0,5 h od podania. Jest wydalana głównie z moczem. T0,5 wynosi 41+/- 8 min.

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinno zostać rozpoczęte, a następnie kontrolowane przez lekarza posiadającego doświadczenie w stosowaniu chemioterapeutyków. Pacjentom należy podać premedykację w postaci leków przeciwwymiotnych. Podskórnie (w ramię, udo lub brzuch). Zalecana dawka początkowa dla pierwszego cyklu leczenia dla wszystkich pacjentów, bez względu na początkowe hematologiczne wartości laboratoryjne, to 75 mg/m2 pc. we wstrzyknięciu podskórnym, codziennie przez 7 dni, po czym następuje okres odpoczynku trwający 21 dni (28-dniowy cykl leczenia). Zalecane jest leczenie pacjentów przez co najmniej 6 cykli. Leczenie należy kontynuować tak długo, jak długo pacjent będzie odnosił korzyści lub do progresji choroby. Należy obserwować pacjentów w kierunku toksyczności hematologicznej oraz nefrotoksyczności; może być konieczne opóźnienie rozpoczęcia następnego cyklu lub zmniejszenie dawki w sposób opisany poniżej. Dostosowanie dawki z powodu toksyczności hematologicznej. Toksyczność hematologiczna jest zdefiniowana jako najniższa wartość osiągnięta w danym cyklu (nadir), jeśli liczba płytek wynosi 9/l i (lub) liczba bezwzględna neutrofili (ANC) 9/l. Regeneracja jest zdefiniowana jako zwiększenie linii komórkowych, dla których zaobserwowano toksyczność hematologiczną, przynajmniej o połowę różnicy między nadirem a liczbą początkową plus wartości nadiru. Pacjenci bez obniżonej początkowej liczby białych krwinek (WBC >3,0 x 109/l i ANC >1,5 x 109/l oraz płytki >75 x 109/l) przed pierwszym leczeniem. W przypadku zaobserwowania toksyczności hematologicznej po leczeniu azacytydną należy opóźnić następny cykl leczenia, aż do regeneracji liczby płytek i ANC. Jeśli regeneracja nastąpiła w ciągu 14 dni, dostosowanie dawki nie jest konieczne. Jeśli regeneracja nie nastąpiła w ciągu 14 dni, należy obniżyć dawkę w sposób następujący: wartość nadiru dla ANC ≤1,0x 109/l i dla płytek ≤50,0 x 109/l dawkę należy obniżyć w następnym cyklu o 50%; wartość nadiru dla ANC >1,0 x 109/l i dla płytek >50,0 x 109/l dawka pozostaje niezmieniona. Po modyfikacji dawki czas trwania cyklu powinien wynosić ponownie 28 dni. Pacjenci z obniżoną początkową liczbą białych krwinek (WBC 9/l lub ANC 9/l lub płytki 9/l) przed pierwszym leczeniem. Po leczeniu azacytydyną, jeśli zmniejszenie WBC lub ANC lub płytek w porównaniu z wartościami przed leczeniem wynosi 50%, ale z poprawą w różnicowaniu linii komórkowych, nie należy opóźniać następnego cyklu ani dostosowywać dawki. Jeśli zmniejszenie WBC lub ANC lub płytek w porównaniu z wartościami przed leczeniem wynosi >50%, bez poprawy w różnicowaniu linii komórkowych, należy opóźnić następny cykl leczenia aż do regeneracji liczby płytek i ANC. Jeśli regeneracja nastąpiła w ciągu 14 dni, dostosowanie dawki nie jest konieczne. Jeśli regeneracja nie nastąpiła w ciągu 14 dni, należy oznaczyć komórkowość szpiku kostnego. Jeśli komórkowość szpiku kostnego wynosi >50%, nie jest konieczne dostosowanie dawki. Jeśli komórkowość szpiku kostnego wynosi ≤50%, należy opóźnić leczenie i obniżyć dawkę następująco: komórkowość szpiku kostnego 15-50% i regeneracja nastąpiła ≤21 dni dawka pozostaje niezmieniona, jeśli regeneracja nastąpiła >21 dni, dawkę należy zmniejszyć w następnym cyklu o 50%; komórkowość szpiku kostnego 21 dni, w następnym cyklu należy zastosować 33% dawki wyjściowej. Po modyfikacji dawki czas trwania cyklu powinien wynosić ponownie 28 dni. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek (np. początkowe stężenie kreatyniny w surowicy lub azot mocznikowy we krwi (BUN) ≥2-krotności górnej granicy normy lub stężenie dwuwęglanów w surowicy <20 mmol/l) nie zaleca się modyfikacji dawki początkowej przed rozpoczęciem leczenia; późniejsze modyfikacje dawek powinny być oparte na hematologicznych i nerkowych wartościach laboratoryjnych. W przypadku wystąpienia niewyjaśnionego zmniejszenia się stężenia dwuwęglanów w surowicy do stężenia <20 mmol/l, należy obniżyć dawkę o 50% w następnym cyklu. W przypadku wystąpienia niewyjaśnionego zwiększenia stężenia kreatyniny w surowicy lub BUN do wartości ≥2-krotności wartości początkowych i powyżej górnej granicy normy, należy opóźnić następny cykl do czasu, gdy wartości osiągną z powrotem stężenia prawidłowe lub początkowe oraz obniżyć dawkę o 50% w następnym cyklu leczenia.

Wskazania

Leczenie dorosłych pacjentów, niekwalifikujących się do przeszczepu krwiotwórczych komórek macierzystych, z zespołami mielodysplastycznymi o pośrednim-2 i wysokim ryzyku, zgodnie z Międzynarodowym Punktowym Systemem Rokowniczym;  przewlekłą białaczką mielomonocytową z 10-29% blastów szpiku bez choroby mieloproliferacyjnej; ostrą białaczką szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją zgodnie z klasyfikacją WHO, AML z >30% blastów w szpiku, zgodnie z klasyfikacją WHO.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Zaawansowane nowotwory złośliwe wątroby. Okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Należy obserwować pacjenta pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów krwawienia oraz gorączki, ponadto pacjentów z ciężką niewydolnością narządową wątroby lub nerek w kierunku toksyczności. Należy poinstruować pacjentów, aby natychmiast zgłaszali wystąpienie skąpomoczu i bezmoczu. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności preparatu u pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca, klinicznie niestabilną chorobą serca lub chorobą płuc. Należy starannie monitorować pacjentów z dużym rozmiarem guza ze względu na ryzyko zespołu rozpadu guza. Preparatu nie należy stosować u dzieci poniżej lat 18 ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zapalenie płuc, zapalenie nosogardzieli, neutropenia z gorączką, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość, anoreksja, hipokaliemia, bezsenność, ból i zawroty głowy, duszność, krwawienie z nosa, biegunka, wymioty, zaparcia, nudności, ból brzucha, wybroczyny punktowe, świąd, wysypka, podskórne wylewy krwawe, bóle stawów, bóle mięśniowo-szkieletowe, zmęczenie, gorączka, bóle klatki piersiowej, rumień w miejscu podania, ból w miejscu podania, odczyn w miejscu podania, zmniejszenie masy ciała. Często: posocznica, posocznica neutropeniczna, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie uchyłków, grzybica jamy ustnej, zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie błony śluzowej nosa, opryszczka pospolita, zakażenie skóry, niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, odwodnienie, stan splątania, lęk, krwotok śródczaszkowy, omdlenie, senność, letarg, krwotok oczny, krwotok spojówkowy, wysięk osierdziowy, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze, krwiaki, wysięk opłucnowy, duszność wysiłkowa, ból gardła i krtani, krwotok żołądkowo-jelitowy, krwawienie z odbytu, zapalenie jamy ustnej, krwawienie z dziąseł, dyspepsja, plamica, łysienie, pokrzywka, rumień, wybroczyny plamkowe, skurcze mięśni, ból mięśni, niewydolność nerek, krwiomocz, podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy, reakcje w miejscu podania (siniaki, krwiaki, stwardnienie, wysypka, świąd, stan zapalny, odbarwienie, guzki i krwotok). Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości, niewydolność wątroby, postępująca śpiączka wątrobowa, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, ropne zgorzelinowe zapalenie skóry, nerkowa kwasica kanalikowa. Rzadko: zespół rozpadu guza, choroba śródmiąższowa płuc, martwica w miejscu wstrzyknięcia.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania azacytydyny w ciąży, szczególnie w I trymestrze, chyba że jest to zdecydowanie konieczne. W każdym przypadku należy rozważyć, czy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Azacytydyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Mężczyźni i kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i do 3 miesięcy po zakończeniu leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy doradzić pacjentom płci męskiej, aby zasięgnęli porady na temat przechowywania nasienia.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia i przed każdym cyklem leczenia należy wykonać próby czynnościowe wątroby i oznaczyć stężenie kreatyniny we krwi. Pełną morfologię krwi należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia oraz tak często, jak to jest konieczne, aby obserwować odpowiedź i toksyczność, lecz nie rzadziej niż przed każdym cyklem leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku należy kontrolować czynność nerek. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Interakcje

Brak badań.

Preparat zawiera substancję Azacitidine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml zawiesiny zawiera 25 mg azacytydyny.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę limfocytową Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę ...

Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) jest najczęściej rozpoznawanym rodzajem białaczki u dorosłych. Odsetek 5-letnich przeżyć wśród polskich pacjentów chorujących na przewlekłą białaczką limfocytową ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.