Victoza

1 wstrzykiwacz (3 ml) zawiera 18 mg liraglutydu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Victoza 2 wstrzykiwacze 3 ml, roztw. do wstrz. 653,38 zł 2017-10-31

Działanie

Analog ludzkiego glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1) otrzymywany w wyniku rekombinacji DNA drożdży Saccharomyces cerevisiae. Wykazuje 97% homologii sekwencji z ludzkim GLP-1, który wiąże się z receptorem GLP-1, aktywując go. Na receptor GLP-1 działa natywny GLP-1, endogenny hormon należący do inkretyn, który wzmacnia glukozozależne wydzielanie insuliny w komórkach beta trzustki. W przeciwieństwie do natywnego GLP-1 liraglutyd ma profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny odpowiedni do podawania raz na dobę. Po podaniu podskórnym profil wydłużonego działania leku opiera się na trzech mechanizmach: wiązaniu pomiędzy cząsteczkami, które skutkuje powolnym wchłanianiem; wiązaniu z albuminą oraz większą stabilnością enzymatyczną wobec enzymów: peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-IV) i neutralnej endopeptydazy, co skutkuje długim okresem półtrwania w osoczu. Działanie liraglutydu jest wywoływane specyficzną interakcją z receptorami GLP-1, w wyniku której następuje wzrost cAMP. Liraglutyd stymuluje wydzielanie insuliny w sposób zależny od stężenia glukozy. Jednocześnie zmniejsza nieprawidłowo duże wydzielanie glukagonu, również w sposób zależny od stężenia glukozy. Tym samym, kiedy stężenie glukozy we krwi jest duże, następuje stymulacja wydzielania insuliny i hamowanie wydzielania glukagonu. W odwrotnej sytuacji, podczas hipoglikemii liraglutyd zmniejsza wydzielanie insuliny, nie osłabiając wydzielania glukagonu. Mechanizm zmniejszenia stężenia glukozy we krwi obejmuje również niewielkie opóźnienie w opróżnianiu żołądka. Liraglutyd zmniejsza masę ciała i masę tłuszczową poprzez zmniejszenie łaknienia i podaży kalorii. Liraglutyd działa 24 h i poprawia kontrolę glikemii poprzez zmniejszenie stężenia glukozy we krwi na czczo i po posiłku u pacjentów z cukrzycą typu 2. Po podaniu podskórnym wchłanianie jest powolne i stężenie maksymalne występuje po 8-12 h po podaniu. Całkowita biodostępność liraglutydu po podaniu podskórnym wynosi ok. 55%. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (>98%). Metabolizowany jest w podobny sposób jak duże białka i nie zidentyfikowano konkretnego organu będącego główną drogą eliminacji. T0,5 w fazie eliminacji wynosi ok. 13 h.

Dawkowanie

Poskórnie. Dorośli. Aby zwiększyć tolerancję w żołądku i jelitach dawka początkowa wynosi 0,6 mg na dobę. Po upływie co najmniej tygodnia dawkę należy zwiększyć do 1,2 mg. Dla części pacjentów korzystne może okazać się zwiększenie dawki z 1,2 mg do 1,8 mg i w zależności od odpowiedzi klinicznej, po upływie minimum jednego tygodnia dawkę można zwiększyć do 1,8 mg w celu dodatkowej poprawy kontroli glikemii. Dobowe dawki większe niż 1,8 mg nie są zalecane. Lek może być dołączony do dotychczasowego leczenia metforminą lub metforminą skojarzoną z tiazolidynedionem. Dotychczasowe dawki metforminy i tiazolidynedionu mogą pozostać niezmienione. Lek może być dołączony do dotychczasowego leczenia pochodną sulfonylomocznika lub metforminą skojarzoną z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną bazową. W celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii należy rozważyć zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny bazowej w przypadku dołączenia liraglutydu do leczenia pochodną sulfonylomocznika lub insuliną bazową. Samodzielne sprawdzanie stężenia glukozy we krwi nie jest konieczne w celu dostosowania dawki liraglutydu. Jednak w przypadku rozpoczynania leczenia liraglutydem w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną bazową może okazać się konieczne samodzielne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi w celu dostosowania dawki pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny bazowej. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowywania dawki w związku z wiekiem pacjenta. Doświadczenie dotyczące stosowania u pacjentów w wieku 75 lat i starszych jest ograniczone. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr odpowiednio: 60-90 ml/min oraz 30-59 ml/min). Nie ma doświadczenia w stosowaniu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr poniżej 30 ml/min). Lek nie może być obecnie zalecany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w tym u osób w końcowym stadium choroby nerek. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Lek nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Leku nie wolno podawać dożylnie ani domięśniowo. Lek podawany jest raz na dobę o dowolnej porze, niezależnie od posiłków i może być wstrzykiwany podskórnie w okolicę brzucha, udo lub ramię. Miejsce wstrzyknięcia i porę podania można zmienić bez dostosowywania dawki. Lepiej jest jednak wstrzykiwać lek w przybliżeniu o tej samej porze dnia, po wybraniu najbardziej dogodnej pory.

Wskazania

Lek jest wskazany do stosowania u dorosłych z cukrzycą typu 2 w celu uzyskania kontroli glikemii w: monoterapii - u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest niewskazane, ze względu na nietolerancję lub istniejące przeciwwskazania, w przypadku gdy stosowanie tylko diety i wysiłku fizycznego nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii; terapii skojarzonej - w skojarzonym leczeniu z doustnymi lekami hipoglikemizującymi i (lub) z insuliną bazową, w przypadku, gdy leki te w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Leku nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1 lub w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej. Lek nie jest zamiennikiem insuliny. Doświadczenie w stosowaniu u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca klasy I-II według NYHA jest ograniczone - należy zachować ostrożność podczas stosowania liraglutydu. Nie ma doświadczenia w stosowaniu u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca klasy III-IV według NYHA - nie zaleca się stosowania liraglutydu w tej grupie pacjentów. Doświadczenie w stosowaniu u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit oraz gastroparezą cukrzycową jest ograniczone i w związku z tym nie zaleca się u tych pacjentów stosowania leku. Stosowanie agonistów receptora GLP-1 wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki, należy zaprzestać stosowania leku, po potwierdzeniu ostrego zapalenia trzustki nie powinno się wznawiać leczenia liraglutydem. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie. Działania niepożądane związane z tarczycą, w tym zwiększenie stężenia kalcytoniny we krwi, powiększenie tarczycy i nowotwór tarczycy zaobserwowano w badaniach klinicznych w szczególności u pacjentów z istniejącymi wcześniej chorobami tarczycy i dlatego też należy zachować ostrożność podczas stosowania liraglutydu. U pacjentów przyjmujących liraglutyd w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną bazową może wystąpić zwiększone ryzyko hipoglikemii. Ryzyko hipoglikemii można zmniejszyć, zmniejszając dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny bazowej. Podczas leczenia u pacjentów obserwowano przedmiotowe i podmiotowe objawy odwodnienia, w tym zaburzenia czynności nerek i ostrą niewydolność nerek. Pacjenci leczeni liraglutydem powinni zostać poinformowani o ryzyku odwodnienia w związku z działaniami niepożądanymi ze strony żołądka i jelit i konieczności zapobiegania odwodnieniu.

Niepożądane działanie

Bardzo często: nudności, biegunka. Często: zapalenie nosa i gardła, zapalenie oskrzeli, hipoglikemia, brak łaknienia, zmniejszenie apetytu, ból głowy, zawroty głowy, przyspieszenie częstości akcji serca, wymioty, dyspepsja, ból w górnej części brzucha, zaparcie, zapalenie żołądka, nadmierna produkcja gazów jelitowych, wzdęcie brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy, dolegliwości brzuszne, ból zęba, wysypka, zmęczenie, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zwiększone stężenie lipazy, zwiększone stężenie amylazy. Niezbyt często: odwodnienie, pokrzywka, świąd, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, złe samopoczucie. Rzadko: reakcje anafilaktyczne, niedrożność jelit. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki (w tym martwicze zapalenie trzustki). Większość przypadków potwierdzonej hipoglikemii w badaniach klinicznych należała do łagodnych. Nie zaobserwowano przypadków ciężkiej hipoglikemii w badaniu z zastosowaniem liraglutydu w monoterapii. Ciężka hipoglikemia może wystąpić niezbyt często i głównie obserwowano ją podczas leczenia skojarzonego liraglutydem z pochodną sulfonylomocznika. Bardzo niewiele przypadków zaobserwowano w przypadku podawania liraglutydu w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi innymi niż pochodna sulfonylomocznika. Ryzyko hipoglikemii jest niewielkie w przypadku skojarzonego stosowania insuliny bazowej z liraglutydem. U pacjentów w wieku powyżej 70 lat oraz u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr odpowiednio 60-90 ml/min oraz 30-59 ml/min) może wystąpić więcej dolegliwości ze strony układu pokarmowego w przypadku leczenia liraglutydem.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować w okresie ciąży, a zamiast niego zaleca się stosowanie insuliny. Jeśli pacjentka planuje zajść lub zajdzie w ciążę, należy zaprzestać stosowania leku. Nie stosować w okresie karmienia piersią. Oprócz nieznacznego zmniejszenia liczby zagnieżdżonych zarodków, badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność.

Uwagi

Wstrzykiwacz przeznaczony jest do stosowania z igłami NovoFine lub NovoTwist. Przechowywać w lodówce (2st.C - 8st.C). Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci powinni zostać poinformowani o konieczności zapobiegania hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn zwłaszcza, jeśli liraglutyd stosuje się w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną bazową.

Interakcje

W badaniach in vitro liraglutyd wykazał bardzo mały potencjał wejścia w interakcje farmakokinetyczne związane z cytochromem P450 oraz wiązaniem z białkami osocza. Niewielkie opóźnienie w opróżnianiu żołądka wywołane działaniem liraglutydu może wpływać na wchłanianie jednocześnie podawanych leków doustnych. Badania interakcji nie wykazały żadnego klinicznie istotnego opóźnienia wchłaniania i dlatego też nie ma konieczności dostosowywania dawki. Lek może powodować biegunkę, co może wpłynąć na wchłanianie jednocześnie podawanych leków doustnych. Nie można wykluczyć klinicznie istotnej interakcji z substancjami czynnymi o słabej rozpuszczalności lub wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak warfaryna. Po rozpoczęciu leczenia liraglutydem u pacjentów przyjmujących warfarynę lub inne pochodne kumaryny zaleca się częstsze monitorowanie INR. Liraglutyd nie zmienił całkowitej ekspozycji na paracetamol po podaniu pojedynczej dawki 1000 mg - nie ma konieczności dostosowywania dawki w przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu. Liraglutyd nie zmienił całkowitej ekspozycji na atorwastatynę po podaniu pojedynczej dawki 40 mg atorwastatyny do klinicznie istotnego poziomu - nie ma konieczności dostosowywania dawki atorwastatyny podczas podawania jej razem z liraglutydem. Liraglutyd nie zmienił całkowitej ekspozycji na gryzeofulwinę po podaniu pojedynczej dawki 500 mg gryzeofulwiny - nie ma konieczności dostosowywania dawki gryzeofulwiny i innych leków o niskiej rozpuszczalności i wysokiej przenikalności. Badania wykazały, że nie ma konieczności dostosowywania dawek przy jednoczesnym stosowaniu lizynoprylu i digoksyny oraz liraglutydu. Po podaniu pojedynczej dawki doustnego preparatu antykoncepcyjnego nie było klinicznie istotnego wpływu na całkowitą ekspozycję zarówno na etynyloestradiol, jak i lewonorgestrel - nie spodziewa się pogorszenia działania antykoncepcyjnego podczas jednoczesnego stosowania z liraglutydem. Nie zaobserwowano farmakokinetycznych lub farmakodynamicznych interakcji pomiędzy liraglutydem i insuliną detemir podczas podawania pojedynczej dawki insuliny detemir 0,5 j./kg mc. w skojarzeniu z liraglutydem 1,8 mg u pacjentów z cukrzycą typu 2 w stanie równowagi.

Cena

Victoza, cena 100% 653,38 zł

Preparat zawiera substancję Liraglutid.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 wstrzykiwacz (3 ml) zawiera 18 mg liraglutydu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 120 mg tlenku bizmutu (jako dicytrynianu tripotasu-bizmutu).

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy. Preparat zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. powl. zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 200 mg chlorowodorku pirydoksyny i 0,2 mg cyjanokobalaminy.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

1 draż. zawiera 100 mg benfotiaminy i 100 mg chlorowodorku pirydoksyny. Preparat zawiera sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 10 mg koncentratu cholekalcyferolu (co odpowiada 25 µg cholekalcyferolu = 1000 j.m.) lub 70 mg koncentratu cholekalcyferolu (co odpowiada 175 µg cholekalcyferolu = 7000 j.m.) lub 300 mg koncentratu cholekalcyferolu (co odpowiada 750 µg cholekalcyferolu = 30 000 j.m.). Preparat zawiera laktozę i sacharozę.

1 kaps. zawiera 20 mg roztworu olejowego cholekalcyferolu, co odpowiada 500 µg cholekalcyferolu lub 20 000 IU witaminy D3. Kapsułki zawierają olej arachidowy.

1 ml płynu zawiera 20 000 j.m. witaminy A i 10 000 j.m. witaminy D3 (1 kropla zawiera 588 j.m. witaminy A i 294 j.m. witaminy D3).

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 750 mg chlorku potasu, co jest równoważne 391 mg potasu (10 mEq K+). Preparat zawiera laktozę i lak czerwieni koszenilowej.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
10 porad, jak uniknąć Delhi belly 10 porad, jak uniknąć Delhi belly

Na ulicy nie istnieje szczególna etykieta i nie popełnisz faux pas, nie odróżniając widelczyka do ślimaków od widelca do ryb. Kilka porad ...

więcej

Salmonella: objawy. Zatrucie pokarmowe wywołane przez salmonellę Salmonella: objawy. Zatrucie pokarmowe wywołane przez salmonellę

Salmonella lubi mięso kurczaka, jajka, lekko rozmrożone lody lub źle przygotowane inne potrawy. W efekcie możesz paść ofiarą zatrucia pokarmowego. Jak się ...

więcej

Choroby jelit Choroby jelit

Choroby jelit są częstą przyczyną dolegliwości z przewodu pokarmowego z bólem brzucha na czele. Warto dowiedzieć się jakie inne objawy mogą świadczyć ...

więcej

Wątroba - mistrz regeneracji

Spośród wszystkich narządów ludzkiego ciała wątroba należy do najbardziej odpornych na działanie czasu. To jednak nie oznacza, że jest niezniszczalna i wyjdzie ...

więcej

Oś mózgowo-jelitowa - dlaczego jelita to "drugi mózg"? Oś mózgowo-jelitowa - dlaczego jelita to "drugi mózg"?

Zastanawialiście się kiedyś skąd się bierze “samopoczucie”? Okazuje się, że nie do końca odpowiada za nie nasza głowa. Samopoczucie rodzi się gdzieś ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.