Verorab

1 dawka (0,5 ml) zawiera co najmniej 2,5 j.m. inaktywowanego wirusa wścieklizny (szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M) namnażanego w komórkach VERO.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Verorab 5 fiolek + 5 amp. z rozp., proszek i rozp. do sporz. zaw. do wstrz. 168,75zł 2017-10-31

Działanie

Szczepionka przeciw wściekliźnie, inaktywowana, cały wirus. Podanie szczepionki prowadzi do wytworzenia swoistej odpowiedzi immunologicznej. Ważną rolę ochronną odgrywa neutralizacja wirusów wścieklizny przez przeciwciała. Miano przeciwciał przeciw wściekliźnie ≥0,5 j.m./ml (oznaczane metodą RFFIT) jest uważane przez WHO za wskazujące na ochronę przed chorobą.

Dawkowanie

Domięśniowo (w przednio-boczną część uda do 12 miesiąca życia a powyżej tego wieku w mięsień naramienny). Szczepionka może być podana dorosłym i dzieciom według takiego samego schematu. Szczepienie przed ekspozycją: szczepienie pierwotne obejmujące 3 dawki podane w dniach 0., 7. i 28. (ewentualnie w 21. dniu); przy narażeniu ciągłym: badania serologiczne co 6 miesięcy, szczepienie przypominające, jeśli poziom przeciwciał jest poniżej poziomu ochronnego (0,5 j.m./ml w teście seroneutralizacji RFFIT); przy narażeniu częstym szczepienie przypominające po 1 roku, badania serologiczne co dwa lata, dawki przypominające, jeśli poziom przeciwciał jest poniżej poziomu ochronnego (0,5 j.m./ml w teście seroneutralizacji RFFIT); przy narażeniu rzadkim dawka uzupełniająca 1 rok po szczepieniu pierwotnym; dawki przypominające co 5 lat. Szczepionka może być podana jako dawka uzupełniająca po szczepieniu pierwotnym wykonanym szczepionką przygotowaną w hodowlach komórek VERO lub ludzkich komórek diploidalnych (HDCV). U osób z zaburzoną odpornością, w okresie 2 do 4 tygodni po szczepieniu powinno być przeprowadzone badanie serologiczne. Jeśli badanie wykaże poziom przeciwciał bezwzględnie poniżej 0,5 j.m./ml, uzasadnione jest podanie dodatkowej dawki. Szczepienie po ekspozycji: pacjentom nieuodpornionym podaje się 5 dawek w 0., 3., 7., 14. i 28. dniu, bądź 4 dawki w 0. dniu jedna dawka w prawy mięsień naramienny i jedna dawka podawana jest w okolicę lewego mięśnia naramiennego, w 7. i 21. dniu podawana jest jedna dawka. Leczenie może zostać przerwane, jeżeli wynik badania mózgu zwierzęcia (w przypadku, gdy zwierzę nie żyje, a mózg jest dostępny) lub wynik obserwacji weterynaryjnej zwierzęcia w kierunku zakażenia wirusem wścieklizny są ujemne. W przypadku pojedynczego lub mnogiego ugryzienia, zadrapania przechodzącego przez całą grubość skóry, oślinienia błon śluzowych, uszkodzonej skóry bądź po kontakcie z nietoperzami należy również podać immunoglobulinę przeciw wściekliźnie (ludzką - 20 j.m. /kg. mc. albo końską - 40 j.m./ kg. mc.). W miarę możliwości szczepionkę należy wstrzyknąć w miejsce położone po przeciwnej stronie w stosunku do miejsca wstrzyknięcia immunoglobuliny. U osób z obniżoną odpornością, w przypadku niewielkiego ugryzienia odsłoniętej skóry lub niewielkiego zadrapania lub otarcia bez krwawienia , immunoglobuliny przeciw wściekliźnie także powinny być podane jednocześnie ze szczepionką. Pacjentom wcześniej uodpornionym, które otrzymały pełen cykl szczepienia <5lat wstecz, podaje się 2 dawki w 0. i 3. dniu; w tym przypadku podanie immunoglobulin przeciw wściekliźnie (RIGs) nie jest konieczne i nie powinno być wykonane. Jeśli minęło więcej niż 5 lat od poprzedniego szczepienia lub wcześniejsze szczepienie było niekompletne, lub w przypadku wątpliwości, stan uodpornienia pacjenta nie jest uznawany jako kompletny należy rozpocząć pełne leczenie po ekspozycji (5 dawek szczepionki w 0., 3., 7., 14. i 28. dniu, w razie potrzeby również z immunoglobuliną). Jeśli pacjent ma zaburzoną odporność także należy rozpocząć pełne leczenie po ekspozycji.

Wskazania

Zapobieganie wściekliźnie u dzieci i dorosłych. Szczepionka może być stosowana przed i po ekspozycji, jako szczepienie podstawowe lub jako dawka przypominająca. Szczepienie przed ekspozycją. Zapobieganie wściekliźnie u osób z grup wysokiego ryzyka zakażenia się wirusem wścieklizny, takich jak: pracownicy laboratoriów z działu diagnostycznego, naukowo-badawczego i produkcyjnego wykonujący prace z wirusem wścieklizny; lekarze weterynarii i ich asystenci oraz opiekunowie zwierząt; osoby, które ze względu na zawód lub w wolnym czasie mają kontakt z takimi gatunkami jak psy, koty, skunksy, szopy pracze, nietoperze lub inne gatunki, które potencjalnie mogą być zakażone wścieklizną (do osób tych należą m.in.: leśnicy, myśliwi, pracownicy leśnictwa, speleolodzy, wypychacze zwierząt); dorośli i dzieci przebywające lub podróżujące do obszarów, gdzie występuje zagrożenie zakażenia się wścieklizną. Szczepienie po ekspozycji. Zapobieganie wściekliźnie w przypadku istnienia najmniejszego ryzyka zakażenia wścieklizną. Leczenie po ekspozycji obejmuje miejscowe, nieswoiste leczenie rany, uodpornienie bierne za pomocą immunoglobulin (RIGs) i szczepienie w zależności od rodzaju rany i stanu zwierzęcia.

Przeciwwskazania

W przypadku szczepienia profilaktycznego - nadwrażliwość na składniki szczepionki, polimyksynę B, streptomycynę lub neomycynę; gorączka, ostra infekcja, postępująca choroba przewlekła (szczepienie należy odłożyć) - we wszystkich tych przypadkach należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści. Po ekspozycji - brak przeciwwskazań. Nie podawać donaczyniowo, podskórnie lub w mięsień pośladkowy.

Środki ostrożności

Należy zapewnić odpowiednie leczenie na wypadek wystąpienia reakcji anafilaktycznej bezpośrednio po szczepieniu, w szczególności w przypadku szczepienia po ekspozycji osób ze znaną nadwrażliwością na polimyksynę B, streptomycynę lub neomycynę. Konieczne jest regularne wykonywanie badań serologicznych potwierdzających całkowitą neutralizację wirusa testowego, za pomocą metody zahamowania fluorescencji (RFFIT): co 6 mies. w przypadku osób z grup stałego ryzyka ekspozycji; co 2-3 lata po każdej dawce przypominającej u osób z grup ryzyka okresowo narażonych na ekspozycję. Gdy poziom przeciwciał jest niższy od poziomu ochronnego tj.: <0,5 j.m./ml, należy podać dawkę przypominającą. U pacjentów z niedoborem odporności (spowodowanym chorobą lub trwającym leczeniem immunosupresyjnym) badanie poziomu przeciwciał powinno być wykonywane 2-4 tyg. po szczepieniu; w przypadku, gdy poziom przeciwciał będzie <0,5 j.m./ml, uzasadnione jest podanie dodatkowej dawki. Należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia bezdechu oraz konieczność monitorowania czynności oddechowych przez 48-72 h w przypadku podawania dawek szczepienia pierwotnego bardzo niedojrzałym wcześniakom (urodzonym ≤28. tygodnia ciąży), szczególnie dotyczy to dzieci, u których występowały objawy niedojrzałości układu oddechowego; z uwagi na znaczne korzyści wynikające ze szczepienia tej grupy niemowląt, nie należy rezygnować ze szczepienia ani go odraczać.

Niepożądane działanie

Mogą wystąpić: reakcje w miejscu podania (ból, zaczerwienienie, obrzęk, świąd, stwardnienie), umiarkowana gorączka, dreszcze, złe samopoczucie, zmęczenie, ból głowy, zawroty głowy, bóle mięśni i stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, ból brzucha). Bardzo rzadko: reakcja anafilaktoidalna, pokrzywka, wysypka. U bardzo niedojrzałych wcześniaków (urodzonych ≤28. tygodnia ciąży) może wystąpić bezdech.

Ciąża i laktacja

Z danych otrzymanych z ograniczonej liczby zastosowań szczepionki w czasie ciąży nie wynika szkodliwe działanie na przebieg ciąży lub stan zdrowia płodu. Z powodu ciężkości choroby, schemat szczepienia nie powinien być zmieniany w czasie ciąży. Szczepionka może być stosowana w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Z uwagi na występujące po szczepieniu zawroty głowy, lek może przejściowo wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Szczepionkę należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

Interakcje

Kortykosteroidy i inne leki immunosupresyjne mogą wpływać niekorzystnie na wytwarzanie przeciwciał i spowodować, że szczepienie będzie nieskuteczne. Immunoglobuliny muszą być podawane w inne miejsca niż szczepionka (po przeciwnej stronie).

Preparat zawiera substancję Rabies vaccine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 dawka (1 ml) zawiera nie mniej niż 2,5 j.m. inaktywowanego wirusa wścieklizny, szczep Flury LEP, namnażanego na oczyszczonych komórkach zarodków kurzych. Szczepionka zawiera pozostałości poligeliny, białek jaja kurzego (np. albumina jaja kurzego), albuminy ludzkiej i może także zawierać śladowe ilości neomycyny, chlorotetracykliny lub amfoterycyny B.

1 dawka (0,5 ml) zawiera co najmniej 2,5 j.m. inaktywowanego wirusa wścieklizny (szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M) namnażanego w komórkach VERO.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.