Vercef®

5 ml zawiesiny (po rozpuszczeniu granulatu w wodzie) zawiera 250 mg cefakloru w postaci jednowodzianu; zawiesina zawiera sacharozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Vercef® 15 szt., kaps. 31,46zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna II generacji do podawania doustnego. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy błony ściany komórkowej. Cefaklor działa in vitro na następujące drobnoustroje - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus spp. (w tym szczepy koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i szczepy wytwarzające penicylinazę; Staphylococcus aureus oporny na metycylinę jest także oporny na cefaklor), Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (paciorkowce β-hemolizujące grupa A); tlenowe bakterie Gram-ujemne: Escherichia coli, Haemophilus influenzae (szczepy niewytwarzające β-laktamazy), Klebsiella spp., Proteus mirabilis. Cefaklor wykazuje MIC 90%) szczepów następujących drobnoustrojów: tlenowe bakterie Gram-ujemne: Citrobacter diversus, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae; beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Bacteroides spp. (oprócz B.fragilis), Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Propionibacterium acnes. Cefaklor nie działa na Pseudomonas spp., Acinetobacter calcoaceticus, większość entrerokoków (np. Streptococcus faecalis), większość Enterobacter spp., Serratia spp. Cefaklor dobrze wchłania się po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w ciągu 0,5-1 h. W ok. 25% wiąże się z białkami osocza. Jest wydalany z moczem, w postaci niezmienionej. T0,5 we krwi wynosi 0,6-0,9 h. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek T0,5 jest nieznacznie wydłużony; w przypadku całkowitej niewydolności nerek wynosi 2,3-2,8 h. Hemodializa skraca okres półtrwania o 25-30%.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 250 mg co 8 h; w ciężkich zakażeniach (np. zapaleniu płuc) lub w zakażeniach wywołanych przez mniej wrażliwe bakterie - 500 mg co 8 h. Maksymalna dawka dobowa wynosi 4 g. Dzieci > 1 mż.: zazwyczaj 20 mg/kg mc./dobę w 3 dawkach podzielonych, co 8 h (zapalenie płuc i oskrzeli) lub w 2 dawkach podzielonych, co 12 h (zakażenie ucha środkowego i gardła). W cięższych przypadkach można zastosować dawkę 40 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa u dzieci wynosi 1 g. Skuteczność i bezpieczeństwo podawania nie zostało ustalone dla dzieci w 1. mż. Czas trwania leczenia. Leczenie trwa zazwyczaj 7-14 dni; w leczeniu zakażeń wywołanych paciorkowcami β-hemolizującymi - co najmniej 10 dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne dostosowanie dawki. U pacjentów dializowanych: przed dializą należy podać dawkę 250 mg-1 g, a następnie dawkę podtrzymującą 250-500 mg co 6-8 h w okresach między dializami. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Sposób podania. W celu uzyskania zawiesiny należy do butelki z suchym granulatem dodać w dwóch porcjach przegotowaną, ostudzoną wodę (do poziomu oznaczonego na butelce), wstrząsnąć po dodaniu każdej porcji wody. Zawiesinę wstrząsnąć przed każdym użyciem. Przygotowaną zawiesinę należy przechowywać w temperaturze 2-8st.C.

Wskazania

Zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenie oskrzeli) wywołane przez Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Streptococcus pyogenes. Zapalenie gardła i migdałków wywołane przez Streptococcus pyogenes. Zapalenie ucha środkowego i zatok wywołane przez Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Haemophilus influenzae, gronkowce. Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes. Zakażenia układu moczowego (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego) wywołane przez Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella spp. i gronkowce koagulazo-ujemne. Szczepy Haemophilus influenzae wytwarzające β-laktamazy, oporne na penicylinę należy uznać za oporne na cefaklor mimo, że niektóre z tych szczepów wykazują in vitro wrażliwość na cefaklor. Cefaklor jest skuteczny w eliminacji paciorkowców z nosa i gardła; jednakże brak jest danych klinicznych potwierdzających jego skuteczność w zapobieganiu gorączce reumatycznej lub bakteryjnemu zapaleniu wsierdzia. Należy przestrzegać oficjalnych wytycznych dotyczących właściwego stosowania środkówprzeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cefaklor, inne cefalosporyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Przed zastosowaniem leku należy przeprowadzić wywiad dotyczący skłonności pacjenta do występowania reakcji nadwrażliwości na cefaklor, cefalosporyny, penicyliny lub inne leki. Cefaklor stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny (ryzyko wystąpienia krzyżowej reakcji alergicznej na antybiotyki β-laktamowe, ze wstrząsem anafilaktycznym włącznie). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać podawanie antybiotyku i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Należy zachować ostrożność stosując antybiotyk o szerokim spektrum działania u pacjentów, u których występują lub występowały choroby przewodu pokarmowego, zwłaszcza zapalenie okrężnicy. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka w związku ze stosowaniem cefakloru, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit (w przypadku łagodnego przebiegu zwykle wystarczy przerwać stosowanie antybiotyku; w przypadku umiarkowanego lub ciężkiego przebiegu konieczne jest podjęcie odpowiedniego leczenia; przeciwwskazane jest podawanie leków hamujących perystaltykę jelit). W trakcie leczenia należy obserwować pacjenta pod kątem nadkażenia opornymi drobnoustrojami; jeśli wystąpi nadkażenie, należy podjąć odpowiednie postępowanie. Cefaklor należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem cefakloru u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek jest niewielkie, dlatego konieczna jest dokładna obserwacja kliniczna pacjenta i wykonywanie kontrolnych badań laboratoryjnych. Ze względu na zawartość sacharozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.

Niepożądane działanie

Często: reakcje alergiczne (np. wysypka odropodobna, świąd, pokrzywka), biegunka (rzadko ciężka), zwiększone ciśnienie w żołądku, nudności, wymioty, brak łaknienia, wzdęcia, wodniste stolce, zapalenie jelita grubego (w tym rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy), świąd w okolicy narządów płciowych, zapalenie pochwy, kandydoza pochwy. Niezbyt często: neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, reakcje rzekomoanafilaktyczne (np. obrzęk naczynioruchowy, astenia, obrzęki - w tym w twarzy i kończyn; duszność, parestezje, omdlenie, niedociśnienie lub rozszerzenie naczyń krwionośnych), objawy choroby posurowiczej (rumień wielopostaciowy o lekkim nasileniu, wysypka lub inne objawy skórne przebiegające z zapaleniem lub bólem stawów, z gorączką lub bez - leki przeciwhistaminowe i kortykosteroidy powodują szybsze ustępowanie objawów; nie obserwowano innych ciężkich powikłań), przemijająca nadmierna ruchliwość, nerwowość, bezsenność, splątanie, wzmożone napięcie mięśni, zawroty głowy, omamy i senność patologiczna, niewielkie podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT, AlAT oraz fosfatazy alkalicznej, przemijające śródmiąższowe zapalenie nerek. Rzadko: ciężka postać rumienia wielopostaciowego (zespół Stevensa-Johnsona), martwica toksyczno-rozpływna naskórka, anafilaksja, limfadenopatia i proteinuria (nie obserwowano krążących kompleksów immunoglobulin ani innych powikłań). Bardzo rzadko: trombocytopenia, eozynofilia, limfocytoza, leukopenia, przemijające objawy zapalenia wątroby i żółtaczki zastoinowej, niewielkie podwyższenie stężenia mocznika lub kreatyniny we krwi, nieprawidłowe wyniki badania ogólnego moczu. Częstość nieznana: drgawki, nefropatia toksyczna.

Ciąża i laktacja

Ostrożnie stosować w ciąży - badania na zwierzętach nie wykazały, aby cefaklor działał teratogennie, jednak brak dobrze kontrolowanych badań ludzi. Ostrożnie stosować w czasie laktacji - śladowe ilości leku wykrywane są w mleku kobiecym, nie jest znany wpływ cefakloru na karmione piersią dziecko.

Uwagi

Cefaklor na ogół nie wpływa na zdolność koncentracji i reagowania, jednak objawy niepożądane leku, jak spadek ciśnienia krwi lub zawroty głowy, mogą prowadzić do wystąpienia ryzyka podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Cefaklor może powodować fałszywie dodatni wynik próby na obecność glukozy w moczu z roztworem Benedicta lub Fehlinga i tabletkami z siarczanem miedzi. Może dawać fałszywie dodatni wynik testu Coombsa (jest to ważne w przypadku wykonywania badań hematologicznych, próby krzyżowej przed przetoczeniem krwi, testu antyglobulinowego lub testu Coombsa u noworodków urodzonych przez matki leczone cefalosporynami przed porodem).

Interakcje

Jednoczesne podawanie cefakloru z warfaryną może powodować wydłużenie czasu protrombinowego (zalecana jest kontrola parametrów krzepnięcia). W przypadku jednoczesnego stosowania z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi konieczne może być dostosowanie dawki cefakloru. Wchłanianie cefakloru może się zmniejszyć pod wpływem leków zobojętniających sok żołądkowy. Probenecyd hamuje nerkowe wydalanie cefakloru. Leki o działaniu przeciwbakteryjnym, w tym chloramfenikol, erytromycyna, tetracykliny i sulfonamidy, mogą osłabiać działanie cefakloru - unikać jednoczesnego stosowania.

Preparat zawiera substancję Cefaclor.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

5 ml zawiesiny (otrzymanej po dodaniu wody do granulatu) zawiera 125 mg, 250 mg lub 375 mg cefakloru; zawiesina zawiera sacharozę.

5 ml zawiesiny (po rozpuszczeniu granulatu w wodzie) zawiera 250 mg cefakloru w postaci jednowodzianu; zawiesina zawiera sacharozę.

1 tabl. powl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 375 mg, 500 mg lub 750 mg cefakloru.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.