Velcade®

1 fiolka zawiera 1 mg lub 3,5 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego). Po rozpuszczeniu, 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 mg bortezomibu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Velcade® 1 fiolka, proszek do sporz. roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwnowotworowy - inhibitor proteasomu 26S. Proteasom jest kompleksem białkowym degradującym białka "wyznaczone" do degradacji przez ubikwitynę. Droga ubikwityna-proteasom odgrywa zasadniczą rolę w regulacji obrotu specyficznych białek, tym samym podtrzymując homeostazę wewnątrz komórek. Hamowanie 26S proteasomu zapobiega tej zaplanowanej proteolizie i wpływa na wielorakie kaskady przekazywania wiadomości wewnątrz komórki rakowej, prowadząc w końcu do jej śmierci. Hamowanie proteasomu przez bortezomib jest odwracalne. Hamowanie proteasomu przez bortezomib wpływa wielorako na komórki nowotworowe, w tym poprzez zmianę białek regulatorowych, kontrolujących progresję cyklu komórkowego i aktywację czynnika jądrowego kappa B (NF-kB). Zahamowanie proteasomu powoduje zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę. NF-kB jest czynnikiem odpowiedzialnym za transkrypcję, którego aktywacja jest niezbędnym warunkiem wielu aspektów rozwoju nowotworu. Wpływa na wzrost i przeżycie komórki, rozwój naczyń, wzajemne oddziaływanie między komórkami i przerzuty nowotworu. W szpiczaku bortezomib wpływa na zdolność komórek szpiczaka do wzajemnego oddziaływania z mikrośrodowiskiem szpiku. Z doświadczeń wynika, że bortezomib działa cytotoksycznie na wiele różnych typów komórek nowotworowych. Ponadto komórki nowotworowe są bardziej wrażliwe na prowadzące do apoptozy działanie spowodowane hamowaniem proteasomu niż komórki zdrowe. Bortezomib in vivo powoduje spowolnienie wzrostu nowotworu w licznych nieklinicznych modelach nowotworów, w tym w szpiczaku mnogim. Dane dotyczące bortezomibu pochodzące z badań in vitro i ex vivo oraz modeli zwierzęcych sugerują, że zwiększa on różnicowanie i czynność osteoblastów oraz hamuje czynność osteoklastów. Efekty te stwierdzano u pacjentów ze szpiczakiem mnogim z zaawansowaną chorobą osteolityczną i leczonych bortezomibem. Po jednorazowym dożylnym szybkim podaniu dawki 1,0 mg/m2 pc. lub 1,3 mg/m2 pc. (w bolusie) 11 pacjentom ze szpiczakiem mnogim i wartościami klirensu kreatyniny większymi od 50 ml/min, średnie po pierwszej dawce maksymalne osoczowe stężenia bortezomibu wynosiły odpowiednio 57 i 112 ng/ml. Po kolejnych dawkach średnie maksymalne stężenia osoczowe mieściły się w zakresie od 67 do 106 ng/ml dla dawki 1,0 mg/m2 pc. i od 89 do 120 ng/ml dla dawki 1,3 mg/m2 pc. Bortezomib ulega znaczącej dystrybucji do tkanek obwodowych. W przedziale stężeń bortezomibu od 0,01 do 1 µg/ml zbadany w warunkach in vitro stopień wiązania z białkami wynosił średnio 82,9%. Frakcja bortezomibu związanego z białkami osocza nie była zależna od stężenia preparatu. Bortezomib jest pierwotnie metabolizowany metodą oksydacji przez enzymy cytochromu P450: 3A4, 2C19 i 1A2. Głównym szlakiem metabolicznym jest deboronacja do dwóch metabolitów, które następnie podlegają hydroksylacji do kilku metabolitów. Deboronowane metabolity bortezomibu są nieaktywne jako inhibitory proteasomu 26S. Eliminowany jest szybciej po podaniu pierwszej dawki, niż po zastosowaniu kolejnych dawek. T0,5 wynosił od 40 do 193 h.

Dawkowanie

Leczenie musi zostać zapoczątkowane i zlecane pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza z doświadczeniem w stosowaniu chemioterapii.Monoterapia: zalecana początkowa dawka preparatu wynosi 1,3 mg/m2 pc. 2 razy w tygodniu, przez 2 tyg. (w dniach 1., 4., 8. i 11.). Potem następuje 10-dniowy okres odpoczynku (od 12. do 21. dnia). Opisany 3-tygodniowy okres jest uważany za jeden cykl leczenia. Pomiędzy kolejnymi dawkami preparatu powinno upłynąć co najmniej 72 h. Zaleca się, by pacjenci, u których potwierdzono wystąpienie remisji całkowitej, otrzymali jeszcze 2 dodatkowe cykle leczenia preparatem. Ponadto, zaleca się by pacjenci odpowiadający na leczenie, u których nie stwierdzono całkowitej remisji otrzymali w sumie 8 cykli leczenia preparatem. Obecnie, istnieją ograniczone dane dotyczące wznowienia leczenia preparatem. Leczenie preparatem należy przerwać na początku jakiegokolwiek toksycznego działania niehematologicznego 3. stopnia lub na początku jakiegokolwiek toksycznego działania na układ krwiotwórczy 4. stopnia. Po ustąpieniu działań toksycznych leczenie preparatem można ponownie rozpocząć w dawce o 25% mniejszej (dawka 1,3 mg/m2 pc. zredukowana do 1 mg/m2 pc.; dawka 1 mg/m2 pc. zredukowana do 0,7 mg/m2 pc.). Jeżeli objawy toksyczności nie ustąpią lub dojdzie do ich nawrotu po zastosowaniu najmniejszej dawki preparatu, należy rozważyć zakończenie stosowania preparatu, chyba, że korzyści z leczenia wyraźnie przeważą nad ryzykiem. Pacjenci, u których przed rozpoczęciem leczenia występowała ciężka neuropatia, mogą być leczeni preparatem tylko po dokładnym oszacowaniu ryzyka względem korzyści wynikających z leczenia. Neuropatia stopnia 1. parestezje, osłabienie i (lub) zniesienie odruchów bez występowania bólu lub utraty funkcji - dawkowanie standardowe. Neuropatia stopnia 1. z bólem lub neuropatia stopnia 2. z zaburzeniami funkcji, ale nie utrudniająca codziennej aktywności - redukcja dawki do 1 mg/m2 pc. Neuropatia stopnia 2. z bólem lub neuropatia stopnia 3. z utrudnieniami w codziennej aktywności - należy przerwać leczenie preparatem do momentu ustąpienia objawów toksycznych; po ustąpieniu objawów, leczenie preparatem należy rozpocząć ponownie w zredukowanej do 0,7 mg/m2 pc. dawce, zmieniając jednocześnie schemat leczenia na raz w tygodniu. Neuropatia stopnia 4. neuropatia czuciowa, która zaburza funkcjonowanie lub neuropatia ruchowa zagrażająca życiu lub prowadząca do porażenia i (lub) ciężka neuropatia autonomicznego układu nerwowego - należy odstawić preparat. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagane dostosowywanie dawki. Pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lek należy zacząć podawać w zmniejszonej dawce 0,7 mg/m2 pc. we wstrzyknięciach podczas pierwszego cyklu terapii. Następnie w zależności od tolerancji pacjenta należy rozważyć zwiększenie dawki do 1,0 mg/m2 pc., lub dalsze zmniejszenie dawki do 0,5 mg/m2 pc. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeń czynności nerek nie ma potrzeby zmian w dawkowaniu leku. Nie wiadomo czy farmakokinetyka bortezomibu jest zmieniona u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, niedializowanych. Lek należy podawać po zabiegu dializy. Brak danych sugerujących konieczność dostosowywania dawki leku u pacjentów powyżej 65 rż. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci i młodzieży poniżej 18. rż.Dawkowanie w terapii skojarzonej: bortezomib jest podawany w skojarzeniu ze stosowanymi doustnie melfalanem i prednizonem, przez dziewięć 6-tygodniowych cykli terapeutycznych. W trakcie cykli 1-4 preparat podaje się dwa razy w tygodniu (dni: 1., 4., 8., 11., 22., 25., 29. i 32.). W trakcie cykli 5-9 preparat podaje się raz w tygodniu (dni: 1., 8., 22. i 29.). Zarówno melfalan jak i prednizon powinny być podane doustnie w dniach 1, 2, 3 i 4 pierwszego tygodnia w każdym cyklu. Dostosowanie dawki w terapii skojarzonej. Przed rozpoczęciem nowego cyklu terapeutycznego: liczba płytek krwi powinna wynosić ≥70x109/l, a bezwzględna liczba neutrofili ≥1x109/l; toksyczność niehematologiczna nie powinna przekraczać stopnia 1. lub powinna być całkowicie wyeliminowana. Jeżeli w poprzednim cyklu obserwowano wydłużoną w czasie neutropenię stopnia 4., małopłytkowość lub małopłytkowość, której towarzyszyło krwawienie w kolejnym cyklu należy rozważyć zmniejszenie dawki melfalanu o 25%. Jeżeli liczba płytek krwi w badaniu morfologicznym wynosi ≤30×109/l lub bezwzględna liczba neutrofili wynosi ≤0,75x109/l w dniu podania dawki bortezomibu (innego niż dzień 1.) należy zaniechać terapii lekiem. Jeżeli kilka dawek bortezomibu w cyklu zostanie pominiętych (≥ 3 dawek przy schemacie stosowania leku 2 razy w tyg. lub ≥2 dawki przy schemacie stosowania leku raz w tyg.), dawkę bortezomibu należy zmniejszyć o 1 poziom dawkowania (z 1,3 mg/m2 na 1 mg/m2 lub z 1 mg/m2 na 0,7 mg/m2). Jeżeli toksyczność niehematologiczna wynosi ≥3, terapię bortezomibem należy przerwać do czasu, aż objawy toksyczności ulegną poprawie do stopnia 1. lub całkowicie ustąpią. Następnie bortezomib można ponownie zacząć podawać ze zmniejszeniem dawki o jeden poziom dawkowania (z 1,3 mg/m2 na 1 mg/m2 lub z 1 mg/m2 na 0,7 mg/m2); w przypadku nerwobóli i (lub) neuropatii obwodowej związanej/związanych z podawaniem bortezomibu należy utrzymać i (lub) zmodyfikować dawkowanie preparatu jak wyżej. Po rozpuszczeniu w 0,9% roztworze chlorku sodowego do wstrzykiwań, roztwór jest podawany w trwającym 3-5 s dożylnym wstrzyknięciu w formie bolusa przez obwodowo lub centralnie umieszczony cewnik. Po podaniu preparatu, cewnik należy przepłukać 0,9% roztworem NaCl do wstrzyknięć.

Wskazania

W monoterapii lek jest wskazany do leczenia pacjentów z progresją szpiczaka mnogiego, którzy wcześniej otrzymali co najmniej jeden inny program leczenia oraz u których zastosowano już transplantację szpiku lub się do takiego leczenia nie kwalifikują. W skojarzeniu z melfalanem i prednizonem wskazany jest w leczeniu pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do chemioterapii dużymi dawkami cytostatyków w połączeniu z przeszczepieniem szpiku kostnego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bortezomib, boron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ostra rozlana naciekowa choroba płuc i osierdzia.

Środki ostrożności

Donoszono o przypadkach niedrożności jelit, dlatego pacjenci z zaparciami powinni być uważnie monitorowani. W przypadku zmniejszenia liczby płytek krwi poniżej 25 000/µl, jak również w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, jeśli liczba płytek krwi wynosi ≤30 000/µl, należy wstrzymać leczenie preparatem; może zostać ono wznowione z zastosowaniem zredukowanych dawek preparatu po zwiększeniu liczby płytek krwi. Należy starannie oszacować stosunek potencjalnych korzyści z leczenia do istniejącego ryzyka, szczególnie u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką małopłytkowością i czynnikami ryzyka wystąpienia krwawienia. Pacjentów należy uważnie obserwować w kierunku następujących objawów neuropatii: uczucie pieczenia, hiperestezja, hipoestezja, parestezja, uczucie dyskomfortu, bólu neuropatycznego lub osłabienia. U pacjentów, u których stwierdza się wystąpienie nowych objawów lub pogorszenie przebiegu już istniejącej neuropatii obwodowej powinni zostać poddani badaniu neurologicznemu oraz może być wymagana zmiana dawki i schematu leczenia preparatem. U pacjentów przyjmujących preparat należy rozważyć zastosowanie profilaktyki przeciwwirusowej ze względu na częste występowanie półpaśca. Należy zachować ostrożność, lecząc pacjentów z omdleniami w wywiadzie, otrzymujących leki mogące powodować niedociśnienie lub odwodnionych wskutek nawracających biegunek lub wymiotów ze względu na często obserwowaną hipotonię ortostatyczną. U pacjentów leczonych preparatem notowano wystąpienie zespołu odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS; stan neurologiczny z objawami: napady drgawkowe, nadciśnienie, ból głowy, letarg, splątanie, ślepota i inne zaburzenia widzenia oraz zaburzenia neurologiczne) - rozpoznanie potwierdzić metodami obrazowania mózgu (w tym magnetyczny rezonans jądrowy) oraz odstawić preparat. Nie zbadano bezpieczeństwa ponownego rozpoczęcia leczenia preparatem u pacjentów, którzy przebyli wcześniej RPLS. Pacjenci, u których występuje choroba serca lub są obecne czynniki ryzyka jej wystąpienia, powinni być ściśle monitorowani. Wśród pacjentów otrzymujących preparat w rzadkich przypadkach zgłaszano występowanie ostrych chorób płuc z tworzeniem się rozlanych nacieków o nieznanej etiologii, takich jak zapalenie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, nacieki w płucach oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej. Niektóre z tych zdarzeń zakończyły się zgonem. W przypadku pojawienia się nowych lub nasilenia istniejących objawów ze strony układu oddechowego (np. kaszel, duszność) należy niezwłocznie przeprowadzić ocenę diagnostyczną i wdrożyć właściwe leczenie oraz rozważyć stosunek korzyści do ryzyka przed kontynuowaniem terapii bortezomibem. W badaniu klinicznym, dwóch pacjentów otrzymujących dużą dawkę cytarabiny (2 g/m2/dobę) w ciągłym wlewie przez 24 h, równocześnie z daunorubicyną i bortezomibem z powodu nawrotu ostrej białaczki szpikowej, zmarło w wyniku ARDS we wczesnym etapie terapii; nie jest zalecane takie leczenie w skojarzeniu z dużą dawką cytarabiny (2 g/m2 pc. na dobę) w ciągłym wlewie przez 24 h. Pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy uważnie obserwować. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy podawać zmniejszone dawki leku i uważnie obserwować czy nie występują objawy toksyczności. Należy uważnie monitorować pacjentów z dużą masą nowotworu, ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu rozpadu guza. Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów, u których występują czynniki rozwoju drgawek. U pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwcukrzycowe należy potwierdzić prawidłowe parametry czynności wątroby i zachować ostrożność. Należy ściśle obserwować pacjentów, którym bortezomib podaje się w skojarzeniu z silnie działającymi inhibitorami CYP3A4. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania bortezomibu w skojarzeniu ze substratami CYP3A4 lub CYP2C19. Lek należy odstawić w razie pojawienia się ciężkich reakcji, takich jak reakcje typu choroby posurowiczej, zapalenie wielostawowe z towarzyszącą wysypką oraz proliferacyjne kłębkowe zapalenie nerek.

Niepożądane działanie

Bardzo często: półpasiec (włącznie z postacią rozsianą), trombocytopenia, neutropenia, niedokrwistość; zmniejszenie apetytu; neuropatia obwodowa, obwodowa neuropatia czuciowa, parestezje, ból głowy; duszność; wymioty, biegunka, nudności, zaparcia; wysypka; bóle mięśni; zmęczenie, gorączka. Często: zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, opryszczka zwykła; leukopenia, limfopenia; odwodnienie, hipokaliemia, hiperglikemia; splątanie, depresja, bezsenność, lęk; polineuropatia, nasilenie neuropatii obwodowej, zawroty głowy (bez zaburzeń błędnikowych), zaburzenia smaku, zaburzenia czucia, niedoczulica, drżenie; niewyraźne widzenie, ból oka; zawroty głowy; niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne związane z pozycją ciała, zapalenie żył, krwiaki, nadciśnienie tętnicze; duszność powysiłkowa, krwawienie z nosa, kaszel, wodnisty wyciek z nosa; bóle brzucha, zapalenie jamy ustnej, niestrawność, luźne stolce, bóle w nadbrzuszu, wzdęcie z oddawaniem nadmiernej ilości gazów, rozdęcie brzucha, czkawka, owrzodzenie jamy ustnej, ból gardła i krtani, suchość w ustach; obrzęk okołooczodołowy, pokrzywka, wysypka z towarzyszącym świądem, świąd, rumień, zwiększona potliwość, suchość skóry, wyprysk; osłabienie siły mięśniowej, bóle mięśniowo-kostne, ból kończyn, kurcze mięśni, bóle stawów, bóle kostne, ból pleców, obrzęki obwodowe; zaburzenie czynności nerek, utrudnione i bolesne oddawanie moczu; astenia, osłabienie, letarg, dreszcze, złe samopoczucie, objawy grypopodobne, obrzęki obwodowe, ból w klatce piersiowej, ból, obrzęk; zmniejszenie masy ciała, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi. Niezbyt często: wstrząs septyczny, posocznica, opryszczkowe zapalenie opon mózgowych i mózgu, bakteriemia, pneumokokowe zapalenie płuc, odoskrzelowe zapalenie płuc, zapalenie górnych i dolnych dróg oddechowych, zakażenie związane z obecnością cewnika, infekcje opłucnej, zakażenie bakteriami Haemophilus spp., zakażenie cytomegalowirusem, grypa, mononukleoza zakaźna, ospa wietrzna, zakażenie dróg moczowych, zapalenie żołądka i jelit, zakażenia drożdżakami Candida spp., zakażenie grzybicze, neuralgia poopryszczkowa, kandydoza jamy ustnej, zapalenie powiek, zakażenie; zespół rozpadu guza; pancytopenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość hemolityczna, plamica małopłytkowa, limfadenopatia; obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, nadwrażliwość związana z kompleksami immunologicznymi, reakcje potencjalnie związane z kompleksami immunologicznymi, takie jak reakcja typu choroby posurowiczej, zapalenie wielostawowe z wysypką i proliferacyjnym zapaleniem kłębuszków nerkowych; nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego; hiperkaliemia, wyniszczenie, hiperkalcemia, hipokalcemia, hipernatremia, hiponatremia, hipoglikemia, hiperurykemia, niedobór witaminy B12, zwiększenie apetytu, hipomagnezemia, hipofosfatemia; pobudzenie, majaczenie, omamy, niepokój, nagłe zmiany nastroju, zmiany stanu psychicznego, zaburzenia snu, drażliwość, dziwne sny; encefalopatia, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, porażenie poprzeczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok podpajęczynówkowy, drgawki, obwodowa neuropatia ruchowa, omdlenie, niedowład, zaburzenia uwagi, zwiększona aktywność, brak smaku, senność, migrena, zaburzenia poznawcze, mimowolne ruchy, pozycyjne zawroty głowy, rwa kulszowa, mononeuropatia, zaburzenia mowy, zespół niespokojnych nóg; krwotok w gałce ocznej, nieprawidłowe widzenie, suchość oka, zapalenie spojówek, wydzielina z oczu, światłowstręt, podrażnienie oczu, nasilone łzawienie, przekrwienie spojówek, obrzęk oka; głuchota, szumy uszne, niedosłuch, zaburzenia słuchu; tamponada serca, zatrzymanie krążenia i oddechu, zatrzymanie serca, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, dławica piersiowa niestabilna, rozwój lub zaostrzenie zastoinowej niewydolności serca, niewydolność serca, hipokineza komór, obrzęk płuc i ostry obrzęk płuc, zahamowanie zatokowe, całkowity blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz, częstoskurcz zatokowy, częstoskurcz nadkomorowy, zaburzenia rytmu serca, migotanie przedsionków, kołatania serca; krwotok śródmózgowy, zapalenie naczyń, udar mózgowy, nadciśnienie płucne, wybroczyny, siniaki, plamica, odbarwienie żył, poszerzenie żył, krwawienie z ran, uderzenia gorąca; niewydolność oddechowa, zapalenie płuc, zatorowość płucna, nadciśnienie płucne, śródmiąższowe zapalenia płuc, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, krwawienie płucne pęcherzykowe, zatrzymanie oddychania, niedotlenienie, przekrwienie płuc, wysięk opłucnowy, astma, zasadowica oddechowa, przyspieszony oddech, sapanie, przekrwienie nosa, chrypka, zapalenie błony śluzowej nosa, hiperwentylacja, duszność zmuszająca do zajęcia pozycji wyprostowanej, ból klatki piersiowej, ból zatok, ściskanie w gardle, kaszel z odkrztuszaniem; niedokrwienne zapalenie jelita grubego, ostre zapalenie trzustki, porażenna niedrożność jelit, zapalenie jelita grubego związane z przyjmowaniem antybiotyków, zapalenie jelita grubego, krwawe wymioty, biegunka krwista, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienia z odbytu, zapalenie jelit, zaburzenia połykania, dyskomfort w jamie brzusznej, odbijanie ze zwracaniem treści żołądkowej lub gazu, zaburzenie motoryki żołądka i jelit, ból w jamie ustnej, odruchy wymiotne, zmiany czynności jelit, ból śledziony, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, choroba refluksowa żołądkowo-przełykowa, ból żołądka i jelit, krwawienie z dziąseł, ból dziąseł, przepuklina rozworu przełykowego, zespół jelita drażliwego, wybroczyny na błonie śluzowej jamy ustnej, nadmierne wydzielanie śliny, obłożenie języka, odbarwienie języka, trudności w oddawaniu stolca; zapalenie wątroby, krwotok wątrobowy, hipoproteinemia, hiperbilirubinemia; zespół Stevens-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, wysypka rumieniowata, reakcje nadwrażliwości na światło, siniaki, uogólniony świąd, wysypka plamkowa, wysypka grudkowata, łuszczyca, wysypka uogólniona, obrzęk powiek, obrzęk twarzy, zapalenie skóry, łysienie, zmiany płytki paznokcia, odbarwienie skóry, atopowe zapalenie skóry, nieprawidłowa struktura włosów, potówka czerwona, nocne poty, odleżyny, rybia łuska, guzki na skórze; kurcze mięśniowe, drgania mięśniowe lub uczucie ciężkości, sztywność mięśni, obrzęk stawów, sztywność stawów, bóle pośladków, obrzęki, ból szczęki; ostra niewydolność nerek, niewydolność nerek, skąpomocz, kolka nerkowa, krwiomocz, białkomocz, zatrzymanie moczu, częste oddawanie moczu, utrudnione oddawanie moczu, ból w okolicy lędźwiowej, nietrzymanie moczu, nagłe parcie na mocz; ból jąder, zaburzenia erekcji; upadek, krwawienia z błon śluzowych, zapalenie błon śluzowych, neuralgia, zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie po wynaczynieniu, rumień w miejscu wstrzyknięcia, uczucie zimna, uczucie ucisku w klatce piersiowej, dyskomfort w klatce piersiowej, ból w pachwinie, ściskanie w klatce piersiowej; zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny, mocznika we krwi, zwiększenie aktywności amylazy i gamma-glutamylotransferazy we krwi, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, zmniejszenie liczby erytrocytów, leukocytów we krwi, zmniejszenie stężenia dwuwęglanów we krwi, zaburzenia rytmu serca, zwiększenie stężenia białka C-reaktywnego, zmniejszenie stężenia fosforanów we krwi, zwiększenie masy ciała; powikłania związane z zastosowaniem cewnika naczyniowego, ból wywołany wprowadzaniem cewnika naczyniowego, krwawienie wywołane wprowadzaniem cewnika naczyniowego, oparzenia. Rzadko: neuropatia autonomiczna; opryszczka oka, neuropatia nerwu wzrokowego, zaburzenia widzenia różnego stopnia (do ślepoty włącznie); wystąpienie zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory serca, zapalenie osierdzia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy; zespół ostrej niewydolności oddechowej, zatorowość obwodowa; niewydolność wątroby; ostre neutrofilowe zapalenie skóry z gorączką, wysypka naczyniowa (w tym leukocytoklastyczne zapalenie naczyń).

Ciąża i laktacja

Nie stosować w okresie ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. W badaniach nieklinicznych na zwierzętach wykazano, że bortezomib nie wpływał na rozwój zarodka/płodu. Brak danych klinicznych na temat stosowania preparatu w ciąży. Mężczyźni i kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji w okresie leczenia i do 3 miesięcy po jego zakończeniu. Jeżeli preparat jest stosowany w ciąży lub, jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania leku, powinna zostać poinformowana o potencjalnym niebezpieczeństwie dla płodu. Nie wiadomo, czy preparat jest wydzielany z mlekiem ludzkim. Podczas stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie RTG klatki piersiowej w celu określenia czy konieczne jest wykonanie dodatkowych badań diagnostycznych i w celu określenia stanu wyjściowego do oceny potencjalnych zmian w płucach po leczeniu. W trakcie terapii należy często monitorować pełną morfologię krwi z oznaczaniem liczby płytek krwi (przed każdym podaniem preparatu). Preparat może wywierać umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych (zmęczenie, zawroty głowy, omdlenia, niedociśnienie związane z pozycją ciała, niedociśnienie ortostatyczne, niewyraźne widzenie) - należy zachować ostrożność podczas obsługi urządzeń mechanicznych i prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Interakcje

Badania in vitro wskazują, że bortezomib jest słabym inhibitorem izoenzymów cytochromu P-450 (CYP): 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Ponieważ udział CYP2D6 w metabolizmie bortezomibu jest ograniczony (7%), nie należy spodziewać się wpływu na metabolizm bortezomibu u pacjentów z fenotypem o słabym CYP2D6 metabolizmie. Podczas badań interakcji lekowych zaobserwowano 35% zwiększenie AUC bortezomibu, gdy był on stosowany jednocześnie z ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A) oraz nie obserwowano znaczącego wpływu omeprazolu (silny inhibitor CYP2C19) na farmakokinetykę bortezomibu. Należy ściśle obserwować pacjentów, którym bortezomib podaje się w skojarzeniu z silnie działającymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir). Ze względu na możliwość zmniejszenia skuteczności bortezomibu, nie zaleca się jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i ziele dziurawca). Podczas badań klinicznych, u pacjentów z cukrzycą, przyjmujących doustne leki hipoglikemizujące, donoszono o występowaniu zarówno hipo-, jak i hiperglikemii - u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe otrzymujących bortezomib może być wymagana uważna obserwacja stężenia glukozy we krwi i dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych.

Preparat zawiera substancję Bortezomib.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

Fiolka 1 mg. 1 fiolka zawiera 1 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego); po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera 1 mg bortezomibu. Fiolka 3,5 mg. 1 fiolka zawiera 3,5 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego); po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań podskórnych zawiera 2,5 mg bortezomibu, po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera 1 mg bortezomibu.

1 fiolka zawiera 3,5 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego). Po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań podskórnych zawiera 2,5 mg bortezomibu. Po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera 1 mg bortezomibu.

1 fiolka zawiera 3,5 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego). Po rozpuszczeniu 1 ml roztworu do wstrzykiwań podskórnych zawiera 2,5 mg bortezomibu. Po rozpuszczeniu 1 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera 1 mg bortezomibu.

Fiolka 1 mg. 1 fiolka zawiera 1 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego); po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera 1 mg bortezomibu. Fiolka 3,5 mg. 1 fiolka zawiera 3,5 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego); po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań podskórnych zawiera 2,5 mg bortezomibu, po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera 1 mg bortezomibu.

1 fiolka zawiera 1 mg lub 3,5 mg bortezomibu (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego). Po rozpuszczeniu, 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 mg bortezomibu.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.