Vancomycin-MIP 1000

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku. 1 mg chlorowodorku wankomycyny odpowiada 1,05 j.m.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Vancomycin-MIP 1000 5 fiolek, proszek do sporz. roztw. do inf. i roztw. doustnego 241,98zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk glikopeptydowy. Działa bakteriobójczo na tlenowe i beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, paciorkowce α- i β-hemolizujące, paciorkowce z grupy D, Corynebacterium spp., Clostridium spp. (zwłaszcza C. difficile). Oporne są prawie wszystkie bakterie Gram-ujemne (np. Enterobacteriaceae), Mycobacterium spp., Bacteroides spp. i grzyby. W niektórych krajach występuje narastanie oporności niektórych bakterii, przede wszystkim Enterococcus faecium. Nie występuje oporność krzyżowa wankomycyny z antybiotykami innych grup; w przypadku niektórych bakterii np. enterokoków, może jednak występować częściowa oporność krzyżowa na działanie innego antybiotyku glikopeptydowego - teikoplaniny. Wankomycyna działa synergistycznie z aminoglikozydami na wiele szczepów Staphylococcus aureus, nieenterokokowych paciorkowców grupy D, enterokoków i paciorkowców zieleniących; z cefalosporynami na niektóre oporne na oksacylinę szczepy Staphylococcus epidermidis; z ryfampicyną na Staphylococcus epidermidis i częściowo synergiczne na niektóre szczepy Staphylococcus aureus - ponieważ w obu przypadkach może działać także antagonistyczne, wskazane jest wcześniejsze wykonanie testu na synergizm. Wankomycyna podana doustnie praktycznie nie wchłania się z przewodu pokarmowego; występuje w czynnej postaci w kale i dlatego może być stosowana w leczeniu rzekomobłoniastego i gronkowcowego zapalenia jelita grubego. W ok. 55% wiąże się z białkami osocza. Po podaniu dożylnym dociera prawie do wszystkich tkanek. W płynie opłucnowym, płynie osierdziowym, płynie puchlinowym z jamy otrzewnej i mazi stawowej oraz w mięśniu sercowym i w zastawkach sercowych osiągane są podobne stężenia jak we krwi. Stężenia w kościach (gąbczastych i zbitych) wykazują duże zróżnicowanie. Jeśli nie występuje zapalenie opon mózgowych, wankomycyna przenika przez barierę krew-mózg jedynie w niewielkim zakresie. Jest metabolizowana w niewielkim stopniu i wydalana głównie z moczem . T0,5 we krwi wynosi 4-11 h, u dzieci 2,2-3 h. W niewydolności nerek T0,5 zwiększa się nawet do 7,5 dnia.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 0,5-2 g na dobę w 3-4 dawkach podzielonych. Dzieci: 40 mg/kg mc. na dobę w 3-4 dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa - 2 g. Czas leczenia: 7-10 dni. Sposób podawania: ze sporządzonego roztworu można pobierać dawki pojedyncze (np. 2,5 ml = 125 mg wankomycyny) i w niewielkim rozcieńczeniu podawać pacjentowi do wypicia lub wprowadzić przez sondę żołądkową, do roztworu można dodać środek poprawiający smak, np. powszechnie stosowane syropy. Dożylnie. Dorośli: 0,5 g co 6 h lub 1 g co 12 h. Dzieci: 10 mg/kg mc. co 6 h. U niemowląt i noworodków zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., a dawka podtrzymująca 10 mg/kg mc. podawana dożylnie co 12 h u noworodków w 1. tyg. życia lub co 8 h u noworodków od 2. do 4. tyg. życia; każdą dawkę należy podawać w infuzji trwającej co najmniej 60 min; zalecane jest kontrolowanie stężenia leku we krwi; po 1 h od zakończenia infuzji powinno ono mieścić się pomiędzy 30 i 40 mg/l; minimalne stężenie leku bezpośrednio przed podaniem następnej dawki powinno wynosić od 5 do 10 mg/l. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy dostosować do sprawności wydzielania moczu, pomocne może być określenie stężenia wankomycyny w osoczu, zwłaszcza u ciężko chorych pacjentów ze zmieniającą się wydolnością nerek. Dawka początkowa powinna zawsze wynosić co najmniej 15 mg/kg mc., a kolejne dawki należy uzależnić od klirensu kreatyniny (CCr), wg schematu - CCr >100 ml/min: 100% dawki początkowej; CCr 90 ml/min: 90% dawki początkowej; CCr 80 ml/min: 80% dawki początkowej; CCr 70 ml/min: 70% dawki początkowej, itd. aż do 10% dawki początkowej u pacjentów z klirensem kreatyniny 10 ml/min. U pacjentów z anurią, w celu uzyskania terapeutycznego stężenia leku we krwi należy podawać dawkę 15 mg/kg mc., dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg mc./dobę. U pacjentów dorosłych z ciężką niewydolnością nerek zamiast stosować lek codziennie, można podawać dawkę podtrzymującą od 250 mg do 1 g co kilka dni. U pacjentów z bezmoczem dawka początkowa wynosi 1 g, dawka podtrzymująca 1 g co 7-10 dni. Jeśli podczas hemodializy stosowane są membrany polisulfonowe ("high flux dialysis"), okres półtrwania wankomycyny ulega skróceniu. U pacjentów regularnie poddawanych hemodializie konieczne może być dodatkowo podanie dawki podtrzymującej w zależności od stężenia leku oznaczonego we krwi. Sposób podawania. Pozajelitowo wankomycynę podaje się wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej (nie szybciej niż 10 mg/min), również dawki mniejsze niż 600 mg powinny być podawane przez co najmniej 60 min. Proszek należy rozpuścić w takiej ilości rozpuszczalnika, aby stężenie roztworu do infuzji nie było większe niż 5 mg/ml. Pacjentom, u których konieczne jest ograniczenie podawania płynów, można podać również roztwór 500 mg/50 ml lub 1 g/100 ml. Przy tym wyższym stężeniu zwiększyć się może ryzyko wystąpienia objawów miejscowych oraz reakcji typu nadwrażliwości spowodowanych przez wlew. Zaleca się kontrolę stężenia leku we krwi i odpowiednią modyfikację dawkowania tak, aby stężenie we krwi 1 h po zakończeniu infuzji wynosiło od 30 do 40 mg/l, natomiast stężenie bezpośrednio przed podaniem następnej dawki - od 5 do 10 mg/l. Regularna kontrola stężenia we krwi wskazana jest w przypadku długotrwałego stosowania leku, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub z zaburzeniami słuchu, a także w przypadku jednoczesnego podawania substancji ototoksycznych lub nefrotoksycznych.

Wskazania

Doustnie (w postaci proszku po rozpuszczeniu): poantybiotykowe rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy (wywołane przez Clostridium difficile); gronkowcowe zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy. Pozajelitowe podawanie wankomycyny jest w tych chorobach nieskuteczne. Dożylnie - ciężkie zakażenia wywołane przez gronkowce (zwłaszcza oporne na metycylinę), enterokoki i paciorkowe (w tym szczepy oporne na penicylinę), również u pacjentów, u których występuje nadwrażliwość na antybiotyki β-laktamowe: zapalenie wsierdzia; zakażenie kości (zapalenie kości, zapalenie kości i szpiku); zapalenie płuc; posocznica; zakażenie tkanek miękkich. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na wankomycynę.

Środki ostrożności

U pacjentów z ostrym bezmoczem lub u których występowało upośledzenie słuchu spowodowane uszkodzeniem ślimaka, wankomycynę w infuzji dożylnej można podawać wyłącznie w stanach zagrażających życiu a dawkowanie leku należy modyfikować na podstawie okresowo oznaczanego stężenia wankomycyny we krwi. Osoby w podeszłym wieku są bardziej wrażliwe na uszkodzenie słuchu. Doświadczenia z innymi antybiotykami pokazują, że głuchota może postępować pomimo zakończenia stosowania leku. U pacjentów leczonych wankomycyną zaleca się regularne kontrolowanie słuchu. U pacjentów z niewydolnością nerek należy regularnie kontrolować stężenie kreatyniny we krwi i ustalać dawkę leku w zależności od wartości klirensu kreatyniny. Ryzyko toksycznego działania leku zwiększa się znacznie w przypadku wysokiego stężenia we krwi wankomycyny lub terapii długotrwałej. U pacjentów z bakteryjnym zapaleniem jelit, również po doustnym podaniu wankomycyny, mogą wystąpić klinicznie znaczące stężenia w osoczu, przede wszystkim, jeśli jednocześnie występuje niewydolność nerek. W takim przypadku możliwe jest ogólne działanie leku, jak po infuzji dożylnej. W trakcie lub krótko po zakończeniu szybko wykonanej infuzji wankomycyny mogą wystąpić reakcje alergiczne, w tym spadek ciśnienia krwi, duszność, pokrzywka lub świąd. Może również wystąpić niealergiczna reakcja histaminowa z objawami zaczerwienienia skóry twarzy, szyi, ramion i pleców (tak zwany zespół czerwonego człowieka), bólami i skurczami mięśni klatki piersiowej i pleców. Reakcje te zanikają po zakończeniu infuzji, na ogół w ciągu 20 min do kilku godzin. Objawy te w przypadku powolnego wykonywania infuzji występują rzadko, dlatego należy pamiętać o odpowiednim rozcieńczeniu wankomycyny i podawaniu jej w odpowiednio długo trwającej infuzji. Jeśli wankomycyna została podana zbyt szybko, np. w ciągu kilku minut, może dojść do silnego spadku ciśnienia krwi, aż do zapaści krążeniowej (wstrząsu) włącznie i rzadko do zatrzymania czynności serca. Jeśli wankomycyna podawana jest przez dłuższy czas lub razem z lekami, które mogą prowadzić do neutropenii, należy regularnie kontrolować skład morfotyczny krwi. Długotrwałe leczenie wankomycyną podawaną dożylnie może prowadzić do nadmiernego rozwoju C. difficile. Może to spowodować wystąpienie rzekomobłoniastego zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy, którego objawem jest ciężka, utrzymująca się biegunka, mogąca stanowić zagrożenie dla życia. Po ustaleniu rozpoznania należy odstawić antybiotyk i wdrożyć odpowiednie leczenie. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę jelit. Podczas stosowania wankomycyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub podczas jednoczesnego podawania aminoglikozydów, należy regularnie kontrolować czynność nerek, zalecana jest równoczesna kontrola stężenia wankomycyny w osoczu. Należy regularnie kontrolować stężenie leukocytów u pacjentów, którzy otrzymywali wankomycynę długotrwale lub jednocześnie z innymi lekami, które mogą wywołać neutropenię lub agranulocytozę.

Niepożądane działanie

Nadmierny rozrost niewrażliwych na lek bakterii lub grzybów, wysypka, zapalenia błony śluzowej, świąd, silne łzawienie utrzymujące się do 10 h, nudności, rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy u pacjentów, którym podano wankomycynę w postaci infuzji dożylnej, niewydolność nerek (najczęściej u pacjentów, którzy otrzymywali duże dawki wankomycyny lub byli jednocześnie leczeni aminoglikozydami lub występowała u nich już wcześniej niewydolność nerek), zapalenie nerek i (lub) ostra niewydolność nerek, zapalenie żył, przy podaniu wankomycyny poza żyłę obserwowano ból, podrażnienie tkanek i martwicę. Rzadko: przemijająca neutropenia (zazwyczaj pojawia się nie wcześniej niż tydzień po rozpoczęciu terapii lub po podaniu w infuzji łącznej dawki >25 g), trombocytopenia, eozynofilia, ciężkie reakcje anafilaktyczne z takimi objawami jak: gorączka polekowa, eozynofilia, dreszcze, zapalenie naczyń, wstrząs, ciężkie objawy skórne z zagrażającą życiu reakcją ogólną (np. złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka), przemijające lub trwałe zaburzenia słuchu (głównie u pacjentów, którzy otrzymywali bardzo duże dawki wankomycyny lub jednocześnie inne leki ototoksyczne lub występowała u nich wcześniej niewydolność nerek lub zaburzenia słuchu), zawroty głowy i szumy uszne. W pojedynczych przypadkach: przemijająca agranulocytoza.

Ciąża i laktacja

Wankomycyna przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. W ciąży stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W okresie stosowania leku należy przerwać karmienie piersią, w przeciwnym wypadku u niemowląt karmionych piersią mogą wystąpić objawy niepożądane.

Interakcje

Wankomycyna i inne leki o działaniu oto- lub nefrotoksycznym mogą nasilać wzajemnie swoje działania niepożądane; szczególna ostrożność konieczna jest podczas stosowania aminoglikozydów jednocześnie z wankomycyną lub bezpośrednio po niej; w takich przypadkach maksymalną dawkę wankomycyny należy ograniczyć do 500 mg co 8 h. Jednoczesne podanie ze środkami znieczulenia ogólnego nasila ryzyko hipotonii, zaczerwienienia skóry, pokrzywki i świądu. W skojarzeniu z lekami zmniejszającymi napięcie mięśni (m.in. sukcynylocholina) może nastąpić wzmocnienie i wydłużenie działania tych leków (blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego).

Preparat zawiera substancję Vancomycin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku.

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku. 1 mg chlorowodorku wankomycyny odpowiada 1,05 j.m.

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.