Vancomycin Kabi

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Vancomycin Kabi 1 fiolka 20 ml, proszek do sporz. konc. roztw. do inf. 71,99zł 2017-10-31

Działanie

Trójcykliczny antybiotyk glikopeptydowy. Hamuje syntezę ściany komórkowej wrażliwych bakterii przez wiązanie z dużym powinowactwem z D-alanylo-D-alaniną, końcówką jednostki prekursora peptydu ściany komórkowej. Działa bakteriobójczo na bakterie Gram-dodatnie, w tym Staphylococcus aureus i Staphylococcus koagulazo-ujemne, Streptococcus spp., w tym Streptococcus pneumoniae, Clostridium spp., Enterococcus faecalis. Enterococcus faecium jest gatunkiem, u którego może wystąpić problem oporności nabytej. Gatunki o oporności wrodzonej - bakterie Gram-ujemne: Chlamydia spp., Mycobacterium spp., Mycoplasma spp., Rickettsia spp. Wankomycyna występuje m.in w płynie opłucnowym, osierdziowym, maziowym i puchlinowym. Metabolizowana jest w niewielkim stopniu. Wankomycyna wiąże się z białkami osocza w 30-55%. Po podaniu dożylnym jest prawie całkowicie wydalana przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego, w postaci mikrobiologicznie czynnej (ok. 80% w ciągu 24 h). T0,5 u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi ok. 4-6 h, a u pacjentów z bezmoczem może się znacznie wydłużyć do 7,5 doby.

Dawkowanie

Dożylnie po odpowiednim rozcieńczeniu (zazwyczaj do 5 mg/ml), w infuzji trwającej co najmniej 60 min, z szybkością nie większą niż 10 mg/min. Dorośli i dzieci w wieku >12 lat: zwykle 500 mg co 6 h lub 1 g co 12 h, alternatywnie można podawać dawkę 30-40 mg/kg mc./dobę, podzieloną na 2-4 dawki. Leczenie bakteryjnego zapalenia wsierdzia: zazwyczaj 1 g co 12 h przez 4 tyg. w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi antybiotykami: gentamycyna z ryfampicyną, gentamycyna, streptomycyna. W zależności od czynnika chorobotwórczego konieczne może być dłuższe leczenie, trwające do 6 tyg. Dzieci w wieku od 1. mż. do 12 lat: 40 mg/kg mc./dobę, dawkę należy podzielić, zazwyczaj na 4 dawki: 10 mg/kg mc. co 6 h. Noworodki (donoszone) - w wieku 0-7 dni: początkowa dawka wynosi 15 mg/kg mc., następnie należy podawać 10 mg/kg mc. co 12 h; w wieku 7-30 dni: początkowa dawka wynosi 15 mg/kg mc., następnie należy podawać 10 mg/kg mc. co 8 h. Każdą dawkę należy podawać przez 60 minut. U tych pacjentów konieczne może być staranne monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek: podaje się dawkę w zależności od klirensu kreatyniny (patrz: Nomogram dotyczący dawkowania wankomycyny u dorosłych z zaburzeniami czynności nerek w ChPL). U pacjentów dializowanych z nieczynnymi nerkami, w celu uzyskania terapeutycznego stężenia leku we krwi należy podawać dawkę 15 mg/kg mc., dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg mc./dobę. U pacjentów ze znacznym zaburzeniem czynności nerek zamiast stosować lek codziennie, można podawać dawkę podtrzymującą od 250 mg do 1 g co kilka dni. U pacjentów z anurią zaleca się stosowanie dawki 1 g co 7-10 dni.

Wskazania

Do stosowania dożylnego w leczeniu następujących, wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie wrażliwe na wankomycynę ciężkich zakażeń, których nie można leczyć innymi antybiotykami lub których leczenie nie powiodło się, lub wywołujące je bakterie są oporne na inne antybiotyki, takie jak penicyliny i cefalosporyny: zapalenie wsierdzia, zakażenia kości (zapalenie kości i szpiku), zapalenie płuc, zakażenia tkanek miękkich. Jeśli wskazane, wankomycynę należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, szczególnie w zapaleniu wsierdzia. Wankomycynę można stosować w okołooperacyjnym zapobieganiu bakteryjnemu zapaleniu wsierdzia u pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia bakteryjnego zapalenia wsierdzia, gdy poddawani są oni rozległym operacjom (np. operacjom kardiologicznym i naczyniowym) i nie mogą otrzymywać odpowiednich przeciwbakteryjnych leków β-laktamowych. Podejmując decyzję o leczeniu wankomycyną, należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na wankomycynę.

Środki ostrożności

Podanie leku w postaci szybkiego wstrzyknięcia (np. w ciągu kilku minut) może spowodować nadmierne obniżenie ciśnienia krwi, w tym wstrząs oraz rzadko zatrzymanie akcji serca, reakcje przypominające reakcje histaminowe oraz wysypkę grudkowo-krostkową lub rumieniowatą (tzw. zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonej szyi). Wankomycynę należy wstrzykiwać w postaci rozcieńczonego roztworu przez okres nie krótszy niż 60 min w celu uniknięcia reakcji związanych z szybką infuzją. Po zakończeniu infuzji objawy te zazwyczaj szybko ustępują. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których wystąpiły reakcje uczuleniowe na teikoplaninę (odnotowano przypadki krzyżowych reakcji nadwrażliwości pomiędzy wankomycyną i teikoplaniną), u pacjentów z niewydolnością nerek (ryzyko wystąpienia działania ototoksycznego i nefrotoksycznego; należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi oraz czynność nerek) oraz u pacjentów w podeszłym wieku (następujące wraz z wiekiem naturalne osłabienie przesączania kłębuszkowego może prowadzić do zwiększenia stężenia wankomycyny w surowicy). Ototoksyczność, która może być przemijająca lub trwała, odnotowano u pacjentów z wcześniej występującym osłabieniem słuchu, u pacjentów po przedawkowaniu leku lub leczonych jednocześnie innymi lekami o działaniu ototoksycznym, np. aminoglikozydami. U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek oraz pacjentów w wieku powyżej 60 lat należy okresowo badać słuch i oznaczać stężenie wankomycyny we krwi. Należy unikać stosowania wankomycyny u pacjentów z wcześniejszą utratą słuchu; jeżeli wankomycynę stosuje się u tych pacjentów, należy dostosować dawkę na podstawie okresowych badań stężenia leku we krwi. Wystąpienie głuchoty mogą poprzedzać szumy uszne. Pacjenci w podeszłym wieku są bardziej podatni na uszkodzenie słuchu. Z doświadczenia z innymi antybiotykami wynika, że głuchota może postępować pomimo zakończenia leczenia. U wcześniaków i niemowląt wskazane może być potwierdzenie oczekiwanego stężenia wankomycyny w surowicy. Jednoczesne stosowanie wankomycyny i leków znieczulających wiązało się z występowaniem u dzieci rumienia i zaczerwienienia, podobnie jak po podaniu histaminy. Regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi wskazane jest podczas długotrwałego stosowania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub z osłabieniem słuchu, jak również podczas jednoczesnego stosowania substancji o działaniu odpowiednio nefrotoksycznym lub ototoksycznym. Dawkę należy dobierać na podstawie stężenia leku w surowicy. Należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi i przeprowadzać badania czynności nerek. U wszystkich pacjentów otrzymujących lek należy okresowo wykonywać badania hematologiczne, badania moczu oraz badania czynności nerek. Wankomycyna silnie podrażnia tkanki i po zastosowaniu domięśniowym wywołuje martwicę w miejscu podania; należy ją podawać w infuzji dożylnej. U wielu pacjentów otrzymujących wankomycynę występuje ból w miejscu podania oraz zakrzepowe zapalenie żył, czasami o ciężkim przebiegu. Częstość występowania i nasilenie zakrzepowego zapalenia żył można zmniejszyć, podając lek powoli, w postaci rozcieńczonego roztworu (2,5 do 5 g/l) oraz zmieniając miejsce podania infuzji. Długotrwałe stosowanie wankomycyny może prowadzić do nadmiernego rozrostu niewrażliwych na lek drobnoustrojów. Niezbędna jest staranna obserwacja pacjenta. Jeżeli nadkażenie występuje w trakcie leczenia, należy zastosować odpowiednie środki. U pacjentów otrzymujących dożylnie wankomycynę rzadko występowało rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy wywołane C. difficile.

Niepożądane działanie

Często: obniżenie ciśnienia krwi, duszność, świst krtaniowy; wysypka i podrażnienie błon śluzowych, świąd, pokrzywka; niewydolność nerek objawiająca się głównie zwiększonym stężeniem kreatyniny w surowicy krwi; zapalenie żył, zaczerwienienie w obrębie górnych partii ciała i twarzy. Niezbyt często: przemijająca lub trwała utrata słuchu. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, eozynofilia; reakcje anafilaktyczne, reakcje nadwrażliwości; szumy uszne, zawroty głowy; zapalenie naczyń; nudności; śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek; gorączka polekowa, dreszcze, bóle w klatce piersiowej, bóle mięśni pleców. Bardzo rzadko: zatrzymanie akcji serca, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy i jelit; złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.

Ciąża i laktacja

Lek należy podawać w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności oraz po starannym rozważeniu ryzyka i korzyści wynikających z leczenia (brak wystarczających danych). Wankomycyna przenika jednak przez łożysko i nie można wykluczyć możliwości jej ototoksycznego i nefrotoksycznego wpływu na rozwój zarodka i noworodka. Wankomycyna jest wydzielana z mlekiem ludzkim. Należy zachować ostrożność podając ją matkom karmiącym z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt (zaburzenia flory jelitowej z biegunką, rozwój grzybów drożdżopodobnych i możliwość uczulenia). Biorąc pod uwagę, jak ważne jest stosowanie tego leku u karmiących matek, należy rozważyć decyzję o przerwaniu karmienia piersią.

Interakcje

Jednoczesne podawanie wankomycyny i leków znieczulających wiązało się z występowaniem rumienia, uderzeń gorąca jak po podaniu histaminy oraz reakcji rzekomoanafilaktycznych. Występowanie reakcji związanych z infuzją można zminimalizować podając wankomycynę w infuzji trwającej ponad 60 min, przed wprowadzeniem do znieczulenia. Należy uważnie kontrolować pacjenta, jeśli konieczne jest u niego jednoczesne lub następujące bezpośrednio po podaniu wankomycyny zastosowanie innych leków, działających ogólnoustrojowo lub miejscowo, mogących działań ototoksycznie, neurotoksycznie lub nefrotoksycznie tj. amfoterycyna B, aminoglikozydy, bacytracyna, polimiksyna B, kolistyna, wiomycyna lub cisplatyna. Podczas jednoczesnego stosowania wankomycyny i leków hamujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe występuje zwiększone ryzyko blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Preparat zawiera substancję Vancomycin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku. 1 mg chlorowodorku wankomycyny odpowiada 1,05 j.m.

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku.

1 fiolka zawiera 500 mg lub 1 g wankomycyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.