Uromitexan®

1 ampułka (4 ml) zawiera 400 mg mesny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Uromitexan® 30 amp. 4 ml, roztw. do wstrz. 202,05zł 2017-10-31

Działanie

Lek działa ochronnie na błonę śluzową dróg moczowych w stosunku do metabolitów cytostatyków oksazafosforynowych (ifosfamid, trofosfamid, cyklofosfamid), które działają drażniąco na drogi moczowe i powodują krwotoczne zapalenie błony śluzowej. Mechanizm działania uroprotekcyjnego leku polega zarówno na stabilizacji urotoksycznych hydroksylowych metabolitów oksazofosforynowych, jak i tworzeniu na drodze addycji nietoksycznych związków z akroleiną co pozwala na miejscową detoksykację w dolnych drogach moczowych. Po podaniu dożylnym w postaci wolnego związku tiolowego mesna ulega we krwi szybkiej przemianie do swojego metabolitu - dwusiarczku mesny, którego znaczna część po filtracji kłębkowej ulega ponownej redukcji do wolnego związku tiolowego. Mesna wiąże się z białkami w 69-75%. Po dożylnym podaniu dawki 800 mg, T0,5 mesny i dimesny we krwi wynoszą odpowiednio 0,36 h i 1,17 h. Ok. 32% i 33% podanej dawki było wydalane z moczem w ciągu 24 h odpowiednio jako mesna i dimesna. Większość odzyskiwanej dawki była wydalana w ciągu 4 h.

Dawkowanie

Dorośli. Terapia powinna trwać tak długo jak leczenie oksazafosforyną i dalej do czasu, gdy stężenie metabolitów oksazafosforyny w moczu zmniejszy się do wartości nietoksycznych. Dożylnie we wstrzyknięciach w dawkach stanowiących 20% dawki oksazafosforyny w godzinie 0 (w momencie podawania oksazafosforyny), a następnie po 4 i 8 h. W leczeniu wysokimi dawkami oksazafosforyny (np. przed przeszczepem szpiku kostnego) całkowita dawka leku może być zwiększona do 120-160% dawki oksazafosforyny. Zaleca się, aby od podania 20% dawki leku (związanej z całkowitą dawką oksazafosforyny) w godzinie 0 pozostałą dawkę podawać dożylnie w sposób ciągły przez okres 24 h przy pomocy pompy infuzyjnej. Można również zastosować pojedyncze wstrzyknięcia metodą bolus: dorośli - odpowiednio 3 x 40% (godzina 0, 4, 8) lub 4 x 40% (godzina 0, 3, 6, 9). Zamiast wstrzyknięci bolusowych można zastosować krótkie, 15-minutowe infuzje. Wykazano, że przy ciągłej infuzji ifosfamidu korzystne jest podawanie preparatu w godzinie 0 po początkowej dawce 20% we wstrzyknięciu metodą bolus (początek infuzji - godzina 0), po których następuje infuzja 100% dawki ifosfamidu. Ochronę dróg moczowych należy kontynuować przez 6-12 h po zakończeniu infuzji ifosfamidu. Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku nie zostały ustalone; może zajść konieczność skrócenia odstępów pomiędzy kolejnymi dawkami i (lub) zwiększenia liczby poszczególnych dawek. Doświadczenie kliniczne po podaniu dawek konwencjonalnych wykazało, że w pojedynczych przypadkach korzystnie jest podawać lek w krótszych odstępach czasu (np. co 3 h, całkowita dawka leku = 60% dawki oksazafosforyny). W przypadku terapii bardzo wysokimi dawkami oksazafosforyny wstrzyknięcia bolusowe leku należy zawsze podawać w krótszych odstępach czasu (np. 20% w godzinie 0, 1, 3, 6, 9, 12). Zamiast wstrzyknięć bolusowych można zastosować krótkie, 15-minutowe infuzje. Pacjenci z uszkodzonym nabłonkiem dróg moczowych w wyniku wcześniejszego leczenia oksazafosforynami lub napromieniania narządów miednicy, lub pacjenci, u których standardowe dawki leku nie zapewniają odpowiedniej ochrony, np. pacjenci z chorobami dróg moczowych: dawkę 40% dawki oksazafosforyny należy podawać w odstępach krótszych niż 4 h i (lub) zwiększyć liczbę dawek.

Wskazania

Środek profilaktyczny, zmniejszający częstość występowania krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego wywołanego podawaniem oksazafosforyn (ifosfamidu, cyklofosfamidu, trofosfamidu). Lek należy zawsze podawać z ifosfamidem. W przypadku stosowania cyklofosfamidu lub trofosfamidu, lek należy podawać w dawkach przekraczających 10 mg/kg mc. oksazafosforyny oraz u wszystkich pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka (przebyta radioterapia nowotworów narządów miednicy, zapalenie pęcherza moczowego związane z wcześniejszym leczeniem ifosfamidem, cyklofosfamidem lub trofosfamidem lub przebyte choroby dróg moczowych).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki leku lub inne związki tiolowe. Ciąża i laktacja.

Środki ostrożności

Lek należy stosować po starannej analizie stosunku ryzyka do korzyści u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Zaobserwowano ciężkie, jak i niewielkie reakcje nadwrażliwości, związane ze stosowaniem mesny w leczeniu ciężkich układowych chorób autoimmunologicznych oraz nowotworów (przypominały obraz kliniczny posocznicy, a u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, przypominały zaostrzenie choroby podstawowej). Mogą one ulegać pogorszeniu przy ponownej ekspozycji na mesnę, a w niektórych sytuacjach mogą być zagrożeniem dla życia. Lek nie zapobiega występowaniu krwotocznego zapalenia pęcherza u wszystkich pacjentów, stąd należy codziennie przed rozpoczęciem leczenia oksazafosforyną badać poranną próbkę moczu na obecność krwi. W przypadku wystąpienia krwiomoczu podczas stosowania leku łącznie z oksazafosforynami w zalecanych dawkach, w zależności od nasilenia krwiomoczu można rozpocząć zmniejszanie dawki oksazafosforyny lub jej odstawienie. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, z uwagi na częstsze występowanie zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca oraz współistniejące choroby lub równocześnie stosowane leki.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból głowy, uczucie pustki w głowie, ospałość/senność; nagłe zaczerwienienie twarzy; ból brzucha/kolka, nudności, biegunka; wysypka, świąd i wysypka w miejscu infuzji, gorączka, objawy grypopodobne. Często: zapalenie gardła; powiększenie węzłów chłonnych; brak apetytu, uczucie odwodnienia; bezsenność, koszmary senne, zawroty głowy, parestezje, przeczulica, omdlenia, niedoczulica, zaburzenia uwagi; zapalenie spojówek, światłowstręt, niewyraźne widzenie; kołatanie serca; zatkanie nosa, kaszel, ból opłucnowy, suchość w ustach, skurcz oskrzeli, duszność uczucie dyskomfortu dotyczące krtani, krwawienie z nosa, podrażnienie błon śluzowych; wzdęcia, wymioty, palący ból (zamostkowy lub w nadbrzuszu), zaparcia; krwawienie z dziąseł, zwiększona aktywność aminotransferaz; świąd, nadmierne pocenie się; ból stawów, ból pleców, ból kończyn, ból żuchwy, bóle mięśni; trudności w oddawaniu moczu; w miejscu infuzji: ból, rumień, pokrzywka, obrzęk; dreszcze, zmęczenie, ból w klatce piersiowej złe samopoczucie. Bardzo rzadko: reakcje anafilaktoidalne; uniesienie odcinka ST; reakcje krążeniowe; swędzenie, zaczerwienienie, tworzenie się pęcherzyków, toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella); obrzęk pokrzywkowy, miejscowy obrzęk tkanek; ból kończyn i stawów; osłabienie, reakcje błony śluzowej, brak energii, wyczerpanie; zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększona częstość oddechów, wzrost niektórych prób wątrobowych. Częstość nieznana: trombocytopenia (nadwrażliwość), pancytopenia, leukopenia, limfopenia, eozynofilia, reakcje nadwrażliwości, anafilaksja; drgawki; obrzęk wokół oczu; tachykardia, nieprawidłowy elektrokardiogram; niedociśnienie lub nadciśnienie tętnicze; przyspieszenie częstości oddechów, niewydolność oddechowa, niedotlenienie, zmniejszenie saturacji, krwioplucie; zapalenie jamy ustnej, nieprzyjemny smak; zapalenie wątroby, zwiększona aktywność gammaglutamylotransferazy, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi; zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, wysypka polekowa, owrzodzenia i (lub) pęcherze/tworzenie się pęcherzy, obrzęk naczynioruchowy, trwałe odczyny polekowe, wysypka spowodowana nadwrażliwością na światło, pokrzywka, uczucie pieczenia, rumień, ostra niewydolność nerek; obrzęk twarzy, obrzęk obwodowy, astenia; objawy rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego w badaniach laboratoryjnych, wydłużony czas protrombinowy, wydłużony czas kaolinowo-kefalinowy. U niektórych pacjentów zdarzenia niepożądane wystąpiły podczas pierwszego podania mesny, a u innych po drugim lub trzecim podaniu. Ogólnie, wszystkie objawy niepożądane wystąpiły w ciągu kilku godzin. U niektórych pacjentów nie wystąpiły dalsze reakcje niepożądane po pierwszym zdarzeniu, podczas gdy u innych pacjentów wystąpiło zaostrzenie zdarzeń podczas wielokrotnego stosowania leku. U niektórych pacjentów, u których wystąpiły miejscowe reakcje skórne w miejscu wstrzyknięcia, kolejne podanie mesny spowodowało reakcję skórną w innych obszarach. W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników podanie pojedynczych dawek mesny zwykle wiązało się z szybkim (w ciągu 24 godzin), a w niektórych przypadkach znacznym zmniejszeniem liczby limfocytów, co było zjawiskiem odwracalnym w ciągu 1 tygodnia od podania. W badaniach farmakokinetycznych z udziałem zdrowych ochotników, podanie mesny jednego dnia lub przez kilka dni w niektórych przypadkach powodowało umiarkowane, przemijające, zwiększenie stężenia fosforu w surowicy. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi leczonych cyklofosfamidem i mesną częściej występowały reakcje nadwrażliwości.

Ciąża i laktacja

Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Lek należy stosować w ciąży tylko wówczas, gdy jest to wyraźnie konieczne. Nie wiadomo, czy mesna lub dimesna są wydalane z mlekiem kobiecym, należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia lub zaprzestaniu stosowania leku.

Uwagi

Podawanie leku może być przyczyną fałszywie dodatnich wyników testów paskowych na obecność ciał ketonowych (np. testu Rothera, N-Multistix reagent strip) oraz fałszywie dodatnich i fałszywie ujemnych wyniki testów paskowych na obecność erytrocytów w moczu. Przez cały okres leczenia należy utrzymywać wydalanie moczu na poziomie 100 ml/h oraz przeprowadzać badania moczu pod kątem obecności krwi lub białka. U pacjentów leczonych mesną mogą wystąpić działania niepożądane (w tym np. omdlenia, uczucie oszołomienia, ospałość/senność, zawroty głowy i zaburzenia widzenia), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Decyzja o zdolności do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn powinna być podejmowana indywidualnie.

Interakcje

Lek nie wpływa na ogólnoustrojowe działanie oksazafosforyn oraz na nowotworowe działanie innych cytostatyków (doksorubicyny, BCNU, metotreksatu, winkrystyny) ani na działanie terapeutyczne innych leków, takich jak glikozydy naparstnicy.

Preparat zawiera substancję Mesna.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml aerozolu zawiera 50 mg mesny (2-merkaptoetanosulfonianu sodu). 1 dawka zawiera 5 mg mesny.

1 ampułka (4 ml) zawiera 400 mg mesny.

Najczęściej wyszukiwane

Substancję czynną stanowią wyciągi alergenowe pochodzenia roślinnego, roztoczy kurzu domowego lub mieszanki wyciągów alergenowych w połączeniu z mannitolem (ilość mannitolu ≤40 mg/ml). Zestaw do leczenia podstawowego zawiera 3 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 10 IR/ml, 300 IR/ml i 300 IR/ml. Zestaw do leczenia podtrzymującego zawiera 2 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 300 IR/ml. Preparat zawiera sód (590 mg NaCl/10 ml roztworu).

1 ml zawiesiny zawiera 20 000 AUeq zaadsorbowanego zmodyfikowanego wyciągu alergenów z mieszaniny 50% Dermatophagoides pteronyssinus i 50% Dermatophagoides farinae.

Zestaw do leczenia podstawowego zawiera 4 fiolki z wyciągami alergenów pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, roztoczy kurzu domowego lub jadów owadów błonkoskrzydłych. Stężenia: fiolka 1 - 100 SQ-U/ml, fiolka 2 - 1000 SQ-U/ml, fiolka 3 - 10000 SQ-U/ml, fiolka 4 - 100000 SQ-U/ml. Zestaw do leczenia podtrzymującego: 100000 SQ-U/ml.

1 fiolka zawiera 3,2 mg ibrytumomabu tiuksetanu. Preparat jest dostarczany w postaci zestawu do sporządzenia ibrytumomabu tiuksetanu znakowanego radioizotopem itru-90. Gotowy preparat po wyznakowaniu radioizotopem zawiera 2,08 mg ibrytumomabu tiuksetanu w całkowitej objętości 10 ml.

100 ml roztworu zawiera 900 mg chlorku sodu. Osmolarność: 308 mOsmol/l.

Po przygotowaniu koncentratu 1 ml zawiera 1,5 mg rasburykazy. 1 mg odpowiada 18,2 EAU (1 jednostka aktywności enzymu (EAU) odpowiada aktywności enzymu, która przekształca 1 µmol kwasu moczowego do alantoiny w czasie 1 min w określonych warunkach działania: +30st.C ±1st.C TEA pH 8,9 bufor).

1 tabl. podjęzykowa zawiera wyciąg alergenów z pyłków następujących traw: kupkówka pospolita, tomka wonna, życica trwała, wiechlina łąkowa oraz tymotka łąkowa, o wskaźniku reaktywności 100 IR lub 300 IR; tabl. podj. zawierają laktozę.

Sól sodowa sulfonowanej żywicy polistyrenowej - 99,934% (zawartość sodu wynosi 1,42 g/15 g preparatu).

1 liofilizat doustny zawiera 12 SQ-HDM standaryzowanego wyciągu alergenowego roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Tasznik pospolity – zastosowanie chwastu o właściwościach leczniczych Tasznik pospolity – zastosowanie chwastu o właściwościach leczniczych

Tasznik pospolity to roślina z charakterystycznymi owocami w kształcie serduszek, którą kojarzy chyba każdy, kto kiedykolwiek biegał po łące. Rzeczywiście, tasznik jest ...

więcej

Właściwości i zastosowanie dziurawca. Przepis na napar z dziurawca Właściwości i zastosowanie dziurawca. Przepis na napar z dziurawca

Dziurawiec zwyczajny, zwany także zielem świętojańskim, to bylina porastająca łąki, polany, widne zarośla, zbocza, skraje lasów. Dziurawiec jest jednym z najpopularniejszych i ...

więcej

WITAMINA B7 (biotyna) - działanie, źródła występowania, objawy niedoboru WITAMINA B7 (biotyna) - działanie, źródła występowania, objawy niedoboru

Witamina B7 (biotyna) jest niezbędna do prawidłowej przemiany materii, zwłaszcza w przemianie glukozy, której poziom we krwi stabilizuje. Z tego powodu witamina ...

więcej

GŁÓG poprawia pracę serca, obniża ciśnienie, wzmacnia i uspokaja GŁÓG poprawia pracę serca, obniża ciśnienie, wzmacnia i uspokaja

Głóg wygląda pięknie – zarówno wiosną, gdy kwitnie, jak i jesienią, kiedy dojrzewają jego owoce. W dodatku jest rośliną o wyjątkowych walorach ...

więcej

Traganek - właściwości lecznicze herbaty z traganka Traganek - właściwości lecznicze herbaty z traganka

Traganek (Astragalus L.) ma liczne właściwości lecznicze. Herbata z traganka wzmacnia układ odpornościowy, zapobiega infekcjom, wpływa korzystnie na pracę nerek, wątroby i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.