Ubistesin™ Forte

1 ml roztworu Ubistesin zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy i 0,006 mg chlorowodorku epinefryny. 1 ml roztworu Ubistesin forte zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy i 0,012 mg chlorowodorku epinefryny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ubistesin™ Forte 50 amp. 1,7 ml, roztw. do wstrz. 88,00zł 2017-10-31

Działanie

Zawarta w preparacie artykaina jest środkiem znieczulającym typu amidowego. Powoduje odwracalne zahamowanie pobudliwości autonomicznej, czuciowej i ruchowej włókien nerwowych. Prawdopodobny mechanizm działania polega na blokowaniu zależnych od napięcia kanałów sodowych w osłonie włókna nerwowego. Artykainę charakteryzuje szybki początek znieczulenia - okres utajenia 1-3 min - silne działanie przeciwbólowe i dobra miejscowa tolerancja. Epinefryna zwęża miejscowo naczynia krwionośne, co powoduje opóźnienie wchłaniania artykainy. Efektem jest wyższe stężenie środka miejscowo znieczulającego w miejscu podania, utrzymujące się dłuższy czas oraz zmniejszenie występowania ogólnoustrojowych działań niepożądanych Po podaniu preparatu znieczulenie utrzymuje się co najmniej 75 min w przypadku znieczulenia miazgi oraz 120-140 min w przypadku znieczulenia tkanek miękkich. Preparat jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany. Po wstrzyknięciu do dziąsła maksymalne stężenie artykainy w osoczu jest osiągane po 10-15 min. Artykaina wiąże się z białkami osocza w 95%. T0,5 wynosi ok. 20 min. Artykaina i jej metabolity wydalane są głównie w moczu. Epinefryna jest szybko katabolizowana w wątrobie i innych tkankach; metabolity wydalane są przez nerki.

Dawkowanie

Preparat do wstrzykiwań w obrębie błony śluzowej jamy ustnej. Zawsze należy stosować najmniejszą objętość płynu, która doprowadzi do wywołania skutecznego znieczulenia. Ubistesin. W ekstrakcjach zębów szczęki, przy znieczuleniu pojedynczego zęba, w większości przypadków wystarczy podanie 1,7 ml preparatu, przy czym można zrezygnować z bolesnego wstrzyknięcia od strony podniebienia. W przypadku mnogich ekstrakcji zębów sąsiadujących często możliwe jest zmniejszenie ilości roztworu do wstrzyknięć do 1-2 amp. W przypadku nacięcia lub zszywania tkanek podniebienia zaleca się wykonanie wstrzyknięcia podniebiennego 0,1 ml na wkłucie. W prostych ekstrakcjach zębów przedtrzonowych w żuchwie zwykle wystarczy wstrzyknięcie metodą nasiękową 1,7 ml na znieczulenie nasiękowe. W pojedynczych przypadkach niezbędne jest dodatkowe wstrzyknięcie 1-1,7 ml znieczulenia od strony policzkowej. W rzadkich przypadkach może okazać się niezbędne wykonanie wstrzyknięcia w okolicę otworu żuchwowego. Wstrzyknięcie przedsionkowe 0,5-1,7 ml przy odpowiednim zębie umożliwia opracowanie ubytków i oszlifowanie zębów filarowych. Przy ekstrakcjach zębów trzonowych w żuchwie wskazane jest wykonanie znieczulenia przewodowego. Jeśli preparat stosuje się u dzieci należy zmniejszyć ilość roztworu do wstrzyknięć odpowiednio do masy ciała dziecka. Ilość roztworu do wstrzykiwań podczas jednego leczenia nie powinna być większa niż 1,5 ml u dzieci o mc. 20-30 kg; zaś u dzieci o mc. 30-45 kg odpowiednio 2-5 ml. Ogólnie u dzieci o mc. ok. 20-30 kg wystarczy 0,25-1 ml roztworu; u dzieci o mc. 30-45 kg 0,5-2 ml roztworu. U dorosłych, zdrowych pacjentów maksymalna dawka substancji czynnej artykainy wynosi 7 mg/kg mc. (500 mg w przypadku pacjenta o mc. 70 kg); jest to ilość równoważna 12,5 ml preparatu. Maksymalna dawka wynosi 0,175 ml gotowego roztworu/kg mc. U dzieci wstrzykiwana ilość roztworu zależy od wieku i masy ciała dziecka oraz zasięgu zabiegu. Nie należy stosować dawki większej niż równoważna 5 mg artykainy/kg mc. W przypadku długotrwałych zabiegów i gdy istnieje ryzyko znacznego krwawienia w polu zabiegowym można równiez stosować Ubistesin Forte. Ubistesin forte. W ekstrakcjach zębów szczęki, przy znieczuleniu pojedynczego zęba, w większości przypadków wystarczy podanie 1,7 ml preparatu, przy czym można zrezygnować z bolesnego wstrzyknięcia od strony podniebienia. W przypadku mnogich ekstrakcji zębów sąsiadujących często możliwe jest zmniejszenie ilości roztworu do wstrzyknięć. W przypadku nacięcia lub zszywania tkanek podniebienia zaleca się wykonanie wstrzyknięcia podniebiennego 0,1 ml na wkłucie. W prostych ekstrakcjach zębów przedtrzonowych w żuchwie zwykle wystarczy wstrzyknięcie metodą nasiękową 1,7 ml na znieczulenie nasiękowe. W pojedynczych przypadkach niezbędne jest dodatkowe wstrzyknięcie 1-1,7 ml znieczulenia od strony policzkowej. W rzadkich przypadkach może okazać się niezbędne wykonanie wstrzyknięcia w okolicę otworu żuchwowego. Wstrzyknięcie przedsionkowe 0,5-1,7 ml przy odpowiednim zębie umożliwia opracowanie ubytków i oszlifowanie zębów filarowych. Przy ekstrakcjach zębów trzonowych w żuchwie wskazane jest wykonanie znieczulenia przewodowego. W przypadku wszystkich zabiegów chirurgicznych dawkę preparatu Ubistesin forte należy ustalać indywidualnie, zależnie od rodzaju i czasu trwania zabiegu oraz stanu pacjenta. Jeśli preparat stosuje się u dzieci należy zmniejszyć ilość roztworu do wstrzyknięć odpowiednio do masy ciała dziecka. Ilość roztworu do wstrzykiwań podczas jednego leczenia nie powinna być większa niż 1,5 ml u dzieci o mc. 20-30 kg, względnie 2,5 ml w ciągu 24 h; u dzieci o mc. 30-45 kg odpowiednio 2 ml, względnie 5 ml. Ogólnie u dzieci o mc. ok. 20-30 kg wystarczy 0,25-1 ml roztworu; u dzieci o mc. 30-45 kg 0,5-2 ml roztworu. U dorosłych, zdrowych pacjentów maksymalna dawka substancji czynnej artykainy wynosi 7 mg/kg mc. (500 mg w przypadku pacjenta o mc. 70 kg); jest to ilość równoważna 12,5 ml preparatu. U dzieci wstrzykiwana ilość roztworu zależy od wieku i masy ciała dziecka oraz zasięgu zabiegu. Nie należy stosować dawki większej niż równoważna 5 mg artykainy/kg mc. W przypadku krótkich zabiegów i gdy krwawienie w polu operacyjnym nie ma istotnego znaczenia można również stosować preparat Ubistesin. U pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów w złym stanie ogólnym oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u pacjentów z niektórymi istniejącymi chorobami (dławica piersiowa, stwardnienie tętnic) zaleca się podanie mniejszej dawki (minimalna ilość niezbędna do uzyskania znieczulenia o odpowiedniej głębokości).Preparat do stosowania wyłącznie podczas znieczuleń stomatologicznych. Aby uniknąć przypadkowego podania do naczyń, zawsze ostrożnie przeprowadzać aspirację, przynajmniej w dwóch pozycjach (obrót igły o 180st.). Negatywny wynik aspiracji nie wyklucza możliwości niezamierzonego i niezauważonego wstrzyknięcia środka do naczyń. Szybkość wstrzyknięcia nie powinna przekraczać 0,5 ml w ciągu 15 s. tj. 1 amp./min. Po aspiracji powoli wstrzyknąć 0,1-0,2 ml. Pozostałą część środka podać nie wcześniej niż po 20-30 s. Otwartych ampułek nie stosować u innych pacjentów.

Wskazania

Znieczulenie miejscowe nasiękowe i przewodowe w stomatologii. Preparat Ubistesin zalecany jest głównie do zabiegów rutynowych w stomatologii, takich jak: pojedyncze i mnogie ekstrakcje zębów, opracowywanie ubytków twardych tkanek i szlifowanie zębów. Preparat Ubistesin forte jest szczególnie wskazany w przypadku zabiegów, które wymagają możliwie skutecznego znieczulenia jak i tzw. suchego pola operacyjnego, np.: operacje chirurgiczne w obrębie błony śluzowej i kości; zabiegi z miazgą zęba (amputacja i ekstyrpacja); ekstrakcje i trepanacje zębów z zapaleniem ozębnej i ekstrakcje zębów złamanych.

Przeciwwskazania

Zastosowanie u dzieci poniżej 4 lat. Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Ze względu na zawartość artykainy preparatu nie wolno stosować w przypadkach: nadwrażliwości na amidowe środki miejscowo znieczulające, ciężkich zaburzeń przewodzenia impulsów nerwowych i układu przewodzącego serca, nagłych zaostrzeń niewydolności serca (ostra niewydolność serca), ciężkiego niedociśnienia, pacjentów ze stwierdzonym niedoborem aktywności cholinoesterazy osocza, skaz krwotocznych - szczególnie w przypadku znieczulenia przewodowego, wstrzyknięć do obszarów objętych procesem zapalnym. Ze względu na zawartość epinefryny preparatu nie wolno stosować w przypadkach: chorób serca, takich jak: niestabilna dławica piersiowa, ostatnio przebyty zawał mięśnia sercowego, ostatnio przebyta operacja wszczepienia by-passów tętnicy wieńcowej, w przypadkach opornych na leczenie zaburzeń rytmu serca, częstoskurczu napadowego lub utrwalonej niemiarowości o dużej częstości, nieleczonego lub niekontrolowanego ciężkiego nadciśnienia, nieleczonej lub niekontrolowanej zastoinowej niewydolności serca oraz jednoczesnego leczenia inhibitorami MAO lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Ze względu na zawartość siarczynów preparatu nie wolno stosować w przypadkach: nadwrażliwości na siarczany, ciężkiej astmy oskrzelowej. Preparat może wywołać ostre reakcje alergiczne z objawami anafilaktycznymi (np. skurcz oskrzeli).

Środki ostrożności

Preparat należy stosować ze szczególną ostrożnością w przypadkach: ciężkich zaburzeń czynności nerek, dławicy piersiowej, stwardnienia tętnic, znacznych zaburzeń krzepnięcia krwi, tyreotoksykozy, jaskry z wąskim kątem, cukrzycy, chorób płuc - szczególnie astmy na tle alergicznym, pheochromocytoma. Przypadkowe wstrzyknięcie może spowodować drgawki, po których następuje depresja o.u.n. lub zatrzymanie akcji serca i czynności układu oddechowego - sprzęt do resuscytacji, tlen i leki do reanimacji powinny być dostępne do natychmiastowego użycia. Preparat stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami wątroby; u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby występuje większe ryzyko przekroczenia toksycznego stężenia preparatu w osoczu. Zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności układu sercowo-naczyniowego - pacjenci ci mają zmniejszoną zdolność do wyrównywania zmian czynnościowych związanych z przedłużeniem przewodzenia A-V, spowodowanego podaniem preparatu. Preparat stosować ostrożnie u pacjentów z padaczką w wywiadzie. U pacjentów leczonych środkami przeciwzakrzepowymi (np. heparyna lub kwas acetylosalicylowy) nieuważne nakłucie naczynia podczas podawania środka znieczulającego może prowadzić do ciężkiego krwawienia. Unikać nieuważnego podania środka do naczyń. W trakcie opracowywania ubytków lub zębów filarowych należy wziąć pod uwagę zmniejszony przepływ krwi w miazdze w wyniku zastosowania adrenaliny zawartej w preparacie - w takim przypadku istnieje ryzyko przeoczenia odsłoniętej miazgi. U pacjentów w podeszłym wieku stężenie preparatu w osoczu może się zwiększyć. Ryzyko nagromadzenia preparatu wzrasta szczególnie w przypadku powtórnych aplikacji, np. po dodatkowym wstrzyknięciu. Podobne działanie może się pojawić u pacjentów w złym stanie ogólnym oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek (zaleca się podanie mniejszej dawki). Fenotiazyny mogą zmniejszyć lub odwrócić działanie hipertensyjne adrenaliny - należy unikać jednoczesnego zastosowania obu czynników; w sytuacjach, gdy niezbędna jest jednoczesna terapia należy dokładnie monitorować pacjenta. Jednoczesne podawanie nieselektywnych β-adrenolityków może prowadzić do zwiększenia ciśnienia krwi ze względu na zawartość epinefryny w preparacie.

Niepożądane działanie

Ze względu na zawartość artykainy: rzadko: zmniejszenie częstości akcji serca, niedociśnienie, zmniejszenie ciśnienia krwi, zaburzenia przewodzenia impulsów w sercu, bradykardia, asystolia, zatrzymanie czynności układu sercowo-naczyniowego, metaliczny posmak, szum w uszach, zawroty głowy, nudności, wymioty, niepokój, lęk, ziewanie, drżenie, nerwowość, oczopląs, słowotok, ból głowy, wzrost częstości oddechów, parestezje (utrata czucia, palenie, mrowienie) wargi, języka lub obydwu, zwiększenie a następnie zmniejszenie częstości oddechów, które może prowadzić do bezdechu; bardzo rzadko lub częstość nieznana: nadwrażliwość na artykainę (wysypka, obrzęk świądowy, świąd, rumień, nudności, biegunka, świszczący oddech, anafilaksja). U pacjentów z opóźnioną nadwrażliwością na prylokainę zaobserwowano nadwrażliwość krzyżową na artykainę. U pacjentów z nie dającą objawów klinicznych methemoglobinemią zastosowanie dużych dawek artykainy może wywołać methemoglobinemię. Ze względu na zawartość epinefryny: rzadko: odczucie ciepła, pocenie, kołatanie serca, migrenopodobny ból głowy, zwiększenie ciśnienia krwi, dławica piersiowa, tachykardia, tachyarytmia, zatrzymanie czynności układu sercowo-naczyniowego lub ostry obrzęk tarczycy. Ze względu na zawartość siarczynów w bardzo rzadkich przypadkach mogą wystąpić: reakcje alergiczne lub nadwrażliwość, szczególnie w przypadku astmy oskrzelowej, które objawiają się w postaci wymiotów, biegunki, sapania, ostrego napadu astmy, przymglenia świadomości lub wstrząsu. Ze względu na zawartość artykainy i epinefryny: po 2 tyg. od momentu zastosowania artykainy i (lub) epinefryny opisano wystąpienie porażenia nerwu twarzowego, które utrzymywało się po 6 mies. Zaburzenia obrazu klinicznego mogą być wynikiem jednoczesnego pojawienia się różnych powikłań i działań niepożądanych.

Ciąża i laktacja

Brak jest klinicznych doświadczeń dotyczących zastosowania u kobiet w czasie ciąży i laktacji. Nie badano bezpieczeństwa środków miejscowo znieczulających w czasie ciąży pod kątem działań niepożądanych dotyczących rozwoju płodu. W czasie ciąży preparat stosować wyłącznie po ostrożnym rozważeniu ryzyka i korzyści wynikających z jego zastosowania. Przenikanie artykainy i jej metabolitów do mleka matki nie zostało zbadane. Jednakże na podstawie przedklinicznych danych dotyczących bezpieczeństwa można przypuszczać, że w mleku matki artykaina nie osiąga stężenia istotnego kliniczne. W związku z tym, karmiące matki powinny wylać pierwszą porcję mleka wydzieloną po wykonaniu znieczulenia środkami zawierającymi artykainę.

Uwagi

W każdym przypadku, gdy stosuje się środek miejscowo znieczulający należy zapewnić sobie dostęp do następujących leków i terapii: leki przeciwdrgawkowe (benzodiazepiny lub barbiturany), leki miorelaksacyjne, atropina i wazopresory lub adrenalina w przypadku ciężkiej reakcji alergicznej lub anafilaktycznej; sprzęt do resuscytacji (szczególnie źródło tlenu) ułatwiający w razie potrzeby sztuczne oddychanie. Po każdym podaniu środka miejscowo znieczulającego należy dokładnie i stale monitorować czy prawidłowo funkcjonuje układ sercowo-naczyniowy i oddechowy (właściwa wentylacja) oraz stan świadomości pacjenta. Po wystąpieniu nadwrażliwości na artykainę lub inne, amidowe środki miejscowo znieczulające należy zastosować środki na bazie estrów podczas następnych wizyt pacjenta. Pacjenci nie wykazywali zaburzeń zdolności kierowania pojazdami, jednak w każdym przypadku lekarz powinien zdecydować indywidualnie, czy pacjent może kierować pojazdem lub obsługiwać urządzenia mechaniczne. Pacjent nie powinien opuszczać gabinetu w ciągu przynajmniej 30 min po wykonaniu znieczulenia. Istnieje możliwość uzyskania pozytywnych wyników testów dopingowych przeprowadzanych u sportowców.

Interakcje

Sympatomimetyczne działanie adrenaliny może zostać wzmocnione przy jednoczesnym podaniu inhibitorów MAO lub trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych - przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatu z inhibitorami MAO lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Epinefryna może hamować wydzielanie insuliny z trzustki i zmniejszyć działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych. Ze względu na zawartość epinefryny, podanie preparatu łącznie z nieselektywnymi β-adrenolitykami może spowodować zwiększenie ciśnienia krwi. Niektóre anestetyki podawane wziewnie, np. halotan mogą uwrażliwiać serce na działanie amin katecholowych i po podaniu preparatu mogą spowodować zaburzenia rytmu serca. U pacjentów leczonych środkami przeciwzakrzepowymi (np. heparyna lub kwas acetylosalicylowy) nieuważne nakłucie naczynia podczas podawania środka znieczulającego może prowadzić do ciężkiego krwawienia.

Preparat zawiera substancje Articaine hydrochloride, Epinephrine hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu Ubistesin zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy i 0,006 mg chlorowodorku epinefryny. 1 ml roztworu Ubistesin forte zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy i 0,012 mg chlorowodorku epinefryny.

1 ml roztworu Citocartin 100 zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy i 10 µg L-adrenaliny (stężenie adrenaliny 1:100 000). 1 ml roztworu Citocartin 200 zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy i 5 µg L-adrenaliny (stężenie adrenaliny 1:200 000). Wkłady do strzykawki zawierają 1,7 ml roztworu.

Septanest z adrenaliną 1:200 000: 1 ml roztworu zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy oraz 5 µg adrenaliny w postaci winianu (1 wkład 1,8 ml zawiera 72 mg chlorowodorku artykainy i 9 µg adrenaliny). Septanest z adrenaliną 1:100 000: 1 ml roztworu zawiera 40 mg chlorowodorku artykainy oraz 10 µg adrenaliny w postaci winianu (1 wkład 1,8 ml zawiera 72 mg chlorowodorku artykainy i 18 µg adrenaliny). Lek zawiera pirosiarczyn sodu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.