Twynsta

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i amlodypiny (w postaci bezylanu amlodypiny), odpowiednio: 40 mg+5 mg, 40 mg+10 mg, 80 mg+5 mg lub 80 mg+10 mg. Preparat zawiera sorbitol.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Twynsta 28 szt., tabl. 72,08zł 2017-10-31

Działanie

Preparat hipotensyjny zawierający dwa składniki przeciwnadciśnieniowe o dopełniających się mechanizmach działania: antagonistę receptora angiotensyny II (telmisartan) oraz antagonistę kanału wapniowego (amlodypinę). Kombinacja tych substancji wykazuje dodatkowe działanie przeciwnadciśnieniowe, zmniejszając ciśnienie krwi w większym stopniu, niż każdy ze składników osobno. Telmisartan jest specyficznym antagonistą receptora angiotensyny II. Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, blokując efekty działania angiotensyny II. Nie wykazuje aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1, nie wiąże się i nie blokuje innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji w układzie krążenia. Nie jest też inhibitorem ACE (kininazy II), dzięki czemu nie nasila efektów działania zależnych od bradykininy. Amlodypina jest inhibitorem napływu jonów wapnia do komórek, hamuje przezbłonowy napływ jonów wapniowych do wnętrza komórek mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego amlodypiny polega na bezpośrednim działaniu rozkurczowym na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, prowadzącym do zmniejszenia oporu naczyń obwodowych oraz zmniejszenia ciśnienia tętniczego. Jest selektywna względem naczyń; silniej oddziałuje na komórki mięśni gładkich naczyń krwionośnych niż komórki mięśnia sercowego. Szybkość i stopień wchłaniania preparatu są równoważne dla biodostępności telmisartanu i amlodypiny podawanych w oddzielnych tabletkach. Telmisartan jest szybko, lecz w różnym stopniu wchłaniany z przewodu pokarmowego. Średnia biodostępność wynosi około 50%. Przez pierwsze 3 h od przyjęcia preparatu stężenie we krwi jest podobne, niezależnie od tego czy telmisartan był przyjęty na czczo, czy z pokarmem. Amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając Cmax po 6-12 h. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi ok. 64-80%. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny. Telmisartan w >99,5% wiąże się z białkami osocza, amlodypina - w ok. 97,5%. Telmisartan jest metabolizowany w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków macierzystych. Nie wykazano aktywności farmakologicznej tych związków. Amlodypina jest intensywnie (w około 90%) metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. T0,5 telmisartanu w fazie eliminacji wynosi >20 h. Eliminacja amlodypiny jest dwufazowa; T0,5 w fazie końcowej wynosi 30-50 h w przypadku dawkowania raz na dobę. Z moczem wydalane jest 10% amlodypiny oraz 60% metabolitów amlodypiny. Telmisartan i amlodypina nie są usuwane podczas dializy.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. na dobę. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 80 mg telmisartanu + 10 mg amlodypiny. Preparat jest wskazany do leczenia długoterminowego. Leczenie uzupełniające. Preparat o mocy 40 mg+5 mg może być stosowany u pacjentów, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane samą amlodypiną w dawce 5 mg. Preparat o mocy 40 mg+10 mg może być stosowany u pacjentów, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane samą amlodypiną w dawce 10 mg. Preparat o mocy 80 mg+5 mg może być stosowany u pacjentów, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane preparatem 40 mg+5 mg. Preparat o mocy 80 mg+10 mg może być stosowany u pacjentów, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane preparatem 40 mg+10 mg lub 80 mg+5 mg. U pacjentów otrzymujących amlodypinę w dawce 10 mg, u których wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane ograniczające dawkę, takie jak obrzęk, można zastosować preparat złożony o mocy 40 mg+5 mg raz na dobę, zmniejszając dawkę amlodypiny bez zmniejszania całkowitego oczekiwanego działania przeciwnadciśnieniowego. Leczenie zastępcze. Pacjenci otrzymujący telmisartan i amlodypinę w oddzielnych tabletkach mogą przyjmować preparat złożony, zawierający te same dawki składników - 1 tabl. raz na dobę. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Jest dostępnych mało danych o pacjentach w bardzo podeszłym wieku. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności dostosowania dawki. Istnieje ograniczone doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub pacjentów hemodializowanych (amlodypina i telmisartan nie są usuwane podczas dializy). U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka telmisartanu nie może być większa niż 40 mg raz na dobę. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u dzieci Sposób podania. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, popijając wodą. Nie zaleca się jednoczesnego spożywania grejpfrutów lub soku grejpfrutowego.

Wskazania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Leczenie uzupełniające. Preparat 40 mg/5 mg jest wskazany w leczeniu dorosłych, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania amlodypiny 5 mg w monoterapii. Preparat 40 mg/10 mg jest wskazany w leczeniu dorosłych, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania amlodypiny 10 mg w monoterapii. Preparat 80 mg/5 mg jest wskazany w leczeniu dorosłych, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania preparatu 40 mg/5 mg. Preparat 80 mg/10 mg jest wskazany w leczeniu dorosłych, których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania preparatu 40 mg/10 mg lub 80 mg/5 mg. Leczenie zastępcze. Dorośli pacjenci przyjmujący telmisartan i amlodypinę w oddzielnych tabletkach mogą zastąpić te preparaty preparatem złożonym zawierającym takie same dawki obu składników.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niedrożność przewodów żółciowych i ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny). Ciężkie niedociśnienie. Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. znacznego stopnia zwężenie aorty). Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności nerek (GFR 2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki mitralnej lub kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory. U pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą naczyniowo-mózgową nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru. Brak danych uzasadniających stosowanie u pacjentów z niestabilną dusznicą bolesną oraz podczas lub w ciągu miesiąca po zawale mięśnia sercowego. U pacjentów z niewydolnością serca klasy III lub IV wg NYHA o etiologii innej niż niedokrwienna, istnieje zwiększone ryzyko obrzęku płuc. Ostrożnie stosować u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) niedoborem sodu - ryzyko niedociśnienia (przed zastosowaniem leku należy wyrównać te zaburzenia); z niedrożnością przewodów żółciowych lub niewydolnością wątroby; z zaburzeniami czynności nerek (kontrolować stężenie potasu i kreatyniny we krwi). Brak danych dotyczących stosowania preparatu u pacjentów po przeszczepieniu nerki. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i wystąpienia niewydolności nerek w trakcie stosowania preparatu. Ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu RAA (np. poprzez łączne stosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem); jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. Nie należy stosować jednocześnie antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE u pacjentów z nefropatią cukrzycową. U pacjentów, u których napięcie naczyń oraz czynność nerek w znacznym stopniu zależą od aktywności układu RAA (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z podstawową chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie preparatem wiąże się z występowaniem ostrego niedociśnienia, hiperazotemii, skąpomoczu lub, rzadziej, ostrej niewydolności nerek. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, gdyż nie reagują oni na leki działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Szczególnie ostrożnie stosować, po dokonaniu oceny stosunku korzyści do ryzyka, u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii (dokładnie kontrolować stężenie potasu we krwi): z cukrzycą, niewydolnością nerek, w podeszłym wieku (>70 lat), jednocześnie stosujących leki wpływające na układ RAA i (lub) suplementy potasu, stosujących leki, które mogą wywołać hiperkaliemię (substytuty soli zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ (w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, leki immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus) oraz trimetoprim), u pacjentów odwodnionych, z ostrą dekompensacją serca, kwasicą metaboliczną, pogorszeniem czynności nerek, nagłym pogorszeniem stanu nerek (np. spowodowanym zakażeniem), lizą komórek (np. ostre niedokrwienie kończyn, rabdomioliza, rozległy uraz). Ze względu na zawartość sorbitolu, nie stosować preparatu u pacjentów z nietolerancją fruktozy.  

Niepożądane działanie

Często: zawroty głowy, obrzęki obwodowe. Niezbyt często: senność, migrena, ból głowy, parestezja, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bradykardia, kołatanie serca, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nagłe zaczerwienienie, kaszel, ból brzucha, biegunka, nudności, świąd, ból stawów, kurcze mięśni (nóg), ból mięśni, zaburzenia erekcji, osłabienie, ból w klatce piersiowej, zmęczenie, obrzęk, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko: zapalenie pęcherza, depresja, niepokój, bezsenność, omdlenie, neuropatia obwodowa, niedoczulica, zaburzenia smaku, drżenie, wymioty, przerost dziąseł, niestrawność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wyprysk, rumień, wysypka, ból pleców, ból kończyn (ból nóg), oddawanie moczu w nocy, złe samopoczucie, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi. Bardzo rzadko: śródmiąższowa choroba płuc (głównie śródmiąższowe zapalenie płuc oraz eozynofilowe zapalenie płuc). Działania niepożądane dotyczące poszczególnych składników mogą być również potencjalnymi działaniami niepożądanymi preparatu złożonego, nawet jeśli nie zaobserwowano ich w badaniach klinicznych leku. Telmisartan - niezbyt często: zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie gardła i zapalenie zatok), zakażenia dróg moczowych (w tym zapalenie pęcherza), niedokrwistość, hiperkaliemia, duszność, wzdęcie, nadmierna potliwość, zaburzenie czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi; rzadko: posocznica (w tym zakończona zgonem), małopłytkowość, eozynofilia, nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne, hipoglikemia (u pacjentów z cukrzycą), zaburzenia widzenia, tachykardia, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, nieprawidłowa czynność wątroby, zaburzenia czynności wątroby (prawdopodobieństwo wystąpienia tych działań niepożądanych jest większe u Japończyków), obrzęk naczynioruchowy (zakończony zgonem), wysypka polekowa, toksyczna wysypka, pokrzywka, ból ścięgien (objawy podobne do zapalenia ścięgna), objawy grypopodobne, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej, zmniejszenie stężenia hemoglobiny. Amlodypina - niezbyt często: zmiany nastroju, zaburzenia widzenia, szum uszny, duszność, zapalenie błony śluzowej nosa, zmiany rytmu wypróżnień, łysienie, plamica, odbarwienie skóry, nadmierna potliwość, zaburzenia w oddawaniu moczu, częstomocz, ginekomastia, ból, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała; rzadko: stan splątania; bardzo rzadko: leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, hiperglikemia, zespół pozapiramidowy, zawał mięśnia sercowego, arytmia, częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zapalenie wątroby, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (zwykle związane z zastojem żółci), obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, pokrzywka, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, nadwrażliwość na światło.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w I trymestrze ciąży (istnieje ryzyko działania teratogennego). Stosowanie AIIRA jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży. Stosowanie AIIRA podczas II i III trymestru ciąży ma toksyczny wpływ na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). W przypadku, gdy narażenie na AIIRA miało miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie usg czaszki i czynności nerek płodu. Noworodki, których matki przyjmowały AIIRA, należy ściśle obserwować w związku z możliwością wystąpienia niedociśnienia. Dane uzyskane na podstawie ograniczonej liczby przypadków narażenia podczas ciąży nie wskazują, aby amlodypina wywierała szkodliwy wpływ na płód, jednak istnieje ryzyko wydłużenia porodu. Nie zaleca się stosowania preparatu u kobiet karmiących piersią. W badaniach przedklinicznych oraz in vitro dotyczących stosowania antagonistów wapnia stwierdzono odwracalne zmiany biochemiczne w główce plemników, co może utrudniać zapłodnienie.

Uwagi

Preparat wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ale podczas leczenia mogą wystąpić: omdlenia, senność, zawroty głowy i zaburzenia równowagi, w związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności.

Interakcje

Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez zastosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem zwiększa częstość występowania niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - takie połączenie nie jest zalecane; jeśli takie skojarzenie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty łącznie z dokładnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE oraz nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Stosowanie preparatu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zburzeniem czynności nerek (GFR2). Działanie hipotensyjne preparatu mogą nasilać inne leki przeciwnadciśnieniowe, a także: baklofen, amifostyna, leki neuroleptyczne, leki przeciwdepresyjne. Niedociśnienie ortostatyczne może być nasilone przez alkohol. Kortykosteroidy (podawane ogólnoustrojowo) mogą osłabiać działanie hipotensyjne preparatu. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren), amiloryd, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas stosowane z telmisartanem mogą powodować znaczącą hiperkaliemię - nie zaleca się stosowania tych leków z preparatem; jeśli ich jednoczesne stosowanie jest wskazane z powodu udokumentowanej hipokaliemii, należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi. Preparat może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność - nie zaleca się leczenia skojarzonego; jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy dokładnie kontrolować stężenie litu we krwi. NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz niewybiórcze NLPZ) mogą osłabiać hipotensyjne działanie telmisartanu; u niektórych pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub pacjentów w podeszłym wieku z zaburzoną czynnością nerek) jednoczesne podawanie antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może doprowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym nawet do ostrej niewydolności nerek, dlatego takie leczenie skojarzone należy prowadzić ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, należy kontrolować czynność nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego, a później okresowo. Skojarzone stosowanie telmisartanu i ramiprylu prowadziło do 2,5-krotnego zwiększenia AUC oraz Cmax ramiprylu i ramiprylatu (znaczenie kliniczne tej interakcji nie jest znane). Obserwowano wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia minimalnego (20%), gdy podawano telmisartan jednocześnie z digoksyną. Podczas rozpoczynania, dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem należy monitorować stężenie digoksyny. U pacjentów z cukrzycą przyjmujących insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe po zastosowaniu telmisartanu może wystąpić hipoglikemia, dlatego należy monitorować stężenie glukozy we krwi; może wystąpić konieczność modyfikacji dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, a także erytromycyna i diltiazem) zwiększają stężenie amlodypiny we krwi - należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania, chociaż nie opisywano żadnych działań niepożądanych, które byłyby przypisywane tej interakcji. Jednoczesne stosowanie induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyny, ziela dziurawca) może prowadzić do zmniejszenia stężenia amlodypiny we krwi. Jednoczesne podawanie amlodypiny w różnych dawkach z symwastatyną w dawce 80 mg skutkowało zwiększeniem ekspozycji na symwastatynę o maksymalnie 77% w porównaniu z symwastatyną w monoterapii. Z tego względu dawkę symwastatyny u pacjentów przyjmujących amlodypinę należy ograniczyć do 20 mg na dobę. Amlodypina była bezpiecznie stosowana z digoksyną, warfaryną, atorwastatyną, sildenafilem, lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy (koloidalny wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, symetykon), cymetydyną, cyklosporyną, antybiotykami oraz doustnymi lekami hipoglikemizującymi. Po jednoczesnym podaniu amlodypiny i sildenafilu każdy z tych leków niezależnie wywierał właściwe sobie działanie hipotensyjne. Jednoczesne podawanie 240 ml soku grejpfrutowego z pojedynczą doustną dawką 10 mg amlodypiny nie wywołało znaczącego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny, jednak jednoczesne podawanie nie jest zalecane.

Preparat zawiera substancje Amlodipine, Telmisartan.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i amlodypiny (w postaci bezylanu amlodypiny), odpowiednio: 40 mg+5 mg, 40 mg+10 mg, 80 mg+5 mg lub 80 mg+10 mg. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci bezylanu.

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, odpowiednio: 80 mg+12,5 mg lub 80 mg+25 mg. Lek zawiera laktozę i sorbitol.

1 tabl. zawiera 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, odpowiednio: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg lub 80 mg+25 mg. Preparat zawiera laktozę oraz sorbitol.

1 tabl. zawiera 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 4 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 3,34 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu); 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 5 mg amlodypiny (w postaci bezylanu) lub 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) i 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu).

1 tabl. zawiera 40 mg lub 80 mg telmisartanu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.