Triumeq

1 tabl. powl. zawiera 50 mg dolutegrawiru (w postaci soli sodowej), 600 mg abakawiru (w postaci siarczanu) i 300 mg lamiwudyny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Triumeq 30 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy (inhibitor replikacji wirusa HIV) - połączenie dolutegrawiru (inhibitor integrazy -INI)) z abakawirem i lamiwudyną (nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy - NRTIs). Dolutegrawir hamuje integrazę HIV poprzez wiązanie się z aktywnym miejscem integrazy i blokowanie etapu transferu integracji retrowirusowego kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA), który ma zasadnicze znaczenie dla cyklu replikacji wirusa HIV. Abakawir i lamiwudyna są nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy i silnymi selektywnymi inhibitorami replikacji wirusa HIV-1 i HIV-2. Zarówno abakawir i lamiwudyna są kolejno metabolizowane przez wewnątrzkomórkowe kinazy do odpowiednich 5'-trójfosforanów (TP). Trójfosforan lamiwudyny, trójfosforan karbowiru (aktywna trójfosforanowa postać abakawiru) stanowią substraty i są zarazem kompetycyjnymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy wirusa HIV. Głównym mechanizmem ich aktywności przeciwwirusowej jest włączanie się w postaci monofosforanów do łańcucha DNA wirusa, prowadzące do zakończenia replikacji. Tabletka złożona jest biorównoważna podawanym oddzielnie - tabletce zawierającej sam dolutegrawir i tabletce zawierającej ustalone połączenie dawek abakawiru/lamiwudyny. Dolutegrawir, abakawir i lamiwudyna wchłaniają się szybko i dobrze po podaniu doustnym (biodostępność - 83% dla abakawiru; 80-85% dla lamiwudyny; nie ustalono bezwzględnej biodostępności dolutegrawiru). Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia dla dolutegrawir, abakawiru i lamiwudyny wynosi odpowiednio około 2-3 h, 1,5 h i 1 h. Dolutegrawir w dużym stopniu (>99%) wiąże się z białkami osocza; abakawir wiąże się słabo lub umiarkowanie z białkami osocza (ok. 49%); lamiwudyna w małym stopniu wiąże się z białkami osocza (0,5 dolutegrawiru w końcowej fazie eliminacji wynosi około 14 h. Abakawir jest metabolizowany w wątrobie, z udziałem dehydrogenazy alkoholowej i mechanizmu glukuronidacji, do kwasu 5'-karboksylowego i 5'-glukuronidu. Wydalany jest głównie z moczem - w postaci metabolitów i w ok. 2% w postaci niezmienionej. Średni T0,5 abakawiru we krwi wynosi około 1,5 h. Metabolizm ma niewielki udział w procesach eliminacji lamiwudyny. Lamiwudyna jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem. T0,5 lamiwudyny w fazie eliminacji wynosi 5-7 h.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinno być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu zakażenia HIV. Dorośli i młodzież w wieku >12 lat, o mc. ≥40 kg: 1 tabl. na dobę. W przypadku, gdy zachodzi konieczność przerwania stosowania lub zmniejszenia dawki jednej z substancji czynnych, dostępne są oddzielne preparaty zawierające dolutegrawir, abakawir lub lamiwudynę. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć możliwie jak najszybciej, chyba że termin przyjęcia kolejnej zaplanowanej dawki przypada w czasie krótszym niż 4 h. Jeżeli termin przyjęcia kolejnej zaplanowanej dawki przypada w czasie krótszym niż 4 h wówczas nie przyjmować pominiętej dawki i powrócić do normalnego schematu przyjmowania leku. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z lekkimi zaburzeniami czynności wątroby (5-6 wg Child-Pugh) zalecana jest ścisła kontrola, obejmująca, jeżeli to możliwe, kontrolę stężenia abakawiru we krwi; nie zaleca się stosowania u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z CCr Sposób podania. Lek można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku.

Wskazania

Leczenie zakażeń ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV) u osób dorosłych i młodzieży w wieku >12 lat, o mc. ≥40 kg. Przed rozpoczęciem leczenia abakawirem należy przeprowadzić badanie obecności alleli HLAB* 5701 u każdego pacjenta, niezależnie od pochodzenia rasowego; abakawiru nie należy stosować u pacjentów, o których wiadomo, że są nosicielami alleli HLA-B*5701.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na dolutegrawir, abakawir lub lamiwudynę, lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Równoczesne podawanie dofetylidu.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z opornością na inhibitory integrazy (nie ma możliwości zastosowania właściwej dawki dolutegrawiru - tj. 50 mg 2 razy na dobę, z użyciem leku złożonego, u tych pacjentów). Podczas stosowania dolutegrawiru i abakawiru mogą wystąpić zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości. Charakteryzują się występowaniem objawów wskazujących na zmiany wielonarządowe; w przebiegu prawie wszystkich reakcji nadwrażliwości częścią zespołu chorobowego jest gorączka i (lub) wysypka, ponadto mogą występować objawy ze strony układu oddechowego i objawy żołądkowo-jelitowe. Klinicznie nie jest możliwe określenie, czy reakcja nadwrażliwości została spowodowana przez abakawir, czy przez dolutegrawir. Reakcje nadwrażliwości obserwowano częściej po zastosowaniu abakawiru. Ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na abakawir jest duże u pacjentów z dodatnim wynikiem badania obecności alleli HLA-B*5701, choć reakcje nadwrażliwości na abakawir mogą także wystąpić u pacjentów, którzy nie są nosicielami tych alleli. Ze względu na powyższe należy przestrzegać następujących zaleceń: status nosicielstwa HLA-B*5701 musi zawsze być udokumentowany przed rozpoczęciem leczenia; nigdy nie należy rozpoczynać leczenia u pacjentów, u których występuje HLA-B*5701 ani u pacjentów, u których nie występuje HLA-B*5701, ale podejrzewano wystąpienie reakcji nadwrażliwości na abakawir podczas stosowanego wcześniej schematu leczenia zawierającego abakawir; należy natychmiast przerwać leczenie preparatem, nawet u pacjentów bez alleli HLA-B*5701, jeśli podejrzewa się wystąpienie reakcji nadwrażliwości (opóźnienie przerwania leczenia po wystąpieniu nadwrażliwości może prowadzić do wystąpienia zagrażającej życiu reakcji), należy monitorować stan kliniczny pacjenta, w tym oznaczać aktywność aminotransferaz wątrobowych i stężenie bilirubiny; po przerwaniu leczenia z powodu podejrzenia reakcji nadwrażliwości, pacjent nie może już nigdy przyjmować tego preparatu, ani innych leków zawierających dolutegrawir lub abakawir (należy poinstruować pacjentów, aby usunęli wszelkie pozostałe tabletki preparatu). Ponowne rozpoczęcie stosowania abakawiru po podejrzeniu wystąpienia reakcji nadwrażliwości może spowodować szybki nawrót objawów w ciągu kilku godzin; nawrót jest zwykle cięższy niż reakcja początkowa i może wystąpić zagrażające życiu obniżenie ciśnienia tętniczego oraz zgon. Rzadko, u pacjentów, którzy przerwali leczenie abakawirem z przyczyn innych niż objawy reakcji nadwrażliwości, występowały również zagrażające życiu reakcje w ciągu kilku godzin po ponownym rozpoczęciu leczenia abakawirem; ponowne rozpoczęcie podawania abakawiru u tych pacjentów powinno odbywać się w warunkach, gdzie pomoc medyczna jest łatwo dostępna. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów, u których występowały uprzednio zaburzenia czynności wątroby, w tym przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, częściej występują zaburzenia czynności wątroby podczas skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego; pacjentów tych należy kontrolować zgodnie z przyjętymi w praktyce standardami; jeżeli są dowody na pogorszenie przebiegu choroby wątroby u tych pacjentów, należy rozważyć przerwanie bądź zakończenie leczenia. U pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C poddawanych skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu, występuje większe ryzyko ciężkich i potencjalnie śmiertelnych objawów niepożądanych ze strony wątroby. Preparat zawiera lamiwudynę, która wykazuje aktywność w wirusowym zapaleniu wątroby typu B; abakawir i dolutegrawir nie wykazują takiej aktywności. Lamiwudyna w monoterapii zazwyczaj nie jest uważana za odpowiednie leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B, ze względu na wysokie ryzyko rozwoju oporności wirusa zapalenia wątroby typu B. Dlatego jeśli preparat stosuje się u pacjentów zakażonych jednocześnie wirusem zapalenia wątroby typu B, na ogół konieczne jest dodatkowe leczenie przeciwwirusowe. Należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi leczenia. Jeżeli leczenie preparatem u pacjentów jednocześnie zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B zostanie przerwane, zaleca się okresową kontrolę zarówno testów czynnościowych wątroby, jak i markerów replikacji wirusa HBV, ponieważ odstawienie lamiwudyny może powodować ostre zaostrzenie zapalenia wątroby. Nie można potwierdzić ani wykluczyć przyczynowego związku między leczeniem abakawirem, a ryzykiem zawału serca; przepisując preparat należy podjąć działania zmierzające do minimalizacji wszystkich czynników ryzyka, których modyfikacja jest możliwa (tj. palenia tytoniu, nadciśnienia tętniczego i hiperlipidemii). W trakcie leczenia preparatem należy monitorować stężenie lipidów i glukozy we krwi oraz postępować zgodnie z przyjętymi wytycznymi odnośnie leczenia zakażeń HIV; zaburzenia gospodarki lipidowej należy leczyć zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Pacjentów rozpoczynających złożoną terapię przeciwretrowirusową (CART) należy obserwować, zwłaszcza w pierwszych tygodniach lub miesiącach leczenia, pod kątem wystąpienia objawów zespołu reaktywacji immunologicznej (reakcji zapalnej na niewywołujące dotąd objawów lub utajone patogeny oportunistyczne); wszystkie objawy stanu zapalnego są wskazaniem do przeprowadzenia badania i zastosowania w razie konieczności odpowiedniego leczenia. U niektórych pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HBV lub HCV po rozpoczęciu leczenia dolutegrawirem obserwowano podwyższenie wyników badań biochemicznych wątroby, odpowiadające zespołowi reaktywacji immunologicznej - zaleca się monitorowanie wyników badań biochemicznych wątroby. Pacjentów, zwłaszcza z zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV i (lub) długotrwale stosujących CART należy monitorować pod kątem objawów takich jak: bóle stawów, sztywność, trudności w poruszaniu się, które mogą być objawami martwicy kości (czynnikami zwiększającymi ryzyko są: stosowanie kortykosteroidów, spożywanie alkoholu, ciężka immunosupresją, podwyższony wskaźnik masy ciała).

Niepożądane działanie

Bardzo często: bezsenność, ból głowy, nudności, biegunka, zmęczenie. Często: nadwrażliwość, anoreksja, niezwykłe sny, depresja, koszmary senne, zaburzenia snu, zawroty głowy, senność, letarg, kaszel, objawy dotyczące nosa, wymioty, wzdęcia, ból brzucha, ból w nadbrzuszu, rozdęcie brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, refluks żołądkowo-przełykowy, niestrawność, wysypka, świąd, łysienie, bóle stawów, zaburzenia dotyczące mięśni (w tym ból mięśni), osłabienie, gorączka, złe samopoczucie, zwiększona aktywność CPK, zwiększona aktywność AlAT i (lub) AspAT. Niezbyt często: neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość, zespół reaktywacji immunologicznej, hipertrójglicerydemia, hiperglikemia, myśli samobójcze lub próby samobójcze (w szczególności u pacjentów z depresją lub chorobą psychiczną w wywiadzie), zapalenie wątroby. Rzadko: zapalenie trzustki, rabdomioliza, zwiększona aktywność amylazy. Bardzo rzadko: wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, kwasica mleczanowa, neuropatia obwodowa, parestezje, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica rozpływna naskórka. Zarówno abakawir, jak i dolutegrawir są związane z ryzykiem reakcji nadwrażliwości, które obserwowano częściej po zastosowaniu abakawiru. Reakcje nadwrażliwości obserwowane po zastosowaniu każdej z tych substancji mają pewne wspólne cechy, takie jak gorączka i (lub) wysypka z innymi objawami wskazującymi na zaburzenia wielonarządowe. Nadwrażliwość na dolutegrawir, objawy: wysypka, objawy ogólnoustrojowe, a czasem także zaburzenia narządowe, w tym ciężkie reakcje dotyczące wątroby. Nadwrażliwość na abakawir, objawy: wysypka (zwykle plamkowo-grudkowa lub pokrzywkowa), nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, duszność, kaszel, ból gardła, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, niewydolność oddechowa, gorączka, letarg, złe samopoczucie, obrzęki, limfadenopatia, niedociśnienie, zapalenie spojówek, anafilaksja, ból głowy, parestezje, limfopenia, podwyższone wartości testów czynności wątroby, zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, ból mięśni (rzadko rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych), ból stawów, zwiększona aktywność CPK, podwyższone stężenie kreatyniny, niewydolność nerek - prawie wszyscy pacjenci, u których rozwijają się reakcje nadwrażliwości mają gorączkę i (lub) wysypkę (zwykle plamkowo-grudkową lub pokrzywkową), jako część zespołu chorobowego, jednakże reakcje mogą wystąpić mimo braku wysypki lub gorączki. Nadwrażliwość może zakończyć się zgonem. U pacjentów zakażonych wirusem HIV z ciężkim niedoborem odporności, na początku stosowania złożonej terapii przeciwretrowirusowej może dojść do reakcji zapalnych na niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne (zespół reaktywacji immunologicznej) - typowymi przykładami są: zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii, uogólnione i (lub) miejscowe zakażenia prątkami i zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis carinii; obserwowano także przypadki występowania chorób autoimmunologicznych, takich jak choroba Gravesa-Basedowa w przebiegu reaktywacji immunologicznej, jednak czas do ich wystąpienia jest zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Obserwowano przypadki martwicy kości (częstość nieznana), głównie u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowaną chorobą spowodowaną przez wirus HIV lub poddanych długotrwałemu, skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu. Podczas leczenia przeciwretrowirusowego mogą wystąpić zaburzenia parametrów metabolicznych, tj. zwiększenie masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi.

Ciąża i laktacja

Nie ma danych lub istnieje ograniczona liczba danych dotyczących stosowania dolutegrawiru u kobiet w ciąży. W przypadku abakawiru umiarkowana liczba danych (ponad 600 wyników dotyczących narażenia w I trymestrze) wskazuje na brak toksyczności powodującej wady rozwojowe. W przypadku lamiwudyny duża liczba danych (ponad 3000 wyników dotyczących narażenia w I trymestrze) wskazuje na brak toksyczności powodującej wady rozwojowe. Nie ma danych dotyczących stosowania leku złożonego (dolutegrawir + abakawiru + lamiwudyna) w ciąży - stosować tylko wówczas, jeżeli spodziewane korzyści przewyższają możliwe zagrożenia dla płodu. U pacjentek jednocześnie zakażonych wirusem zapalenia wątroby, leczonych lamiwudyną, które następnie zaszły w ciążę, należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia nawrotu zapalenia wątroby po zaprzestaniu stosowania lamiwudyny. Analogi nukleozydów i nukleotydów mogą w różnym stopniu wpływać na czynność mitochondriów, co jest w największym stopniu widoczne w przypadku stawudyny, dydanozyny i zydowudyny. Zgłaszano występowanie zaburzeń czynności mitochondriów u niemowląt bez wykrywalnego HIV, narażonych w okresie życia płodowego i (lub) po urodzeniu na działanie analogów nukleozydów (dotyczyły one głównie schematów leczenia zawierających zydowudynę). Główne działania niepożądane, jakie zgłaszano, to zaburzenia czynności układu krwiotwórczego (niedokrwistość, neutropenia), zaburzenia metabolizmu (nadmiar mleczanów, zwiększone stężenie lipazy), rzadziej zaburzenia neurologiczne (zwiększenie napięcia mięśniowego, drgawki, zaburzenia zachowania). Należy wziąć pod uwagę powyższe wyniki w przypadku każdego dziecka narażonego w okresie życia płodowego na działanie preparatu, u którego występują ciężkie objawy kliniczne, szczególnie neurologiczne, o nieznanej etiologii. Powyższe wyniki nie stanowią podstawy do odrzucenia obecnych zaleceń dotyczących stosowania u ciężarnych kobiet terapii przeciwretrowirusowej w celu zapobiegania wertykalnemu przeniesieniu wirusa HIV z matki na dziecko. Nie wiadomo, czy dolutegrawir przenika do mleka kobiecego (jest obecny w mleku zwierząt w stężeniach zazwyczaj większych niż we krwi). Abakawir i lamiwudyna są wydzielane do mleka ludzkiego. Aby uniknąć przeniesienia zakażenia wirusem HIV, zaleca się, aby kobiety zakażone HIV w żadnym wypadku nie karmiły piersią niemowląt. Dolutegrawir, abakawir ani lamiwudyna nie wpływają na płodność (badania na zwierzętach).

Uwagi

Podczas podejmowania decyzji o prowadzeniu pojazdów i obsługiwaniu maszyn należy brać pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz możliwe działania niepożądane leku (np. zawroty głowy wywoływane przez dolutegrawir).

Interakcje

Dolutegrawir. Jest eliminowany głównie poprzez metabolizm z udziałem UGT1A1 oraz jest substratem UGT1A3, UGT1A9, CYP3A4, Pgp i BCRP - leki, które indukują lub hamują powyższe enzymy mogą odpowiednio zmniejszać lub zwiększać stężenie dolutegrawiru we krwi. Hamuje nerkowy transporter kationów organicznych (OCT2) i transporter usuwania wielu leków i toksyn (MATE-1) - może zwiększać stężenia leków, których wydalanie zależy od OCT2 lub MATE-1 (np. dofetylidu, metforminy). Hamuje in vitro białka transportujące wychwytu nerkowego, białka transportujące OAT1 i OAT3, jednak nie obserwowano wpływu na farmakokinetykę tenofowiru (substrat OAT1) - uważa się, że hamowanie OAT1 w warunkach in vivo jest mało prawdopodobne. Nie badano hamowania OAT3 w warunkach in vivo. Może zwiększać stężenia leków, których wydalanie zależy od OAT3. Nie przewiduje się, aby dolutegrawir wpływał na farmakokinetykę leków, które są substratami CYP3A4, CYP2C9 i Pgp. Abakawir. Jest metabolizowany przez UDP-glukuronylotransferazę (UGT) oraz przez dehydrogenazę alkoholową - jednoczesne podawanie leków wzmagających lub hamujących enzymy UGT lub leków eliminowanych przez dehydrogenazę alkoholową może zmieniać narażenie na abakawir. Nie jest w istotnym stopniu metabolizowany przez enzymy CYP. Nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP (takich jak CYP3A4, CYP2C9 i CYP2D6). Dane in vitro wskazują, że nie można wykluczyć hamowania P-pg i BCRP przez abakawir w jelitach. Lamiwudyna. Jest wydalana przez nerki; aktywne wydzielanie nerkowe lamiwudyny do moczu dobywa się przy udziale nośników kationów organicznych (OCT2) oraz nośników usuwania wielu leków i toksyn (MATE1 i MATE2-K); jednoczesne podawanie lamiwudyny z inhibitorami OCT lub MATE może zwiększać narażenie na lamiwudynę (dolutegrawir jest inhibitorem OCT2 i MATE, jednak wykazano, nie ma wpływu na narażenie na lamiwudynę w warunkach in vivo). Lamiwudyna nie jest znacząco metabolizowana z udziałem enzymów cytochromu P450. Nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP (takich jak CYP3A4, CYP2C9 i CYP2D6). W warunkach in vitro hamuje OCT1 i OCT2. Wszystkie interakcje typowe dla każdej z substancji czynnych dotyczą również leku złożonego. Nie przewiduje się klinicznie istotnych interakcji pomiędzy dolutegrawirem, abakawirem i lamiwudyną. Etrawiryna bez wzmacnianych inhibitorów proteazy zmniejsza stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - zalecana dawka dolutegrawiru u pacjentów otrzymujących etrawirynę bez wzmacnianych inhibitorów proteazy wynosi 50 mg 2 razy na dobę; ponieważ nie ma możliwości zastosowania właściwej dawki dolutegrawiru z użyciem leku złożonego, preparat nie jest zalecany u pacjentów stosujących etrawirynę bez jednoczesnego podawania atazanawiru i rytonawiru, darunawiru i rytonawiru lub lopinawiru i rytonawiru. Nie jest konieczne dostosowanie dawki dolutegrawiru w przypadku stosowania z lopinawirem i rytonawirem + etrawiryną lub darunawirem i rytonawirem + etrawiryną. Efawirenz zmniejsza stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę; ponieważ nie ma możliwości zastosowania właściwej dawki dolutegrawiru z użyciem leku złożonego, nie zaleca się jednoczesnego podawania efawirenzu i preparatu. Newirapina prawdopodobnie tak jak efawirenz zmniejsza stężenie dolutegrawiru we krwi z powodu indukcji - podczas jednoczesnego stosowania newirapiny zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę; ponieważ nie ma możliwości zastosowania właściwej dawki dolutegrawiru z użyciem leku złożonego, nie zaleca się jednoczesnego podawania newirapiny i preparatu. Nie jest konieczne dostosowanie dawki w przypadku jednoczesnego stosowania preparatu z nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy - NRTIs (tenofowir, didanozyna, stawudyna, zydowudyna). Zarówno lamiwudyna, jak i emtrycytabina są analogami cytydyny, istnieje ryzyko interakcji wewnątrzkomórkowych - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Typranawir z rytonawirem zmniejszają stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - podczas jednoczesnego stosowania typranawiru i rytonawiru zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę; ponieważ nie ma możliwości zastosowania właściwej dawki dolutegrawiru z użyciem leku złożonego, nie zaleca się jednoczesnego podawania typranawiru i rytonawiru oraz preparatu. Fosamprenawir z rytonawirem zmniejszają stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A), jednak na podstawie ograniczonych danych nie stwierdzono zmniejszonej skuteczności dolutegrawiru; nie jest konieczne dostosowanie dawki. Nie jest konieczne dostosowanie dawki dolutegrawiru w przypadku stosowania z rilpiwiryną, tenofowirem, atazanawirem, atazanawirem z rytonawirem, nelfinawirem, lopinawirem z rytonawirem, darunawirem z rytonawirem, telaprewirem, boceprewirem, daklataswirem. Ko-trimoksazol (trimetoprym z sulfametoksazolem) zwiększa AUC lamiwudyny (zahamowanie aktywności OCT) - dopóki u pacjenta nie wystąpią objawy zaburzenia czynności nerek, nie jest konieczne dostosowanie dawkowania lamiwudyny, jednak pacjenta należy obserwować. Ryfampicyna, karbamazepina, okskarbazepina, fenytoina, fenobarbital, preparaty dziurawca (Hypericum perforatum) zmniejszają ekspozycję na dolutegrawir (indukcja UGT1A1 i enzymów CYP3A) - podczas jednoczesnego stosowania z tymi induktorami metabolizmu zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę; ponieważ nie ma możliwości zastosowania właściwej dawki dolutegrawiru z użyciem leku złożonego, nie zaleca się jednoczesnego podawania induktorów metabolizmu i preparatu. Ryfabutyna nie wpływa na ekspozycję na dolutegrawir - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Nie jest konieczne dostosowanie dawki w przypadku jednoczesnego stosowania preparatu z ranitydyną lub cymetydyną. Lamiwudyna hamuje wewnątrzkomórkową fosforylację kladrybiny, co może prowadzić do utraty skuteczności kladrybiny - jednoczesne stosowanie lamiwudyny z kladrybiną nie jest zalecane. Abakawir zwiększa o 22% średni klirens metadonu - u większości pacjentów konieczność modyfikacji dawki metadonu jest mało prawdopodobna, niekiedy może być konieczne ponowne dobranie dawki metadonu. Możliwa jest interakcja retinoidów z abakawirem, wynikająca ze wspólnej drogi eliminacji przez dehydrogenazę alkoholową - brak wystarczających danych do sformułowania zaleceń dotyczących modyfikacji dawki. Alkohol zwiększa AUC abakawiru (hamowanie dehydrogenazy alkoholowej) - obserwacje te nie zostały uznane za klinicznie istotne, nie ma konieczności modyfikacji dawki. Dolutegrawir może zwiększać stężenie dofetylidu we krwi w wyniku hamowania transportera OCT2 - jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, ze względu na potencjalną toksyczność dofetylidu (w tym zagrażającą życiu). Leki zobojętniające zawierające magnez i (lub) glin, suplementy wapnia, suplementy żelaza, preparaty wielowitaminowe zmniejszają stężenie dolutegrawiru we krwi (wiązanie w formie kompleksów z jonami wielowartościowymi) - należy je przyjmować w dużym odstępie czasu od podania dolutegrawiru, tj. co najmniej 2 h później lub 6 h wcześniej. Prednizon nie wpływa na ekspozycję na dolutegrawir - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Dolutegrawir zwiększa stężenie metforminy - należy rozważyć dostosowanie dawki metforminy podczas rozpoczynania lub zaprzestawania jednoczesnego podawania metforminy; metformina jest wydalana przez nerki i dlatego istotne jest kontrolowanie czynności nerek podczas leczenia skojarzonego z dolutegrawirem; u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr 45-59 ml/min) należy rozważyć dostosowanie/zmniejszenie dawki metforminy podczas jednoczesnego stosowania z dolutegrawirem, ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej. Dolutegrawir nie wykazuje wpływu farmakodynamicznego na hormon luteinizujący (LH), hormon folikulotropowy (FSH) i progesteron, nie jest koniecznie modyfikowanie dawek doustnych środków antykoncepcyjnych.

Preparat zawiera substancje Lamivudine, Abacavir, Dolutegravir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 50 mg dolutegrawiru (w postaci soli sodowej), 600 mg abakawiru (w postaci siarczanu) i 300 mg lamiwudyny.

1 tabl. powl. zawiera 600 mg abakawiru i 300 mg lamiwudyny.

1 tabl. powl. zawiera 300 mg abakawiru w postaci siarczanu, 150 mg lamiwudyny oraz 300 mg zydowudyny.

1 tabl. powl. zawiera 600 mg abakawiru w postaci siarczanu i 300 mg lamiwudyny; tabletki zawierają żółcień pomarańczowa FCF (E110).

1 tabl. powl. zawiera 50 mg dolutegrawiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lamiwudyny i 300 mg zydowudyny.

1 tabl. powl. zawiera 300 mg abakawiru w postaci siarczanu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 20 mg abakawiru w postaci siarczanu; roztwór doustny zawiera sorbitol oraz p-hydroksybenzoesany metylu i propylu.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lamiwudyny i 300 mg zydowudyny.

1 tabl. powl. zawiera 100 mg lamiwudyny.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lamiwudyny. 1 ml roztworu doustnego zawiera 10 mg lamiwudyny; roztwór doustny zawiera sacharozę oraz parahydroksybenzoesany metylu i propylu.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.