Trisenox

1 ml preparatu zawiera 1 mg trójtlenku arsenu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Trisenox 10 amp. 10 ml, konc. do sporz. roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Mechanizm działania preparatu nie został jeszcze całkowicie poznany. Trójtlenek arsenu powoduje zmiany morfologiczne i fragmentację DNA charakterystyczne dla apoptozy w ludzkich komórkach białaczki promielocytowej NB4 in vitro. Ponadto powoduje uszkodzenie lub degradację białka syntezy białaczki promielocytowej/receptora alfa kwasu retinowego (PML/RAR-alfa). Nieorganiczna, liofilizowana postać trójtlenku arsenu po umieszczeniu w roztworze natychmiast hydrolizuje do kwasu arsenawego (AsIII). AsIII jest aktywną farmakologicznie formą trójtlenku arsenu. Zmniejszenie maksymalnego stężenia AsIII w osoczu następuje dwufazowo i charakteryzuje się początkową szybką fazą dystrybucji, po której następuje wolniejsza faza końcowego wydalania. Duża objętość dystrybucji (>400 l) wskazuje na znaczną dystrybucję leku do tkanek, z nieistotnym stopniem wiązania białka. Arsen jest magazynowany głównie w wątrobie, nerkach, sercu; w mniejszej ilości w płucach, włosach i paznokciach. Metabolizm trójtlenku arsenu obejmuje utlenianie (do AsV), jak również metylację (do MMAV i DMAV). Lek jest wydalany z moczem, w postaci niezmienionej oraz w postaci metylowanych metabolitów. Średni T0,5 końcowego wydalania AsIII wynosi 10-14 h, dla metabolitów MMAV i DMAV wynosi odpowiednio 32 h i 70 h. Klirens osoczowy leku nie zmienia się u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest 40% mniejszy w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Nie obserwowano żadnej wyraźnej tendencji zwiększania się ekspozycji organizmu na AsIII, AsV, MMAV lub DMAV wraz ze zwiększaniem upośledzenia czynności wątroby.

Dawkowanie

Preparat należy podawać pod kontrolą lekarza mającego doświadczenie w leczeniu ostrych białaczek, ściśle przestrzegając procedur monitorowania pacjenta. Zaleca się stosowanie takich samych dawek u dzieci, dorosłych i u osób w podeszłym wieku. Schemat leczenia indukującego remisję: lek podaje się we wlewie dożylnym w stałej dawce 0,15 mg/kg mc./dobę codziennie, aż do osiągnięcia remisji w obrazie szpiku kostnego (Schemat leczenia konsolidującego: leczenie należy rozpocząć 3-4 tyg. po zakończeniu leczenia indukującego. Lek podaje się dożylnie w dawce 0,15 mg/kg mc./dobę, 25 dawek przez 5 dni w tyg. z 2-dniową przerwą, powtarzanych przez 5 tyg. Dostosowanie dawki. Leczenie preparatem należy przerwać, dostosować lub zakończyć przed planowanym zakończeniem leczenia w momencie, gdy odnotuje się stopień toksyczności 3, związany z leczeniem preparatem lub wyższy wg CTC. Pacjenci, u których wystąpiły reakcje uważane za związane ze stosowaniem preparatu, mogą podjąć ponownie leczenie dopiero po ustąpieniu objawów toksyczności lub powrotu nieprawidłowości, które spowodowały przerwę, do stanu wyjściowego. W takich przypadkach leczenie należy wznowić stosując 50% wcześniejszej dawki dobowej. Jeżeli toksyczność nie występuje ponownie w ciągu 3 dni od wznowienia leczenia przy zmniejszonej dawce, można ponownie zwiększyć dobową dawkę do 100% dawki początkowej. Pacjenci, u których ponownie wystąpiła toksyczność, muszą być wykluczeni z leczenia. Szczególne grupy pacjentów. Ze względu na ograniczoną liczbę danych dotyczących stosowania we wszystkich grupach pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz we wszystkich grupach pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci w wieku do 17 lat. Istnieja ograniczone dane u dzieci w wieku od 5 do 16 lat pr, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania. Nie ma dostępnych danych dotyczących dzieci w wieku poniżej 5 lat. Sposób podawania. Lek podawać we wlewie dożylnym przez 1-2 h. W przypadku zaobserwowania reakcji naczynioruchowych czas trwania infuzji można wydłużyć do 4 h. Nie jest konieczne zakładanie cewnika do żyły centralnej. Pacjenci muszą być hospitalizowani podczas rozpoczęcia leczenia w związku z objawami choroby oraz w celu zapewnienia odpowiedniego monitorowania. Przed podaniem, preparat należy rozcieńczyć w 5% roztworze glukozy do wstrzyknięć lub 0,9% roztworze NaCl do wstrzyknięć. Lek nie zawiera środków konserwujących, dlatego z mikrobiologicznego punktu widzenia należy go zużyć natychmiast.

Wskazania

U dorosłych pacjentów do indukcji remisji i konsolidacji ostrej białaczki promielocytowej (APL), charakteryzującej się translokacją t (15;17) i (lub) obecnością genu PML/RAR-alfa po niepowodzeniu leczenia lub w nawrocie choroby. Wcześniejsze leczenie powinno obejmować stosowanie retinoidu i chemioterapii. Nie badano współczynnika odpowiedzi innych podtypów ostrych białaczek pochodzenia szpikowego na preparat.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Szczególną ostrożność zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QTc lub czynnikami ryzyka torsade de pointes (powinni oni być monitorowani w sposób ciągły za pomocą EKG). Wcześniejsze leczenie antracyklinami może zwiększać ryzyko wydłużenia QT. Ryzyko wystąpienia torsade de pointes wiąże się z zakresem wydłużenia odstępu QT, jednoczesnym podawaniem leków wydłużających odstęp QT, torsade de pointes w wywiadzie, istniejącym wcześniej wydłużonym odstępem QT, zastoinową niewydolnością serca, podawaniem diuretyków nieoszczędzających potasu, amfoterycyny B lub innymi stanami powodującymi wystąpienie hipokalemii lub hipomagnezemii. W przypadku, gdy QTc jest >500 ms przed rozważeniem zastosowania preparatu, należy podjąć działania korygujące i za pomocą serii badań EKG ponownie ocenić QTc. Podczas leczenia preparatem należy utrzymywać stężenie potasu >4 mEq/l, a stężenie magnezu >1,8 mg/dl. Należy ponownie ocenić pacjentów, u których bezwzględna wartość odstępu QT >500 ms i podjąć natychmiastowe działanie w celu skorygowania jednocześnie występujących czynników ryzyka, oceniając korzyści oraz ryzyko związane z kontynuacją lub przerwaniem leczenia preparatem. Jeśli wystąpi omdlenie, pojawi się szybkie lub nieregularne bicie serca, pacjent musi być hospitalizowany i monitorowany w sposób ciągły. Należy ocenić stężenie elektrolitów w surowicy i tymczasowo - aż do spadku odstępu QTc <460 ms, skorygowania nieprawidłowych poziomów elektrolitów, niewystępowania omdleń i nieregularnego rytmu serca - przerwać leczenie preparatem. Przy pojawieniu się pierwszych objawów sugerujących występowanie zespołu aktywacji leukocytów (zespół różnicowania APL), takich jak: niewyjaśniona gorączka, duszność i (lub) przyrost masy ciała, nieprawidłowe szmery w badaniu osłuchowym klatki piersiowej lub nieprawidłowości wykryte w badaniu radiologicznym, należy natychmiast rozpocząć podawanie dużej dawki steroidów (10 mg deksametazonu dożylnie 2 razy na dobę) niezależnie od liczby leukocytów i kontynuować przez przynajmniej 3 dni lub dłużej aż do zmniejszenia nasilenia objawów podmiotowych i przedmiotowych. U większości pacjentów nie jest konieczne zakończenie leczenia arsenem podczas leczenia zespołu różnicowania APL. W przypadku wystąpienia hiperleukocytozy nie zaleca się stosowania dodatkowej chemioterapii, gdyż leki stosowane do zmniejszenia liczby białych krwinek często nasilają toksyczność związaną z leukocytozą; zalecanym podejściem jest obserwacja, a interwencję stosuje się jedynie w wybranych przypadkach. Należy zachować ostrożność stosując lek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Istnieją ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania preparatu u dzieci; bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci w wieku <5 lat nie były badane.

Niepożądane działanie

Przypadki ciężkich reakcji niepożądanych były częste (1-10%) i spodziewano się ich w tej populacji. Obejmowały one: zespół różnicowania APL (gorączka, duszność, zwiększenie masy ciała, nacieki płucne, obecność płynu wysiękowego w opłucnej lub osierdziu, z leukocytozą lub bez leukocytozy), leukocytozę, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, migotanie/trzepotanie przedsionków, hiperglikemię oraz różne przypadki ciężkich reakcji niepożądanych związanych z krwotokiem, zakażeniami, bólem, biegunką i nudnościami. Zwykle, pojawiające się w związku z leczeniem działania niepożądane miały tendencję do zanikania wraz z upływem czasu, co prawdopodobnie można tłumaczyć łagodzeniem choroby podstawowej. Pacjenci wykazywali tendencję do lepszego tolerowania leczenia konsolidującego i podtrzymującego, niż leczenia indukującego. Poniżej przedstawiono działania niepożądane 3 i 4st. obserwowane w trakcie badań klinicznych. Często: neutropenia, trombocytopenia, hiperglikemia, hipokaliemia, parestezja, ból związany z zapaleniem opłucnej, duszność, ból kości, ból stawów, gorączka, zmęczenie, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT. Niezbyt często: neutropenia z gorączką, leukocytoza, leukopenia, hipermagnezemia, hipernatremia, kwasica ketonowa, wysięk osierdziowy, tachykardia, zapalenie naczyń, krwawienia płucne, wysięk opłucnowy, niedotlenienie tkanek, biegunka, świąd, rumień, ból mięśni, ból w klatce piersiowej, ból, hiperbilirubinemia, hipomagnezemia. Wskaźnik śmiertelności w badaniach zasadniczych w związku z krwotokiem, któremu towarzyszy rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC) był bardzo częsty (>10%). Poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane po wprowadzeniu leku do obrotu. Niezbyt często: posocznica, zapalenie płuc, półpasiec, niedokrwistość, odwodnienie, zatrzymanie płynów, stan splątania, drgawki, zawroty głowy, nieostre widzenie, niewydolność serca, tachykardia komorowa, ekstrasystolia komorowa, niedociśnienie, nietypowe zapalenie płuc, wymioty, ból brzucha, obrzęk twarzy, wysypka, niewydolność nerek, obrzęk, dreszcze, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, zwiększenie masy ciała. Częstość nieznana: pancytopenia, zespół różnicowania.

Ciąża i laktacja

W badaniach na zwierzętach wykazano, że trójtlenek arsenu ma działanie embriotoksyczne i teratogenne. Preparatu nie należy stosować u kobiet w ciąży. Jeśli preparat jest stosowany podczas ciąży, lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania leku, musi być poinformowana o potencjalnym szkodliwym działaniu na płód. Podczas leczenia preparatem mężczyźni i kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję. Arsen jest wydzielany do mleka kobiecego - przed rozpoczęciem oraz w trakcie terapii preparatem należy przerwać karmienie piersią.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia preparatem należy wykonać EKG z 12 odprowadzeniami, badanie stężenia elektrolitów (potas, wapń i magnez) i kreatyniny w surowicy, skorygować istniejące wcześniej nieprawidłowe stężenia elektrolitów oraz - jeśli jest to możliwe - przerwać podawanie leków wydłużających odstęp QT. Podczas fazy leczenia indukującego stężenia elektrolitów i glukozy we krwi, parametry hematologiczne, czynności wątroby, nerek i krzepnięcia należy badać u pacjentów przynajmniej 2 razy w tyg., a w przypadku pacjentów niestabilnych klinicznie - częściej. Podczas fazy konsolidacyjnej leczenia badania takie należy wykonywać przynajmniej raz w tygodniu. Podczas leczenia indukującego i konsolidującego elektrokardiogramy należy wykonywać 2 razy w tygodniu, a w przypadku pacjentów niestabilnych klinicznie - częściej.

Interakcje

U pacjentów, którzy przyjmują lub wiadomo, że wcześniej przyjmowali leki powodujące hipokalemię lub hipomagnezemię (np. diuretyki lub amfoterycynę B), może być większe ryzyko wystąpienia torsade de pointes. Zaleca się ostrożność podczas podawania preparatu z innymi lekami, które powodują wydłużenie odstępu QT/QTc, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid), leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna), leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina), antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna), niektóre leki przeciwhistaminowe (np. terfenadyna i astemizol), niektóre antybiotyki chinolonowe (np. sparfloksacyna) i inne leki, o których wiadomo, że zwiększają odstęp QT (np. cyzapryd) lub leki powodujące wystąpienie hipokalemii lub hipomagnezemii. Wpływ preparatu na skuteczność innych leków przeciwbiałaczkowych nie jest znany.

Preparat zawiera substancję Arsenic trioxide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml preparatu zawiera 1 mg trójtlenku arsenu.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę limfocytową Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę ...

Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) jest najczęściej rozpoznawanym rodzajem białaczki u dorosłych. Odsetek 5-letnich przeżyć wśród polskich pacjentów chorujących na przewlekłą białaczką limfocytową ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.