Trifas® 200

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 200 mg torasemidu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Trifas® 200 30 szt., tabl. 90,36zł 2017-10-31

Działanie

Lek o działaniu saluretycznym, polegającym na blokowaniu wchłaniania zwrotnego jonów sodowych i chlorkowych w ramieniu wstępującym pętli Henlego. Działanie moczopędne leku występuje szybko, osiągając maksimum w ciągu godziny po podaniu dożylnym oraz 2-3 h po podaniu doustnym; działanie utrzymuje się do 12 h. Torasemid zmniejsza obrzęki. W przypadku niewydolności serca torasemid powoduje zmniejszenie objawów oraz poprawę czynności mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego. Powoduje obniżenie ciśnienia krwi poprzez zmniejszenie oporu obwodowego - po podaniu doustnym działanie to rozwija się powoli w ciągu pierwszego tygodnia leczenia, maksymalny efekt jest osiągany nie później niż po około 12 tyg. Przypuszczalnie działanie leku zmniejsza nasiloną kurczliwość ściany naczyń w odpowiedzi na endogenne związki podwyższające ciśnienie krwi, np. katecholaminy. Po podaniu doustnym torasemid wchłania się szybko i prawie całkowicie, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1-2 h. Biodostępność wynosi 80-90%, efekt "pierwszego przejścia" jest osiągany maksymalnie w 10-20%. Chociaż spożywany pokarm zmniejsza (zależny od czasu) współczynnik wchłaniania torasemidu (niższe wartości Cmax i wyższe wartości tmax), to całkowite wchłanianie torasemidu nie jest zmniejszone przez spożywanie pokarmu. Wiąże się z białkami osocza w ponad 99%. Ulega przekształceniu do 3 metabolitów. T0,5 torasemidu i jego metabolitów wynosi 3-4 h. Około 80% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity są tylko w nieznacznym stopniu usuwane drogą hemodializy i hemofiltracji.

Dawkowanie

Doustnie. Tabl. 5 mg. Nadciśnienie pierwotne: leczenie należy rozpoczynać od 1/2 tabl. 5 mg na dobę (2,5 mg torasemidu). Działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczyna się w 1. tyg. stosowania, maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest po upływie do 12 tyg. leczenia. W przypadku braku normalizacji ciśnienia po upływie 12 tyg. leczenia dawkę można zwiększyć do 1 tabl. 5 mg na dobę. Nie należy zwiększać dawki powyżej 5 mg na dobę ponieważ nie spowoduje to dalszego obniżenia ciśnienia krwi. Obrzęki i przesięki: leczenie należy rozpoczynać od dawki 5 mg torasemidu na dobę. Dawka ta zwykle odpowiada dawce podtrzymującej. Jeśli dawka 5 mg jest niewystarczająca, dawkę można zwiększyć do 20 mg torasemidu na dobę, w zależności od stanu pacjenta. Tabl. 10 mg: leczenie należy rozpoczynać od dawki 5 mg torasemidu na dobę. Dawka ta zwykle odpowiada dawce podtrzymującej. Podawanie torasemidu w dawce 10 mg może być wskazane w przypadku, jeśli dawka 5 mg torasemidu na dobę jest niewystarczająca. Jeśli dawka 10 mg jest niewystarczająca, to dawkę można zwiększyć do 20 mg torasemidu na dobę, w zależności od stanu pacjenta. Tabl. 5 mg i 10 mg są zazwyczaj stosowane w długoterminowym leczeniu lub do czasu ustapienia obrzęków. Tabl. 200 mg. Dawkowanie powinno być ustalane indywidualnie dla każdego pacjenta w zależności od stopnia niewydolności nerek; pod ścisłą kontrolą. Leczenie należy rozpoczynać od 1/4 tabl. 200 mg na dobę (50 mg torasemidu). W razie niedostatecznej diurezy, dawka może być zwiększona do 1/2 tabletki 200 mg na dobę (100 mg torasemidu), maksymalnie do 1 tabletki 200 mg na dobę (200 mg torasemidu). Szczególne grupy pacjentów. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością wątroby, z uwagi na ryzyko zwiększenia stężenia torasemidu we krwi. Nie jest wymagane modyfikowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów młodszych. Brak danych porównawczych dotyczących dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Nie zaleca się stosowania torasemidu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat (brak danych).Sposób podania. Tabletki należy stosować rano popijając niewielką ilością płynu. Spożywanie jedzenia nie ma wpływu na dostępność biologiczną torasemidu. Tabletki są podzielne.

Wskazania

Tabl. 5 mg: nadciśnienie pierwotne; zapobieganie obrzękom oraz leczenie obrzęków i przesięków w przebiegu niewydolności serca. Tabl. 10 mg: zapobieganie obrzękom oraz leczenie obrzęków i przesięków w przebiegu niewydolności serca. Tabl. 200 mg są przeznaczone do stosowania wyłącznie u pacjentów z ciężką niewydolnością czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 20 ml/min i/lub stężenie kreatyniny większe niż 6 mg /100 ml); w celu zachowania diurezy, w przypadku ciężkiej niewydolności nerek - również w przypadku stosowania dializy (więcej niż 200 ml/dobę) - w przypadku wystąpienia obrzęków, przesięków i wysokiego ciśnienia tętniczego krwi.

Przeciwwskazania

Stwierdzona nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne sulfonylomocznika lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Niewydolność nerek z bezmoczem. Śpiączka wątrobowa lub stan przedśpiączkowy. Niskie ciśnienie krwi. Zmniejszenie objętości krwi krążącej (hipowolemia). Obniżone stężenie sodu i potasu we krwi. Zaburzenia opróżniania pęcherza moczowego (np.: spowodowanego rozrostem gruczołu krokowego). Karmienie piersią. Ponadto tabl. 200 mg są przeciwwskazane w prawidłowej lub tylko umiarkowanie upośledzonej czynności nerek (klirens kreatyniny powyżej 30 ml/min i/lub stężenie kreatyniny w surowicy poniżej 3,5 mg/100 ml) z powodu ryzyka nadmiernej utraty wody i elektrolitów.

Środki ostrożności

Z powodu niedostatecznie udokumentowanych wyników badań klinicznych, torasemidu nie należy stosować w przypadku: dny moczanowej; zaburzeń rytmu serca (np.: blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy II0 lub III0); zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej; jednoczesnego stosowania soli litu, antybiotyków z grupy aminoglikozydów i cefalosporyn; patologicznych zmian w morfologii krwi (np.: małopłytkowość lub niedokrwistość u pacjentów bez towarzyszącej niewydolności nerek); zaburzeń czynności nerek spowodowanych związkami neurotoksycznymi; dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat; ponadto tabl. 200 mg: klirensu kreatyniny od 20 do niż 30 ml/min i (lub) stężenia kreatyniny w surowicy od 3,5 do 6 mg/100 ml. W przypadku stosowania torasemidu, należy regularnie kontrolować gospodarkę wodno-elektrolitową (podczas długotrwałego leczenia szczególnie stężenie potasu w osoczu krwi), glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi oraz morfologię krwi (ilość erytrocytów, leukocytów, trombocytów). Z uwagi na ryzyko zwiększenia stężenia glukozy we krwi, u pacjentów z jawną lub utajoną cukrzycą należy uważnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku terapii oraz u pacjentów w podeszłym wieku, należy zwracać uwagę na wszelkie oznaki zaburzeń elektrolitowych i zagęszczenia krwi. Lek zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. utrata apetytu, bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunki, zaparcia), szczególnie na początku leczenia; bóle i zawroty głowy, uczucie zmęczenia, osłabienie (zwłaszcza na początku leczenia); zwiększenie aktywności niektórych enzymów wątrobowych (gamma-GT) we krwi; zaostrzona kwasica metaboliczna, kurcze mięśni (zwłaszcza na początku leczenia), podwyższenie stężenia kwasu moczowego i glukozy we krwi, jak również podwyższenie stężenia lipidów we krwi (trójglicerydy, cholesterol), hipokaliemia (z jednoczesnym stosowaniem diety ubogo potasowej, wymiotach, biegunce, nadużyciu środków przeczyszczających, jak również u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności wątroby). W zależności od stosowanej dawki i długości trwania leczenia, mogą wystąpić zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, w szczególności hipowolemia, hipokaliemia i (lub) hiponatremia. Niezbyt często: suchość w jamie ustnej, parestezje; podwyższone stężenie kreatyniny i mocznika we krwi. U pacjentów z zaburzeniami mikcji (np. z powodu przerostu gruczołu krokowego), zwiększona produkcja moczu może prowadzić do zatrzymania moczu i nadmiernego rozciągnięcia pęcherza moczowego. Bardzo rzadko: zmniejszona liczba płytek krwi, erytrocytów i (lub) leukocytów; zapalenie trzustki; zaburzenia widzenia, szumy uszne, utrata słuchu; reakcje alergiczne (świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło), ciężkie reakcje skórne (ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości - wstrząs anafilaktyczny, mogą wystąpić po dożylnym podaniu leku i wymagają podjęcia odpowiednich nadzwyczajnych środków); w związku z zagęszczeniem krwi mogą wystąpić komplikacje zakrzepowo-zatorowe, stany splątania, niedociśnienie, jak również zaburzenia w krążeniu wieńcowym lub centralnym (w tym niedokrwienie mięśnia sercowego i mózgu). Stany te mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca, dławicy piersiowej, ostrego zawału mięśnia sercowego lub omdleń.

Ciąża i laktacja

Torasemid może być podawany w czasie ciąży jedynie w przypadku istnienia niepodważalnych wskazań. Można zastosować jedynie najmniejszą skuteczną dawkę. Leki diuretyczne nie są odpowiednimi lekami w leczeniu nadciśnienia i obrzęków u kobiet ciężarnych, ponieważ mogą zaburzać przepływ przez łożysko i co za tym idzie, wzrost wewnątrzmaciczny. W przypadku, gdy torasemid musi być zastosowany w sytuacji niewydolności serca lub nerek u kobiety ciężarnej, ściśle monitorowane powinny być elektrolity, hematokryt, jak również wzrost płodu. Stosowanie torasemidu podczas karmienia piersią jest przeciwwskazane. Jeżeli zastosowanie leku w czasie laktacji jest konieczne, należy zaprzestać karmienia piersią.

Uwagi

Stosowanie leku może dawać pozytywne wyniki testów antydopingowych. Nie są możliwe do przewidzenia skutki stosowania preparatu jako środka dopingowego; nie można wykluczyć zagrożenia dla zdrowia. Lek może zmieniać czas reakcji i zaburzać zdolność aktywnego uczestnictwa w ruchu ulicznym, obsługiwania maszyn lub pracy bez bezpiecznego oparcia dla stóp. Dotyczy to zwłaszcza początkowego okresu leczenia, okresu po zwiększeniu dawki lub po zastąpieniu innego leku, okresu rozpoczęcia równoległego leczenia innym preparatem oraz w przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu.

Interakcje

Torasemid nasila działanie innych leków obniżających ciśnienie krwi, zwłaszcza inhibitorów konwertazy angiotensyny. Podawanie inhibitorów konwertazy angiotensyny jednocześnie, lub bezpośrednio po leczeniu torasemidem, może spowodować gwałtowne obniżenie ciśnienia krwi. Zmniejsza stężenie potasu we krwi (możliwość nasilenia objawów niepożądanych jednocześnie stosowanych glikozydów naparstnicy). Może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych. Może nasilać toksyczne działanie na OUN salicylanów stosowanych w dużych dawkach. Torasemid stosowany w dużych dawkach może nasilać oto- i nefrotoksyczne działanie antybiotyków aminoglikozydowych (np. kanamycyna, gentamycyna, tobramycyna), cytostatycznie aktywne pochodne platyny jak również nefrotoksyczne działanie cefalosporyn. Torasemid może również nasilać działanie teofiliny oraz działanie zwiotczające mięśnie leków o działaniu kuraryzującym. Podczas jednoczesnego stosowania z solami litu może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi i nasilać jego działania niepożądane. Probenecid i niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować moczopędne i przeciwnadciśnieniowe działanie torasemidu. Leki przeczyszczające oraz mineralo- i glikokortykoidy mogą zwiększać utratę potasu powodowaną przez torasemid. Jednoczesne stosowanie kolestyraminy może zmniejszać wchłanianie podawanego doustnie torasemidu, a przez to osłabiać jego skuteczność. Torasemid może zmniejszać naczyniokurczące działanie amin katecholowych (np. epinefryny, norepinefryny).

Preparat zawiera substancję Torasemide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 200 mg torasemidu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 5 mg, 10 mg lub 20 mg torasemidu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg torasemidu. Preparat zawiera laktozę.

1 ampułka zawiera 20 mg torasemidu w postaci soli sodowej.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.