Trandolapril Aurobindo

1 kaps. zawiera 2 mg trandolaprylu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Trandolapril Aurobindo 28 szt., kaps. twarde 2017-10-31

Działanie

Trandolapryl jest przekształcany w czynny metabolit - trandolaprylat, który jest inhibitorem ACE (enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II). Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II, zmniejszenie wydzielania aldosteronu i zwiększenie aktywności reninowej osocza poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego. Działanie przeciwnadciśnieniowe jest widoczne po około 1 h od podania i utrzymuje się przez co najmniej 24 h, przy czym maksymalne działanie jest widoczne pomiędzy 8. a 12. h po podaniu. Trandolapryl wchłania się szybko po podaniu doustnym, osiągając Cmax w czasie 1h. Jest hydrolizowany do czynnego metabolitu - trandolaprylatu, który osiąga Cmax 3-8 h po podaniu preparatu. Biodostępność trandolaprylatu wynosi około 13% po doustnym padaniu trandolaprylu. Trandolaprylat w ponad 80% wiąże się z białkami osocza. Stan stacjonarny jest osiągany w ciągu 4 dni podawania leku. Lek jest wydalany w około 33% z moczem i w 66% z kałem. T0,5 trandolaprylatu wynosi 15-23 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: zalecana dawka początkowa (u pacjentów nieprzyjmujących leków moczopędnych, bez zastoinowej niewydolności serca oraz bez niewydolności nerek lub wątroby) wynosi 0,5 mg raz na dobę (odpowiedź terapeutyczną na dawkę 0,5 mg obserwuje się jedynie u niewielkiej liczby pacjentów). W zależności od odpowiedzi terapeutycznej, dawkę można podwajać w odstępach 2-4 tygodniowych do maksymalnej pojedynczej dawki dobowej 4 mg. Zazwyczaj stosowana dawka podtrzymująca wynosi 1 -2 mg raz na dobę. Jeśli reakcja pacjenta na leczenie dawką 4 mg trandolaprylu jest niezadowalająca, należy rozważyć leczenie skojarzone z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Zaburzenia czynności lewej komory po zawale serca: leczenie można rozpocząć już w 3. dobie, ale nie później niż w 7. dobie po ostrym zawale mięśnia sercowego; dawka początkowa wynosi 0,5 mg raz na dobę. Dawkę należy zwiększyć następnego dnia do 1 mg raz na dobę i taką dawkę stosować przez 2 doby, a następnie stopniowo zwiększać do dawki maksymalnej 4 mg raz na dobę. Leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych pod ścisłą kontrolą, szczególnie ciśnienia tętniczego krwi. W przypadku wystąpienia niedociśnienia, należy zweryfikować leczenie skojarzone z lekami hipotensyjnymi i moczopędnymi i jeśli to możliwe zmniejszyć ich dawki. Dawkę trandolaprylu należy zmniejszyć tylko wtedy, gdy opisane zalecenia są nieskuteczne lub niemożliwe do wykonania. Trandolapryl można podawać z innymi lekami stosowanymi zazwyczaj po zawale mięśnia sercowego (np. ß-adrenolitykami, ASA). Jeśli leczenie trandolaprylem jest dobrze tolerowane, lek należy stosować przez co najmniej 2 lata po zawale mięśnia sercowego. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali leki moczopędne: diuretyki odstawić co najmniej 2-3 dni przed zastosowaniem trandolaprylu w dawce 0,5 mg na dobę; w razie konieczności leczenie diuretykami może być kontynuowane w późniejszym okresie. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, ze współistniejącą zastoinową niewydolnością serca, z niewydolnością nerek lub bez niej leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem lekarza w warunkach szpitalnych od dawki 0,5 mg raz na dobę. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek (monitorować stężenia potasu i kreatynine krwi): CCr 30-70 ml/min - nie ma konieczności modyfikacji dawki; CCr 10-30 ml/min - leczenie rozpoczynać od dawki dobowej 0,5 mg, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 4 mg raz na dobę; CCr : leczenie rozpoczynać od dawki 0,5 mg raz na dobę; maksymalna dawka dobowa nie może być większa niż 2 mg. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek i wątroby nie ma konieczności zmniejszania dawki, dawkę należy określić w zależności od wartości ciśnienia tętniczego krwi. Sposób podania: lek można przyjmować przed, w trakcie lub po posiłku w pojedynczej dawce dobowej, popijając wodą,. Kapsułki należy połykać w całości.

Wskazania

Łagodne lub umiarkowane nadciśnienie tętnicze. Zaburzenia czynności lewej komory (frakcja wyrzutowa ≤35%), po zawale mięśnia sercowego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na trandolapryl, inne inhibitory ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy związany z uprzednim leczeniem inhibitorem ACE w wywiadzie. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2).

Środki ostrożności

Nie stosować u pacjentów ze zwężeniem tętnicy głównej lub zwężeniem drogi odpływu. Zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (monitorować czynności nerek; może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki przy klirensie kreatyniny <30 ml/min), u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z niewydolnością nerek, zastoinową niewydolnością serca, jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej nerki oraz po przeszczepie nerki istnieje ryzyko nasilenia się zaburzeń czynności nerek. Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia, po podaniu pierwszej dawki oraz podczas zwiększania dawki, u pacjentów z hipowolemią oraz niedoborem sodu w wyniku długotrwałego stosowania leków moczopędnych, diety ubogosodowej, dializy oraz biegunki i wymiotów, należy odstawić leki moczopędne oraz uzupełnić objętość płynów i (lub) niedobór sodu. U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, trandolapryl może blokować wytwarzanie angiotensyny II wtórnie do kompensacyjnego uwalniania reniny. U pacjentów z kolagenozą (w tym toczniem rumieniowatym i twardziną układową), zwłaszcza z towarzyszącą niewydolnością nerek oraz w przypadku równoczesnego stosowania kortykosteroidów i antymetabolitów, należy regularnie kontrolować liczbę białych krwinek i stężenie białka w moczu. Obrzęk naczynioruchowy obserwowano częściej u pacjentów rasy czarnej niż w przypadku innych ras. Podczas stosowania inhibitorów ACE zwiększa się ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych, w tym po ukąszeniu owadów; przed rozpoczęciem leczenia odczulającego należy rozważyć tymczasowe odstawienie preparatu. Ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych, należy unikać stosowania inhibitorów ACE u pacjentów dializowanych z użyciem błon z poliakrylonitrylu o wysokim współczynniku ultrafiltracji lub u pacjentów poddawanych aferezie LDL z siarczanem dekstranu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Nie stosować u dzieci. Nie stosować u pacjentów z rzadko występującą, dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: ból i zawroty głowy, kaszel, astenia, niedociśnienie tętnicze. Niezbyt często: zakażenie górnych dróg oddechowych, bezsenność, zmniejszenie libido, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, zaczerwienienie skóry z uczuciem gorąca (uderzenia gorąca), zapalenie lub przekrwienie górnych dróg oddechowych, nudności, biegunka, zaparcia, ból żołądka i jelit, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wysypka, świąd, ból pleców, kurcze mięśni, ból kończyn, zaburzenia wzwodu, ból w klatce piersiowej, obrzęki, złe samopoczucie, zmęczenie. Rzadko: zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli lub gardła, reakcje nadwrażliwości, hiperglikemia, hiponatremia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, dna moczanowa, brak łaknienia lub zwiększone łaknienie, nieprawidłowa aktywność enzymów, omamy, depresja, zaburzenia snu, niepokój, pobudzenie, apatia, mózgowy incydent naczyniowy, omdlenie, drgawki kloniczne mięśni, parestezje, migrena, zaburzenia smaku, zapalenie powiek, obrzęk spojówek, zaburzenia widzenia, choroby oka, szumy uszne, zawał serca, niedokrwienie mięśnia sercowego, dławica piersiowa, niewydolność serca, częstoskurcz, rzadkoskurcz, nadciśnienie tętnicze, angiopatia, niedociśnienie ortostatyczne, choroby naczyń obwodowych, żylaki, duszność, krwawienie z nosa, zapalenie gardła, ból gardła i krtani, kaszel z odksztuszaniem wydzieliny, zaburzenia oddychania, wymioty (także krwawe), zapalenie żołądka, ból brzucha, niestrawność, wzdęcia, wiatry, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, hiperbilirubinemia, obrzęk naczynioruchowy, łuszczyca, nadmierna potliwość, wyprysk, trądzik, suchość skóry, choroby skóry, bóle kostne i stawowe, zapalenie kostno-stawowe, niewydolność nerek, azotemia, wielomocz, częstomocz, wrodzona wada rozwojowa tętnic, rybia łuska, obrzęk, zmęczenie, uraz. Po wprowadzeniu leku na rynek informowano ponadto o następujących działaniach niepożądanych: agranulocytoza, pancytopenia, przemijający napad niedokrwienny, krwotok śródmózgowy, zaburzenia równowagi, blok przedsionkowo-komorowy, zatrzymanie akcji serca, zaburzenia rytmu serca, skurcz oskrzeli, niedrożność jelit, zapalenie trzustki, żółtaczka, łysienie, pokrzywka, zespól Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, bóle mięśni, gorączka, zwiększenie stężenia fosfatazy zasadowej, dehydrogenazy mleczanowej, kreatyniny oraz mocznika we krwi, nieprawidłowy zapis EKG, hiperkaliemia, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu. Po zastosowaniu inhibitorów ACE obserwowano również niedokrwistość hemolityczną, splątanie, niewyraźne widzenie, zapalenie zatok, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie języka, rumień wielopostaciowy, łuszczycopodobne zapalenie skóry oraz obrzęk naczynioruchowy jelit.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane (istnieje ryzyko działania teratogennego). Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Trandolapryl stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku, gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Lek nie jest zalecany w okresie karmienia piersią, zwłaszcza w karmienia noworodków i wcześniaków.

Uwagi

Przez kilka godzin po przyjęciu pierwszej dawki lub po każdorazowym zwiększeniu dawki nie jest wskazane prowadzenie pojazdów ani obsługiwanie maszyn.

Interakcje

Stosowanie trandolaprylu jednocześnie z lekami moczopędnymi lub innymi lekami hipotensyjnymi może nasilać działanie hipotensyjne. Leki adrenolityczne można stosować razem z trandolaprylem wyłącznie wtedy, gdy pacjent pozostaje pod ścisłą obserwacją. Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, amiloryd, triamteren) lub podawanie potasu może zwiększyć zagrożenie hiperkaliemią, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Trandolapryl może zmniejszać utratę potasu wywołaną przez tiazydowe leki moczopędne. U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, bez istniejącej wcześniej choroby nerek, może wystąpić przemijające zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi, gdy trandolapryl jest podawany w skojarzeniu z lekiem moczopędnym. Jednoczesne stosowanie trandolaprylu z lekami przeciwcukrzycowymi może nasilać ich działanie obniżające stężenie glukozy we krwi, stwarzając zagrożenie hipoglikemią. Trandolapryl może zmniejszać wydalanie litu. Jednoczesne stosowanie trandolaprylu z lekami z grupy NLPZ może osłabiać działanie trandolaprylu (należy częściej kontrolować ciśnienie) oraz powodować hiperkaliemię oraz pogarszać czynność nerek. Inhibitory ACE mogą nasilać działanie niektórych leków znieczulających obniżających ciśnienie tętnicze. Stosowanie z allopurynolem, cytostatykami, lekami immunosupresyjnymi lub kortykosteroidami o działaniu ogólnym może zwiększać ryzyko leukopenii. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą powodować zmniejszenie biodostępności trandolaprylu. Leki sympatykomimetyczne mogą osłabiać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE (pacjenci powinni pozostawać pod stałą kontrolą lekarza). Jednoczesne stosowanie trandolaprylu z lekami neuroleptycznymi lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. U pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory po zawale serca nie stwierdzono interakcji klinicznych gdy trandolapryl podawano w skojarzeniu z lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, lekami β-adrenolitycznymi, antagonistami wapnia, azotanami, lekami przeciwzakrzepowymi lub digoksyną. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii.

Preparat zawiera substancję Trandolapril.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 180 mg chlorowodorku werapamilu w postaci o przedłużonym uwalnianiu i 2 mg trandolaprylu. Preparat zawiera 1,12 mmola sodu oraz laktozę.

1 kaps. zawiera 2 mg trandolaprylu.

1 kaps. zawiera 2 mg trandolaprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 0,5 mg, 2 mg lub 4 mg trandolaprylu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy osocze? Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy ...

Osocze to płynna, niekomórkowa część krwi, która stanowi w przybliżeniu ok. 55% jej całkowitej objętości. Zawieszone w osoczu składniki komórkowe tworzą pozostałe ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.