Torisel

1 fiolka 1,2 ml zawiera 30 mg temsyrolimusu. Po rozcieńczeniu w 1,8 ml pobranego rozcieńczalnika stężenie roztworu wynosi 10 mg/ml.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Torisel 1 fiolka + 1 fiolka, konc. i rozcieńczalnik do sporz. roztw. do inf. 4976,15zł 2017-10-31

Działanie

Lek jest selektywnym inhibitorem kinazy ssaków mTOR (mammalian target of rapamycin). Temsyrolimus wiąże wewnątrzkomórkowe białko (FKBP-12), zaś powstały w ten sposób kompleks wiąże i hamuje aktywność kinazy mTOR, kontrolującej podział komórek. Hamowanie aktywności mTOR powoduje zahamowanie wzrostu komórek nowotworowych w fazie G1 przy stężeniu nanomolarnym oraz zatrzymanie wzrostu przy stężeniu mikromolarnym, wynikające z selektywnego przerwania procesu translacji białek regulujących cykl komórkowy takich, jak cykliny typu D, c-myc i dekarboksylaza ornitynowa. Zahamowanie aktywności mTOR w kompleksie blokuje jej zdolność fosforylowania, a przez to kontrolowania aktywności czynników translacji białek (4E-BP1 i S6K), które kontrolują podział komórek. Ponadto kinaza mTOR może regulować translację czynników indukowanych hipoksją HIF-1 i HIF-2 alfa. Są to czynniki transkrypcyjne regulujące zdolność nowotworów do adaptacji do mikrośrodowisk hipoksyjnych oraz produkcji czynnika odpowiedzialnego za angiogenezę - naczyniowego śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF). Przeciwnowotworowe działanie temsyrolimusu może więc w części wynikać również z jego zdolności obniżania poziomów HIF i VEGF w nowotworze lub jego mikrośrodowisku, co hamuje rozwój naczyń krwionośnych. Po podaniu leku obserwuje się wielowykładniczy spadek stężenia leku we krwi pełnej, zaś dystrybucja leku związana jest z preferencyjnym wiązaniem białka FKBP-12 w komórkach krwi. Główny metabolit leku u ludzi to syrolimus. Średnie okresy biologicznego półtrwania dla temsyrolimusu i syrolimusu wynosiły odpowiednio 17,7 i 73,3 h. Lek usuwany jest z organizmu głównie z kałem (78%), zaś wydalanie nerkowe substancji aktywnej i metabolitów stanowiło 4,6% dawki.

Dawkowanie

Rak nerkowokomórkowy. Zalecana dawka leku wynosi 25 mg podawana w dożylnym wlewie trwającym 30-60 minut raz w tygodniu. Leczenie należy kontynuować dopóki pacjent nie przestanie odnosić korzyści klinicznych z leczenia lub dopóki nie wystąpi groźna toksyczność. W przypadku wystąpienia reakcji niepożądanej nie dającej się opanować poprzez opóźnienie dawek leku, dawka temsyrolimusu może być zmniejszona o 5 mg na tydzień. Chłoniak z komórek płaszcza. Zalecana dawka leku wynosi 175 mg we wlewie trwającym 30-60 minut raz w tygodniu, przez 3 tygodnie. Następnie tygodniowa dawka to 75 mg, podawane we wlewie trwającym 30-60 min. W przypadku wystąpienia reakcji niepożądanej nie dającej się opanować poprzez opóźnienie dawek leku, dawka temsyrolimusu może być zmniejszona w pierwszej redukcji w przypadku dawki początkowej do 75 mg, natomiast dawki podtrzymującej do 50 mg. W drugiej redukcji dawka temsyrolimusu może być zmniejszona w przypadku dawki początkowej do 50 mg, natomiast dawki podtrzymującej do 25 mg.Około 30 minut przed rozpoczęciem podania każdej dawki pacjenci powinni otrzymać dożylnie difenhydraminę w dawce 25-50 mg (lub podobny preparat przeciwhistaminowy). Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym i łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka temsyrolimusu podawana dożylnie u pacjentów z wyjściową liczbą płytek ≥100 x 109/l wynosi 10 mg we wlewie trwającym 30-60 minut raz w tygodniu.

Wskazania

Lek pierwszego rzutu u pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym, u których występują co najmniej trzy z sześciu prognostycznych czynników ryzyka. Leczenie dorosłych pacjentów z nawracającym i (lub) opornym chłoniakiem z komórek płaszcza.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na temsyrolimus i jego metabolity (w tym syrolimus), polisorbat 80 lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie zaleca się stosowania temsyrolimusu u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania u dzieci ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej narażeni na pewne reakcje niepożądane. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami czynności wątroby. Nie badano stosowania leku u pacjentów poddawanych hemodializie. U pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym i (lub) wcześniejszą niewydolnością nerek otrzymujących preparat, obserwowano przypadki niewydolności nerek. Pacjenci z nowotworami w obrębie oun (pierwotne nowotwory oun lub przerzuty) i (lub) pacjenci leczeni przeciwzakrzepowo mogą charakteryzować się większym ryzykiem wystąpienia krwawienia śródczaszkowego (w tym ze skutkiem śmiertelnym) w trakcie leczenia temsyrolimusem. U pacjentów przyjmujących temsyrolimus i mających małopłytkowość może występować większe ryzyko krwawienia, włączając krwawienie z nosa. Natomiast u pacjentów z graniczną neutropenią występuje większe ryzyko wystąpienia gorączki neutropenicznej. Leczenie preparatem może spowodować osłabienie układu odpornościowego i w rezultacie ryzyko wystąpienia zakażeń, w tym oportunistycznych. U niektórych pacjentów przyjmujących równocześnie temsyrolimus i interferon-α obserwowano przypadki zaćmy. W trakcie podawania preparatu mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne. Jeśli mimo stosowania premedykacji, u pacjenta rozwiną się reakcje nadwrażliwości, należy przerwać wlew i poddać pacjenta obserwacji przez okres co najmniej 30-60 minut. Podanie leku może zostać wznowione po decyzji lekarza po uprzednim podaniu antagonisty receptora H1 np. difenhydraminy i antagonisty receptora H2 (famotydyny 20 mg dożylnie lub ranitydyny 50 mg dożylnie) na około 30 min przed wznowieniem wlewu leku. Można rozważyć podanie kortykosteroidów (skuteczność takiej terapii nie została ustalona). Wlew leku może być wznowiony ze zmniejszoną prędkością podawania (do 60 minut) i powinien być zakończony w ciągu 6 h od momentu, w którym preparat dodano po raz pierwszy do 0,9% roztworu NaCl do wstrzykiwań. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania leku u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na produkty antyhistaminowe lub u pacjentów, którzy nie mogą stosować leków przeciwhistaminowych z innych powodów. Ze względu na to, że preparat może powodować wzrost stężenia glukozy we krwi u pacjentów chorych na cukrzycę i u pacjentów bez tej choroby, należy uwzględnić potrzebę zwiększenia dawki lub włączenia leczenia insulinowego i/lub środkami hipoglikemizującymi. Ze względu na ryzyko wystąpienia niespecyficznego śródmiąższowego zapalenia płuc, pacjenci powinni być obserwacji w kierunku klinicznych objawów oddechowych. Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem zwiększenia stężenia triglicerydów i cholesterolu w surowicy krwi. Z tego powodu przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy badać stężenie cholesterolu i triglicerydów w surowicy krwi. Stosowanie temsyrolimusu wiązało się z nieprawidłowym procesem gojenia ran. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania leku w okresie okołooperacyjnym. Równoczesne stosowanie temsyrolimusu i sunitynibu powodowało toksyczność wymagającą ograniczenia dawki. U niektórych pacjentów, którzy równocześnie otrzymywali temsyrolimus i inhibitory ACE obserwowano reakcje typu obrzęku naczynioruchowego (w tym reakcje opóźnione, występujące dwa miesiące po rozpoczęciu leczenia). W trakcie leczenia należy unikać stosowania żywych szczepionek. Podanie leku jest szkodliwe dla osób z chorobą alkoholową. Zawartość etanolu należy uwzględnić podczas stosowania preparatu u osób z grup wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z chorobą wątroby lub padaczką.

Niepożądane działanie

Najcięższe obserwowane działania niepożądane to: reakcje nadwrażliwości i reakcje w trakcie wlewu, hiperglikemia i nietolerancja glukozy, zakażenia, śródmiąższowe choroby płuc, hiperlipidemia, krwawienia wewnątrzczaszkowe, niewydolność nerek, perforacja jelit, powikłania w gojeniu ran. Najczęściej (≥ 30%) obserwowano: niedokrwistość, nudności, wysypkę (świądową, plamisto-grudkową i krostkową), jadłowstręt, obrzęk (w tym obrzęk twarzy, obwodowy) oraz osłabienie. Bardzo często: zakażenia bakteryjne i wirusowe (w tym infekcje, zapalenie tkanki łącznej, półpasiec, opryszczka, zapalenie oskrzeli, ropnie), zakażenie dróg moczowych (w tym dyzuria, krwiomocz, zapalenie pęcherza, zwiększona częstość oddawania moczu), zapalenie gardła, nieżyt nosa, małopłytkowość i niedokrwistość, hipokaliemia, jadłowstręt, hiperglikemia/cukrzyca, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, bezsenność, zaburzenia smaku, duszność, krwawienia z nosa, kaszel, ból brzucha, wymioty, zapalenie jamy ustnej, biegunka, nudności, wysypka, świąd, trądzik, zaburzenia paznokci, suchość skóry, ból pleców i stawów, obrzęki: twarzy, obwodowe, osłabienie, ból, gorączka, zapalenie śluzówki, ból w klatce piersiowej, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi. Często: zapalenie płuc (w tym ze skutkiem śmiertelnym), zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie mieszków włosowych, neutropenia, leukopenia i limfopenia, alergia/reakcje nadwrażliwości, hipofosfatemia, niepokój, depresja, senność, parestezja, zawroty głowy, brak smaku, zapalenie spojówek (w tym zaburzenia łzawienia), choroby zakrzepowo-zatorowe żył (w tym zakrzepica żył głębokich i zator płucny), nadciśnienie tętnicze, zakrzepowe zapalenie żył, wysięk opłucnowy, wzdęcie brzucha, ból w jamie ustnej, zapalenie dziąseł, aftowe zapalenie jamy ustnej, złuszczające zapalenie skóry, ból mięśniowy (w tym skurcze nóg), niewydolność nerek (w tym ze skutkiem śmiertelnym), dreszcze, zaburzenie gojenia ran, zwiększona aktywność aminotransferaz: asparaginowej i alaninowej. Niezbyt często: krwawienia wewnątrzczaszkowe, wysięk osierdziowy, perforacja jelit. Obserwowano przypadki zaćmy u niektórych chorych otrzymujących równocześnie temsyrolimus i interferon-α.

Ciąża i laktacja

Preparatu nie wolno stosować w ciąży, chyba że korzyść z zastosowania u matki przewyższa ryzyko dla płodu. W trakcie leczenia należy zaprzestać karmienia piersią. Mężczyźni oraz kobiety w wieku rozrodczym podczas stosowania leku powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia jest zalecane aby pacjenci byli poddani ocenie radiograficznej tj. tomografia komputerowa płuc lub prześwietlenie klatki piersiowej. Preparat może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

U niektórych pacjentów, którzy jednocześnie otrzymywali temsyrolimus i inhibitory ACE obserwowano reakcje typu obrzęku naczynioruchowego (w tym reakcje opóźnione, występujące 2 mies. po rozpoczęciu leczenia). Należy unikać równoczesnego stosowania środków mogących indukować cytochrom CYP3A4/5 (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, ryfabutyna, ryfapentyna oraz ziele dziurawca zwyczajnego). Należy unikać stosowania leku z silnymi inhibitorami CYP3A4 (nelfinawir, rytonawir, itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, nefazodon). Przy jednoczesnym stosowaniu z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 należy zachować ostrożność (diltiazem, werapamil, klarytromycyna, erytromycyna, aprepitant, amiodaron). Należy zachować ostrożność, stosując równocześnie temsyrolimus w dawce 175 mg z preparatami metabolizowanymi przez CYP3A4/5 lub CYP2D6 i preparaty o wąskim przedziale terapeutycznym. Temsyrolimus jest inhibitorem transportu substratów P-glikoproteiny in vitro - kliniczne znaczenie nie jest znane. Dlatego podając temsyrolimus z lekami będącymi substratami P-glikoproteiny (digoksyna, winkrystyna, kolchicyna i paklitaksel) należy prowadzić obserwację w celu wykrycia działań niepożądanych związanych z podawaniem tych leków. Istnieje możliwość, że równoczesne podawanie temsyrolimusu z innymi lekami o właściwościach amfifilicznych, np. amiodaronu lub statyny, może spowodować wzrost ryzyka wystąpienia amfifilnej toksyczności płucnej.

Preparat zawiera substancję Temsirolimus.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka 1,2 ml zawiera 30 mg temsyrolimusu. Po rozcieńczeniu w 1,8 ml pobranego rozcieńczalnika stężenie roztworu wynosi 10 mg/ml.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.