Tivicay

1 tabl. powl. zawiera 50 mg dolutegrawiru w postaci soli sodowej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tivicay 30 szt., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwwirusowy z grupy inhibitorów integrazy (INI). Dolutegrawir hamuje integrazę HIV poprzez wiązanie się z aktywnym miejscem integrazy i blokowanie etapu transferu łańcucha w procesie integracji retrowirusowego DNA, który ma zasadnicze znaczenie dla cyklu replikacji HIV. Dolutegrawir szybko wchłania się po podaniu doustnym, osiągając Cmax w czasie 2-3 h. Pokarm zwiększa stopień wchłaniania i zmniejsza szybkość wchłaniania dolutegrawiru. Biodostępność dolutegrawiru zależy od składu posiłku: posiłki o niskiej, średniej i wysokiej zawartości tłuszczu zwiększają AUC dolutegrawiru odpowiednio o 33%, 41% i 66%, zwiększają wartość Cmax odpowiednio o 46%, 52% i 67%, wydłużają Tmax z 2 h po podaniu na czczo do odpowiednio 3, 4 i 5 h. Takie zwiększenia mogą być istotne klinicznie. Dolutegrawir w dużym stopniu (>99%) wiąże się z białkami osocza. Przenika do płynu mózgowo rdzeniowego. Jest obecny w męskich i żeńskich narządach płciowych. Jest metabolizowany głównie poprzez glukuronidację przez UGT1A1, z niewielkim udziałem CYP3A. 53% całkowitej dawki doustnej jest wydalane w postaci niezmienionej z kałem. Nie wiadomo, czy całość lub część tej ilości stanowi niewchłonięta substancja czynna, czy też substancja sprzężona w procesie glukuronidacji, wydalona z żółcią, która może ulegać rozpadowi w świetle jelita, tworząc związek macierzysty. 32% całkowitej dawki doustnej jest wydalane z moczem w postaci glukuronidu dolutegrawiru (18,9% dawki całkowitej), metabolitu powstającego w wyniku N-dealkilacji (3,6% dawki całkowitej) oraz metabolitu powstającego w wyniku utleniania węgla benzylowego (3,0% dawki całkowitej). T0,5 dolutegrawiru w końcowej fazie eliminacji wynosi około 14 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Pacjenci zakażeni HIV-1 bez udokumentowanej lub podejrzewanej klinicznie oporności na inhibitory integrazy: 50 mg raz na dobę. Jeśli w tej populacji pacjentów lek stosuje się jednocześnie lekami zmniejszającymi ekspozycję na dolutegrawir (np. efawirenzem, newirapiną, typranawirem z rytonawirem lub ryfampicyną), należy podawać dolutegrawir 2 razy na dobę - patrz interakcje. Pacjenci zakażeni HIV-1 wykazujący oporność na inhibitory integrazy (udokumentowaną lub podejrzewaną klinicznie): 50 mg 2 razy na dobę. W razie stwierdzenia udokumentowanej oporności obejmującej mutację Q148 z ≥2 mutacjami wtórnymi z G140A/C/S, E138A/K/T, L74I, na podstawie modelowania można rozważyć zwiększenie dawki u pacjentów z ograniczonymi możliwościami leczenia (mniej niż 2 substancje czynne) spowodowanymi zaawansowaną opornością wielolekową. Decyzję o zastosowaniu dolutegrawiru u takich pacjentów należy podjąć na podstawie wzorca oporności na inhibitory integrazy. W tej populacji należy unikać podawania leku równocześnie z lekami zmniejszającymi ekspozycję na dolutegrawir (np. efawirenzem, newirapiną, typranawirem/rytonawirem lub ryfampicyną) - patrz interakcje. Młodzież. W wieku ≥12 lat, o mc. ≥40 kg, z zakażeniem HIV-1, bez oporności na inhibitory integrazy: 50 mg raz na dobę. W przypadku występowania oporności na inhibitory integrazy dostępne dane są niewystarczające do tego, aby zalecić dawkę u dzieci i młodzieży. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci w wieku Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki należy ją przyjąć możliwie jak najszybciej, chyba że termin przyjęcia kolejnej zaplanowanej dawki przypada w czasie krótszym niż 4 h. Jeżeli termin przyjęcia kolejnej zaplanowanej dawki przypada w czasie krótszym niż 4 h wówczas nie przyjmować pominiętej dawki i powrócić do normalnego schematu przyjmowania leku. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki u osób w podeszłym wieku. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi (CCr Sposób podania. Lek można przyjmować podczas posiłków lub między posiłkami. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, najlepiej przyjmować podczas posiłków, w celu zwiększenia ekspozycji (zwłaszcza u pacjentów z mutacjami Q148).

Wskazania

W skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi w leczeniu osób dorosłych i młodzieży w wieku >12 lat zakażonych ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na dolutegrawir lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Równoczesne podawanie dofetylidu.

Środki ostrożności

Podejmując decyzję o zastosowaniu dolutegrawiru w przypadku oporności na leki z grupy inhibitorów integrazy należy uwzględniać fakt, iż aktywność dolutegrawiru jest znacznie słabsza wobec szczepów wirusa z mutacją Q148 + ≥2 mutacjami wtórnymi z G140A/C/S, E138A/K/T, L74I - nie jest pewne, w jakim stopniu dolutegrawir zapewnia dodatkową skuteczność w przypadku występowania takiej oporności na inhibitory integrazy. W przypadku oporności na inhibitory integrazy należy unikać czynników, które zmniejszają ekspozycję na dolutegrawir; dotyczy to również podawania jednocześnie z lekami, które powodują zmniejszenie ekspozycji na dolutegrawir - patrz interakcje. Pacjentów rozpoczynających złożoną terapię przeciwretrowirusową (CART) należy obserwować, zwłaszcza w pierwszych tygodniach lub miesiącach leczenia, pod kątem wystąpienia objawów zespołu reaktywacji immunologicznej (reakcji zapalnej na niewywołujące dotąd objawów lub utajone patogeny oportunistyczne); wszystkie objawy stanu zapalnego są wskazaniem do przeprowadzenia badania i zastosowania w razie konieczności odpowiedniego leczenia. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HBV lub HCV zaleca się monitorowanie wyników badań biochemicznych wątroby. Należy dokładnie rozważyć rozpoczęcie lub kontynuowanie skutecznego leczenia WZW typu B (zgodnie z odpowiednimi wytycznymi) w przypadku rozpoczynaniu leczenia dolutegrawirem u pacjentów z współistniejącym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B. Pacjentów, zwłaszcza z zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV i (lub) długotrwale stosujących CART należy monitorować pod kątem objawów takich jak: bóle stawów, sztywność, trudności w poruszaniu się, które mogą być objawami martwicy kości (czynnikami zwiększającymi ryzyko są: stosowanie kortykosteroidów, bifosfonianów, spożywanie alkoholu, ciężka immunosupresją, podwyższony wskaźnik masy ciała). Jeśli wystąpią objawy ciężkich reakcji skórnych lub reakcji nadwrażliwości (w tym: ciężka wysypka lub wysypka, której towarzyszy zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, gorączka, ogólne złe samopoczucie, uczucie zmęczenia, bóle mięśni lub stawów, pęcherze, zmiany w jamie ustnej, zapalenie spojówek, obrzęk twarzy, eozynofilia, obrzęk naczynioruchowy) należy natychmiast przerwać stosowanie dolutegrawiru oraz innych leków mogących wywoływać takie reakcje; należy kontrolować stan kliniczny pacjenta (m.in. aktywność aminotransferaz wątrobowych i stężenie bilirubiny) i rozpocząć stosowne leczenie.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból głowy, nudności, biegunka. Często: bezsenność, niezwykłe sny, depresja, zawroty głowy, wymioty, wzdęcia, ból w nadbrzuszu, ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, wysypka, świąd, uczucie zmęczenia, zwiększona aktywność AlAT, AspAT, CPK. Niezbyt często: nadwrażliwość, zespół reaktywacji immunologicznej (typowymi przykładami są: zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii, uogólnione i (lub) miejscowe zakażenia prątkami i zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jiroveci; obserwowano także przypadki występowania chorób autoimmunologicznych, takich jak choroba Gravesa-Basedowa w przebiegu reaktywacji immunologicznej, jednak czas do ich wystąpienia jest zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia), myśli samobójcze lub próby samobójcze (w szczególności u pacjentów z depresją lub chorobą psychiczną w wywiadzie), zapalenie wątroby. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B i (lub) C po rozpoczęciu stosowania dolutegrawiru obserwowano zwiększenie wyników badań biochemicznych wątroby, odpowiadające zespołowi reaktywacji immunologicznej; dotyczyło to w szczególności pacjentów, u których przerwano leczenie zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B.

Ciąża i laktacja

Dolutegrawir przenika przez łożysko - w ciąży stosować tylko wówczas, jeżeli spodziewane korzyści przewyższają możliwe zagrożenia dla płodu. Nie wiadomo, czy dolutegrawir przenika do mleka kobiecego (jest obecny w mleku zwierząt w stężeniach zazwyczaj większych niż we krwi). Zaleca się, aby kobiety zakażone HIV w żadnych okolicznościach nie karmiły dzieci piersią, w celu uniknięcia przeniesienia zakażenia HIV. Badania na zwierzętach nie wskazują na to, aby dolutegrawir wpływał na płodność.

Uwagi

Podczas podejmowania decyzji o prowadzeniu pojazdów lub obsługiwaniu maszyn należy brać pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz profil działań niepożądanych dolutegrawiru (np. zawroty głowy).

Interakcje

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dolutegrawiru. Dolutegrawir jest eliminowany głównie poprzez metabolizm z udziałem UGT1A1. Jest także substratem UGT1A3, UGT1A9, CYP3A4, Pgp i BCRP. Leki, które indukują lub hamują powyższe enzymy mogą odpowiednio zmniejszać lub zwiększać stężenie dolutegrawiru we krwi. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, należy unikać jakichkolwiek czynników, które zmniejszają ekspozycję na dolutegrawir. Etrawiryna bez wzmacnianych inhibitorów proteazy zmniejsza stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - zlecana dawka dolutegrawiru u pacjentów otrzymujących etrawirynę bez wzmacnianych inhibitorów proteazy wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Dolutegrawiru nie należy stosować z etrawiryną bez jednoczesnego podawania atazanawiru i rytonawiru, darunawiru i rytonawiru lub lopinawiru i rytonawiru u pacjentów z opornością na inhibitory integrazy. Nie jest konieczne dostosowanie dawki dolutegrawiru w przypadku stosowania z lopinawirem i rytonawirem + etrawiryną lub darunawirem i rytonawirem + etrawiryną. Efawirenz zmniejsza stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych skojarzeń leków, które nie zawierają efawirenzu. Przewiduje się newirapina podobnie jak efawirenz zmniejsza stężenie dolutegrawiru we krwi z powodu indukcji - podczas jednoczesnego stosowania newirapiny zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych skojarzeń leków, które nie zawierają newirapiny. Typranawir i rytonawir zmniejszają stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - podczas jednoczesnego stosowania typranawiru i rytonawiru zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych skojarzeń leków, które nie zawierają typranawiru i rytonawiru. Fosamprenawir i rytonawir zmniejszają stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - jeżeli nie występuje oporność na leki z grupy inhibitorów integrazy, nie jest konieczne dostosowanie dawki. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych skojarzeń leków, które nie zawierają fosamprenawiru i rytonawiru. Karbamazepina, okskarbazepina, fenytoina, fenobarbital oraz preparaty dziurawca (Hypericum perforatum) zmniejszają ekspozycję na dolutegrawir (indukcja UGT1A1 i enzymów CYP3A) - podczas jednoczesnego stosowania z tymi induktorami metabolizmu zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych skojarzeń leków, które nie zawierają tych induktorów metabolizmu. Ryfampicyna zmniejsza stężenie dolutegrawiru we krwi (indukowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - podczas jednoczesnego stosowania ryfampicyny zalecana dawka dolutegrawiru wynosi 50 mg 2 razy na dobę. Jeśli występuje oporność na inhibitory integrazy, należy unikać stosowania ryfampicyny. Nie jest konieczne dostosowanie dawki dolutegrawiru w przypadku stosowania z rilpiwiryną, tenofowirem, nelfinawirem, darunawirem i rytonawirem, lopinawirem i rytonawirem, telaprewirem, boceprewirem, daklataswirem. Ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol nie wpływają na ekspozycję na dolutegrawir - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Leki zobojętniające zawierające magnez i (lub) glin, suplementy wapnia, suplementy żelaza, preparaty wielowitaminowe zmniejszają stężenie dolutegrawiru we krwi (wiązanie w formie kompleksów z jonami wielowartościowymi) - należy je przyjmować w dużym odstępie czasu od podania dolutegrawiru, tj. co najmniej 2 h później lub 6 h wcześniej. Atazanawir oraz atazanawir i rytonawir zwiększają ekspozycję na dolutegrawir (hamowanie UGT1A1 i enzymów CYP3A) - nie jest konieczne dostosowanie dawki; nie należy stosować dawek dolutegrawiru >50 mg 2 razy na dobę w skojarzeniu z atazanawirem lub z atazanawirem i rytonawirem, ze względu na brak danych. Ryfabutyna nie wpływa na ekspozycję na dolutegrawir - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Metadon nie wpływa na ekspozycję na dolutegrawir; dolutegrawir nie wpływa na ekspozycję na metadon - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Prednizon nie wpływa na ekspozycję na dolutegrawir - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Wpływ dolutegrawiru na farmakokinetykę innych leków. Dolutegrawir hamuje nerkowy transporter kationów organicznych - OCT2 i transporter usuwania wielu leków i toksyn - MATE-1; może zwiększać stężenia leków, których wydalanie zależy od OCT2 lub MATE-1 (np. dofetylidu, metforminy). Obserwowano zmniejszenie klirensu kreatyniny (frakcja wydzielnicza jest zależna od transportu przez OCT2 i MATE-1). W wyniku hamowania transportera OCT2 może zwiększać stężenie dofetylidu we krwi - przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie dolutegrawiru i dofetylidu, ze względu na potencjalną toksyczność dofetylidu (w tym zagrażającą życiu). Dolutegrawir zwiększa stężenie metforminy - należy rozważyć dostosowanie dawki metforminy podczas rozpoczynania lub zaprzestawania jednoczesnego podawania metforminy. Metformina jest wydalana przez nerki i dlatego istotne jest kontrolowanie czynności nerek podczas leczenia skojarzonego z dolutegrawirem. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr 54-59 ml/min) należy rozważyć dostosowanie/zmniejszenie dawki metforminy podczas jednoczesnego stosowania z dolutegrawirem, ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej. Dolutegrawir hamuje in vitro białka transportujące wychwytu nerkowego, białka transportujące OAT1 i OAT3, jednak nie obserwowano wpływu dolutegrawiru na farmakokinetykę tenofowiru (substrat OAT1) - uważa się, że hamowanie OAT1 w warunkach in vivo jest mało prawdopodobne. Nie badano hamowania OAT3 w warunkach in vivo. Dolutegrawir może zwiększać stężenia leków, których wydalanie zależy od OAT3. Nie przewiduje się, aby dolutegrawir wpływał na farmakokinetykę leków, które są substratami CYP3A4, CYP2C9 i Pgp. Dolutegrawir nie wykazuje wpływu farmakodynamicznego na hormon luteinizujący (LH), hormon folikulotropowy (FSH) i progesteron - nie jest koniecznie modyfikowanie dawek doustnych środków antykoncepcyjnych podczas ich podawania jednocześnie z dolutegrawirem.

Preparat zawiera substancję Dolutegravir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 50 mg dolutegrawiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg dolutegrawiru (w postaci soli sodowej), 600 mg abakawiru (w postaci siarczanu) i 300 mg lamiwudyny.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.