Thyrozol

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg tiamazolu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Thyrozol 50 szt., tabl. powl. 30,81zł 2017-10-31

Działanie

Pochodna imidazolu o działaniu tyreostatycznym. Tiamazol w sposób zależny od dawki hamuje wbudowywanie jodu do tyrozyny i tym samym hamuje syntezę hormonów tarczycy. Po podaniu doustnym lek wchłania się szybko i całkowicie, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 0,4-1,2 h. Tiamazol kumuluje się w tarczycy, gdzie jest wolno metabolizowany, co sprawia, że działanie leku utrzymuje się przez niemal 24 h po podaniu dawki pojedynczej. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 3-6 h i ulega wydłużeniu w niewydolności wątroby. Jest wydalany z moczem i żółcią. Lek przechodzi przez barierę łożyska i jest wydzielany do mleka kobiecego - zarówno we krwi płodu jak i w mleku kobiecym osiąga stężenia równe stężeniom we krwi matki.

Dawkowanie

1 mg tiamazolu nie jest równoważny 1 mg karbimazolu, co należy wziąć pod uwagę zmieniając preparat zwierający karbimazol na tiamazol. Doustnie. Dorośli: początkowo 10-40 mg na dobę (w zależności od ciężkości choroby i spożycia jodu). Dawkę należy ustalić indywidualnie w zależności od stanu metabolicznego pacjenta, ocenianego na podst. zmian stężenia hormonów tarczycy. W leczeniu podtrzymującym zalecana jest dawka 5-20 mg na dobę w skojarzeniu z lewotyroksyną (aby uniknąć niedoczynności tarczycy) lub 2,5-10 mg na dobę w monoterapii. Nadczynność indukowana jodem może wymagać większych dawek. Dzieci i młodzież od 3 do 17 lat: początkowo 0,5 mg/kg mc. na dobę w 2-3 równych dawkach. Po uzyskaniu normalizacji czynności tarczycy dawkę należy stopniowo zmniejszać do dawki podtrzymującej, zależnej od stanu metabolicznego pacjenta. Konieczne może być dodatkowe leczenie lewotyroksyną, aby uniknąć niedoczynności tarczycy. Nie należy przekraczać całkowitej dawki dobowej 40 mg tiamazolu. Leczenie zachowawcze nadczynności tarczycy - zwykle trwa 6 mies. do 2 lat. Jeśli w tym czasie nie można osiągnąć remisji, można zastosować długotrwałe leczenie przeciwtarczycowe, stosując jak najmniejszą dawkę leku, w monoterapii lub w skojarzeniu z małą dawką lewotyroksyny. Leczenie przedoperacyjne - zwykle trwa 3-4 tyg. lub dłużej, do osiągnięcia eutyreozy, aby zmniejszyć ryzyko operacji. Zabieg chirurgiczny powinien zostać przeprowadzony, gdy tylko pacjent osiągnie eutyreozę, w przeciwnym razie należy włączyć suplementację lewotyroksyną. Leczenie można zakończyć 1 dzień przed operacją. W ostatnich 10 dniach przed zabiegiem operacyjnym można podać jod w celu konsolidacji tkanki tarczycy. Leczenie przed terapią jodem radioaktywnym - osiągnięcie eutyreozy jest ważne szczególnie w ciężkich przypadkach nadczynności tarczycy, aby nie doprowadzić do przełomu tarczycowego. Tiamazol może zmniejszać jodowrażliwość tkanki tarczycy. W planowanym leczeniu gruczolaków autonomicznych należy zapobiegać aktywacji tkanki paranodularnej poprzez leczenie poprzedzające. Okresowa terapia przeciwtarczycowa po leczeniu jodem radioaktywnym - czas trwania leczenia i dawkę tiamazolu należy ustalić indywidualnie, w zależności od nasilenia obrazu klinicznego i szacowanego okresu, po którym pojawią się efekty leczenia jodem (około 4-6 mies.). Profilaktyka u pacjentów z ryzykiem wystąpienia nadczynności tarczycy przed badaniami diagnostycznymi z użyciem preparatów zawierających jod: 10-20 mg tiamazolu i (lub) 1 g nadchloranu potasu na dobę, zazwyczaj przez 10 dni przed badaniami. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy stosować możliwie jak najmniejsze dawki leku. Tabletki należy przyjmować w całości, popijając dostateczną ilością płynu. W terapii początkowej dużymi dawkami, dawki dobowe można podzielić i przyjmować w regularnych odstępach czasu w ciągu dnia. Dawka podtrzymująca powinna być przyjmowana raz na dobę, rano, w trakcie lub po śniadaniu.

Wskazania

Leczenie nadczynności tarczycy, w tym: leczenie zachowawcze nadczynności tarczycy, szczególnie w przypadku małego wola lub nieobecności wola; przygotowanie do zabiegu operacyjnego we wszystkich postaciach nadczynności tarczycy; przygotowanie do leczenia jodem radioaktywnym, szczególnie u pacjentów z ciężką nadczynnością tarczycy; okresowa terapia po leczeniu radioaktywnym jodem; leczenie profilaktyczne u pacjentów z subkliniczną nadczynnością tarczycy, autonomicznymi gruczolakami lub nadczynnością tarczycy w wywiadzie, u których niezbędna jest ekspozycja na jod (np. badanie z użyciem środków kontrastowych zawierających jod).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na tiamazol, inne pochodne tionamidu lub pozostałe składniki preparatu. Zmiany w obrazie krwi obwodowej (granulocytopenia). Cholestaza przed rozpoczęciem leczenia, niewywołana nadczynnością tarczycy. Przebyte uszkodzenie szpiku kostnego spowodowane leczeniem tiamazolem lub karbimazolem. Skojarzone leczenie tiamazolem i hormonami tarczycy jest przeciwwskazane w ciąży.

Środki ostrożności

Ostrożnie (pod dokładną kontrolą lekarską) stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz u osób w podeszłym wieku. Nie należy stosować u pacjentów z wcześniej występującymi łagodnymi reakcjami nadwrażliwości (np. wysypka alergiczna, świąd). Preparat powinien być stosowany wyłącznie w krótkoterminowym leczeniu i szczególnie monitorowany u pacjentów z dużym wolem wywierającym ucisk na tchawicę, ze względu na niebezpieczeństwo powiększenia się rozmiarów wola. Przed rozpoczęciem leczenia należy zwrócić uwagę pacjenta na objawy agranulocytozy (zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie gardła, gorączka). W przypadku potwierdzenia agranulocytozy należy przerwać przyjmowanie leku. Wystąpienie innego mielotoksycznego działania niepożądanego także wymaga przerwania leczenia tiamazolem i w razie potrzeby zastosowania leku przeciwtarczycowego z innej grupy. Nie jest zalecane stosowanie tiamazolu u dzieci w wieku 2 lat i mniej. Preparat zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: skórne reakcje nadwrażliwości (świąd, wysypka, pokrzywka). Często: bóle stawów (mogą się pojawić nawet po kilku mies. leczenia). Niezbyt często: agranulocytoza (może się ujawnić dopiero po kilku tyg. lub mies. od rozpoczęcia leczenia). Rzadko: zaburzenia smaku, gorączka polekowa. Bardzo rzadko: trombocytopenia, pancytopenia, uogólniona limfadenopatia, autoimmunologiczny zespół insulinowy (przebiegający ze znaczną hipoglikemią), zapalenie nerwu, polineuropatia, ostry obrzęk ślinianek, ciężka postać skórnych reakcji nadwrażliwości (np. uogólnione zapalenie skóry, łysienie, toczeń rumieniowaty). W pojedynczych przypadkach: żółtaczka cholestatyczna, toksyczne zapalenie wątroby. Tiamazol stosowany w zbyt dużych dawkach może prowadzić do subklinicznej lub pełnoobjawowej niedoczynności tarczycy lub powiększenia rozmiarów wola. Ponadto bardzo rzadko opisywano ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona.

Ciąża i laktacja

Nie można całkowicie wykluczyć embriotoksycznego działania tiamazolu, dlatego w ciąży preparat może być stosowany wyłącznie po starannej ocenie korzyści i ryzyka (należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę; przeciwwskazane jest uzupełniające leczenie hormonami tarczycy). Ostrożnie stosować w okresie karmienia piersią (należy stosować małe dawki, nieprzekraczające 10 mg/dobę, bez jednoczesnego podawania hormonów tarczycy). Należy regularnie kontrolować czynność tarczycy noworodka.

Uwagi

Zalecane jest monitorowanie obrazu krwi obwodowej przed i po rozpoczęciu leczenia. Leczenie tiamazolem powoduje normalizację zużycia energii, co może prowadzić do (zazwyczaj pożądanego) zwiększenia masy ciała.

Interakcje

Niedobór jodu nasila odpowiedź tarczycy na tiamazol, natomiast nadmiar jodu ją osłabia. W nadczynności tarczycy metabolizm i eliminacja leków mogą być przyspieszone; procesy te normalizują się wraz z przywróceniem prawidłowej czynności tarczycy. Wyrównanie czynności gruczołu tarczowego może doprowadzić do normalizacji nasilonego działania leków przeciwzakrzepowych u pacjentów z nadczynnością tarczycy. Po przywróceniu prawidłowej czynności tarczycy może zaistnieć potrzeba modyfikacji dawkowania innych leków.

Preparat zawiera substancję Thiamazole.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg tiamazolu.

1 tabl. zawiera 5 mg tiamazolu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu oraz 10 mg chlorowodorku lidokainy. Lek zawiera alkohol benzylowy.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 ampułka (1 ml) zawiera 4 mg betametazonu (5,3 mg soli sodowej fosforanu betametazonu).

1 fiolka zawiera 40 mg mekaserminy. Lek zawiera alkohol benzylowy (9 mg/ml).

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5,3 mg lub 12 mg somatropiny.

1 ml roztworu zawiera 6,7 mg somatropiny. 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. somatropiny.

1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg chlorowodorku cynakalcetu. Preparat zawiera laktozę.

1 amp. (1 ml) zawiera 100 µg karbetocyny. Aktywność oksytocynowa wynosi ok. 50 j.m./1 ml.

1 fiolka zawiera 30 mg lanreotydu w postaci octanu lanreotydu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie Nadczynność przysadki mózgowej - przyczyny, objawy i leczenie

Nadczynność przysadki mózgowej oznacza nadmiar hormonów przysadki. Jej najczęstszą przyczyną są guzy przysadki mózgowej (zwykle gruczolaki), które wydzielają lub uwalniają hormony przysadki ...

więcej

Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu Kretynizm (choroba): objawy, przyczyny i leczenie kretynizmu

Kretynizm to nie tylko obelga, ale i wyróżniana w medycynie jednostka chorobowa. Objawy kretynizmu obejmują zaburzenia intelektualne, ale i liczne problemy somatyczne. ...

więcej

Aldosteron: rola i normy Aldosteron: rola i normy

Aldosteron to hormon zaliczany do mineralokortykosteroidów produkowanych przez warstwę kłębkowatą nadnerczy. Zarówno zbyt niskie stężenie tego hormonu, jak i powyżej górnej granicy ...

więcej

Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm kobiety? Estradiol: jak ten ważny hormon żeński wpływa na organizm ...

Estradiol jest podstawowym kobiecym hormonem płciowym. Wywiera on oczywiście wpływ na kobiece narządy rozrodcze i zjawiska związane z rozrodczością, ale oprócz wpływa ...

więcej

Zespół oporności na hormony tarczycy Zespół oporności na hormony tarczycy

Zespół oporności na hormony tarczycy to choroba tarczycy dość nietypowa – w jej przebiegu pacjenci doświadczać mogą bowiem jednocześnie objawów nadczynności i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.