Thyrogen

1 fiolka zawiera 0,9 mg tyreotropiny alfa.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Thyrogen 2 fiolki, proszek do sporz. roztw. do wstrz. 6005,39zł 2017-10-31

Działanie

Tyreotropina alfa (rekombinowany ludzki hormon tyreotropowy) to heterodimeryczna glikoproteina składająca się z dwóch niekowalencyjnie powiązanych podjednostek. Właściwości biochemiczne są porównywalne do ludzkiego hormonu tyreotropowego (TSH). Wiązanie tyreotropiny alfa z receptorami TSH na komórkach nabłonkowych tarczycy stymuluje wychwyt jodu, jego przemianę oraz syntezę i uwalnianie tyreoglobuliny, trójjodotyroniny (T3) i tyroksyny (T4). U pacjentów z wysoko zróżnicowanym rakiem tarczycy wykonuje się prawie całkowite lub całkowite wycięcie tarczycy. W celu pobudzenia wychwytu radiojodu i (lub) uwalniania tyreoglobuliny dla optymalnego rozpoznania pozostałości tarczycy lub raka poprzez obrazowanie po podaniu radiojodu lub oznaczenia tyreoglobuliny oraz w celu przeprowadzenia leczenia uzupełniającego radiojodem, wymagane jest wysokie stężenie TSH w surowicy krwi. Standardowe postępowanie prowadzące do uzyskania podwyższonych stężeń TSH polega na odstawieniu supresji hormonami tarczycy (THST) u pacjentów, co zwykle prowadzi do pojawienia się u nich objawów przedmiotowych i podmiotowych niedoczynności tarczycy. Stosując preparat osiąga się stymulację TSH niezbędną do wychwytu radiojodu i uwalniania tyreoglobuliny w stanie eutyreozy przy zachowaniu THST, co pozwala na uniknięcie działań niepożądanych wynikających z niedoczynności tarczycy. T0,5 eliminacji leku wynosi 22 ± 9 godzin. Drogą eliminacji tyreotropiny alfa z organizmu są głównie nerki, w mniejszym stopniu wątroba.

Dawkowanie

Leczenie powinno być nadzorowane przez lekarzy posiadających fachową wiedzę w zakresie leczenia raka tarczycy. Zalecany schemat dawkowania obejmuje dwie dawki tyreotropiny alfa 0,9 mg podanej w 24-godzinnych odstępach wyłącznie w postaci wstrzyknięć domięśniowych (preparatu nie wolno podawać dożylnie). Po rozpuszczeniu produktu leczniczego w wodzie do wstrzykiwania podaje się 1,0 ml roztworu (0,9 mg tyreotropiny alfa) we wstrzyknięciu domięśniowym w pośladek. W celu obrazowania radiojodem lub ablacji, radiojod należy podać 24 h po ostatnim wstrzyknięciu preparatu. Scyntygrafię diagnostyczną należy przeprowadzić od 48 do 72 h po podaniu radiojodu, natomiast scyntygrafię po ablacji można odroczyć o kilka dni, tak aby uległa zmniejszeniu aktywność tła. W celu kontrolnego diagnostycznego oznaczenia stężenia tyreoglobuliny (Tg) w surowicy krwi, próbkę krwi należy pobrać 72 h po ostatnim wstrzyknięciu preparatu. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. U pacjentów ze znacznym zaburzeniem czynności nerek aktywność radiojodu powinien starannie dobrać lekarz specjalista medycyny nuklearnej. Stosowanie preparatu w kontrolnym oznaczaniu tyreoglobuliny (Tg) po tyreoidektomii u pacjentów z wysoko zróżnicowanym rakiem tarczycy powinno być prowadzone zgodnie z oficjalnymi zaleceniami.

Wskazania

Preparat jest wskazany do stosowania przy oznaczaniu tyreoglobuliny (Tg) w surowicy krwi z obrazowaniem lub bez obrazowania po podaniu radiojodu w celu wykrycia pozostałości tkanki tarczycy i wysoko zróżnicowanego raka tarczycy u pacjentów po przebytej tyreoidektomii, poddawanych supresji hormonalnej (THST). Pacjenci niskiego ryzyka z wysoko zróżnicowanym rakiem tarczycy o niewykrywalnych stężeniach tyreoglobuliny (Tg) w surowicy po stosowaniu THST, a także niewykazujący stymulowanego przez rh TSH wzrostu stężenia Tg mogą być kontrolowani przez oznaczanie stężenia tyreoglobuliny (Tg) stymulowanej przez rh TSH. Preparat jest wskazany w skojarzeniu z 100 mCi (3,7 GBq) radiojodu w  stymulacji przed podjęciem leczenia w celu zniszczenia pozostałości tkanki tarczycy u pacjentów, którzy poddani niemal całkowitemu lub całkowitemu chirurgicznemu usunięciu tarczycy z powodu dobrze zróżnicowanego raka tarczycy bez dowodów odległych przerzutów raka tarczycy.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bydlęcy lub ludzki hormon tyreotropowy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciąża.

Środki ostrożności

Połączenie scyntygrafii całego ciała z oznaczaniem Tg po podaniu preparatu stosowane jako alternatywa dla odstawienia hormonów tarczycy zapewnia najwyższą czułość w wykrywaniu tkanki i raka tarczycy. Po zastosowaniu preparatu można otrzymać fałszywie ujemne wyniki. W przypadku wysokiego prawdopodobieństwa wystąpienia przerzutów należy rozważyć potwierdzającą scyntygrafię całego ciała (WBS) i oznaczenie stężenia Tg po odstawieniu. U 18-40% pacjentów ze zróżnicowanym rakiem tarczycy mogą powstać autoprzeciwciała przeciwko Tg, co może dawać fałszywie ujemne wyniki oznaczenia Tg w surowicy. Dlatego należy jednocześnie oznaczyć stężenie przeciwciał przeciwko Tg (TgAb) i tyreoglobuliny (Tg). Należy przeprowadzić wnikliwą ocenę korzyści i ryzyka stosowania preparatu u pacjentów w podeszłym wieku z grupy ryzyka z chorobą serca (np. wada zastawkowa, kardiomiopatia, choroba wieńcowa i u przednio lub obecnie występująca tachyarytmia, w tym migotanie przedsionków), u których nie wykonano wycięcia tarczycy. Lek powoduje przejściowe, ale istotne zwiększenie hormonu tarczycy w surowicy po podaniu pacjentom, u których nadal jest obecna znaczna cześć tkanki tarczycy in situ, stąd należy zachować ostrożność u pacjentów z istotną resztkową tkanką tarczycy. Skuteczność rhTSH w leczeniu ablacyjnym pozostałości tkanki tarczycy w połączeniu z małymi dawkami radiojodu nie zostało udowodnione. Teoretycznie preparat może prowadzić do wzrostu guza. U pacjentów, u których miejscowy wzrost guza może mieć wpływ na ważne dla życia narządy, zaleca się rozważenie premedykacji kortykosteroidami. U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek wymagających dializoterapii eliminacja preparatu jest istotnie spowolniona, co powoduje przedłużone utrzymywanie się podwyższonych poziomów TSH przez kilka dni po zakończeniu leczenia oraz co może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia bólu głowy i nudności (brak alternatywnych schematów dawkowania leku). Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu we wstrzyknięciu, stąd uznaje się że jest "wolny od sodu".

Niepożądane działanie

Bardzo często: nudności. Często: zawroty głowy, ból głowy; wymioty, zmęczenie, osłabienie. Niezbyt często: grypa, brak smaku, zaburzenia smaku, parestezje; biegunka; uderzenia gorąca; pokrzywka, wysypka; objawy grypopodobne, gorączka, dreszcze, ból pleców, ból szyi. Częstość nieznana: obrzęk guza nowotworowego, ból związany z przerzutami; udar, drżenie; kołatania; uczucie gorąca; duszność; świąd, nadmierne pocenie się; bóle stawów, bóle mięśni; dyskomfort, ból, świąd, wysypka i pokrzywka w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego; zmniejszenie stężenia TSH. Po leczeniu preparatem może wystąpić powiększenie pozostałości tkanki tarczycy lub przerzuty. Ponadto obserwowano obrzęk krtani i niewydolność oddechową wymagającą tracheotomii. U pacjentów, którym pozostawiono część lub cały gruczoł tarczowy, zaobserwowano bardzo rzadko przypadki nadczynności tarczycy lub migotania przedsionków.

Ciąża i laktacja

Preparat jest przeciwwskazany w ciąży. Preparatu nie należy stosować podczas karmienia piersią.

Uwagi

Preparat może upośledzać zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji między preparatem a innymi produktami leczniczymi. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano żadnych interakcji między preparatem a hormonami tarczycy: trójjodotyroniną (T3) i tyroksyną (T4) podczas ich jednoczesnego podawania. Stosowanie preparatu pozwala na wykonanie obrazowania po podaniu radiojodu w okresie eutyreozy u pacjentów poddawanych supresji hormonalnej. Dane kinetyki radiojodu wskazują, że klirens radiojodu jest wyższy o około 50% w stanie eutyreozy niż w stanie hipotyreozy, gdy następuje zaburzenie czynności nerek, co daje w rezultacie zmniejszenie retencji radiojodu w organizmie w momencie obrazowania. Czynnik ten należy rozważyć przy doborze aktywności radiojodu stosowanego w obrazowaniu.

Preparat zawiera substancję Thyrotropin alfa.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 0,9 mg tyreotropiny alfa.

Najczęściej wyszukiwane

Substancję czynną stanowią wyciągi alergenowe pochodzenia roślinnego, roztoczy kurzu domowego lub mieszanki wyciągów alergenowych w połączeniu z mannitolem (ilość mannitolu ≤40 mg/ml). Zestaw do leczenia podstawowego zawiera 3 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 10 IR/ml, 300 IR/ml i 300 IR/ml. Zestaw do leczenia podtrzymującego zawiera 2 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 300 IR/ml. Preparat zawiera sód (590 mg NaCl/10 ml roztworu).

Zestaw do leczenia podstawowego zawiera 4 fiolki z wyciągami alergenów pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, roztoczy kurzu domowego lub jadów owadów błonkoskrzydłych. Stężenia: fiolka 1 - 100 SQ-U/ml, fiolka 2 - 1000 SQ-U/ml, fiolka 3 - 10000 SQ-U/ml, fiolka 4 - 100000 SQ-U/ml. Zestaw do leczenia podtrzymującego: 100000 SQ-U/ml.

1 ml zawiesiny zawiera 20 000 AUeq zaadsorbowanego zmodyfikowanego wyciągu alergenów z mieszaniny 50% Dermatophagoides pteronyssinus i 50% Dermatophagoides farinae.

1 fiolka zawiera 3,2 mg ibrytumomabu tiuksetanu. Preparat jest dostarczany w postaci zestawu do sporządzenia ibrytumomabu tiuksetanu znakowanego radioizotopem itru-90. Gotowy preparat po wyznakowaniu radioizotopem zawiera 2,08 mg ibrytumomabu tiuksetanu w całkowitej objętości 10 ml.

Po przygotowaniu koncentratu 1 ml zawiera 1,5 mg rasburykazy. 1 mg odpowiada 18,2 EAU (1 jednostka aktywności enzymu (EAU) odpowiada aktywności enzymu, która przekształca 1 µmol kwasu moczowego do alantoiny w czasie 1 min w określonych warunkach działania: +30st.C ±1st.C TEA pH 8,9 bufor).

100 ml roztworu zawiera 900 mg chlorku sodu. Osmolarność: 308 mOsmol/l.

Zestaw do leczenia początkowego: 4 fiolki zawierają 0,12 µg, 1,2 µg, 12 µg lub 120 µg jadu owada. Zestaw do leczenia podtrzymującego: fiolka zawiera 120 µg jadu owada.

1 liofilizat doustny zawiera 12 SQ-HDM standaryzowanego wyciągu alergenowego roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Właściwości i zastosowanie dziurawca. Przepis na napar z dziurawca Właściwości i zastosowanie dziurawca. Przepis na napar z dziurawca

Dziurawiec zwyczajny, zwany także zielem świętojańskim, to bylina porastająca łąki, polany, widne zarośla, zbocza, skraje lasów. Dziurawiec jest jednym z najpopularniejszych i ...

więcej

WITAMINA B7 (biotyna) - działanie, źródła występowania, objawy niedoboru WITAMINA B7 (biotyna) - działanie, źródła występowania, objawy niedoboru

Witamina B7 (biotyna) jest niezbędna do prawidłowej przemiany materii, zwłaszcza w przemianie glukozy, której poziom we krwi stabilizuje. Z tego powodu witamina ...

więcej

GŁÓG poprawia pracę serca, obniża ciśnienie, wzmacnia i uspokaja GŁÓG poprawia pracę serca, obniża ciśnienie, wzmacnia i uspokaja

Głóg wygląda pięknie – zarówno wiosną, gdy kwitnie, jak i jesienią, kiedy dojrzewają jego owoce. W dodatku jest rośliną o wyjątkowych walorach ...

więcej

Traganek - właściwości lecznicze herbaty z traganka Traganek - właściwości lecznicze herbaty z traganka

Traganek (Astragalus L.) ma liczne właściwości lecznicze. Herbata z traganka wzmacnia układ odpornościowy, zapobiega infekcjom, wpływa korzystnie na pracę nerek, wątroby i ...

więcej

Konkurs! Wygraj 1 z 10 książek "Zioła na odporność" autorstwa dr Moniki Fijałek - WYNIKI! Konkurs! Wygraj 1 z 10 książek "Zioła na odporność" ...

Zapraszamy do udziału w naszym nowym konkursie - możecie wygrać 1 z 10 książek "Zioła na odporność". Z publikacji dowiecie się, jak ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.