Terbisil®

1 tabl. zawiera 250 mg terbinafiny w postaci chlorowodorku.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Terbisil® 14 szt., tabl. 22,57zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwgrzybiczy o szerokim spektrum działania przeciwko grzybom chorobotwórczym skóry, włosów i paznokci w tym dermatofitom z rodzajów Trichophyton sp. (np. T. rubrum, T. mentagrophytes, T. verrucosum, T. tonsurans, T. violaceum) oraz Microsporum sp. (np. M. canis), Epidermophyton floccosum oraz drożdżakom z rodzajów Candida sp. (np. C. albicans) i Pityrosporum sp. Już w małych stężeniach terbinafina wykazuje działanie grzybobójcze wobec dermatofitów, pleśni oraz niektórych grzybów dimorficznych. Wobec drożdżaków, w zależności od gatunku, wykazuje działanie grzybobójcze lub grzybostatyczne. Po podaniu pojedynczej dawki doustnej 250 mg Cmax w osoczu występuje w ciągu 2 h od podania. Terbinafina szybko przenika przez skórę i gromadzi się w lipofilnej rogowej warstwie naskórka. Wydziela się również z łojem, osiągając duże stężenia w mieszkach włosowych, włosach i skórze w miejscach, gdzie wydziela się najwięcej łoju. Są również dowody, że odkłada się w płytce paznokciowej w ciągu kilku pierwszych tygodni od początku leczenia. Terbinafina łączy się silnie z białkami osocza (99%). Jest szybko metabolizowana przy udziale co najmniej siedmiu izoenzymów CYP, a w szczególności przez: CYP2C9, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C8, CYP2C19 do nieaktywnych metabolitów. Metabolity wydalane są głównie z moczem. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 17 h. Nie ma dowodów aby lek ulegał kumulacji.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę. Czas trwania leczenia uzależniony jest od wskazania i nasilenia zakażenia. Grzybica paznokci: u większości pacjentów wynosi od 6 tyg. do 3 mies. Leczenia trwającego krócej niż 3 mies. można się spodziewać u pacjentów z grzybicą paznokci palców rąk, grzybicą paznokci palców stóp nie obejmującą paznokcia dużego palucha oraz u pacjentów młodszych. W leczeniu grzybiczych zakażeń dużego palucha 3-mies. okres leczenia jest zazwyczaj wystarczający, choć u niektórych pacjentów leczenie może trwać 6 mies. i dłużej. Konieczność prowadzenia przedłużonego leczenia ma miejsce zwłaszcza u pacjentów z powolnym odrostem płytki paznokciowej podczas pierwszych tygodni terapii. Zmiany wyglądu płytki paznokciowej, inne objawy przedmiotowe oraz objawy podmiotowe zakażenia mogą się utrzymywać jeszcze przez kilka tygodni po wyleczeniu zakażenia. Grzybica stóp (typ międzypalcowy, podeszwowy/mokasynowy): zalecany czas leczenia wynosi 2-6 tyg. Grzybica tułowia, grzybica obrębna pachwin: zalecany czas leczenia wynosi 2-4 tyg. Grzybica owłosionej skóry głowy: zalecany czas leczenia wynosi 4 tyg. Drożdżyca skóry: najczęściej czas leczenia wynosi 2-4 tyg. Pacjenci z niewydolnością nerek z klirensem kreatyniny poniżej 50 ml/min lub stężeniem kreatyniny w surowicy krwi wyższym niż 300 µmol/l oraz pacjenci z niewydolnością wątroby powinni otrzymywać pół tabletki (125 mg) raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku nie konieczności modyfikacji dawek; u tych pacjentów należy wziąć pod uwagę istniejące wcześniej zaburzenia czynności wątroby lub nerek. Tabletki można podawać niezależnie od posiłków.

Wskazania

Leczenie grzybiczych zakażeń skóry i paznokci wywołanych przez dermatofity z rodzaju Trichophyton (T.rubrum, T. mentagrophytes, T. verrucosum, T. violaceum) oraz Microsporum canis i Epidermophyton floccosum: grzybica paznokci spowodowana przez dermatofity, grzybicze zakażenia skóry wywołane przez dermatofity (grzybica owłosionej skóry głowy, grzybica stóp, grzybica tułowia i grzybica obrębna pachwin) oraz drożdżakowe zakażenia skóry wywołane przez Candida spp. Wskazanie do leczenia doustnego w powyżej opisanych przypadkach zależy od umiejscowienia, ciężkości i rozległości zakażenia. Uwaga: doustna postać terbinafiny jest nieskuteczna w leczeniu łupieżu pstrego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na terbinafinę lub dowolną substancję pomocniczą preparatu. Stosowanie u dzieci (brak doświadczeń). Ciężka niewydolność nerek. Ciężka niewydolność wątroby.

Środki ostrożności

Ze względu na ryzyko hepatotoksycznego działania terbinafiny przed rozpoczęciem leczenia terbinafiną zaleca się oznaczenie w osoczu aktywności aminotransferaz AlAT i AspAT. Badanie aktywności enzymów wątrobowych należy powtórzyć u pacjentów leczonych ponad 6 tyg.; w razie dalszego leczenia badanie czynności wątroby należy regularnie powtarzać. Pacjentów leczonych terbinafiną należy uprzedzić o konieczności poinformowania lekarza, jeśli wystąpią takie objawy, jak: utrzymujące się mdłości z niewiadomego powodu, zmniejszenie łaknienia lub osłabienie, żółtaczka, wymioty, uczucie zmęczenia, ból w prawym podżebrzu, świąd, ciemne zabarwienie moczu i blade stolce. U pacjentów, u których wystąpiły powyższe objawy, należy odstawić terbinafinę oraz niezwłocznie ocenić czynność wątroby. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ostrą lub przewlekłą chorobą wątroby. Należy zachować ostrożność podczas leczenia terbinafiną pacjentów z łuszczycą, gdyż zgłoszono bardzo rzadkie przypadki zaostrzenia łuszczycy. Jeśli u pacjenta leczonego terbinafiną wystąpi gorączka lub ból gardła, należy dokonać oceny parametrów hematologicznych. U pacjentów z obniżoną odpornością należy kontrolować liczbę krwinek białych, gdyż w czasie leczenia terbinafiną może wystąpić limfopenia. Nie ma danych dotyczących stosowania u dzieci - nie zaleca się stosowania w tej grupie wiekowej.

Niepożądane działanie

Bardzo często: uczucie pełności, utrata apetytu, niestrawność, nudności, słabe bóle brzucha, biegunka, łagodne postacie odczynów skórnych (wysypka, pokrzywka), reakcje ze strony układu mięśniowo-szkieletowego (bóle stawów, bóle mięśni). Często: ból głowy. Niezbyt często: zaburzenia smaku do utraty smaku włącznie, ustępujące zazwyczaj w okresie kilku tygodni po zaprzestaniu leczenia. Rzadko: zaburzenia czynności wątroby i dróg żółciowych (głównie cholestatyczne), w tym bardzo rzadkie przypadki ciężkiej niewydolności wątroby (niektóre zakończone śmiercią lub wymagające przeszczepu wątroby). Bardzo rzadko: neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, reakcje rzekomoanafilaktyczne (w tym obrzęk naczynioruchowy), skórny i układowy liszaj rumieniowaty, ciężkie odczyny skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, ostra uogólniona wysypka krostowata),  pojawienie się wykwitów skórnych łuszczyco podobnych lub zaostrzenie łuszczycy, łysienie, zmęczenie. Notowano pojedyncze przypadki długotrwałych zaburzeń smaku oraz przypadki zmniejszonego spożycia pokarmów prowadzące do znacznej utraty masy ciała.

Ciąża i laktacja

Badania wpływu toksycznego na płód oraz badania płodności u zwierząt otrzymujących terbinafinę nie wykazały jej szkodliwego efektu. Jednak ze względu na bardzo ograniczone doświadczenie kliniczne ze stosowaniem terbinafiny u kobiet ciężarnych terbinafinę można stosować w ciąży tylko w przypadku zdecydowanej konieczności. Terbinafina przenika do mleka kobiecego, dlatego kobiety przyjmujące terbinafinę nie powinny karmić piersią.

Uwagi

W celu zapobieżenia ponownemu zakażeniu (np. od bielizny, skarpetek, butów) podczas i po leczeniu niezbędne jest przestrzeganie przez pacjenta zasad higieny.

Interakcje

Osoczowy klirens terbinafiny może być zwiększony przez leki stymulujące cytochrom P-450 (np. ryfampicyna) lub zmniejszony przez leki hamujące jego aktywność (np. cymetydyna). W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków z terbinafiną, należy dostosować dawkę terbinafmy. Terbinafina hamuje metabolizm przebiegający z udziałem CYP2D6. Z tego względu należy zachować ostrożność przy stosowaniu terbinafmy u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki o wąskim indeksie terapeutycznym, metabolizowane głównie przez ten enzym, takie jak: trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki blokujące receptory β-adrenergiczne, selektywne inhibitory wychwyt zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitory MAO typu B oraz leki przeciwarytmiczne grupy Ic. Terbinafina nie wykazuje istotnego klinicznie wpływu na klirens leków metabolizowanych przez inne izoenzymy cytochromu P-450 takich, jak: cyklosporyna, tolbutamid, terfenadyna, triazolam, doustne środki antykoncepcyjne. Donoszono o przypadkach zaburzeń miesiączkowania (obfite krwawienia miesięczne, zaburzenia cyklu) u pacjentek przyjmujących terbinafmę równocześnie z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, jednakże częstość występowania tych zaburzeń była podobna jak u stosujących doustną antykoncepcję pacjentek nie leczonych terbinafiną.

Preparat zawiera substancję Terbinafine hydrochloride.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 g kremu zawiera 10 mg chlorowodorku terbinafiny.

1 g kremu zawiera 10 mg chlorowodorku terbinafiny. Preparat zawiera: alkohol cetylowy i alkohol stearylowy.

1 g kremu zawiera 10 mg chlorowodorku terbinafiny. Preparat zawiera alkohol cetostearylowy.

1 tabl. zawiera 250 mg terbinafiny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. zawiera 125 mg lub 250 mg chlorowodorku terbinafiny; tabl. 125 mg zawierają laktozę.

1 g kremu zawiera 10 mg chlorowodorku terbinafiny. Preparat zawiera alkohol cetylowy i stearylowy.

1 g kremu zawiera 10 mg chlorowodorku terbinafiny.

1 tabl. zawiera 250 mg terbinafiny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 ml płynu i emulsji oraz 1 g żelu zawiera 10 mg klindamycyny w postaci fosforanu.

1 g kremu zawiera 5 mg lub 10 mg octanu hydrokortyzonu. Preparat zawiera: alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, glikol propylenowy, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu.

1 g maści zawiera 20 mg mikonazolu i 2,5 mg mazipredonu chlorowodorku. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu, alkohol cetostearylowy, glikol propylenowy.

1 g żelu zawiera 30 mg nadtlenku wodoru.

1 g kremu zawiera 1 mg dezonidu.

1 g kremu zawiera 20 mg kwasu fusydynowego (w postaci kwasu fusydynowego półwodnego) oraz 1 mg betametazonu (w postaci walerianianu betametazonu). Ponadto preparat zawiera alkohol cetostearylowy, parahydroksybenzoesan metylu i propylu, sorbinian potasu.

1 g maści zawiera 0,3 mg lub 1 mg takrolimusu w postaci takrolimusu jednowodnego.

1 g kremu zawiera 10 mg chlorowodorku terbinafiny. Preparat zawiera: alkohol cetylowy i alkohol stearylowy.

1 g kremu lub 1 ml płynu zawiera 10 mg cyklopiroksu z olaminą. Krem zawiera alkohol cetostearylowy.

1 g żelu zawiera 3 mg adapalenu oraz 25 mg nadtlenku benzoilu. Preparat zawiera glikol propylenowy.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Choroby skóry, włosów i paznokci - rodzaje Choroby skóry, włosów i paznokci - rodzaje

Choroby skóry, włosów i paznokci to różnorodna grupa schorzeń. Niektóre z nich są mało dokuczliwe, inne powodują dolegliwości bólowe, szpecą, a nieleczone ...

więcej

Leczenie ZAJADÓW. Sposoby na zajady w kącikach ust Leczenie ZAJADÓW. Sposoby na zajady w kącikach ust

Leczenie zajadów powinno przebiegać w dwóch kierunkach: objawowym (kremy i maści) i przyczynowym (suplementacja odpowiednich witamin lub metody stosowane w medycynie ludowej). ...

więcej

Zgorzel gazowa (gangrena) Zgorzel gazowa (gangrena)

Zgorzel gazowa (gangrena) wywoływana jest przez laseczki zgorzeli gazowej Clostridium Perfringens, które obecne są w wodzie, ziemi i ściekach i są przyczyną ...

więcej

9 rzeczy, które zrozumieją tylko atopicy 9 rzeczy, które zrozumieją tylko atopicy

Atopowe zapalenie skóry to choroba, której nie da się całkowicie wyleczyć, jednak jej dokuczliwe objawy – silne swędzenie, wysuszenie i podrażnienie skóry ...

więcej

Ubrania dla atopików – co zakładać, by dodatkowo nie podrażniać skóry? Ubrania dla atopików – co zakładać, by dodatkowo nie ...

Skóra osoby z atopowym zapaleniem skóry wymaga szczególnej troski – atopik powinien zadbać o nią nie tylko poprzez stosowanie preparatów przeznaczonych specjalnie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.