Tegretol® CR 400

1 ml zawiesiny doustnej zawiera 20 mg karbamazepiny. 1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 200 mg lub 400 mg karbamazepiny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tegretol® CR 400 30 szt., tabl. o zmodyf. uwalnianiu 16,19zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwpadaczkowy, neurotropowy i psychotropowy - pochodna dibenzoazepiny. Wykazuje działanie na: napady częściowe (proste i złożone), uogólnione drgawki toniczno-kloniczne oraz mieszane postacie typów napadów. Ma korzystne działanie psychotropowe, włącznie ze znoszeniem niepokoju i stanów depresyjnych, jak również zmniejszeniem nadmiernej drażliwości i agresywności. Karbamazepina jest skuteczna w wielu chorobach neurologicznych: np. zapobiega napadom bólu w idiopatycznym i wtórnym nerwobólu nerwu trójdzielnego. W alkoholowym zespole abstynencyjnym podnosi obniżony próg drgawkowy i łagodzi objawy abstynencji (np. nadmierną pobudliwość, drżenie mięśniowe, zaburzenie chodu). Jako środek psychotropowy wykazuje skuteczność w leczeniu zaburzeń afektywnych (ostrych zespołów maniakalnych oraz w terapii podtrzymującej psychoz dwubiegunowych) w monoterapii lub w skojarzeniu z neuroleptykami, środkami przeciwdepresyjnymi lub litem. Mechanizm działania karbamazepiny jest tylko częściowo poznany. Karbamazepina stabilizuje błony włókien nerwowych w przypadku nadpobudliwości. Zapobiega powtarzalnym wyładowaniom potencjałów zależnych od działania sodu w neuronach, które uległy depolaryzacji. Powoli wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 2 h i po 24 h, odpowiednio dla zawiesiny i tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Stężenie karbamazepiny we krwi osiąga stan stacjonarny w ciągu 1-2 tyg. Wiąże się z białkami osocza w 70-80%. Stężenie niezmienionej substancji w płynie mózgowo-rdzeniowym i ślinie odpowiada stężeniu niezwiązanej z białkami substancji w osoczu. T0,5 wynosi około 36 h po dawce jednorazowej, 16-24 h po podaniu wielokrotnym w zależności od czasu trwania leczenia, 9-10 h przy podawaniu innych leków indukujących enzymy wątrobowe (np. fenytoina, fenobarbital). Karbamazepina jest metabolizowana w wątrobie do związku czynnego farmakologicznie (10,11-epoksyd). Jest wydalana z moczem (72%) oraz z kałem (28%), głównie w postaci metabolitów.

Dawkowanie

Doustnie. Padaczka (o ile to możliwe, karbamazepinę należy stosować w monoterapii). Leczenie należy rozpoczynać od małej dawki dobowej, powoli ją zwiększając aż do uzyskania optymalnego działania. Oznaczanie stężenia leku we krwi może być pomocne w ustaleniu optymalnego dawkowania. Wprowadzanie karbamazepiny do stosowanego już schematu leczenia przeciwpadaczkowego należy dokonywać stopniowo, zachowując lub, jeśli to konieczne, modyfikując dawkowanie pozostałych leków przeciwpadaczkowych. Dorośli: dawka początkowa wynosi 100-200 mg 1-2 razy na dobę, którą stopniowo zwiększa się aż do uzyskania optymalnego działania terapeutycznego (zazwyczaj jest to 400 mg 2-3 razy na dobę). U niektórych pacjentów konieczne może być stosowanie 1600 mg, a nawet 2000 mg na dobę. Dzieci: u dzieci w wieku 4 lat i młodszych zalecana dawka początkowa wynosi 20-60 mg na dobę i może być zwiększana o 20-60 mg co drugi dzień; u dzieci powyżej 4 lat leczenie karbamazepiną można rozpocząć od 100 mg na dobę, zwiększając dawkę o 100 mg w odstępach tygodniowych. Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych, np. u dzieci do ukończenia 1 rż. - 100-200 mg na dobę; u dzieci w wieku 1-5 lat - 200-400 mg na dobę; u dzieci w wieku 6-10 lat - 400-600 mg na dobę, u dzieci w wieku 11-15 lat - 600-1000 mg na dobę. Zespół maniakalny oraz zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej: zakres dawek wynosi 400-1600 mg na dobę; zwykle stosuje się dawkę 400-600 mg na dobę w 2-3 dawkach podzielonych. W leczeniu ostrych stanów maniakalnych dawki należy zwiększać dość szybko, natomiast w profilaktyce zaburzeń dwubiegunowych zaleca się wolniejsze zwiększanie dawki w celu zapewnienia optymalnej tolerancji leku. Alkoholowy zespół abstynencyjny: zazwyczaj 200 mg 3 razy na dobę. W ciężkich przypadkach dawka może być zwiększona w okresie pierwszych kilku dni (np. do 400 mg 3 razy na dobę). W początkowym okresie leczenia, gdy dochodzi do nasilenia objawów zespołu abstynencyjnego, karbamazepinę należy podawać w skojarzeniu z lekami uspokajająco-nasennymi (np. klometiazol, chlordiazepoksyd). Po ustąpieniu ostrej fazy, leczenie należy kontynuować karbamazepiną stosowaną w monoterapii. Nerwoból nerwu trójdzielnego: początkowo 200-400 mg na dobę, następnie powoli zwiększać dawkę aż do ustąpienia bólu (zazwyczaj 200 mg 3-4 razy na dobę). Następnie, dawkę należy stopniowo zmniejszać, aż do osiągnięcia możliwie najmniejszej dawki podtrzymującej. U osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 100 mg 2 razy na dobę. U osób w podeszłym wieku należy szczególnie ostrożnie dobierać dawki preparatu. Preparat można przyjmować w trakcie albo po posiłku lub między posiłkami. Tabletki należy połykać bez rozgryzania, popijając niewielką ilością płynu; tabletki są podzielne. Zawiesina doustna jest szczególnie wskazana dla pacjentów mających trudności z połykaniem tabletek lub osób, które wymagają starannego dostosowania dawki w początkowym okresie leczenia. W przypadku zmiany postaci leku z tabletek na zawiesinę doustną należy podawać tę samą ilość leku (w mg/dobę), lecz w mniejszych dawkach jednorazowych, zwiększając częstotliwość podawania (np. podawać zawiesinę 3 razy na dobę zamiast tabletek 2 razy na dobę).

Wskazania

Padaczka: napady częściowe złożone lub proste, napady uogólnione toniczno-kloniczne, mieszane postaci napadów. Lek można stosować zarówno w monoterapii jak i w leczeniu skojarzonym. Lek jest zazwyczaj nieskuteczny w napadach nieświadomości (petit mal) oraz w napadach mioklonicznych. Zespół maniakalny oraz zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej (psychozy maniakalno-depresyjnej). Alkoholowy zespół abstynencyjny. Idiopatyczny nerwoból nerwu trójdzielnego oraz nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu stwardnienia rozsianego (zarówno postaci typowej jak i nietypowej). Idiopatyczny nerwoból nerwu językowo-gardłowego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na karbamazepinę lub leki o podobnej budowie chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Blok przedsionkowo-komorowy. Zahamowanie czynności szpiku kostnego w wywiadzie. Porfiria wątrobowa w wywiadzie (ostra porfiria przerywana, porfiria mieszana, porfiria skórna późna). Jednoczesne przyjmowanie inhibitorów MAO (należy je odstawić co najmniej 2 tyg. przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną).

Środki ostrożności

Szczególnie ostrożnie (po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka) i tylko pod ścisłą kontrolą lekarską stosować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, niepożądanymi reakcjami hematologicznymi na inne leki w wywiadzie, jak też u osób, u których uprzednio przerwano stosowanie preparatu. Należy zachować ostrożność u pacjentów z mieszanymi napadami padaczkowymi, do których zalicza się typowe lub nietypowe napady utraty świadomości, u pacjentów ze zwiększonym ciśnieniem śródgałkowym, u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z nadwrażliwością na okskarbazepinę lub fenytoinę (może wystąpić nadwrażliwość krzyżowa z karbamazepiną). Ostrożnie stosować u pacjentów rasy żółtej, zwłaszcza z krajów takich jak Tajwan, Malezja, Filipiny, Tajlandia oraz Hong Kong, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji skórnych. Badania wykazały korelację pomiędzy reakcjami skórnymi a obecnością allelu HLA-B*1502 u tych pacjentów. Przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną u pacjentów wspomnianego pochodzenia w populacjach ryzyka genetycznego zaleca się przeprowadzenie testów na obecność allelu HLA-B*1502; u pacjentów z dodatnim wynikiem testu należy unikać stosowania karbamazepiny. Należy rozważyć monitorowanie stężenia leku we krwi w następujących sytuacjach: znaczne zwiększenie częstotliwości napadów, ciąża, leczenie dzieci i młodzieży, podejrzenie zaburzeń wchłaniania leku, podejrzenie działania toksycznego terapii skojarzonej, konieczność sprawdzenia, czy pacjenta przestrzega zaleceń i regularnie przyjmuje lek. Ze względu na możliwość wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, wszyscy pacjenci przyjmujący preparat powinni znajdować się pod stałą kontrolą lekarską. Należy przerwać terapię karbamazepiną w przypadku wystąpienia: reakcji nadwrażliwości, ciężkich reakcji skórnych (tj. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka), zaburzeń czynności wątroby lub ostrego zapalenia wątroby, objawów znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego oraz w przypadku nasilenia drgawek. Preparat w postaci zawiesiny doustnej zawiera sorbitol (zawiesina nie powinna być podawana pacjentom z wrodzoną nietolerancją fruktozy), ponadto zawiera p-hydroksybenzoesany, które mogą powodować reakcje alergiczne (również typu późnego).

Niepożądane działanie

Niektóre działania niepożądane występują bardzo często lub często, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub gdy dawka początkowa jest zbyt duża albo podczas leczenia pacjentów w podeszłym wieku. Działania niepożądane związane z wielkością dawki zazwyczaj ustępują w ciągu kilku dni samoistnie lub po przejściowym zmniejszeniu dawki. W przypadku wystąpienia objawów ze strony o.u.n. zaleca się monitorowanie stężenia leku we krwi. Bardzo często: leukopenia, zawroty głowy, ataksja, senność, uczucie zmęczenia, nudności, wymioty, zwiększenie aktywności GGT (w następstwie indukcji enzymów wątrobowych; zazwyczaj bez znaczenia klinicznego), alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka. Często: trombocytopenia, eozynofilia, obrzęk, zatrzymanie płynów, zwiększenie masy ciała, hiponatremia i zmniejszona osmolarność krwi w następstwie efektu przypominającego działanie hormonu antydiuretycznego (w rzadkich przypadkach prowadzące do zatrucia wodnego z towarzyszącą śpiączką, wymiotami, bólami głowy, splątaniem i zaburzeniami neurologicznymi), ból głowy, podwójne widzenie, zaburzenia akomodacji (np. nieostre widzenie), suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej. Niezbyt często: nieprawidłowe ruchy mimowolne (np. drżenie, asteryksja, dystonia, tiki), oczopląs, biegunka, zaparcie, zwiększenie aktywności aminotransferaz, złuszczające zapalenie skóry i erytrodermia. Rzadko: leukocytoza, limfadenopatia, niedobór kwasu foliowego, opóźniona nadwrażliwość wielonarządowa (przebiegająca z gorączką, wysypką, zapaleniem naczyń, limfadenopatią, chłoniakiem rzekomym, bólem stawów, leukopenią, eozynofilią, powiększeniem wątroby i śledziony oraz nieprawidłowymi wynikami prób czynnościowych wątroby oraz zespołem zanikających dróg żółciowych (destrukcja i zanikanie wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych), występujących w różnych kombinacjach; może dojść do zajęcia również innych narządów (np. płuc, nerek, trzustki, mięśnia sercowego, okrężnicy), omamy (wzrokowe lub słuchowe), depresja, utrata łaknienia, niepokój, agresja, pobudzenie, stany splątania, dyskineza mięśni mimicznych twarzy, zaburzenia okoruchowe, zaburzenia wymowy (np. dyzartria, niewyraźna mowa), choreoatetoza, neuropatia obwodowa, parestezje, niedowłady, zaburzenia przewodnictwa serca, nadciśnienie lub niedociśnienie, ból brzucha, cholestatyczne, miąższowe (wątrobowokomórkowe) zapalenie wątroby lub mieszane postaci zapalenia wątroby, żółtaczka, toczeń rumieniowaty układowy, świąd, osłabienie mięśni. Bardzo rzadko: agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, aplazja linii czerwonokrwinkowej szpiku, niedokrwistość megaloblastyczna, porfiria ostra przerywana, porfiria mieszana, porfiria skórna późna, retikulocytoza i prawdopodobnie niedokrwistość hemolityczna, jałowe zapalenie opon mózgowych z miokloniami i eozynofilią obwodową, reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy, zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi (z objawami klinicznymi tj. mlekotok, ginekomastia lub bez takich objawów), nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych tarczycy (zmniejszenie stężenia L-tyroksyny i zwiększenie stężenia TSH we krwi, zazwyczaj bez objawów klinicznych), zaburzenia metabolizmu kostnego prowadzące do osteomalacji i osteoporozy (zmniejszenie stężenia wapnia i 25-hydroksycholekalcyferolu we krwi), zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi (w tym HDL-cholesterolu i triglicerydów), aktywacja psychozy, zaburzenia smaku, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmętnienie soczewki, zapalenie spojówek, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego, zaburzenia słuchu (np. szumy uszne, przeczulica słuchowa, niedosłuch, zmiana odczuwania wysokości tonów), rzadkoskurcz, zaburzenia rytmu, blok przedsionkowo-komorowy z omdleniem, zapaść krążeniowa, zastoinowa niewydolność serca, nasilenie objawów choroby wieńcowej, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzep z zatorami (np. zator tętnicy płucnej), nadwrażliwość płucna (charakteryzująca się np. gorączką, dusznością), zapalenie płuc, zapalenie języka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie trzustki, ziarniniakowate zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, nadwrażliwość na światło, rumień wielopostaciowy i guzowaty, zmiany pigmentacji skóry, plamica, trądzik, nadmierne pocenie się, utrata włosów, hirsutyzm, ból mięśni i stawów, kurcze mięśni, śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek (np. białkomocz, krwiomocz, skąpomocz i zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi), częste oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, zaburzenia seksualne (np. impotencja), zaburzenia spermatogenezy (ze zmniejszoną ilością nasienia lub ruchliwością plemników), hipogammaglobulinemia. Donoszono o występowaniu myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe z różnych wskazań.

Ciąża i laktacja

Istnieją doniesienia, że karbamazepina, podobnie jak inne podstawowe leki przeciwpadaczkowe zwiększa ryzyko wystąpienia wad rozwojowych. Ciężarne kobiety z padaczką powinny być leczone ze szczególną ostrożnością. Jeśli kobieta już otrzymująca preparat planuje ciążę, zachodzi w ciążę lub zaistnieje konieczność rozpoczęcia leczenia karbamazepiną kobiety w ciąży, należy dokładnie rozważyć potencjalne korzyści wynikające z podawania preparatu względem ryzyka wystąpienia wad rozwojowych płodu, zwłaszcza w I trymestrze ciąży. Nie należy przerywać skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego u kobiet w ciąży, gdyż przerwanie profilaktyki napadów drgawek może wiązać się ze znacznym ryzykiem zarówno dla matki jak i dla płodu. Należy poinformować pacjentki o możliwości zwiększonego ryzyka wystąpienia wad rozwojowych oraz umożliwić im wykonanie prenatalnych badań diagnostycznych. U kobiet ciężarnych należy stosować, jeśli to możliwe, monoterapię i podawać minimalne dawki dające zamierzony efekt terapeutyczny. Zaleca się kontrolowanie stężenie leku we krwi. Leki przeciwpadaczkowe mogą prowadzić do niedoboru kwasu foliowego - zaleca się podawanie kwasu foliowego zarówno przed zajściem w ciążę, jak i w trakcie ciąży. U noworodków opisywano zaburzenia krzepnięcia spowodowane lekami przeciwpadaczkowymi, dlatego w ostatnich tygodniach ciąży oraz u noworodka należy zapobiegawczo podawać witaminę K1. Odnotowano przypadki napadów padaczkowych i (lub) depresji oddechowej u noworodków, gdy preparat był przyjmowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwdrgawkowymi. Obserwowano również wymioty, biegunkę i (lub) zmniejszone przyjmowanie pokarmu u noworodków, reakcje te mogą być związane z zespołem odstawiennym u noworodków. Karbamazepina przenika do mleka kobiecego, osiągając stężenia wartości 25-60% stężeń we krwi - należy rozważyć korzyści płynące z karmienia piersią, w stosunku do możliwości wystąpienia odległych działań niepożądanych u niemowląt. Matki otrzymujące karbamazepinę mogą karmić piersią pod warunkiem, że dzieci będą obserwowane w kierunku objawów niepożądanych (np. nadmierna senność, odczyny alergiczne skóry). Karbamazepina może osłabiać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych - kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować alternatywne metody antykoncepcji podczas leczenia preparatem. Istnieją bardzo rzadkie doniesienia o zaburzeniach płodności u mężczyzn i (lub) zaburzeniach spermatogenezy.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badanie morfologii krwi, łącznie z liczbą płytek krwi, a także retikulocytów oraz stężenia żelaza we krwi w celu oznaczenia wartości początkowych, następnie należy wykonywać badania okresowe ww. parametrów. Przed rozpoczęciem leczenia, a następnie regularnie podczas terapii należy wykonywać badania oceniające czynność wątroby (dotyczy to zwłaszcza osób z chorobami wątroby w wywiadzie i pacjentów w podeszłym wieku). Przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie jego stosowania, należy przeprowadzić pełne badania moczu oraz oznaczyć stężenie azotu mocznikowego we krwi. Nagłe odstawienie preparatu może wywołać napad padaczkowy - w przypadku konieczności nagłego przerwania podawania karbamazepiny pacjentom z padaczką, zmiana na inny lek przeciwpadaczkowy powinna być przeprowadzona "pod osłoną" odpowiedniego leku (np. diazepam podawany dożylnie lub doodbytniczo albo fenytoina podawana dożylnie). Z powodu zawrotów głowy i senności wywoływanych przez karbamazepinę, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub podczas ustalania dawki, zdolność pacjenta do reagowania może być zaburzona - należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych. W trakcie leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Interakcje

Niewskazane jest jednoczesne podawanie karbamazepiny z inhibitorami MAO; inhibitory MAO należy odstawić co najmniej 2 tyg. przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną. Proces powstawania czynnego metabolitu 10,11-epoksydu karbamazepiny jest katalizowany głównie przez CYP3A4. Jednoczesne podawanie leków hamujących CYP 3A4 może spowodować zwiększenie stężenia karbamazepiny we krwi. Jednoczesne stosowanie induktorów CYP3A4 może przyspieszyć metabolizm karbamazepiny, zmniejszać stężenie leku we krwi i osłabiać skuteczność terapeutyczną. Zaprzestanie podawania związków indukujących CYP3A4 może spowolnić metabolizm karbamazepiny, co prowadzi do zwiększenia jej stężenia we krwi. Karbamazepina silnie indukuje CYP3A4 oraz inne układy enzymatyczne i może zmniejszać stężenie leków metabolizowanych przez ten izoenzym. Enzymem odpowiedzialnym za powstawanie pochodnej 10,1 -trans-diolowej z 10,11-epoksydu karbamazepiny jest ludzka mikrosamalna hydrolaza epoksydowa. Jednoczesne podawanie inhibitorów ludzkiej mikrosomalnej hydrolazy epoksydowej może spowodować zwiększenie stężenia 10,11-epoksydu karbamazepiny we krwi. Leki, które mogą zwiększać stężenie karbamazepiny we krwi: dekstropropoksyfen, ibuprofen, danazol, antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna, troleandomycyna, josamycyna, klarytromycyna), przeciwdepresyjne (np. dezypramina, fluoksetyna, fluwoksamina, nefazodon, paroksetyna, trazodon, wiloksazyna), styrypentol, wigabatryna, azole (np. itrakonazol, ketokonazol, flukonazol, worykonazol), loratadyna, terfenadyna, olanzapina, izoniazyd, inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), acetazolamid, werapamil, diltiazem, cymetydyna, omeprazol, oksybutynina, dantrolen, tyklopidyna, sok grejpfrutowy oraz nikotynamid (u dorosłych, tylko w dużych dawkach). Leki, które mogą zwiększać stężenie czynnego metabolitu karbamazepiny we krwi: loksapina, kwetiapina, prymidon, progabid, kwas walproinowy, walnoktamid i walpromid. Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych po zwiększeniu stężenia we krwi karbamazepiny (lub jej aktywnego metabolitu) dawkę karbamazepiny należy odpowiednio dostosować i (lub) monitorować stężenie leku we krwi. Leki, które mogą zmniejszać stężenie karbamazepiny we krwi: felbamat, metsuksymid, okskarbazepina, fenobarbital, fensuksymid, fenytoina i fosfenytoina, prymidon, klonazepam (dane dotyczące klonazepamu są częściowo sprzeczne), cysplatyna, doksorubicyna, ryfampicyna, teofilina, aminofilina, izotretynoina, preparaty zawierające ziele dziurawca. W przypadku stosowania z powyższymi lekami może zaistnieć potrzeba zwiększenia dawki karbamazepiny. Karbamazepina może zmniejszać stężenie we krwi następujących leków: buprenorfina, metadon, paracetamol, fenazon (antypiryna), tramadol, doksycyklina, doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, fenprokumon, dikumarol i acenokumarol), bupropion, cytalopram, mianserin, nefazodon, sertralina, trazodan, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. imipramina, amitryptylina, nortryptylina, klomipramina), klobazam, klonazepam, etosuksymid, felbamat, lamotrygina, okskarbazepina, prymidon, tiagabina, topiramat, kwas walproinowy, zonisamid, itrakonazol, prazykwantel, imatynib, klozapina, haloperydol, bromperydol, olanzapina, kwetiapina, rysperydon, zyprazydon, inhibitory proteazy HIV (np. indynawir, rytonawir, sakwinawir), alprazolam, midazolam, teofilina, hormonalne środki antykoncepcyjne (należy rozważyć zastosowanie alternatywnych metod antykoncepcji), blokery kanału wapniowego (pochodne dihydropirydyny np. felodypina), digoksyna, kortykosteroidy (np. prednizolon, deksametazon), cyklosporyna, ewerolimus, Iewotyroksyna, inne leki zawierające estrogeny i (lub) progesteron. Donoszono, że pod wpływem karbamazepiny stężenia fenytoiny we krwi zarówno zwiększały się, jak i zmniejszyły, istnieją także rzadkie doniesienia o zwiększeniu stężenia mefenytoiny we krwi. Lewetiracetam może nasilać toksyczność karbamazepiny. Karbamazepina zwiększa hepatoksyczność izoniazydu. Jednoczesne stosowanie karbamazepiny i soli litu lub metoklopramidu oraz karbamazepiny i neuroleptyków (haloperydol, tioryzdazyna) może prowadzić do nasilenia niepożądanych objawów neurologicznych (w przypadku neuroleptyków nawet w zakresie stężeń terapeutycznych we krwi). Stosowanie z lekami moczopędnymi (np. z hydrochlorotiazydem lub furosemidem) może powodować objawową hiponatremię. Karbamazepina może antagonizować działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie (np. pankuronium) - w razie potrzeby należy je stosować w większej dawce i obserwować pacjentów z powodu możliwości szybszego ustąpienia blokady nerwowo-mięśniowej. Karbamazepina może zmniejszać tolerancję alkoholu.

Preparat zawiera substancję Carbamazepine.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 200 mg karbamazepiny.

1 tabl. zawiera 200 mg karbamazepiny. 1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 200 mg lub 400 mg karbamazepiny.

1 ml zawiesiny doustnej zawiera 20 mg karbamazepiny. 1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 200 mg lub 400 mg karbamazepiny.

1 tabl. o przedł. uwalnianiu zawiera 300 mg lub 600 mg karbamazepiny.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.