Tarivid® 200

1 tabl. powl. zawiera 200 mg ofloksacyny. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tarivid® 200 10 szt., tabl. powl. 15,75zł 2017-10-31

Działanie

Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów. Drobnoustroje wrażliwe (w tym umiarkowanie wrażliwe): Bacillus anthracis, Bordetella pertussis, Campylobacter spp., Chlamydia spp., Chlamydophila pneumoniae, Corynebacterium spp., Enterobacter spp., Haemophilus influenzae, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, Mycoplasma hominis, Mycoplasma pneumoniae, Proteus vulgaris, Salmonella spp., Shigella spp., Streptococcus spp., Ureaplasma urealyticum, Yersinia spp. Drobnoustroje zmiennie wrażliwe (możliwość nabycia oporności): Citrobacter freundii, Escherichia coli, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Neisseria gonorrhoeae, Proteus mirabilis, Pseudomonas aeruginosa, Serratia spp., Staphylococcus koagulazo-ujemne, Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), Streptococcus pneumoniae. Drobnoustroje oporne: Acinetobacter baumannii, Bacteroides spp., Clostridium difficile, Enterococcus spp., Listeria monocytogenes, Staphylococcus oporne na metycylinę, Nocardia spp. Ofloksacyna szybko i niemal całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax po ok. 1 h. W ok. 25% wiąże się z białkami osocza. Jest w nieznacznym stopniu (5%) metabolizowana i wydalana głównie z moczem w postaci niezmienionej (80-90%). T0,5 wynosi 6-7 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min). Ostre bakteryjne zapalenie zatok, zaostrzenie przewlekłego zapalenie oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc: 200-400 mg 2 razy na dobę. Ciężkie zakażenia skóry i tkanek miękkich: 400 mg 2 razy na dobę. Powikłane zakażenie układu moczowego: 200 mg 2 razy na dobę (możliwość zwiększenia dawki do 400 mg 2 razy na dobę) przez 7-21 dni. Odmiedniczkowe zapalenie nerek: 200 mg 2 razy na dobę (możliwość zwiększenia dawki do 400 mg 2 razy na dobę przez 7-10 dni (możliwość leczenia do 14 dni). Ostre zapalenie gruczołu krokowego: 200 mg 2 razy na dobę (możliwość zwiększenia dawki do 400 mg 2 razy na dobę) przez 2-4 tyg.; przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego: 200 mg 2 razy na dobę  (możliwość zwiększenia dawki do 400 mg 2 razy na dobę) przez 4-8 tyg.; w przypadku zapalenia gruczołu krokowego wydłużenie czasu leczenia może być brane pod uwagę po ponownym przeprowadzeniu dokładnego badania pacjenta. Zapalenie jądra i najądrza: 200 mg 2 razy na dobę (możliwość zwiększenia dawki do 400 mg 2 razy na dobę) przez 14 dni. Zapalenie narządów miednicy mniejszej: 400 mg 2 razy na dobę przez 14 dni. Niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego: 200 mg 2 razy na dobę przez 3 dni lub 400 mg raz na dobę przez 1 dzień. Powikłane zapalenie pęcherza moczowego: 200 mg 2 razy na dobę przez 7-14 dni. Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej: 300 mg 2 razy na dobę przez 7 dni. Rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej: 400 mg jednorazowo przez 1 dzień. W niektórych przypadkach może być wskazane zwiększenie dawki dobowej ofloksacyny do 600 mg (lub nawet 800 mg). Dotyczy to leczenia: zakażeń wywołanych przez patogeny o różnej wrażliwości, ciężkich zakażeń (np. dróg oddechowych), zakażeń z powikłaniami, pacjentów z dużą masą ciała oraz gdy reakcja pacjenta na leczenie jest niewystarczająca. Preparat można stosować również jako uzupełnienie cyklu leczenia u pacjentów, u których uzyskano poprawę podczas leczenia początkowego z zastosowaniem ofloksacyny podawanej dożylnie. Czas trwania leczenia. Zaleca się kontynuować podawanie ofloksacyny przez co najmniej 48-72 h po ustąpieniu gorączki lub po uzyskaniu potwierdzenia eradykacji bakterii. W ciężkich zakażeniach zwykle wystarcza 7-10 dni leczenia. W leczeniu zakażeń wywołanych przez paciorkowce β-hemolizujące o stwierdzonej wrażliwości (np. róża), lek należy podawać przez co najmniej 10 dni, aby zapobiec powikłaniom, takim jak choroba reumatyczna oraz zapalenie kłębuszków nerkowych. Ponieważ jednak wrażliwość paciorkowców β-hemolizujących na ofloksacynę jest zmienna, konieczne jest w każdym przypadku określenie wrażliwości patogenu przed rozpoczęciem leczenia. Zaleca się, aby czas trwania leczenia nie przekraczał 2 miesięcy. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku modyfikacja dawki nie jest konieczna, należy zwrócić szczególną uwagę na czynność nerek i w razie konieczności odpowiednio zmodyfikować dawkę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w zależności od klirensu kreatyniny (CCr): CCr 50-20 ml/min pojedyncza dawka wynosi 100-200 mg co 24 h; CCr ≤20 ml/min lub hemodializa lub dializa otrzewnowa (u tych pacjentów należy monitorować stężenie ofloksacyny w osoczu): 100 mg co 24 h lub 200 mg co 48 h. Jeżeli nie można oznaczyć klirensu kreatyniny, można go oszacować na podstawie stężenia kreatyniny w osoczu, stosując wzór Cockcrofta dla dorosłych. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (np. z marskością wątroby z wodobrzuszem) wydalanie ofloksacyny może być zmniejszone, w takim przypadku nie należy podawać więcej niż 400 mg na dobę. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu. Sposób podania. Dawkę dobową zwykle dzieli się na 2 równe dawki (poranną i wieczorną), podawane co 12 h. Dawkę dobową do 400 mg można podawać w pojedynczej dawce (rano). Dawkę dobową >400 mg należy podawać w 2 dawkach podzielonych (co 12 h). Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając, popijając odpowiednią ilością płynu (1/2 do 1 szklanki). Można podawać na czczo lub po posiłku. Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy. Tabletkę można podzielić na połowy.

Wskazania

Leczenie zakażeń bakteryjnych wywołanych przez patogeny wrażliwe na ofloksacynę u dorosłych: ostre, przewlekłe i nawracające zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc (w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc, które wywoływane jest głównie przez oporne na ofloksacynę dwoinki zapalenia płuc, preparat nie jest lekiem pierwszego wyboru); zakażenia gardła, nosa i uszu (preparat nie jest wskazany w leczeniu zapalenia migdałków podniebiennych wywołanego przez paciorkowce beta-hemolizujące); zakażenia skóry i tkanek miękkich; zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym miednicy (z wyjątkiem bakteryjnego zapalenia jelit); zakażenia nerek i układu moczowo-płciowego (z wyjątkiem zakażeń wywołanych przez Treponema pallidum), rzeżączka. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ofloksacynę, inne chinolony lub na którąkolwiek substancje pomocniczą. Padaczka, obniżony próg drgawkowy wskutek uszkodzenia OUN, np. po przebytym urazie czaszkowo-mózgowym, udarze mózgu lub po przebytym procesie zapalnym w obrębie OUN (zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek). Zapalenie ścięgien po stosowaniu innych chinolonów. Dzieci i młodzież w okresie wzrostu. Ciąża, okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Jest bardzo prawdopodobne, że oporne na metycylinę szczepy Staphylococcus aureus są także oporne na fluorochinolony, w tym ofloksacynę. Dlatego nie zaleca się stosowania ofloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych lub prawdopodobnie wywołanych przez MRSA, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość drobnoustrojów na ofloksacynę (i zwykle stosowane leki przeciwbakteryjne w leczeniu zakażeń MRSA uważa się za nieodpowiednie). Ze względu na wzrost oporności wśród szczepów Neisseria gonorrhoeae nie należy stosować ofloksacyny jako terapii empirycznej w przypadku podejrzenia zakażenia gonokokowego (rzeżączkowego zakażenia cewki moczowej, zapalenia narządów miednicy mniejszej oraz zapalenia jądra i najądrza), chyba że patogen został zidentyfikowany i potwierdzono, że jest wrażliwy na ofloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie wystąpi poprawa kliniczna, należy rozważyć zmianę terapii. W przypadku zapalenia narządów miednicy mniejszej stosowanie ofloksacyny należy brać pod uwagę jedynie w połączeniu z antybiotykami o spektrum działania obejmującym beztlenowce. Należy wziąć pod uwagę lokalne występowanie oporności E. coli na fluorochinolony. Należy poinformować pacjenta, że jeśli wystąpią u niego reakcje obejmujące skórę i (lub) błony śluzowe, powinien natychmiast - przed kontynuowaniem leczenia - skontaktować się z lekarzem prowadzącym (ryzyko wystąpienia ciężkich niepożądanych reakcji skórnych). Opisywano wystąpienie reakcji nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym podaniu fluorochinolonów. Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne mogą prowadzić do zagrażającego życiu wstrząsu, w niektórych przypadkach już po podaniu pierwszej dawki. W takim przypadku należy odstawić ofloksacynę i zastosować odpowiednie leczenie. Konieczna jest informacja o lokalnym występowaniu oporności. Szczególnie w przypadku ciężkich zakażeń lub braku odpowiedzi na leczenie należy wykonać diagnostykę mikrobiologiczną wyizolowanego szczepu bakterii oraz określić jego wrażliwość. Biegunka, szczególnie ciężka, uporczywa i (lub) krwawa, występująca podczas lub po zakończeniu leczenia ofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby związanej z Clostridium difficile (CDAD), w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Jeśli podejrzewa się wystąpienie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, należy natychmiast odstawić ofloksacynę i zastosować odpowiednie leczenie specyficznymi antybiotykami (np. doustnie podawane wankomycyna, teikoplanina lub metronidazol). Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit. Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywołać drgawki. Ofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z padaczką w wywiadzie, należy zachować szczególną ostrożność stosując ofloksacynę u pacjentów ze skłonnością do napadów padaczkowych (pacjenci z rozpoznanymi zmianami w OUN, leczeni jednocześnie fenbufenem i podobnymi NLPZ lub lekami obniżającymi próg drgawkowy, np. teofiliną). Jeśli wystąpi napad drgawek, należy przerwać leczenie ofloksacyną. Zapalenie i zerwanie ścięgna, czasami obustronne, może występować w ciągu 48 h od rozpoczęcia leczenia ofloksacyną i notowano je nawet do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia, szczególnie narażeni są pacjenci >60 lat, stosujący glikokortykosteroidy. U pacjentów w podeszłym wieku należy dostosować dawkę dobową zgodnie z klirensem kreatyniny. Dlatego konieczna jest uważna obserwacja tych pacjentów. Każdy pacjent, u którego wystąpią objawy zapalenia ścięgna, powinien niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Jeśli u pacjenta podejrzewa się zapalenie ścięgien, należy natychmiast przerwać stosowanie ofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie, np. unieruchomienie. Należy odpowiednio zmodyfikować dawkę ofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Opisywano występowanie reakcji psychotycznych, w niektórych przypadkach, niekiedy już po zastosowaniu pojedynczej dawki leku, reakcje te przekształcały się w myśli samobójcze i zachowania groźne dla bezpieczeństwa pacjenta, w tym próby samobójcze. Należy wówczas odstawić ofloksacynę i zastosować odpowiednie leczenie. Ofloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi w wywiadzie lub u pacjentów z chorobą psychiczną. Należy zachować ostrożność, stosując ofloksacynę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ może dojść do uszkodzenia wątroby. Podczas leczenia fluorochinolonami opisywano wystąpienie piorunującego zapalenia wątroby, niekiedy prowadzącego do niewydolności wątroby (w tym zakończonej zgonem). Należy poinstruować pacjenta o konieczności przerwania stosowania leku i skontaktowania się z lekarzem, jeśli pojawią się objawy choroby wątroby. Należy kontrolować wartości parametrów krzepnięcia krwi u pacjentów leczonych jednocześnie ofloksacyną i antagonistami witaminy K (np. warfaryną), z uwagi na możliwe zwiększenie wartości parametrów krzepnięcia krwi (PT lub INR) i (lub) wystąpienie krwawienia. Fluorochinolony blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią (obserwowano ciężkie działania niepożądane, w tym śmiertelne i powodujące konieczność zastosowania oddychania wspomaganego). Nie zaleca się stosowania ofloksacyny u pacjentów z miastenią w wywiadzie. Aby zapobiec wystąpieniu objawów nadwrażliwości na światło zaleca się unikanie silnego światła słonecznego lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy słoneczne, solarium) podczas leczenia i przez 48 h po zakończeniu leczenia ofloksacyną. Stosowanie ofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może doprowadzić do nadmiernego wzrostu drobnoustrojów niewrażliwych. Należy zachować ostrożność podczas stosowania ofloksacyny u pacjentów, u których występują czynniki ryzyka wydłużenia odstępu QT, np. u pacjentów: z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT, jednocześnie stosujących leki wpływające na wydłużenie odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne), z zaburzoną równowagą elektrolitową (np. hipokaliemia, hipomagnezemia), z chorobami serca (np. niewydolność serca, zawał serca, bradykardia). Pacjenci w podeszłym wieku oraz kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odstęp QT, należy zachować ostrożność u tych pacjentów. U pacjentów z cukrzycą leczonych jednocześnie doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną odnotowano hiperglikemię, hipoglikemię i przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładnie kontrolować stężenie glukozy we krwi. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy neuropatii, należy przerwać leczenie ofloksacyny (opisywano przypadki obwodowej neuropatii czuciowej lub neuropatii czuciowo-ruchowej, której początek może być nagły). Pacjenci z utajonym lub rozpoznanym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej są narażeni na wystąpienie reakcji hemolitycznej, jeśli zastosowanie ofloksacyny u tych pacjentów jest wskazane, należy obserwować, czy nie wystąpi hemoliza. Jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia widzenia lub jakiekolwiek zmiany dotyczące oczu, należy niezwłocznie skonsultować się z okulistą. Preparat zawiera laktozę i dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Niezbyt często: zakażenia grzybicze, oporność patogenów, pobudzenie, zaburzenia snu, bezsenność, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy, podrażnienie oka, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kaszel, zapalenie nosogardzieli, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty, świąd, wysypka. Rzadko: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidalna, obrzęk naczynioruchowy, jadłowstręt, zaburzenia psychotyczne (np. omamy), niepokój, stan splątania, koszmary senne, depresja, senność, parestezje, zaburzenia smaku, zaburzenia węchu, zaburzenia widzenia, częstoskurcz, niedociśnienie tętnicze, duszność, skurcz oskrzeli, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, niekiedy krwotoczne, zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, LDH, GGT i (lub) fosfatazy zasadowej, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, pokrzywka, uderzenia gorąca, nadmierna potliwość, wysypka krostkowa, zapalenie ścięgien, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Bardzo rzadko: niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs anafilaktoidalny, obwodowa neuropatia czuciowa, obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa, drgawki, objawy pozapiramidowe lub inne zaburzenia koordynacji mięśniowej, szumy uszne, utrata słuchu, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, żółtaczka, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, reakcja nadwrażliwości na światło, wykwity skórne, plamica naczyniowa, zapalenie naczyń (w wyjątkowych przypadkach może prowadzić do martwicy skóry), ból stawów, ból mięśni, zerwanie ścięgna, np. ścięgna Achillesa (może wystąpić w ciągu 48 h od rozpoczęcia leczenia i może być obustronne), ostra niewydolność nerek. Częstość nieznana: agranulocytoza, pancytopenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą leczonych lekami hipoglikemizującymi, hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna, zaburzenia psychotyczne, depresja z zachowaniami groźnymi dla bezpieczeństwa pacjenta (w tym z myślami lub próbami samobójczymi), nerwowość, drżenia, dyskineza, brak odczuwania smaku, omdlenie, zapalenie błony naczyniowej oka, zaburzenia słuchu, arytmia komorowa, zaburzenia typu torsade de pointes (notowane przeważnie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT), wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, alergiczne zapalenie płuc, ciężka duszność, niestrawność, wzdęcia, zaparcia, zapalenie trzustki, zapalnie wątroby (u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, notowano ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby, czasami prowadzącej do zgonu), zespół Stevensa- Johnsona, ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), wysypka polekowa, zapalenie jamy ustnej, złuszczające zapalenie skóry, rabdomioliza i (lub) miopatia, osłabienie mięśni, naderwanie lub pęknięcie mięśnia, zerwanie więzadła, zapalenie stawów, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, napady porfirii u pacjentów z porfirią, osłabienie, gorączka, ból (w tym pleców, ból w klatce piersiowej i kończynach).

Ciąża i laktacja

Lek jest przeciwwskazany do stosowania w ciąży i podczas karmienia piersią (ryzyko szkodliwego wpływu na chrząstki stawowe niedojrzałych osobników).

Uwagi

Ofloksacyna może powodować fałszywe dodatnie wyniki oznaczania stężenia opioidów i porfiryn w moczu; konieczne może być potwierdzenie dodatniego wyniku za pomocą bardziej swoistej metody. Ofloksacyna może hamować wzrost bakterii Mycobacterium tuberculosi - wynik testu bakteriologicznego na gruźlicę może być fałszywie ujemny. Niektóre objawy niepożądane (zawroty głowy, zaburzenia równowagi, senność, zaburzenia widzenia) mogą zaburzać zdolność koncentracji i szybkość reakcji, może to stanowić zagrożenie w sytuacjach, w których sprawność psychofizyczna ma szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn).

Interakcje

Leki zobojętniające sok żołądkowy, zawierające wodorotlenek glinu (w tym sukralfat), wodorotlenek magnezu, siarczan aluminium, cynk lub żelazo mogą zmniejszać wchłanianie ofloksacyny - należy zachować ok. 2-godzinną przerwę między przyjmowaniem ofloksacyny i tych leków. Nie stwierdzono żadnych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy ofloksacyną i teofiliną, jednak podczas jednoczesnego stosowania chinolonów i teofiliny, NLPZ lub innych leków obniżających próg drgawkowy, może dojść do znacznego obniżenia progu drgawkowego. Ofloksacynę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne). Notowano zwiększanie się wartości parametrów krzepnięcia krwi (PT lub INR) i (lub) krwawienia, niekiedy ciężkie, u pacjentów przyjmujących ofloksacynę jednocześnie z antagonistą witaminy K (np. warfaryną) - u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia krwi. Jednoczesne stosowanie ofloksacyny i glibenklamidu może spowodować niewielkie zwiększenie stężenia glibenklamidu w surowicy - należy szczególnie dokładnie kontrolować pacjentów podczas jednoczesnego stosowania tych leków. Probenecyd powoduje zmniejszenie całkowitego klirensu ofloksacyny o 24% i zwiększenie AUC o 16%, prawdopodobnym mechanizmem jest konkurencja lub hamowanie aktywnego transportu w kanalikach nerkowych. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania chinolonów i innych leków, które są również wydalane przez kanaliki nerkowe (np. probenecyd, cymetydyna, furosemid i metotreksat).

Preparat zawiera substancję Ofloxacin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml kropli do oczu lub 1 g maści zawiera 3 mg ofloksacyny. Krople zawierają chlorek benzalkoniowy; maść zawiera lanolinę.

1 ml roztworu zawiera 3 mg ofloksacyny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

1 tabl. powl. zawiera 200 mg ofloksacyny. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu zawiera 3 mg ofloksacyny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

1 ml roztworu zawiera 3 mg ofloksacyny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.