Tarcefoksym®

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g cefotaksymu w postaci soli sodowej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tarcefoksym® 1 fiolka, proszek do sporz. roztw. do wstrz. i inf. 9,45zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna III generacji. Hamuje biosyntezę ściany komórkowej bakterii. Działa na: bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (szczepy wytwarzające i niewytwarzające β-laktamazy), Staphylococcus epidermidis, Enterococcus spp., Streptococcus pyogenes (grupa A, β-hemolizujące), S. agalactiae (grupa B), S. pneumoniae; bakterie Gram-ujemne: Citrobacter spp., Enterobacter spp., Escherichia coli, Haemophilus influenzae (również szczepy oporne na ampicylinę), Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella spp. w tym K. pneumoniae, Neisseria gonorhoeae (szczepy wytwarzające i niewytwarzające penicylinazy), Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Proteus inconstans, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Serratia spp., Acinetobacter spp.; bakterie beztlenowe: Bacteroides spp. (w tym niektóre szczepy B. fragilis), Clostridium spp. (większość szczepów C. difficile jest oporna), Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Fusobacterium spp., (w tym F. nucleatum). Wiązanie z białkami osocza wynosi ok. 40%. Cefotaksym jest metabolizowany w wątrobie. 1/3 podanej dawki ulega biotransformacji do biologicznie czynnego deacetylocefotaksymu, (który działa synergistycznie ze związkiem macierzystym) oraz nieczynnego laktonu. Deacetylocefotaksym ma mniejszą aktywność biologiczną, ale jest bardziej oporny na hydrolityczne działanie β-laktamaz wytwarzanych przez szczepy oporne, w tym beztlenowce. Cefotaksym osiąga stężenie terapeutyczne w wielu tkankach, narządach i płynach ustrojowych, przenika do szpiku, wydzieliny oskrzelowej, opłucnej, ściany pęcherzyka żółciowego, otrzewnej, osierdzia, kości, a także do narządów płciowych i ucha środkowego. Duże stężenia występują w żółci. W stanie zapalnym dobrze przenika do płynu mózgowo- rdzeniowego. T0,5 we krwi wynosi 1,2 h a deacetylocefotaksymu 1,6 h. U pacjentów z niewydolnością nerek, wcześniaków, noworodków z małą masą urodzeniową T0,5 cefotaksymu i jego metabolitu się wydłuża. Ok. 80% dawki leku wydalane jest przez nerki (50-60% w postaci niezmienionej), a pozostała część leku z kałem. Cefotaksym i deacetylocefotaksym mogą być eliminowane z organizmu metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej.

Dawkowanie

Domięśniowo lub dożylnie. Dorośli i dzieci >12 lat (o mc. >50 kg): w niepowikłanych zakażeniach - 1 g co 12 h; w zakażeniach średnio-ciężkich - 2 g co 12 h; w zakażeniach ciężkich (np. posocznica) - 2 g co 6-8 h; w zakażeniach zagrażających życiu - do 2 g co 4 h (maksymalnie 12 g/dobę); w niepowikłanej rzeżączce - 1 g jednorazowo. Profilaktycznie przed zabiegiem chirurgicznym - 1 g i.v. lub i.m. na 30-90 min przed zabiegiem; w cięciu cesarskim - pierwsza dawka 1 g jak najszybciej po zaciśnięciu pępowiny, następnie 1 g i.v. lub i.m. po 6 h i 12 h. Noworodki: 50 mg/kg mc./dobę i.m. lub i.v. w 2-4 dawkach; w ciężkich zakażeniach 150-200 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych. Niemowlęta i dzieci: 100-150 mg/kg mc./dobę i.m. lub i.v. w 2-4 dawkach, w ciężkich zakażeniach do 200 mg/kg mc./dobę. Czas leczenia. Po ustąpieniu objawów lek podawać jeszcze przez 2-3 dni. W przypadku zakażeń spowodowanych szczepami paciorkowców β-hemolizujących grupy A leczenie nie powinno trwać krócej niż 10 dni (zapobieganie paciorkowcowemu kłębuszkowemu zapaleniu nerek i gorączce reumatycznej). Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z klirensem kreatyniny >20 ml/min/1,73 m2 nie ma konieczności modyfikacji dawki. U pacjentów z klirensem kreatyniny 2 dawki należy zmniejszyć o połowę, nie jest konieczne wydłużanie odstępów między dawkami. Sposób podania. Przy podaniu domięśniowym, dawki powyżej 1 g zaleca się wstrzykiwać w 2 różne miejsca; podawać w duże grupy mięśni. Podanie dożylne zalecane jest w ciężkich zakażeniach (posocznica, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) oraz u pacjentów w stanach zagrażających życiu; przy podaniu dożylnym lek należy wstrzykiwać powoli w ciągu 3-5 min lub podawać w infuzji przez 20-60 min.

Wskazania

Ciężkie zakażenia wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na cefotaksym: zakażenia dolnych dróg oddechowych (zwłaszcza ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, ropień płuc); zakażenia dróg moczowych (np. ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza, bezobjawowy bakteriomocz); niepowikłana rzeżączka w przypadku uczulenia na penicyliny lub oporności (szczepy Neisseria gonorhoeae wytwarzające penicylinazę); zakażenia w położnictwie i ginekologii; zakażenia narządów jamy brzusznej (np. zakażenie otrzewnej); zakażenia skóry i tkanek miękkich (np. zapalenie tkanki łącznej, zakażenie ran); zakażenia kości i szpiku (np. zapalenie szpiku, septyczne zapalenie stawów); zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Zapobiegawczo przed zabiegami chirurgicznymi zwłaszcza w obrębie jamy brzusznej i przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych, podczas cesarskiego cięcia, jeśli istnieje ryzyko zakażenia bakteryjnego. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne, dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem należy przeprowadzić badanie lekowrażliwości wyizolowanego drobnoustroju, wywołującego zakażenie. Leczenie może być wdrożone przed uzyskaniem wyniku lekowrażliwości drobnoustroju. Po uzyskaniu wyniku antybiogramu może być konieczna odpowiednia zmiana leku.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na penicyliny i cefalosporyny.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem niezbędne jest zebranie wywiadu dotyczącego uprzednio występujących reakcji nadwrażliwości na penicyliny lub cefalosporyny lub inne leki β-laktamowe. W trakcie leczenia cefotaksymem rzadko mogą wystąpić ciężkie objawy nadwrażliwości w postaci reakcji anafilaktycznej. Większe prawdopodobieństwo takiej reakcji występuje po podaniu antybiotyku drogą parenteralną oraz u osób ze skłonnością do reakcji alergicznych na wiele różnych substancji. Ostrożnie podawać pacjentom ze stwierdzonymi w wywiadzie chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie zapaleniem okrężnicy. Zbyt szybkie dożylne podanie leku (krócej niż 60 s), zwłaszcza do żył centralnych, może spowodować wystąpienie zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. W sporadycznych przypadkach po podaniu cefalosporyn III generacji w dużych dawkach, zwłaszcza pacjentom z niewydolnością nerek, mogą wystąpić zaburzenia OUN (drgawki). Cefotaksym stosowany przez długi czas może powodować neutropenię, rzadziej agranulocytozę, eozynofilię, trombocytopenię, niedokrwistość hemolityczną (w terapii trwającej ponad 10 dni wskazane jest kontrolowanie morfologii krwi obwodowej). Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek. Cefotaksymu rozpuszczonego w roztworze lidokainy nie należy podawać: we wstrzyknięciach dożylnych, dzieciom do 30 mż., pacjentom z nadwrażliwością na lidokainę, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego (nie dotyczy pacjentów z implantowanym układem stymulującym) oraz pacjentom z ciężką niewydolnością krążenia. Zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których występuje ciężka, uporczywa biegunka w trakcie leczenia (może być ona objawem rzekomobłoniastego zapalenia jelit). Należy wówczas przerwać stosowanie cefotaksymu i rozpocząć odpowiednie leczenie, podawanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane. 1 fiolka Tarcefoksym 1 g zawiera 48 mg sodu, 1 fiolka Tarcefoksym 2 g zawiera 96 mg sodu, należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Niepożądane działanie

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka, bardzo rzadko rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: przemijające zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny, rzadko śródmiąższowe zapalenie nerek. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny oraz aktywności ALP, AlAT i AspAT, przemijające zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna. Zaburzenia hematologiczne: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, przemijająca eozynofilia, trombocytopenia, granulocytopenia, agranulocytoza. Zaburzenia układu immunologicznego: gorączka, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, bardzo rzadko reakcje anafilaktyczne. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka, pokrzywka, plamica, ponadto w pojedynczych przypadkach i najczęściej u pacjentów z astmą, katarem siennym lub pokrzywką w wywiadzie obserwowano: zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy. W miejscu wstrzyknięcia leku może wystąpić ból, podrażnienie i zapalenie żyły. Przy zbyt szybkiej infuzji obserwowano nieliczne przypadki arytmii komorowej. Cefotaksym stosowany w dużych dawkach, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może powodować zaburzenia OUN (np. zaburzenia świadomości, drgawki). Bardzo rzadko mogą wystąpić zakażenia (np. pochwy) drożdżakami z rodzaju Candida.

Ciąża i laktacja

Z uwagi na brak badań cefotaksym może być stosowany w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, jedynie po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka. Cefotaksym przenika przez łożysko i do mleka kobiet karmiących. Należy zachować dużą ostrożność, podając lek w okresie karmienia piersią i obserwować karmione dziecko.

Uwagi

U pacjentów stosujących lek mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testów redukcyjnych na oznaczanie glukozy we krwi (zaleca się używanie testów enzymatycznych), a także fałszywie dodatni odczyn Coombsa. Jeśli pojawią się działania niepożądane zmniejszające zdolność koncentracji (np. ból i zawroty głowy), nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.

Interakcje

Pacjenci uczuleni na penicyliny mogą być uczuleni na cefalosporyny (alergia krzyżowa). Antybiotyki bakteriostatyczne np. tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol lub sulfonamidy mogą hamować bakteriobójcze działanie cefalosporyn. Jednoczesne stosowanie z aminoglikozydami, kolistyną, polimyksynami, wankomycyną, furosemidem lub kwasem etakrynowym podanymi w dużych dawkach, zwiększa ryzyko nefrotoksyczności. Probenecyd zwiększa stężenie cefotaksymu i deacetylocefotaksymu oraz przedłuża czas utrzymywania się ich w surowicy. Niezgodności farmaceutyczne. Cefotaksymu nie należy łączyć w strzykawce z aminoglikozydami. Cefotaksym najefektywniej działa na bakterie w roztworach o pH 5-7. Roztworu cefotaksymu nie należy rozcieńczać rozpuszczalnikami o pH >7,5 ani roztworem wodorowęglanu sodu.

Preparat zawiera substancję Cefotaxime.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g cefotaksymu w postaci soli sodowej.

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g cefotaksymu w postaci soli sodowej. 1 g preparatu zawiera 48 mg sodu.

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g cefotaksymu w postaci soli sodowej.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.