Tanatril

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku imidaprylu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
  10. Cena
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Tanatril 28 szt., tabl. 35,59 zł 2018-04-19

Działanie

Lek należy do grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny - enzymu katalizującego przekształcenie angiotensyny I w angiotensynę II. Hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron. Hamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zmniejszonej aktywności wazokonstrykcyjnej i do zmniejszonego wydzielania aldosteronu. Ponadto hamuje rozkład bradykininy - peptydu kininowego silnie rozszerzającego naczynia. Podawanie imidaprylu pacjentom z nadciśnieniem powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w pozycji siedzącej, leżącej na plecach i stojącej, bez odruchowej tachykardii. Najsilniejsze działanie przeciwnadciśnieniowe obserwowano po 6-8 h od podania leku. Nagłe odstawienie leku nie powoduje nagłego wzrostu ciśnienia krwi. Po podaniu doustnym imidapryl szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i osiąga maksymalne stężenie we krwi w ciągu 2 h. Wchłanianie wynosi 70% podanej dawki. Eliminacja jest jednofazowa; T0,5 wynosi około 2 h. Bogaty w tłuszcz posiłek znacznie zmniejsza wchłanianie imidaprylu. Imidapryl jest hydrolizowany głównie do aktywnego farmakologicznie metabolitu - imidaprylatu. Maksymalne stężenie we krwi imidaprylat osiąga w ciągu 7 h. Stężenie imidaprylatu we krwi zmniejsza się dwufazowo z początkowym okresem półtrwania 7-9 h i końcowym okresem półtrwania ponad 24 h. Całkowita biodostępność imidaprylatu wynosi około 42%. Wiązanie z białkami imidaprylu i imidaprylatu jest umiarkowane (odpowiednio 85% i 53%). Około 40% leku jest wydalane z moczem i około 50% z kałem.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: leczenie należy rozpoczynać od dawki 5 mg raz na dobę. Jeżeli po co najmniej 3 tyg. leczenia nie uzyska się optymalnej kontroli ciśnienia krwi, dawkę dobową należy zwiększyć do 10 mg. U większości pacjentów najmniejsza dawka skuteczna wynosi 10 mg raz na dobę. U niewielkiej ilości pacjentów może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 20 mg (zalecana dawka maksymalna) lub należy rozważyć leczenie skojarzone z lekiem moczopędnym. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę, dawki należy dostosować indywidualnie do skuteczności leczenia (zalecana dawka maksymalna wynosi 10 mg raz na dobę). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) lub wątroby zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg. U pacjentów z klirensem kreatyniny od 10 ml/min do 29 ml/min imidaprylu nie należy stosować. U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej przed rozpoczęciem leczenia należy usunąć te zaburzenia i - jeśli to możliwe - odstawić lek moczopędny 2-3 dni przed podaniem pierwszej dawki ACEI. Jeśli nie jest to możliwe, początkowa dawka imidaprilu powinna wynosić 2,5 mg. U pacjentów z nadciśnieniem i niewydolnością serca zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg imidaprilu raz na dobę, podawana pod ścisłym nadzorem medycznym. Pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia ciężkiego, objawowego niedociśnienia po pierwszej dawce, powinni być monitorowani (najlepiej w szpitalu) przez 6-8 h po podaniu pierwszej dawki oraz po każdym zwiększeniu dawki imidaprilu lub leku moczopędnego w przypadku leczenia skojarzonego. Dawka początkowa powinna wynosić 2,5 mg. Takie same zasady należy zastosować w przypadku pacjentów z dławicą piersiową i niewydolnością tętnic zaopatrujących mózg. Zaleca się przyjmowanie tabletek o tej samej porze dnia około 15 min. przed posiłkiem.

Wskazania

Leczenie nadciśnienia samoistnego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na imidapryl lub inny inhibitor ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy związany z uprzednim leczeniem inhibitorem ACE. Dziedziczny lub samoistny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią. Nadciśnienie tętnicze naczyniowo-nerkowe. Niewydolność nerek, zarówno leczona hemodializą jak i bez hemodializy (CCr 2).

Środki ostrożności

Nie należy stosować u dzieci; nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania. Należy zachować ostrożność u pacjentów z łuszczycą lub cukrzycą. Podczas stosowania inhibitorów ACE rzadko może wystąpić niedociśnienie. Wystąpienie objawowego niedociśnienia jest bardziej prawdopodobne u pacjentów, którzy byli leczeni lekami moczopędnymi, stosowali dietę z ograniczeniem soli, byli poddawani dializie oraz u pacjentów z biegunką lub wymiotami. Niedociśnienie występowało głównie u chorych z ciężką niewydolnością serca z towarzyszącą niewydolnością lub bez niewydolności nerek. Jego wystąpienie jest bardziej prawdopodobne u pacjentów stosujących wysokie dawki pętlowych leków moczopędnych, u pacjentów z niedoborem sodu we krwi lub z zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z tymi zaburzeniami leczenie należy rozpoczynać pod bardzo ścisłym nadzorem medycznym, najlepiej w szpitalu, dawką 2,5 mg i ostrożnie zwiększać dawkę. Jeśli jest to możliwe, leczenie lekiem moczopędnym należy okresowo przerwać. Takie same zasady należy stosować u pacjentów z dławicą piersiową lub niewydolnością tętnic zaopatrujących mózg, u których znaczne niedociśnienie mogłoby spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Niewydolność nerek w związku ze stosowaniem inhibitorów ACE występowała głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, w tym zwężeniem tętnicy nerkowej. U niektórych pacjentów bez zdiagnozowanej niewydolności nerek zaobserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi przy równoczesnym stosowaniu imidaprylu i leku moczopędnego. Może być konieczne zmniejszenie dawki inhibitora ACE i (lub) przerwa w podawaniu leku moczopędnego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów poddawanych hemodializie; w przypadku gdy hemodializa jest konieczna u pacjenta już leczonego imidaprylem, nie należy stosować poliakrylonitrylowych błon dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności, z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych, takich jak obrzmienie twarzy, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie, duszność (zaleca się stosowanie innego rodzaju błon dializacyjnych albo, jeśli to możliwe, odpowiednio wcześniejsze odstawienie ACE-I oraz zmianę sposobu leczenia). U pacjentów leczonych inhibitorem ACE i poddawanych zabiegowi aferazy LDL z użyciem siarczanu dekstranu występuje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych; w takich przypadkach należy zmienić sposób leczenia nadciśnienia. Pacjenci nadwrażliwi na jad owadów poddawani leczeniu odczulającemu wykazują zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji uczuleniowych podczas leczenia inhibitorem ACE; przed leczeniem odczulającym należy przerwać leczenie imidaprylem. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego lek należy natychmiast odstawić i zmienić sposób leczenia nadciśnienia. Pacjenci otrzymujący jednocześnie leczenie inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) mogą być zagrożeni wystąpieniem podwyższonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Pacjenci w podeszłym wieku mogą silniej reagować na imidapryl niż pacjenci młodsi. Lek nie powinien być stosowany u dzieci. W czasie leczenia może niekiedy wystąpić hiperkaliemia, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) niewydolnością serca. Nie zaleca się suplementów potasu ani jednoczesnego stosowania leków moczopędnych oszczędzających potas, ponieważ mogą one powodować nadmierne zwiększenie stężenia potasu; jeśli jednak podawanie powyższych preparatów jest konieczne, należy odpowiednio często kontrolować stężenie potasu w surowicy. Pacjenci, u których występuje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii to między innymi pacjenci z niewydolnością nerek, cukrzycą, hipoaldosteronizmem lub Ci stosujący jednocześnie leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, kanrenon, amiloryd, eplerenon), suplementy potasu lub substytuty soli oszczędzające potas; lub pacjenci przyjmujący inne substancje czynne podwyższające stężenie potasu w surowicy (np. heparyna, kotrimoskazol zwany też trimetoprymem/sulfametoksazolem). Jeśli jednoczesne przyjmowanie wymienionych powyżej leków jest konieczne, zaleca się regularne kontrolowanie stężenia potasu w surowicy. U pacjentów leczonych imidaprylem, podczas znieczulenia ogólnego i zabiegów chirurgicznych z zastosowaniem środków obniżających ciśnienie krwi istnieje ryzyko wystąpienia niedociśnienia a nawet wstrząsu anafilaktycznego; w przypadku gdy nie możliwe jest odstawienie imidaprylu, należy ostrożnie regulować objętość płynów krążących. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory serca. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek, zwłaszcza gdy towarzyszy jej kolagenoza naczyń (np. toczeń rumieniowaty układowy, twardzina skóry) i leczeni środkami immunosupresyjnymi w większym stopniu narażeni są na wystąpienie neutropenii. Prawdopodobieństwo wystąpienia białkomoczu jest większe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, a także w przypadku stosowania dużych dawek innych inhibitorów ACE. Ze względu na zawartość laktozy, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancja laktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: uczucie nadmiernego zmęczenia, senność, kaszel. Niezbyt często: ból i zawroty głowy, niedociśnienie tętnicze, wysypka, świąd. Rzadko: leukopenia, niedokrwistość, reakcje uczuleniowe i nadwrażliwości, bezsenność, depresja, zaburzenia smaku, zaburzenia równowagi, dezorientacja, szumy uszne, kołatanie serca, duszność, zapalenie zatok, nieżyt nosa, zapalenie języka, zapalenie oskrzeli, skurcz oskrzeli i obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych, nudności, wymioty, biegunka, nieżyt żołądka, ból brzucha, zaparcie, uczucie suchości w jamie ustnej, niedrożność jelit, zapalenie trzustki, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby. Ponadto: trombocytopenia, agranulocytoza, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, wyprysk, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa - Johnsona, martwica toksyczno- rozpływna naskórka, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia widzenia, częstoskurcz lub inne rodzaje niemiarowości serca, uczucie kołatania serca, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, przejściowe ataki niedokrwienne (TIA), krwotok do mózgu, łysienie, nasilenie niewydolności nerek, impotencja, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia potasu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, stężenia bilirubiny i aktywności fosfokinazy kreatyniny w surowicy (CPK).

Ciąża i laktacja

Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży, nie jest zalecany podczas I trymestru.  Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersią. Ekspozycja na leczenie inhibitorem ACE podczas II i III trymestru ciąży powoduje u człowieka wystąpienie toksyczności dla płodu (zmniejszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczności u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). U pacjentek planujących zajście w ciążę należy zmienić terapię na alternatywną. W przypadku rozpoznania ciąży należy natychmiast przerwać stosowanie inhibitora ACE. 

Uwagi

U pacjentów z niewydolnością nerek należy często kontrolować czynność nerek, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Przy prowadzeniu pojazdów i obsługiwaniu maszyn należy brać pod uwagę, że podczas leczenia imidaprilem mogą niekiedy wystąpić zawroty głowy lub uczucie nadmiernego zmęczenia.

Interakcje

Pacjenci przyjmujący jednocześnie leczenie inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) mogą być narażeni w większym stopniu na ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Pacjenci przyjmujący jednocześnie kotrimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol) mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Imidapryl może hamować utratę potasu wywołaną podawaniem leków moczopędnych. Podczas jednoczesnego stosowania z imidaprylem leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd, eplerenon), lub soli potasu i innych leków zwiększających stężenie potasu w surowicy, należy odpowiednio często kontrolować stężenie potasu ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Jeżeli zalecane jest łączne stosowanie w związku ze stwierdzoną hipokaliemią, leki te należy stosować ostrożnie i często oznaczać stężenie potasu w surowicy. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii. Nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leku z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2). Jednoczesne podawanie imidaprylu z lekami moczopędnymi nasila działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy zmniejszyć dawkę imidaprylu, lub (jeśli to możliwe) odstawić lek moczopędny albo zmniejszyć jego dawkę. Możliwość wystąpienia niedociśnienia można zredukować poprzez zwiększenie objętości płynów krążących lub zwiększenie spożycia soli przed przyjęciem leku. Jednoczesne podawanie imidaprylu z litem może zmniejszać wydalanie litu. Należy odpowiednio kontrolować stężenie litu w surowicy i w razie konieczności dostosować jego dawkę. Imidapryl może powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi związane z działaniem niektórych leków stosowanych w czasie znieczulenia ogólnego. Przy jednoczesnym stosowaniu imidaprylu i narkotycznych leków przeciwbólowych może wystąpić niedociśnienie ortostatyczne. Leki przeciwnadciśnieniowe nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE. Allopurynol - dane dotyczące innych inhibitorów ACE wskazują na zwiększone ryzyko leukopenii. Jednoczesne podawanie z imidaprylem cytostatyków, leków immunosupresyjnych, glikokortykosteroidów działających ogólnoustrojowo, prokainamidu może powodować zwiększone ryzyko leukopenii. Stosowanie inhibitorów ACE równocześnie z NLPZ może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE, zwiększać stężenie potasu w surowicy i zaburzać czynność nerek. Występowanie tych działań jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Rzadko u pacjentów poddanych terapii solami złota (sodu aurotiojabłczan), stosowanymi w iniekcji, oraz jednocześnie leczonych inhibitorem ACE, w tym peryndoprylem, zgłaszano reakcje jak po podaniu azotanów (objawy obejmują zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie). Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i neuroleptyki mogą nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE i powodować ryzyko wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne). Podawanie ryfampicyny obniża w osoczu stężenie imidaprylatu, aktywnego metabolitu imidaprylu. Przeciwnadciśnieniowe działanie imidaprylu może być osłabione. Inhibitory ACE mogą zwiększać wrażliwość tkanek na działanie insuliny. W efekcie, u pacjentów przyjmujących insulinę lub doustne środki przeciwcukrzycowe równocześnie z imidaprylem może wystąpić objawowa hipoglikemia. Środki przeciw nadkwaśności mogą zmniejszać biodostępność imidaprylu. Leki sympatykomimetyczne mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE; pacjenci powinni być starannie monitorowani, aby potwierdzić, że osiągane jest wymagane działanie imidaprylu. Alkohol może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.

Cena

Tanatril, cena 100% 35,59 zł

Preparat zawiera substancję Imidapril hydrochloride.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku imidaprylu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 kaps. twarda zawiera ramipryl i amlodypinę (w postaci bezylanu), odpowiednio: 5 mg+5 mg, 5 mg+10 mg, 10 mg+5 mg lub 10 mg+10 mg.

1 kaps. zawiera 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu i 75 mg kwasu acetylosalicylowego; lek zawiera lecytynę sojową.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 35 mg dichlorowodorku trimetazydyny.

1 tabl. zawiera 1000 mg zmikronizowanej diosminy.

100 g preparatu zawiera 40 g wyciągu z nasion kasztanowca, 37 g nalewki z liści miłorzębu japońskiego, 10 g nalewki z kwiatostanu głogu, 10 g wyciągu z ziela jemioły, 3 g nalewki z ziela arniki. Dawka jednorazowa zawiera 10 mg escyny. Preparat zawiera 55-70% (v/v) etanolu.

1 tabl. powl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 35 mg dichlorowodorku trimetazydyny. Preparat zawiera lecytynę sojową.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

5 ml roztworu zawiera 25 mg urapidylu w postaci chlorowodorku.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Kibicowanie może doprowadzić do ZAWAŁU! Skutki zdrowotne kibicowania Kibicowanie może doprowadzić do ZAWAŁU! Skutki zdrowotne kibicowania

Kibicowanie może powodować poważne problemy zdrowotne. Dopingowanie ulubionej drużyny powoduje nagły skok ciśnienia, przyspieszony puls, co jest szczególnie niebezpieczne dla kibiców zmagających ...

więcej

HEMOROIDY (żylaki odbytu): przyczyny, objawy i leczenie hemoroidów HEMOROIDY (żylaki odbytu): przyczyny, objawy i leczenie hemoroidów

Hemoroidy (guzki krwawnicze) ma każdy, żylaki odbytu - co drugi Polak. Objawy choroby hemoroidalnej są bardzo nieprzyjemne, a przecież żylaki odbytu da ...

więcej

Nadciśnienie tętnicze WTÓRNE - przyczyny, objawy, leczenie Nadciśnienie tętnicze WTÓRNE - przyczyny, objawy, leczenie

Nadciśnienie tętnicze wtórne to najrzadziej występujący typ nadciśnienia. Nadciśnienie tętnicze wtórne rozpoznaje się u zaledwie 5 proc. chorych. Jego przyczyny można ustalić ...

więcej

Zespół pozakrzepowy: przyczyny, objawy, leczenie Zespół pozakrzepowy: przyczyny, objawy, leczenie

Zespół pozakrzepowy to dość częsty problem zdrowotny, stanowiący przewlekłe powikłanie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG). Szacuje się,że aż 23-60% pacjentów po epizodzie zakrzepicy ...

więcej

Niedokrwistość hemolityczna (anemia hemolityczna) - przyczyny, objawy, leczenie Niedokrwistość hemolityczna (anemia hemolityczna) - przyczyny, objawy, leczenie

Niedokrwistość hemolityczna (anemia hemolityczna) to grupa chorób krwi, a właściwie jednego z jej składników - krwinek czerwonych. W przebiegu niedokrwistości hemolitycznej są ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.