Symibace

1 tabl. powl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg cylazaprylu. Tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Symibace 28 szt., tabl. powl. 29,38zł 2017-10-31

Działanie

Długo działający inhibitor ACE. Hamuje układ reninia-angiotensyna-aldosteron i przekształcenie nieaktywnej angiotensyny I w angiotensynę II, która silnie zwęża naczynia krwionośne. Cylazapryl jest skuteczny we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego pierwotnego oraz w nadciśnieniu tętniczym pochodzenia nerkowego. Powoduje obniżenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi zarówno w pozycji stojącej, jak i leżącej, zwykle bez składowej ortostatycznej. Cylazapryl jest substancją nieaktywną biologicznie - po wchłonięciu z przewodu pokarmowego jest przekształcany do aktywnego cylazaprylatu. Biodostępność cylazaprylatu wynosi ok. 60%. Cmax we krwi osiąga w ciągu 2 h po podaniu. Cylazaprylat jest wydalany w niezmienionej postaci głównie przez nerki, a jego efektywny T0,5 wynosi 9 h.

Dawkowanie

Doustnie. Nadciśnienie tętnicze pierwotne. Preparat może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z preparatami przeciwnadciśnieniowymi z innych grup. Dawka początkowa wynosi 1 mg raz na dobę. U pacjentów z silnie pobudzonym układem renina-angiotensyna-aldosteron (szczególnie z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, z niedoborem soli i (lub) płynów, z niewyrównaną niewydolnością serca lub z ciężkim nadciśnieniem tętniczym) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu dawki początkowej; leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza. Dawka podtrzymująca wynosi 2,5 mg, maksymalnie 5 mg, podawana w dawce pojedynczej. Jeśli w ciągu 3-4 tygodni nie uzyska się pożądanego działania dawkę można zwiększyć. Jeżeli ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane podczas stosowania dawki 5 mg można jednocześnie podać małą dawkę leku moczopędnego nieoszczędzającego potasu. Po rozpoczęciu leczenia może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, szczególnie u pacjentów otrzymujących leki moczopędne, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca, w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek. Jeżeli jest to możliwe, lek moczopędny należy odstawić 2 do 3 dni przed rozpoczęciem leczenia cylazaprylem. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można odstawić leku moczopędnego, zwłaszcza leczonych dużymi dawkami leku moczopędnego, leczenie preparatem należy rozpocząć od dawki 0,5 mg. Należy kontrolować czynność nerek i stężenie potasu w surowicy. Dawkę cylazaprylu należy dostosować w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. Jeżeli jest to konieczne, można wznowić podawanie leku moczopędnego. Jeżeli leczenie cylazaprylem rozpoczyna się u pacjentów przyjmujących leki moczopędne, zaleca się nadzór lekarza przez kilka godzin, aż do ustabilizowania się ciśnienia tętniczego. Niewydolność serca. Preparat należy stosować w uzupełnieniu leczenia lekami moczopędnymi i, jeśli jest to właściwe, preparatami naparstnicy. Dawka początkowa wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana pod ścisłym nadzorem lekarza podczas rozpoczynania leczenia. Jeżeli dawka początkowa jest dobrze tolerowana, dawkę należy zwiększyć do 1 mg na dobę. Dalsze zwiększanie dawki do zazwyczaj stosowanej dawki podtrzymującej, tj. 1-2,5 mg na dobę, należy przeprowadzić w zależności od reakcji pacjenta, stanu klinicznego i tolerancji leku. Dawka maksymalna wynosi 5 mg raz na dobę. Niedociśnienie tętnicze po dawce początkowej nie wyklucza ostrożnego zwiększania dawki cylazaprylu po skutecznym wyrównaniu niedociśnienia. U pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia niedociśnienia objawowego, np. pacjentów z niedoborem soli z hiponatremią lub bez hiponatremii, pacjentów z hipowolemią lub pacjentów otrzymujących duże dawki leków moczopędnych należy wyrównać istniejące zaburzenia, jeżeli jest to możliwe, przed rozpoczęciem podawania preparatu. Należy kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może być konieczne zmniejszenie dawki, w zależności od klirensu kreatyniny: >40 ml/min dawka początkowa wynosi l mg raz na dobę, dawka maksymalna 5 mg raz na dobę; 10-40 ml/min dawka początkowa wynosi 0,5 mg raz na dobę, dawka maksymalna 2,5 mg raz na dobę; <10 ml/min - nie zaleca się stosowania. Pacjentom, u których konieczne są hemodializy, nie należy podawać cylazaprylu w dniu dializy, a dawkę ustalić w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. U pacjentów z marskością wątroby leczenie należy rozpoczynać ostrożnie od dawki 0,5 mg lub 0,25 mg raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa w nadciśnieniu tętniczym wynosi 0,5-1 mg raz na dobę, następnie dawkę podtrzymującą można zwiększać; dawka początkowa w przewlekłej niewydolności serca wynosi 0,5 mg raz na dobę (należy stosować zalecaną dobową dawkę z powodu ryzyka niedociśnienia objawowego), dawka podtrzymująca 1-2,5 mg. Tabletki należy przyjmować o tej samej porze dnia, niezależnie od posiłków. Tabletki można dzielić na połowy.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze pierwotne. Objawowa niewydolność serca.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na cylazapryl, inne inhibitory ACE lub pozostałe składniki preparatu. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów ACE. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2).

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z ryzykiem niedociśnienia objawowego: ze zmniejszoną objętość wewnątrznaczyniowa, np. na skutek stosowania leków moczopędnych, diety z ograniczeniem soli, dializoterapii, biegunki lub wymiotów, z ciężkim nadciśnieniem tętniczym reninozależnym, ze współistniejącą niewydolnością nerek lub bez, z bardziej nasiloną niewydolnością serca, leczonych dużymi dawkami diuretyków pętlowych, z hiponatremią lub z zaburzeniami czynności nerek. Pacjentów ze zwiększonym ryzykiem objawowego niedociśnienia należy ściśle kontrolować na początku leczenia i podczas zwiększania dawki. Powyższe uwagi dotyczą również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego (ryzyko zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego). Przemijające niedociśnienie nie jest przeciwwskazaniem do podawania kolejnych dawek leku; zazwyczaj można podawać je po uzupełnieniu płynów. U niektórych pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, z prawidłowym lub obniżonym ciśnieniem krwi, istnieje ryzyko dodatkowego obniżenia ciśnienia krwi po przyjęciu leku. Nie wyklucza to kontynuowania leczenia. Jeśli niedociśnienie staje się objawowe, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Należy zachować ostrożność u pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym lub w czasie znieczulenia ogólnego lekami powodującymi niedociśnienie (hipotonię można wyrównać poprzez zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej). Szczególnie ostrożnie stosować preparat u pacjentów z chorobami tkanki łącznej, stosujących leki immunosupresyjne, allopurynol lub prokainamid, szczególnie jeśli u pacjenta występowały zaburzenia czynności nerek; u niektórych pacjentów rozwijały się ciężkie zakażenia oporne na intensywne leczenie antybiotykami, pacjenci powinni być poinformowani o konieczności zgłaszania wszelkich objawów infekcji, należy okresowo kontrolować ilość leukocytów. U pacjentów z białkomoczem >1 g/dobę cylazapryl stosować jedynie po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, regularnie kontrolując stan kliniczny i chemiczne parametry laboratoryjne. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej i utrudnieniem odpływu z lewej komory (np. w przypadku zwężenia zastawki aortalnej lub kardiomiopatii przerostowej); z ryzykiem hiperkaliemii (m.in. pacjenci z niewydolnością nerek, cukrzycą, ostrą, niewyrównaną niewydolnością serca, z kwasicą metaboliczną, z jednoczesnymi chorobami, zwłaszcza z odwodnieniem, w wieku podeszłym, przyjmujących równocześnie leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas lub inne leki zwiększające stężenie potasu we krwi); z zaburzeniami czynności wątroby; z zaburzeniami czynności nerek (należy monitorować czynność nerek i stężenie potasu we krwi). W trakcie leczenia u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy regularnie oznaczać stężenie potasu oraz kreatyniny w surowicy. U pacjentów z niewydolnością serca, niedociśnienie tętnicze występujące po podaniu dawki początkowej inhibitora ACE może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek; w takich przypadkach obserwowano ostrą niewydolność nerek, zazwyczaj odwracalną. U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, leczonych inhibitorami ACE, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, zazwyczaj odwracalne po zakończeniu leczenia. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku, gdy współistnieje nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz niewydolności nerek - leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą medyczną, od małych dawek oraz ostrożnie zwiększać dawkę. Leczenie lekami moczopędnymi może być czynnikiem przyczyniającym się do wystąpienia powyższych powikłań, dlatego też należy przerwać leczenie lekami moczopędnymi oraz kontrolować czynność nerek przez pierwsze tygodnie leczenia cylazaprylem. U niektórych pacjentów z nadciśnieniem, u których przed leczeniem nie stwierdzono żadnej choroby naczyniowej nerek, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, zwłaszcza, gdy cylazapryl był stosowany w skojarzeniu z lekiem moczopędnym. Może być konieczne zmniejszenie dawki i (lub) odstawienie leku moczopędnego i (lub) cylazaprylu. U pacjentów z cukrzycą, leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną należy ściśle kontrolować stężenie glukozy podczas pierwszego miesiąca leczenia inhibitorem ACE. Lek może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Reakcje rzekomoanafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i dializowanych przy użyciu wysokoprzepływowych błon dializacyjnych, np. AN69 (należy zastosować inny rodzaj błon lub lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy), podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu (należy przerwać leczenie inhibitorem ACE przed każdą aferezą) lub u pacjentów poddawanych odczulaniu, np. na jad owadów błonkoskrzydłych (należy tymczasowo odstawić inhibitory ACE). U pacjentów, u których rozwinęła się żółtaczka lub, u których obserwuje się znaczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać leczenie inhibitorem ACE. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zostały ustalone - nie stosować w tej grupie wiekowej. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: ból i zawroty głowy, niedociśnienie (w tym ortostatyczne), kaszel, nudności, biegunka, wymioty, wysypka, zmęczenie. Niezbyt często: zmiany nastroju, omdlenia, zaburzenia snu, zawał mięśnia sercowego lub udar naczyniowy mózgu, kołatanie serca, tachykardia, obaw Raynauda, nieżyt nosa, ból w klatce piersiowej, ból brzucha, niestrawność, zaburzenia trawienia, wykwit, świąd, impotencja, osłabienie, umiarkowanie zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny, hiperkaliemia. Rzadko: depresja, parestezje, splątanie, zaburzenia smaku, duszność, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych (eozynofilowe zapalenie płuc), skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obrzęk naczynioruchowy (twarzy, kończyn, warg, języka, nagłośni, krtani), pokrzywka, łysienie, łuszczyca, ból mięśni, ból stawów, uszkodzenie nerek, mocznica, białkomocz u pacjentów z kłębuszkowym zapaleniem nerek, zwiększone stężenie bilirubiny, zwiększone stężenie enzymów wątrobowych (transaminaz, fosfatazy alkalicznej, GGT), hiponatremia. Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia hemoglobiny lub hematokrytu, zahamowanie czynności szpiku, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, choroby autoimmunologiczne, hipoglikemia, neuropatia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, obrzęk jelitowy, cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby z martwicą lub bez (w wyjątkowych przypadkach ciężkie postacie), żółtaczka, niewydolność wątroby, nadmierna potliwość, pęcherzyca, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, ostra niewydolność nerek, skąpomocz, bezmocz, ginekomastia. Podczas stosowania inhibitorów ACE opisywano złożony zespół, włączając jeden lub więcej z następujących objawów: gorączkę, zapalenie naczyń, bóle mięśniowe, ból i zapalenie stawów, dodatnie miano przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), przyspieszone OB, eozynofilię i leukocytozę, wysypkę, nadwrażliwość na światło lub inne objawy dermatologiczne. Bardzo rzadko, stosowanie inhibitorów ACE było związane z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej, prowadzącej do piorunującej martwicy wątroby i (czasami) zgonu.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane (istnieje ryzyko działania teratogennego). Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Cylazapryl stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku, gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; niemowlęta, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Lek nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Podczas leczenia mogą wystąpić działania niepożądane (hipotensja, zawroty głowy), ograniczające zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Stosowanie cylazaprylu w skojarzeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (m.in. spironolakton, triamteren, amiloryd), preparatami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas oraz lekami zwiększającymi stężenie potasu we krwi (m.in. heparyna) zwiększa ryzyko hiperkaliemii - jeżeli jednoczesne stosowanie jest konieczne należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu we krwi. Stosowanie z lekami moczopędnymi zwiększa ryzyko niedociśnienia - ryzyko wystąpienia hipotonii można zmniejszyć odstawiając leki moczopędne przed rozpoczęciem leczenia cylazaprylem. Ponadto, działanie hipotensyjne cylazaprylu nasilają: inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. β-blokery, blokery kanałów wapniowych), nitrogliceryna i inne azotany lub inne leki rozszerzające naczynia, środki znieczulające ogólnie, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, metylodopa oraz alkohol. Cylazapryl może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane; jeżeli jest konieczne należy kontrolować stężenie litu we krwi; leczenie skojarzone z tiazydowymi lekami moczopędnymi może zwiększać ryzyko toksyczności litu i nasilić już istniejące ryzyko spowodowane inhibitorami ACE. Stosowanie cylazaprylu z NLPZ (w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może osłabiać hipotensyjne działanie inhibitorów ACE, ponadto zwiększa się ryzyko hiperkaliemii oraz niewydolności nerek - należy zachować ostrożność (zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku); pacjentów nawodnić oraz monitorować czynność nerek. Sympatykomimetyki mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. Stosowanie z doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub insuliną może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii (należy ściśle monitorować stężenie glukozy podczas pierwszego miesiąca leczenia inhibitorami ACE) dotyczy to szczególnie pierwszych tygodni leczenia skojarzonego oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zaburzać wchłanianie cylazaprylu, dlatego pomiędzy ich podaniem i przyjęciem cylazaprylu należy zachować co najmniej 2 h przerwy. Należy unikać stosowania cylazaprylu z allopurynolem, prokainamidem, lekami cytostatycznymi lub immunosupresyjnymi, kortykosteroidami podawanymi ogólnoustrojowo, z uwagi na ryzyko leukopenii. Cylazapryl może być stosowany jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, β-blokerami i (lub) azotanami. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii.

Preparat zawiera substancję Cilazapril.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 5 mg cylazaprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 0,5 mg, 1 mg, 2,5 mg lub 5 mg cylazaprylu (oraz odpowiednio: 62,478 mg, 61,956 mg, 123,39 mg lub 120,78 mg laktozy).

1 tabl. powl. zawiera 5 mg cylazaprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 1 mg, 2,5 mg lub 5 mg cylazaprylu bezwodnego. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg, 2,5 mg lub 5 mg cylazaprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg cylazaprylu. Tabletki zawierają laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.