Strattera

1 kaps. zawiera 10 mg, 18 mg, 25 mg, 40 mg, 60 mg atomoksetyny w postaci chlorowodorku.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Strattera 28 szt., kaps. twarde 350,29zł 2017-10-31

Działanie

Wysoce selektywny i silny inhibitor presynaptycznego nośnika noradrenaliny. Przypuszcza się, że nie wpływa on bezpośrednio na nośniki serotoniny czy dopaminy. Atomoksetyna ma minimalne powinowactwo do innych receptorów noradrenergicznych lub innych nośników neuroprzekaźników czy receptorów neuroprzekaźników. Atomoksetyna ulega oksydacji do dwóch głównych metabolitów:  4-hydroksyatomoksetyny i N-demetyloatomoksetyny. 4-hydroksyatomoksetyna jest inhibitorem presynaptycznego nośnika noradrenaliny, a także wykazuje pewną hamującą aktywność wobec nośnika serotoniny. Ponieważ 4-hydroksyatomoksetyna ulega glukuronizacji, jej wpływ na nośnik serotoniny jest prawdopodobnie minimalny. N-demetyloatomoksetyna ma znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż atomoksetyna. Atomoksetyna nie wykazuje działania psychostymulującego. Skutecznie łagodzi objawy nadpobudliwości ruchowej z deficytem uwagi (ADHD) podczas leczenia, a także skutecznie zapobiega nawrotom choroby. Lek nie nasila tików u chorych z ADHD oraz współistniejących tików ruchowych czy zespołu Tourette'a. Szybko i niemal całkowicie jest wchłaniana po podaniu doustnym i osiąga Cmax po ok. 1-2 h. Biodostępność wynosi 63-94%, w zależności od zmienności osobniczej w umiarkowanym metabolizmie pierwszego przejścia. W 98% wiąże się z białkami osocza. Atomoksetyna ulega biotransformacji głównie za pośrednictwem ścieżki enzymatycznej CYP2D6. T0,5 wynosi 3,6 h u osób silnie metabolizujących oraz 21 h u osób słabo metabolizujących. Jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie

Doustnie. Dzieci lub młodzież o mc. do 70 kg: leczenie rozpocząć od całkowitej dawki dobowej 0,5 mg/kg mc., utrzymując dawkę  przez co najmniej 7 dni przed zwiększeniem jej odpowiednio do odpowiedzi klinicznej i tolerancji; zalecana dawka podtrzymująca to ok.1,2 mg/kg mc. na dobę (nie stwierdzono żadnych dodatkowych korzyści w przypadku stosowania większych dawek). Dzieci lub młodzież o mc. większej niż 70 kg: leczenie rozpocząć od całkowitej dawki dobowej 40 mg, utrzymując dawkę przez co najmniej 7 dni przed zwiększeniem jej odpowiednio do odpowiedzi klinicznej i tolerancji; zalecana dawka podtrzymująca to 80 mg; maksymalna dawka dobowa to 100 mg. W niektórych przypadkach może być wskazane kontynuowanie leczenia w wieku dorosłym. Dorośli: leczenie rozpocząć od całkowitej dawki dobowej 40 mg, utrzymując dawkę przez co najmniej 7 dni przed zwiększeniem jej odpowiednio do odpowiedzi klinicznej i tolerancji; zalecana dawka podtrzymująca to 80 –100 mg; maksymalna dawka dobowa to 100 mg. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B według klasyfikacji Child-Pugh) początkowe i docelowe dawki powinny być zmniejszone do 50% zwykle stosowanej dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (stopień C według klasyfikacji Child-Pugh) początkową dawkę i docelowe dawki należy zmniejszyć do 25% zwykle stosowanej dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek lek stosować z ogólnie zalecanym schematem dawkowania. U pacjentów posiadających genotyp, który warunkuje słabą aktywność enzymu CYP2D6, należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej i wolniejsze zwiększanie dawki leku. Lek można przyjmować rano w pojedynczej dawce dobowej lub w przypadku nie odpowiedniej tolerancji lub skuteczności leku, korzystne może być przyjmowanie dwóch równych dawek podzielonych, rano i późnym popołudniem lub wczesnym wieczorem; przyjmować niezależnie od posiłku.

Wskazania

Leczenie nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) u dzieci w wieku 6 lat i starszych, u młodzieży i u dorosłych jako element pełnego programu leczenia. Leczenie powinno być rozpoczęte przez lekarza specjalistę w leczeniu ADHD. Diagnozę należy stawiać zgodnie z klasyfikacją DSM-IV lub wytycznymi zawartymi w ICD. U osób dorosłych należy potwierdzić utrzymywanie się objawów ADHD, które występowały jeszcze w dzieciństwie. Wskazane jest potwierdzenie przez trzecia stronę. Nie należy rozpoczynać stosowania produktu Strattera, jeżeli nie można zweryfikować występowania objawów ADHD w dzieciństwie. Rozpoznanie nie może opierać się jedynie na stwierdzeniu obecności jednego lub więcej objawów ADHD. Na podstawie oceny klinicznej pacjent powinien wykazywać ADHD o nasileniu co najmniej umiarkowanym, na co wskazuje co najmniej umiarkowane zaburzenie funkcjonowania w 2 lub więcej środowiskach [na przykład funkcjonowania w społeczeństwie, w szkole i (lub) w pracy] wpływające na kilka aspektów życia danej osoby. Dodatkowe informacje dotyczące bezpiecznego stosowania preparatu: pełen program leczenia zazwyczaj obejmuje działania psychologiczne, edukacyjne i społeczne. Celem programu jest stabilizacja dzieci z zespołem zachowań, które mogą obejmować objawy tj. długotrwałe utrzymujące się trudności w dłuższym skupieniu uwagi, rozpraszanie uwagi, niestabilność emocjonalna, impulsywność, nadpobudliwość o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, nieznaczne objawy neurologiczne i nieprawidłowe wyniki badań EEG. Zdolność uczenia się może być zaburzona lub nie. Leczenie farmakologiczne nie jest wskazane u wszystkich dzieci z tym zespołem. Decyzję o zastosowaniu preparatu należy podjąć po szczegółowej ocenie nasilenia objawów w stosunku do wieku dziecka i utrzymywaniu się objawów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na atomoksetynę lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie należy podawać jednocześnie z inhibitorami MAO; nie należy stosować przez co najmniej 2 tyg. po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO; leczenia inhibitorami MAO nie należy rozpoczynać przez 2 tyg. po odstawieniu atomoksetyny. Nie należy stosować u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania. Nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi lub zaburzeniami naczyń mózgowych, u których może nastąpić pogorszenie stanu w przypadku potencjalnie istotnego klinicznie zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi lub tętna; ciężkie zaburzenia sercowo-naczyniowe mogą obejmować: ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, miażdżycę zarostową tętnic, dławicę piersiową, hemodynamicznie istotne wrodzone wady serca, kardiomiopatie, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca potencjalnie zagrażające życiu i kanałopatie (zaburzenia spowodowane nieprawidłowym działaniem kanałów jonowych); ciężkie zaburzenia naczyń mózgowych mogą obejmować tętniaka lub udar mózgu. Nie należy stosować u pacjentów ze stwierdzonym aktualnie lub w przeszłości guzem chromochłonnym nadnerczy.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia należy zebrać wywiad chorobowy i przeprowadzić podstawową ocenę wydolności układu krążenia pacjenta, w tym również zmierzyć ciśnienie tętnicze krwi i tętno. Ponadto podczas leczenia należy regularnie kontrolować wydolność układu krążenia przez pomiar ciśnienia tętniczego krwi i tętna oraz zapisując go na siatce centylowej po każdej modyfikacji dawki, a następnie nie rzadziej niż co 6 miesięcy. Ze względu na zgłaszane zachowania samobójcze, zaburzenia psychotyczne lub maniakalne oraz wrogość i chwiejność emocjonalną podczas leczenia, należy obserwować pacjentów pod tym kątem oraz rozważyć odstawienie leku. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze stwierdzonymi wadami serca (ryzyko nagłej śmierci; zaleca się konsultację kardiologa), z nadciśnieniem, częstoskurczem czy chorobą układu krążenia lub chorobą naczyń mózgowych oraz u pacjentów z chorobami predysponującymi do niedociśnienia lub u pacjentów z chorobami związanymi z możliwością wystąpienia nagłych zmian rytmu serca lub ciśnienia krwi. Ponadto zachować ostrożność u pacjentów z wrodzonym lub nabytym zespołem wydłużonego odstępu QT lub u których w rodzinie stwierdzono występowanie zespołu wydłużonego odstępu QT. Pacjenci z dodatkowymi czynnikami ryzyka chorób naczyń mózgowych po rozpoczęciu stosowania atomoksetyny powinni być badani w czasie każdej wizyty lekarskiej w kierunku występowania objawów neurologicznych. U pacjentów z żółtaczką lub wynikami laboratoryjnymi wskazującymi na uszkodzenie wątroby należy przerwać stosowanie leku i nie rozpoczynać ponownie leczenia. W przypadku wystąpienia objawów psychotycznych i maniakalnych, należy rozważyć związek przyczynowy ze stosowaniem leku i rozważyć jego odstawienie. Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania preparatu u pacjentów, u których występowały napady drgawek; w przypadku wystąpienia napadu drgawek lub zwiększenia częstości napadów drgawek o nieustalonej przyczynie należy rozważyć przerwanie stosowania leku. Podczas stosowania atomoksetyny należy kontrolować wzrost i rozwój pacjenta. Należy kontrolować pacjentów wymagających długotrwałego leczenia oraz rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia u tych pacjentów, u których nie następuje odpowiedni wzrost lub przyrost masy ciała. Dane kliniczne nie wykazują szkodliwego wpływu na funkcje poznawcze i dojrzewanie płciowe, jednak należy obserwować pacjentów wymagających długotrwałego leczenia. Należy monitorować pacjentów z ADHD leczonych atomoksetyną na wypadek pojawienia się lub nasilenia objawów lękowych, obniżonego nastroju, depresji lub tików. U pacjentów z wolno metabolizującym CYP2D6 ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest większe, należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej i wolniejsze zwiększanie dawki leku. Ze względu na brak badań, nie należy stosować preparatu u dzieci poniżej 6 lat. Lek nie jest wskazany do stosowania w leczeniu epizodów dużej depresji i (lub) lęku, gdyż wyniki badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem osób dorosłych nie wykazały jakichkolwiek różnic w działaniu w porównaniu z placebo i z tego względu były negatywne. U pacjentów w wieku młodzieńczym, u których objawy utrzymują się do okresu dojrzałości, a leczenie przynosi wyraźne korzyści, terapię można kontynuować w wieku dorosłym, jednak rozpoczynanie leczenia u osób dorosłych nie jest zalecane.

Niepożądane działanie

Dzieci i młodzież. Bardzo często: zmniejszenie łaknienia; ból głowy, senność; ból brzucha, wymioty, nudności; zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, zwiększenie tętna. Często: anoreksja (utrata łaknienia); drażliwość, wahania nastroju, bezsenność, pobudzenie, lęk, depresja i obniżony nastrój, tiki; zawroty głowy; rozszerzenie źrenic; zaparcie, niestrawność; zapalenie skóry, świąd, wysypka; zmęczenie, letarg, ból w klatce piersiowej; zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: zachowania samobójcze, agresja, wrogość, chwiejność emocjonalna, psychoza (w tym halucynacje); omdlenie, drżenie, migrena, parestezje, niedoczulica, napad drgawek; niewyraźne widzenie; kołatanie serca, częstoskurcz zatokowy, wydłużenie odstępu QT; duszność; zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi; nadmierne pocenie się, reakcje alergiczne; osłabienie. Rzadko: zespół Raynauda; nieprawidłowe/podwyższone wyniki testów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby, uszkodzenie wątroby, ostra niewydolność wątroby, uczucie parcia na pęcherz, zatrzymanie moczu; priapizm, ból narządów płciowych u mężczyzn. Dorośli. Bardzo często: zmniejszenie łaknienia; bezsenność; ból głowy; suchość w jamie ustnej, nudności; zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, zwiększenie tętna. Często: pobudzenie, zmniejszenie libido, zaburzenia snu, depresja, obniżenie nastroju, lęk; zawroty głowy, zaburzenia smaku, parestezja, senność (uspokojenie polekowe), drżenie; kołatanie serca, częstoskurcz; uderzenia gorąca; ból brzucha, zaparcie, niestrawność, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, wymioty; zapalenie skóry, nadmierne pocenie się, często odczuwanie pragnienia, wysypka; bolesne lub trudne oddawanie moczu, uczucie parcia na pęcherz, zatrzymanie moczu; bolesne miesiączkowanie, zaburzenia wytrysku, zaburzenie erekcji, zapalenie gruczołu krokowego, ból narządów płciowych u mężczyzn; zmęczenie, letarg, dreszcze, drażliwość; zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: zachowania samobójcze, agresja, wrogość, chwiejność emocjonalna, niepokój ruchowy, tiki; omdlenie, migrena, niedoczulica; niewyraźne widzenie; wydłużenie odstępu QT; uczucie zimna w kończynach; duszność; reakcje alergiczne, świąd, pokrzywka; kurcz mięśni; nagłe parcie na pęcherz; brak wytrysku, nieregularne miesiączki, zaburzenia orgazmu; uczucie zimna, ból w klatce piersiowej. Rzadko: psychoza (w tym halucynacje); napady drgawek; zespół Raynauda; nieprawidłowe/podwyższone wyniki testów wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby, uszkodzenie wątroby, ostra niewydolność wątroby, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi; priapizm.

Ciąża i laktacja

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania preparatu w ciąży. Nie należy stosować preparatu w ciąży, chyba że spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Ze względu na brak badań, unikać stosowania atomoksetyny u kobiet karmiących piersią.

Uwagi

U pacjentów przyjmujących lek dłużej niż 1 rok, zaleca się przeprowadzenie oceny celowości dalszej terapii przez specjalistę w dziedzinie leczenia ADHD. Ze względu na ryzyko wystąpienia zawrotów głowy i senności, przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdu bądź obsługiwania maszyn należy poznać indywidualną reakcję na lek.

Interakcje

Atomoksetyny nie stosować z inhibitorami MAO. U pacjentów przyjmujących inhibitory enzymu CYP2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina), ekspozycja na atomoksetynę może zwiększyć się 6-8 razy, a stężenie maksymalne w stanie równowagi może zwiększyć się ok. 3-4 razy - może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i zmniejszenie docelowej dawki atomoksetyny. U pacjentów, u których po ustaleniu optymalnej dawki atomoksetyny zalecono stosowanie inhibitora enzymu CYP2D6, należy ponownie ocenić odpowiedź kliniczną i tolerancję leku, aby stwierdzić, czy nie potrzebna jest modyfikacja dawki. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania preparatu i silnych inhibitorów enzymów cytochromu P450, z wyjątkiem CYP2D6, u pacjentów posiadających słabo metabolizujący CYP2D6, ponieważ nie jest znane ryzyko istotnego zwiększenia ekspozycji na atomoksetynę w warunkach in vivo. Atomoksetyna u pacjentów przyjmujących duże dawki salbutamolu (lub innych ß2 agonistów) w nebulizacji lub ogólnoustrojowo (doustnie lub dożylnie) może nasilać wpływ salbutamolu na układ sercowo-naczyniowy - należy zachować ostrożność. Należy zwrócić uwagę na monitorowanie szybkości akcji serca i ciśnienia tętniczego krwi podczas jednoczesnego stosowania atomoksetyny i salbutamolu; w razie istotnego zwiększenia szybkości akcji serca i ciśnienia tętniczego krwi może być uzasadniona modyfikacja dawek tych leków. W przypadku jednoczesnego stosowania atomoksetyny i innych leków powodujących wydłużenie odstępu QT (leki neuroleptyczne, leki przeciwarytmiczne z grupy IA i III, moksyfloksacyna, erytromycyna, metadon, meflochina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, lit, cyzapryd), leków powodujących zaburzenie równowagi elektrolitowej (moczopędne leki z grupy tiazydów) i inhibitorów enzymu CYP2D6, możliwe jest zwiększenie ryzyka wydłużenia odstępu QT. Zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania atomoksetyny z lekami obniżającymi próg drgawkowy (leki przeciwdepresyjne, leki neuroleptyczne, meflochina, buproprion, tramadol; ryzyko wystąpienia napadów drgawek), z lekami zwiększającymi ciśnienie krwi (należy kontrolować ciśnienie krwi), z lekami działającymi na noradrenalinę (imipramina, wenlafaksyna, mirtazapina, pseudoefedryna, fenylefryna) oraz z lekami przeciwnadciśnieniowymi (atomoksetyna może zmniejszać skuteczność tych leków; należy kontrolować ciśnienie krwi). Leki zwiększające pH żołądka (wodorotlenek magnezu lub wodorotlenek glinu, omeprazol) nie wpływały na biodostępność atomoksetyny. Warfaryna, kwas acetylosalicylowy, fenytoina i diazepam nie wpływały na wiązanie się atomoksetyny z białkami osocza i analogicznie atomoksetyna nie wpływała na wiązanie się tych związków z albuminą ludzką.

Preparat zawiera substancję Atomoxetine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 10 mg, 18 mg, 25 mg, 40 mg, 60 mg atomoksetyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.