Stocrin®

1 tabl. powl. zawiera 50 mg, 200 mg efawirenzu lub 600 mg efawirenzu. Lek zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Stocrin® 30 szt., tabl. powl. 1415,00zł 2017-10-31

Działanie

Efawirenz jest niekompetycyjnym inhibitorem odwrotnej transkryptazy wirusa HIV-1 i nie powoduje znaczącego hamowania odwrotnej transkryptazy wirusa HIV-2 ani komórkowych polimeraz DNA. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie efawirenzu we krwi występuje po 5 h po podaniu. Biodostępność leku zwiększa się po podaniu z posiłkiem bogatotłuszczowym lub normalnym, w porównaniu z biodostępnością leku podanego na czczo. Efawirenz w znacznym stopniu (99,5-99,75 %) wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany głównie przez układ cytochromu P450 do hydroksylowanych metabolitów, które następnie ulegają glukuronizacji. Metabolity są zasadniczo nieczynne wobec HIV-1. Efawirenz wykazuje stosunkowo długi końcowy T0,5 - co najmniej 52 h po podaniu dawki pojedynczej oraz 40-55 h po podaniu wielu dawek. Upośledzenie czynności wątroby wydłuża T0,5 leku. 14-34 % dawki leku jest wydalane z moczem.

Dawkowanie

Efawirenz musi być stosowany w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Leczenie powinien rozpoczynać lekarz mający doświadczenie w leczeniu zakażeń HIV.Doustnie. Dorośli: zaleca się stosowanie leku w skojarzeniu z analogami nukleozydów będącymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTIs) oraz z PI lub bez niego, w dawce 600 mg raz na dobę. Dostosowanie dawki - jeśli lek podawany jest jednocześnie z worykonazolem, dawka podtrzymująca worykonazolu musi być zwiększona do 400 mg co 12 h, a dawka efawirenzu zmniejszona o 50% (300 mg raz na dobę), po zaprzestaniu leczenia worykonazolem, należy powrócić do dawki początkowej efawirenzu; jeśli lek podawany jest jednocześnie z ryfampicyną u pacjentów o mc. ≥50 kg, można rozważyć zwiększenie dawki leku do 800 mg/dobę. Młodzież i dzieci (w wieku 3-17 lat): dzieci o mc. 13 do Pacjenci z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby mogą być leczeni efawirenzem w normalnie zalecanej dawce.Lek przyjmować na pusty żołądek, przed snem.

Wskazania

Leczenie skojarzone dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 3 lat, zakażonych wirusem HIV-1.Preparat nie został dostatecznie zbadany u pacjentów z zaawansowanym zakażeniem HIV, tj. u pacjentów z liczbą komórek CD4 3 lub po niepowodzeniu schematów terapii zawierających inhibitor proteazy (PI). Chociaż występowanie oporności krzyżowej pomiędzy efawirenzem a inhibitorami proteazy nie zostało udowodnione, nie istnieją obecnie wystarczające dane dotyczące skuteczności leczenia skojarzonego z zastosowaniem PI, gdy schematy leczenia zawierające efawirenz okażą się nieskuteczne.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na efawirenz lub którykolwiek składnik pomocniczy leku. Ciężka niewydolność wątroby (stopień C wg Child-Pough). Efawirenzu nie wolno podawać jednocześnie z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, midazolamem, triazolamem, pimozydem, beprydylem ani z alkaloidami sporyszu (np. ergotaminą, dihydroergotaminą, ergonowiną i metyloergonowiną). Podczas przyjmowania efawirenzu nie wolno stosować preparatów roślinnych zawierających ziele dziurawca.

Środki ostrożności

Efawirenzu nie wolno stosować w leczeniu zakażenia wirusem HIV w monoterapii ani dodawać jako jedyny lek do nieskutecznego schematu leczenia. Podobnie, jak w przypadku wszystkich innych nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy, podczas stosowania efawirenzu w monoterapii szybko narasta oporność wirusów. Wybierając nowy lek przeciwretrowirusowy (lub leki) do zastosowania w skojarzeniu z efawirenzem, należy uwzględnić możliwość powstawnia oporności krzyżowej wirusów. Jeśli odstawia się którykolwiek ze stosowanych w skojarzeniu leków przeciwretrowirusowych ze względu na jego przypuszczalną nietolerancję, należy zwrócić uwagę na konieczność jednoczesnego odstawienia pozostałych leków przeciwretrowirusowych. Po ustąpieniu objawów nietolerancji należy ponownie rozpocząć jednoczesne stosowanie leków przeciwretrowirusowych. Nie zaleca się przerywanej monoterapii ani stopniowego wprowadzania leków przeciwretrowirusowych, ponieważ powoduje to zwiększenie ryzyka selekcji opornych szczepów. Efawirenz musi być odstawiony, jeśli pojawi się u pacjenta ciężka wysypka połączona z tworzeniem się pęcherzyków, złuszczaniem naskórka, zajęciem błon śluzowych lub gorączką; jeśli przerywa się stosowanie efawirenzu, należy zwrócić uwagę na odstawienie innych leków przeciwretrowirusowych, aby zapobiec rozwojowi wirusów opornych na leki. Należy poinformować pacjentów, że w razie wystąpienia takich objawów, jak: ciężka depresja, psychoza lub myśli samobójcze należy natychmiast zgłosić się do lekarza, który oceni, czy takie objawy mogą mieć związek z przyjmowaniem efawirenzu. Gdyby lekarz uznał istnienie takiej zależności, konieczne jest określenie, czy ryzyko dalszego stosowania leku przeważa nad spodziewanymi korzyściami z leczenia. Należy zachować ostrożność u pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie, a u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwdrgawkowe jak fenytoina, karbamazepina i fenobarbital, może być konieczne okresowe kontrolowanie stężenia tych leków w osoczu. U pacjentów z osobniczymi czynnikami ryzyka, takimi jak podeszły wiek, albo z czynnikami ryzyka będącymi następstwem przyjmowanych leków, takimi jak długotrwałe stosowanie leków przeciwretrowirusowych i związane z tym zaburzenia metaboliczne, stwierdzono większe ryzyko rozwinięcia się lipodystrofii; w badaniu fizykalnym należy ocenić występowanie objawów zmian rozmieszczenia tkanki tłuszczowej oraz rozważyć przeprowadzenie badania stężenia lipidów oraz stężenia glukozy we krwi na czczo. Lek nie jest zalecany u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (brak wystarczających danych) oraz zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Należy uważnie monitorować pacjentów pod kątem występowania działań niepożądanych zależnych od dawki, szczególnie ze strony układu nerwowego. Należy przeprowadzać okresowe badania laboratoryjne, aby określić zaawansowanie choroby wątroby. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności efawirenzu u pacjentów z istniejącymi nasilonymi zaburzeniami wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, którzy leczeni byli skojarzonymi lekami przeciwretrowirusowymi, występuje zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby, które mogą być przyczyną zgonu. U pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności wątroby, w tym u pacjentów z przewlekłym czynnym zapaleniem wątroby, występuje zwiększona częstość występowania zaburzeń czynności wątroby przy stosowaniu skojarzonym leków przeciwretrowirusowych. Jeżeli stwierdza się pogorszenie w przebiegu choroby wątroby lub długotrwałe zwiększenie aktywności aminotransferaz do wartości powyżej 5 razy ponad górny zakres wartości prawidłowych, należy rozważyć korzyści z kontynuowania leczenia efawirenzem wobec ewentualnego ryzyka znacznego działania toksycznego na wątrobę. U tych pacjentów należy rozważyć przerwanie lub odstawienie leku. Nie ma doświadczenia u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, stąd zalecane jest uważne monitorowanie tej grupy pacjentów. Nie określono działania efawirenzu u dzieci w wieku poniżej 3 lat lub o masie ciała poniżej 13 kg - leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat. Lek zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: wysypka (ma zwykle postać łagodnych do umiarkowanych wykwitów plamkowo-grudkowych, które pojawiają się w ciągu pierwszych 2 tyg. od rozpoczęcia stosowania efawirenzu; u większości pacjentów wysypka ustępuje w ciągu miesiąca dalszego stosowania leku). Często: hipertriglicerydemia, niezwykłe sny, lęk, depresja, bezsenność; móżdżkowe zaburzenia koordynacji i równowagi, zaburzenia uwagi, zawroty głowy, ból głowy, senność; ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty; zwiększenie aktywności AspAT, AlAT lub GGTP; świąd; zmęczenie. Niezbyt często: nadwrażliwość; hipercholesterolemia; chwiejność emocjonalna, agresja, splątanie, euforia, omamy, mania, paranoja, psychoza, próba samobójcza, myśli samobójcze; pobudzenie, niepamięć, ataksja, zaburzenia koordynacji ruchów, drgawki, zaburzenia myślenia, drżenie; niewyraźne widzenie; szum w uszach, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego; uderzenia gorąca z zaczerwienieniem; zapalenie trzustki; ostre zapalenie wątroby; rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona; ginekomastia. Rzadko: urojenia, nerwica, dokonane samobójstwo; niewydolność wątroby; fotoalergiczne zapalenie skóry. U pacjentów zakażonych wirusem HIV z ciężkim niedoborem odporności na początku stosowania złożonej terapii przeciwretrowirusowej (CART) może dojść do reakcji zapalnych na niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne. Podczas skojarzonego leczenia lekami przeciwretrowirusowymi, u pacjentów z zakażeniem HIV obserwowano zmiany rozmieszczenia tkanki tłuszczowej w organizmie (lipodystrofię). Stwierdzano utratę tkanki tłuszczowej podskórnej obwodowej i twarzy, zwiększenie ilości tkanki tłuszczowej wewnątrz jamy brzusznej oraz w powłokach brzusznych, przerost piersi i gromadzenie tłuszczu w okolicy karku ("bawoli kark”). Ponadto podczas skojarzonego leczenia lekami przeciwretrowirusowymi obserwowano oporność na insulinę, hiperglikemię i nadmierne stężenie mleczanów we krwi. Odnotowano przypadki martwicy kości u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV lub poddanych długotrwałemu leczeniu przeciwretrowirusowemu. U dzieci działania niepożądane były na ogół podobne do występujących u dorosłych. U dzieci wysypka występowała częściej i w większym nasileniu - można rozważyć profilaktyczne zastosowanie leków przeciwhistaminowych przed rozpoczęciem leczenia efawirenzem.

Ciąża i laktacja

Efawirenz nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że stan kliniczny pacjentki wymaga takiego leczenia. Przed rozpoczęciem stosowania efawirenzu u kobiet w wieku rozrodczym należy wykonać test ciążowy. Odnotowano wystąpienie wad cewy nerwowej, w tym przepuklinę rdzeniowo-oponową u dzieci kobiet przyjmujących efawirenz w I trymestrze ciąży; nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego między tymi wydarzeniami, a przyjmowaniem leku. Badania na szczurach wykazały, że efawirenz jest wydzielany z mlekiem i osiąga w nim znacznie większe stężenie niż w osoczu matki - podczas stosowania leku należy przerwać karmienie piersią. Zalecane jest, aby kobiety zakażone wirusem HIV pod żadnym pozorem nie karmiły piersią, aby uniknąć przeniesienia zakażenia na dziecko. Kobiety przyjmujące efawirenz powinny unikać zajścia w ciążę. Należy zawsze stosować skuteczne mechaniczne środki antykoncepcyjne w połączeniu z innymi metodami zapobiegania ciąży. Z powodu długiego okresu półtrwania efawirenzu, zaleca się stosować odpowiednią antykoncepcję przez ok. 12 tyg. po przerwaniu stosowania efawirenzu.

Uwagi

Efawirenz może powodować fałszywie dodatni wynik testu CEDIA DAU Multi-Level THC na zawartość kanabinolu w moczu. Lek może powodować zawroty głowy, zaburzenia koncentracji lub senność, a tym samym upośledzać zdolność kierowania pojazdami mechanicznymi i obsługę maszyn w ruchu.

Interakcje

Efawirenz in vivo indukuje enzymy CYP3A4, CYP2B6 oraz UGT1A1 - podczas jednoczesnego stosowania z efawirenzem związków będących substratami tych enzymów, może następować zmniejszenie ich stężenia w osoczu. Efawirenz może indukować enzymy CYP2C19 oraz CYP2C9, chociaż in vitro wykazano również ich hamowanie, dlatego ostateczny efekt jednoczesnego stosowania z efawirenzem związków będących substratami tych enzymów nie jest znany. Narażenie na efawirenz może być zwiększone podczas jednoczesnego podania z lekami (np. rytonawirem) lub pokarmem (np. sokiem grejpfrutowym), które obniżają aktywność CYP3A4 lub CYP2B6. Związki indukujące te enzymy mogą spowodować zmniejszenie stężenia efawirenzu w osoczu. Efawirenzu nie wolno stosować jednocześnie z: terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, midazolamem, triazolamem, pimozydem, beprydylem ani z alkaloidami sporyszu (np. ergotaminą, dihydroergotaminą, ergonowiną i metyloergonowiną), gdyż wpływ na hamowanie ich metabolizmu może doprowadzić do wystąpienia ciężkich zdarzeń zagrażających życiu. Ponadto jednoczesne podawanie efawirenzu i ziela dziurawca lub preparatów zawierających ziele dziurawca jest przeciwwskazane - ziele dziurawca może zmniejszać stężenie efawirenzu w osoczu z powodu indukcji enzymów metabolizujących lek i (lub) transportu białek przez składniki ziela dziurawca. Jeśli pacjent przyjmuje ziele dziurawca, należy odstawić preparat sprawdzić poziom wiremii i, w miarę możliwości, stężenie efawirenzu. Po odstawieniu ziela dziurawca stężenie efawirenzu może się zwiększyć i może być wymagane dostosowanie dawki efawirenzu. Indukujący wpływ ziela dziurawca może utrzymywać się przez co najmniej 2 tyg. po przerwaniu leczenia. Należy unikać jednoczesnego stosowania efawirenzu z: atowakwonem (250 mg dawka pojedyncza) i chlorowodorkiem proguanilu (100 mg dawka pojedyncza); oraz pozakonazolem (400 mg raz na dobę; chyba, że korzyści dla pacjenta przewyższają ryzyko). Nie jest zalecane jednoczesne podawanie efawirenzu z: atazanawirem (400 mg raz na dobę)/rytonawirem (100 mg raz na dobę) (jeżeli wymagane jest jednoczesne podawanie atazanawiru z NNRTI, można rozważyć zwiększenie dawki zarówno atazanawiru, jak i rytonawiru do odpowiednio 400 mg i 200 mg, w skojarzeniu z efawirenzem z zachowaniem ścisłej obserwacji klinicznej); fozamprenawirem/sakwinawirem (spodziewane znaczne zmniejszenie stężenia obudwu inhibitorów proteazy); sakwinawirem jako jedynym inhibitorem proteazy. Nie wykazano korzyści pod względem skuteczności i bezpieczeństwa ze stosowania dwóch leków z grupy NNRTIs - jednoczesne stosowanie efawirenzu i innego leku z grupy NNRTI nie jest zalecane. Należy zachować ostrożność w przypadku połączenia efawirenzu z: darunawirem/rytonawirem (300 mg 2 razy na dobę/100 mg 2 razy na dobę; efawirenz może powodować zmniejszenie Cmin darunawiru do wartości suboptymalnych; należy stosować schemat dawkowania darunawir/rytonawir 600/100 mg 2 razy na dobę); lopinawirem/rytonawirem w postaci kaps. miękkich lub roztworu doustnego lub tabl. (należy rozważyć zwiększenie dawek lopinawiru i rytonawiru w postaci kaps. miękkich lub roztworu doustnego o 33% [4 kaps./ok. 6,5 ml 2 razy na dobę zamiast 3 kaps./5 ml 2 razy na dobę], dawka tabl. lopinawiru/rytonawiru powinna być zwiększona do 500/125 mg 2 razy na dobę, kiedy podawane są jednocześnie z efawirenzem 600 mg raz na dobę); rytonawirem (500 mg 2 razy na dobę; ryzyko zwiększenia częstości zdarzeń niepożądanych). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek leku przypadku stosowania efawirenzu w zalecanej dawce (lub podanej w nawiasie) z: fozamprenawirem/rytonawirem (700 mg 2 razy na dobę/100 mg 2 razy na dobę); fozaprenawirem/nelfinawirem; nelfinawirem (750 mg co 8 h); nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTIs); azytromycyną (600 mg dawka pojedyncza i 400 mg raz na dobę efawirenzu); flukonazolem (200 mg raz na dobę i 400 mg raz na dobę efawirenzu); lorazepamem (2 mg dawka pojedyncza); wigabatryną; gabapentyną; paroksetyną (20 mg raz na dobę); fluoksetyną; cetyryzyną (10 mg dawka pojedyncza); rozuwastatyną; buprenorfiną/naloksonem. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu w zalecanej dawce (lub podanej w nawiasie) w przypadku jednoczesnego stosowania z: indynawirem (800 mg co 8 h i 200 mg raz na dobę efawirenzu); indynawirem/rytonawirem (800 mg 2 razy na dobę/100 mg 2 razy na dobę); klarytromycyną (500 mg co 12 h i 400 mg raz na dobę efawirenzu; wystąpiły zmiany stężeń klarytromycyny, jednak ich kliniczne znaczenie jest nieznane; można rozważyć zastosowanie innego antybiotyku np. azytromycyny); kwasem walproinowym (250 mg 2 razy na dobę; pacjentów kontrolować pod kątem napadów drgawkowych); sertraliną (50 mg raz na dobę; zwiększenie dawki sertraliny powinno być ustalane w oparciu o efekty kliniczne); atorwastatyną (10 mg raz na dobę) lub prawastatyną (40 mg raz na dobę) lub symwastatyną (40 mg raz na dobę) (należy okresowo kontrolować stężenie cholesterolu); bupropionem (150 mg dawki pojedynczej o przedłużonym uwalnianiu; zwiększenie dawki bupropionu należy ustalać w zależności od odpowiedzi klinicznej, lecz nie przekraczać maksymalnej zalecanej dawki); diltiazemem (należy dostosować dawkę diltiazemu w zależności od odpowiedzi klinicznej). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki raltegrawiru (400 mg dawka pojedyncza) podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu. Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z marawirokiem należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego zawierającego marawirok. Podczas stosowania efawirenzu z telaprewirem, telaprewir należy stosować w dawce 1125 mg co 8 h. Podczas jednoczesnego stosowania boceprawiru (800 mg 3 razy na dobę) z efawirenzem obserwowano minimalne zmniejszenie w osoczu stężenia boceprewiru - skutek tej obserwacji nie został jeszcze bezpośrednio oceniony. W przypadku jednoczesnego stosowania efawirenzu z ryfabutyną (300 mg raz na dobę), dawkę ryfabutyny należy zwiększyć o 50%, a jeśli ryfabutyna podawana jest 2 lub 3 razy w tyg. należy rozważyć podwojenie jej dawki; efekt kliniczny takiego dostosowania dawki nie został dostatecznie oceniony. W przypadku przyjmowania z ryfampicyną przez pacjentów o masie ciała 50 kg lub większej zwiększenie dawki dobowej efawirenzu do 800 mg może okazać się równoważne zastosowaniu dawki dobowej 600 mg przyjmowanej bez ryfampicyny; działanie kliniczne tego dostosowania dawki nie zostało odpowiednio ocenione. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ryfampicyny. Nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania itrakonazolu podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu, stąd należy rozważyć alternatywne leczenie przeciwgrzybicze. Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z worykonazolem, dawka podtrzymująca worykonazolu musi być zwiększona do 400 mg 2 razy na dobę, a dawka efawirenzu musi być zmniejszona o 50%, tj. do 300 mg raz na dobę. Po zaprzestaniu leczenia worykonazolem, należy powrócić do początkowej dawki efawirenzu. Brak dostępnych danych dotyczących, aby ustalić zalecenia dotyczące dawkowania ketokonazolu i innych imidazolowych leków przeciwgrzybiczych z efawirenzem. Jednoczesne podawanie efawirenzu z lekami zmieniającymi pH w żołądku prawdopodobnie nie wpływa na wchłanianie efawirenzu. Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z warfaryną lub acenokumarolem może być konieczne dostosowanie dawek warfaryny i acenokumarolu. Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z lekami przeciwdrgawkowymi takimi jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz inne leki będące substratami izoenzymów CYP450 należy okresowo kontrolować stężenia leków przeciwdrgawkowych; w przypadku karbamazepiny należy rozważyć alternatywną metodę leczenia przeciwdrgawkowego. Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z werapamilem, felodypiną, nifedypiną i nikardypiną należy dostosować dawkę w zależności od odpowiedzi klinicznej. Oprócz hormonalnych preparatów antykoncepcyjnych należy stosować inne skuteczne mechaniczne metody zapobiegania ciąży podczas leczenia efawirenzem. Jednoczesne stosowanie efawirenzu i immunosupresyjnych leków metabolizowanych przez CYP3A4 (np. cyklosporyna, takrolimus, syrolimus) może być wymagane dostosowanie leku immunosupresyjnego oraz na początku i na końcu leczenia efawirenzem zalecane jest ścisłe monitorowanie stężeń leku immunosupresyjnego przez co najmniej 2 tyg. (do uzyskania stabilnych stężeń). Podczas równoczesnego stosowania metadonu z efawirenzem należy obserwować pacjentów pod kątem objawów odstawiennych oraz dostosować dawkę metadonu tak, aby złagodzić objawy.

Preparat zawiera substancję Efavirenz.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 600 mg efawirenzu, 200 mg emtrycytabiny i 245 mg dizoproksylu tenofowiru (w postaci fumaranu dizoproksylu tenofowiru).

1 tabl. powl. zawiera 50 mg, 200 mg efawirenzu lub 600 mg efawirenzu. Lek zawierają laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.