Sevoflurane Baxter

250 ml płynu do sporządzania inhalacji parowej zawiera sewofluran 100%.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Sevoflurane Baxter but. 250 ml, płyn do przyg. inh. parowej 1721,66zł 2017-10-31

Działanie

Anestetyk wziewny. Sewofluran jest chlorowcowanym eterem metylo-izopropylowym do wziewnego znieczulenia ogólnego, charakteryzującym się szybką indukcją znieczulenia i szybkim wybudzeniem. MAC (najmniejsze stężenie w pęcherzykach płucnych) zależne jest od wieku. Wywołuje utratę przytomności, odwracalne zniesienie doznań bólowych i aktywności ruchowej, osłabienie odruchów autonomicznych, hamowanie czynności oddechowej i układu krążenia. Efekty te zależne są od dawki. Sewofluran charakteryzuje się niskim współczynnikiem podziału krew/gaz (0,65), co pozwala na szybkie wyprowadzenie ze znieczulenia. Lek może wywoływać zależne od stężenia w mieszaninie oddechowej zmniejszenie ciśnienia krwi. Wykazuje działanie uwrażliwiające mięsień sercowy na arytmogenny efekt podanej egzogennie adrenaliny. Sewofluran jest trudno rozpuszczalny w krwi i tkankach, co skutkuje szybkim osiągnięciem odpowiedniego stężenia pęcherzykowego do wywołania znieczulenia oraz następową szybką eliminację aż do zaprzestania podawania znieczulenia ogólnego. Mniej niż 5% wchłoniętego sewofluranu ulega metabolizmowi w wątrobie do sześciofluoroizopropanolu (HFIP), przy czym powstają fluorki nieorganiczne i CO2 (lub związki jednowęglowe). Po utworzeniu HFIP ulega szybkiej koniugacji z kwasem glukuronowym i eliminacji z moczem. Szybka i intensywna eliminacja sewofluranu przez płuca redukuje do minimum ilość leku dostępną dla metabolizmu. Metabolizm sewofluranu nie ulega indukcji przez barbiturany.

Dawkowanie

Lek może być podawany wyłącznie przez osoby odpowiednio przeszkolone w stosowaniu znieczulenia ogólnego oraz konieczna jest natychmiastowa dostępność urządzeń służących do utrzymania drożności dróg oddechowych, sztucznej wentylacji, tlenoterapii i resuscytacji krążeniowej. Lek należy podawać przez parowniki specjalnie kalibrowane do podawania sewofluranu, tak aby możliwa była dokładna kontrola podawanego stężenia leku. Wartości MAC (najmniejszego stężenia pęcherzykowego) sewofluranu zmniejszają się wraz z wiekiem pacjenta oraz z dodawaniem N2O. Dawkowanie należy dobierać indywidualnie i dostosowywać do uzyskania zamierzonego efektu zależnie od wieku i stanu klinicznego pacjenta. Przed wziewnym podaniem sewofluranu można zastosować krótko działające barbiturany lub inne środki podawane dożylnie w celu indukcji znieczulenia. Znieczulenie można indukować samym sewofluranem podając wziewnie 0,5-1% sewofluranu w O2, z dodatkiem N2O lub bez i zwiększając stężenie sewofluranu o 0,5-1% do maksymalnego stężenia 8% u dorosłych i dzieci, aż do uzyskania pożądanej głębokości znieczulenia. U dorosłych podanie wziewne sewofluranu w stężeniu do 5% wywołuje zazwyczaj znieczulenie wymagane do zabiegu chirurgicznego w czasie poniżej 2 min. U dzieci podanie wziewne sewofluranu w stężeniu do 7% wywołuje zazwyczaj znieczulenie wymagane do zabiegu chirurgicznego w czasie poniżej 2 min. Poziomy znieczulenia wymagane do zabiegu chirurgicznego można podtrzymywać przez wziewne podawanie 0,5-3% sewofluranu w O2 z dodatkiem N2O lub bez.

Wskazania

Indukcja i podtrzymanie znieczulenia ogólnego u dorosłych i dzieci.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na sewofluran lub inne halogenowe leki znieczulenia ogólnego. Występujące w wywiadzie niewyjaśnione umiarkowane lub ciężkie zaburzenia czynności wątroby z żółtaczką, gorączką i eozynofilią po znieczuleniu przy użyciu sewofluranu. Potwierdzona lub podejrzewana podatność na hipertermię złośliwą.

Środki ostrożności

Należy zachować szczególną ostrożność przy doborze dawek leku u pacjentów z niskim ciśnieniem krwi, zmniejszoną objętością krwi krążącej oraz u pacjentów osłabionych, a także u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy ≥1,5 mg/dl lub 135 µmol/l; należy monitorować czynność nerek po operacji) i przy stosowaniu znieczulenia w położnictwie (z uwagi na rozluźniające działanie sewofluranu na macicę i nasilanie krwotoków macicznych). Podczas podtrzymania znieczulenia zwiększanie stężenia sewofluranu powoduje zależne od dawki spadki ciśnienia krwi. Nadmierny spadek znieczulenia można skorygować poprzez zmniejszenie stężenia sewofluranu. Należy zachować ostrożność przy wielokrotnym stosowaniu leku. Ważne jest utrzymanie stabilności hemodynamicznej w celu uniknięcia niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. U pacjentów, u których występuje ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego, sewofluran należy podawać ostrożnie, stosując jednocześnie zabiegi obniżające ciśnienie wewnątrzczaszkowe. U pacjentów wrażliwych sewofluran może wywołać stan zwiększonego metabolizmu mięśni szkieletowych, prowadzący do zwiększenia zapotrzebowania na tlen i wystąpienia zespołu klinicznego znanego jako hipertermia złośliwa. Leczenie polega na odstawieniu sewofluranu, podaniu dożylnym soli sodowej dantrolenu, zastosowaniu leczenia podtrzymującego oraz monitorowaniu i podtrzymywaniu wytwarzania moczu. Pacjenci z ryzykiem wystąpienia drgawek powinni być poddawani ocenie klinicznej podczas stosowania sewofluranu, stąd ważne jest ograniczanie głębokości znieczulenia u dzieci (szerokie zastosowanie monitorowania funkcji mózgowych może ułatwić optymalny dobór dawki leku i pomóc w uniknięciu gwałtownego zahamowania i objawów przypominających padaczkę napadów dużych u pacjentów szczególnie wrażliwych, zwłaszcza bardzo młodych i w podeszłym wieku). Zaleca się zachowanie ostrożności przy podawaniu leku u pacjentów ze współistniejącymi chorobami wątroby lub u pacjentów otrzymujących leki, mogące potencjalnie powodować zaburzenia czynności wątroby.

Niepożądane działanie

Sewofluran może wywoływać zależną od dawki depresję czynności serca i depresję oddechową. Większość działań niepożądanych ma charakter łagodny do umiarkowanego i są one przejściowe. Bardzo często: pobudzenie (23%, pacjenci pediatryczni); bradykardia (osoby w podeszłym wieku); zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi; kaszel (pacjenci pediatryczni); nudności (24%), wymioty (17%). Często: pobudzenie; senność, ból głowy, zawroty głowy, drżenia; bradykardia, tachykardia; nadciśnienie tętnicze; kaszel, depresja oddechowa, kurcz krtani; wzmożone wydzielanie śliny; gorączka, dreszcze; zwiększona aktywność AspAT; hipotermia. Niezbyt często: leukocytoza, leukopenia; hiperglikemia; splątanie; zaburzenia rytmu serca (w tym arytmie komorowe), migotanie przedsionków, skurcze dodatkowe (komorowe, nadkomorowe, rytm bliźniaczy), całkowity blok przedsionkowo-komorowy; bezdech, astma, hipoksja; zatrzymanie moczu, cukromocz; zwiększona aktywność LDH, fosfatazy zasadowej i AlAT, zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy. Rzadko: ruchy dystoniczne; zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby; hipertermia złośliwa. Bardzo rzadko: drgawki padaczkopodobne; obrzęk płuc; ostra niewydolność nerek. Działania niepożądane obserwowane po wprowadzeniu leku do obrotu: odnotowano rzadkie przypadki wysypki, pokrzywki, świądu, skurczu oskrzeli, reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidalnych. Ponadto obserwowano występowanie drgawek w trakcie lub wkrótce po indukcji znieczulenia sewofluranem, w trakcie wybudzania ze znieczulenia oraz w okresie pooperacyjnym do 1 dnia po znieczuleniu.

Ciąża i laktacja

Lek wolno stosować u kobiet w ciąży wyłącznie w przypadkach, gdy korzyści z zastosowania wyraźnie przewyższają ryzyko dla płodu. Sewofluran działa rozluźniająco na macicę, stąd istnieje ryzyko nasilenia krwotoków macicznych. Nie badano dotychczas bezpieczeństwa stosowania leku przy porodzie naturalnym. Dostępna jest ograniczona ilość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku dla matki i dziecka podczas planowanych zabiegów cesarskiego cięcia. Należy zachować ostrożność stosując lek podczas karmienia piersią

Uwagi

Pacjenci poddawani znieczuleniu ogólnemu sewofluranem powinni podlegać stałemu monitorowaniu obejmującemu EKG, ciśnienie tętnicze krwi, nasycenie krwi tlenem oraz kapnografię. Nie wolno dopuścić do wyschnięcia absorbentów CO2 w trakcie podawania wziewnych środków znieczulenia ogólnego. Jeśli istnieje podejrzenie, że absorbent CO2 uległ wysuszeniu, należy go wymienić. Przez pewien czas po znieczuleniu z użyciem sewofluranu pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów.

Interakcje

Równoczesne podawanie wziewnego N2O nasila działanie sewofluranu. Sewofluran nasila w szczególności działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających - dawkowanie tych leków należy zmodyfikować. Benzodiazepiny i opiaty mogą przypuszczalnie zmniejszać wartości MAC sewofluranu w takim samym stopniu, jak innych wziewnych środków znieczulenia ogólnego. Sewofluran może nasilać działania inotropowe, chronotropowe i dromotropowe β-adrenolityków na drodze blokowania mechanizmów kompensacyjnych układu krążenia. Sewofluran wykazuje podobne do izofluranu działanie uwrażliwiające mięsień sercowy na arytmogenny efekt podanej egzogennie adrenaliny, ustalona dawka progowa adrenaliny wywołująca liczne komorowe zaburzenia rytmu wynosi 5 µg/kg mc. Leki i związki chemiczne zwiększające aktywność izoenzymu CYP2E1 cytochromu P450 tj. izoniazyd i alkohol mogą powodować nasilenie metabolizmu sewofluranu oraz prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia fluorków w osoczu. Istnieje niebezpieczeństwo ostrego epizodu nadciśnienia tętniczego przy równoczesnym stosowaniu leków o pośrednim działaniu sympatykomimetycznym (amfetaminy, efedryny). Obserwowano zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego podczas równoczesnego stosowania werapamilu.

Preparat zawiera substancję Sevoflurane.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 butelka (250 ml) zawiera sewofluran 100%.

250 ml płynu do sporządzania inhalacji parowej zawiera sewofluran 100%.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.