Sevemed

1 tabl. powl. zawiera 800 mg węglanu sewelameru. Tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Sevemed 180 tabl., tabl. powl. 2017-10-31

Działanie

Usieciowany polimer wiążący fosforany, niezawierający metali ani wapnia. Sewelamer zawiera wiele grup aminowych rozdzielonych jednym atomem węgla ze szkieletu polimeru, które ulegają protonowaniu w żołądku. Protonowane aminy wiążą ujemnie naładowane jony, takie jak pochodzące z diety fosforany znajdujące się w jelicie. Poprzez wiązanie fosforanów w przewodzie pokarmowym i zmniejszenie ich wchłaniania, sewelamer obniża stężenie fosforu w surowicy krwi. Węglan sewelameru jest równoważny terapeutycznie z chlorowodorkiem sewelameru. Chlorowodorek sewelameru, który zawiera tę samą resztę czynną co węglan sewelameru, nie ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego.

Dawkowanie

Doustnie. Dawka początkowa. Dawka początkowa w zależności od stężenia fosforu w surowicy krwi wynosi: stężenie fosforu 1,78-2,42 mmol/l (5,5-7,5 mg/dl) - 2,4 g sewelameru na dobę; >2,42 mmol/l (>7,5 mg/dl) - 4,8 g sewelameru na dobę. Dawkę dobową należy podawać w 3 dawkach podzielonych. W przypadku pacjentów stosujących już wcześniej środki wiążące fosforany (chlorowodorek sewelameru lub leki zawierające wapń), preparat powinien być podawany zgodnie z zasadą gram na gram z monitorowaniem stężenia fosforu w surowicy krwi, aby ustalić optymalną dawkę dobową. Zmiana i utrzymanie dawki. Stężenie fosforu w surowicy krwi musi być monitorowane, a dawka węglanu sewelameru dostosowywana co 2-4 tyg., aż do chwili osiągnięcia optymalnego stężenia fosforu w surowicy. Następnie należy w dalszym ciągu regularnie kontrolować stężenie fosforu. Pacjenci stosujący preparat powinni przestrzegać przepisanej im diety. W praktyce klinicznej, leczenie ma charakter ciągły i opiera się na konieczności kontroli stężenia fosforu w surowicy krwi, a oczekiwana dawka dobowa wynosi średnio 6 g na dobę. Szczególne grupy pacjentów.  Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u dzieci Sposób podania. Tabletki należy połykać w postaci nienaruszonej (nie należy ich rozkruszać, żuć, ani przełamywać przed podaniem).

Wskazania

Kontrola hiperfosfatemii u dorosłych pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie otrzewnowej. Kontrola hiperfosfatemii u dorosłych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, niepoddawanych dializie, u których stężenie fosforu we krwi wynosi ≥1,78 mmol/l. Lek należy stosować w kontekście podejścia obejmującego wiele działań terapeutycznych, które powinno obejmować suplementację wapnia, 1,25-dihydroksywitaminy D3 lub jednego z jej analogów w celu kontroli rozwoju osteodystrofii nerkowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Hipofosfatemia. Niedrożność jelit.

Środki ostrożności

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u dzieci 1 roku). Preparat nie jest wskazany do kontroli nadczynności przytarczyc. U pacjentów z wtórną nadczynnością przytarczyc sewelamer należy stosować jednocześnie z terapią, która powinna obejmować suplementację wapnia, 1,25-dihydroksywitaminy D3 lub jednego z jej analogów w celu obniżenia stężenia nietkniętego parathormonu (iPTH). Ze względu na zawartość laktozy, pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub nieprawidłowym wchłanianiem glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Niepożądane działanie

Bardzo często: nudności, wymioty, ból w górnej części brzucha, zaparcia. Często: biegunka, niestrawność, wzdęcia, ból brzucha. Ponadto zaobserwowano przypadki świądu, wysypki, niedrożności jelit całkowitej lub przepuszczającej oraz perforacji jelit.

Ciąża i laktacja

Preparat powinien być podawany w ciąży wyłącznie w razie konieczności i po przeprowadzeniu dokładnej analizy ryzyka wobec korzyści zastosowania leku zarówno dla matki, jak i dla płodu. Badania na zwierzętach wykazały działanie toksyczne na rozrodczość, gdy sewelamer był podawany w dużych dawkach. Sewelamer obniża wchłanianie niektórych witamin, włącznie z kwasem foliowym. Prawdopodobieństwo wydzielania sewelameru z mlekiem jest małe. Decyzję dotyczącą kontynuacji/przerwania karmienia piersią lub  kontynuacji/przerwania leczenia z zastosowaniem leku należy podjąć, uwzględniając korzyści dla dziecka związane z karmieniem piersią oraz korzyści dla kobiety związane z leczeniem z zastosowaniem sewelameru.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji u pacjentów dializowanych. W badaniach interakcji przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach otrzymujących pojedynczą dawkę leku, chlorowodorek sewelameru obniżał dostępność biologiczną cyprofloksacyny o około 50% - sewelamer nie powinien być stosowany jednocześnie z cyprofloksacyną. Zgłaszano obniżenie stężenia cyklosporyny, mykofenolanu mofetylu oraz takrolimusu u pacjentów po przeszczepie, gdy leki te były podawane jednocześnie z chlorowodorkiem sewelameru. Zmiana stężenia leków nie miała konsekwencji klinicznych (tzn. odrzucenia przeszczepu). Nie można jednak wykluczyć możliwości interakcji, należy rozważyć ścisłe kontrolowanie stężeń cyklosporyny, mykofenolanu mofetylu i takrolimusu we krwi w trakcie jednoczesnego stosowania tych leków oraz po odstawieniu sewelameru. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki niedoczynności tarczycy u pacjentów otrzymujących jednocześnie chlorowodorek sewelameru oraz lewotyroksynę - zaleca się ściślejszą kontrolę stężenia tyreotropiny (TSH) u pacjentów otrzymujących węglan sewelameru i lewotyroksynę. Należy zachować ostrożność podczas łącznego stosowania sewelameru z lekami antyarytmicznymi lub lekami przeciwpadaczkowymi. Chlorowodorek sewelameru nie wpływa na dostępność biologiczną digoksyny, warfaryny, enalaprylu ani metoprololu. Sewelamer nie ulega wchłanianiu i może wpływać na dostępność biologiczną innych leków. W przypadku stosowania jakiegokolwiek leku, którego obniżenie dostępności biologicznej może mieć znaczący wpływ na bezpieczeństwo lub skuteczność terapii, należy go podawać na co najmniej 1 h przed, lub 3 h po podaniu sewelameru, lub należy rozważyć kontrolę stężenia leku we krwi.

Preparat zawiera substancję Sevelamer.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 800 mg chlorowodorku sewelameru.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg węglanu sewelameru. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powlekana zawiera 800 mg węglanu sewelameru. 1 saszetka zawiera 1,6 g lub 2,4 g węglanu sewelameru.

Najczęściej wyszukiwane

1 ml zawiesiny zawiera 20 000 AUeq zaadsorbowanego zmodyfikowanego wyciągu alergenów z mieszaniny 50% Dermatophagoides pteronyssinus i 50% Dermatophagoides farinae.

1 tabl. podjęzykowa zawiera wyciąg alergenów z pyłków następujących traw: kupkówka pospolita, tomka wonna, życica trwała, wiechlina łąkowa oraz tymotka łąkowa, o wskaźniku reaktywności 100 IR lub 300 IR; tabl. podj. zawierają laktozę.

Substancję czynną stanowią wyciągi alergenowe pochodzenia roślinnego, roztoczy kurzu domowego lub mieszanki wyciągów alergenowych w połączeniu z mannitolem (ilość mannitolu ≤40 mg/ml). Zestaw do leczenia podstawowego zawiera 3 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 10 IR/ml, 300 IR/ml i 300 IR/ml. Zestaw do leczenia podtrzymującego zawiera 2 fiolki z wyciągami alergenowymi o stężeniach 300 IR/ml. Preparat zawiera sód (590 mg NaCl/10 ml roztworu).

Woda do wstrzyknięć.

1 ml roztworu zawiera 100 mg acetylocysteiny.

100 ml roztworu zawiera 900 mg chlorku sodu. Osmolarność: 308 mOsmol/l.

1 liofilizat doustny zawiera 12 SQ-HDM standaryzowanego wyciągu alergenowego roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae.

1 amp. zawiera 5 ml lub 10 ml wody do wstrzykiwań.

Zestaw do leczenia początkowego: 4 fiolki zawierają 0,12 µg, 1,2 µg, 12 µg lub 120 µg jadu owada. Zestaw do leczenia podtrzymującego: fiolka zawiera 120 µg jadu owada.

Wyciągi alergenowe roztoczy kurzu domowego, pochodzenia zwierzęcego (sierści kota i psa) i grzybów pleśniowych Alternaria. Nazwy poszczególnych alergenów i ich udział procentowy są podane na opakowaniu. Standaryzacja jest prowadzona w TU (jednostkach terapeutycznych) lub PNU (jednostkach azotu białkowego). Wyciągi alergenowe roztoczy kurzu domowego: stęż. 1 zawiera 50 TU/ml lub 50 PNU/ml; stęż. 2 zawiera 500 TU/ml lub 500 PNU/ml; stęż. 3 zawiera 5000 TU/ml lub 5000 PNU/ml. Wyciągi alergenowe pochodzenia zwierzęcego (sierść kota, sierść psa): stęż. 1 zawiera 25 PNU/ml; stęż. 2 zawiera 250 PNU/ml; stęż. 3 zawiera 2500 PNU/ml. Wyciągi alergenowe grzybów pleśniowych Alternaria: stęż. 1 zawiera 5 PNU/ml; stęż. 2 zawiera 50 PNU/ml; stęż. 3 zawiera 500 PNU/ml. Stężenie 2 preparatu alergenowego jest rozcieńczeniem stężenia 3 w stosunku 1:10, stężenie 1 jest rozcieńczeniem stężenia 2 w stosunku 1:10.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Węgiel leczniczy (aktywowany) - zastosowanie i dawkowanie Węgiel leczniczy (aktywowany) - zastosowanie i dawkowanie

Węgiel leczniczy to węgiel aktywny (aktywowany) w postaci czarnych tabletek, który znalazł zastosowanie jako środek na biegunkę, zatrucia. Podawanie węgla aktywowanego jest ...

więcej

WITAMINA B12 - właściwości. Występowanie i dawkowanie witaminy B12 WITAMINA B12 - właściwości. Występowanie i dawkowanie witaminy B12

Witamina B12 to związek, którego właściwości zdrowotne są nie do przecenienia. Witamina B12 koi nerwy, podnosi odporność na stres, zapobiega anemii i ...

więcej

Syrop z mniszka lekarskiego nie tylko na kaszel. Jakie właściwości lecznicze ma miód z mniszka? Syrop z mniszka lekarskiego nie tylko na kaszel. Jakie ...

Syrop z mniszka lekarskiego jest stosowany głównie w celu łagodzenia kaszlu. Jednak miód z mniszka przyśpiesza także gojenie się ran, oczyszcza organizm ...

więcej

Mniszek lekarski – zastosowanie mniszka lekarskiego Mniszek lekarski – zastosowanie mniszka lekarskiego

Mniszek lekarski (łac. Taraxacum officinale), czyli mniszek pospolity, ma wiele właściwości leczniczych, dzięki którym znalazł zastosowanie w medycynie naturalnej. Jednak najczęściej jest ...

więcej

WITAMINA D - objawy oraz skutki niedoboru i nadmiaru witaminy D WITAMINA D - objawy oraz skutki niedoboru i nadmiaru ...

Witamina D w odpowiednim stężeniu sprawia, że kości są mocne, a zęby zdrowe. Właściwy poziom tej witaminy to również sprawne funkcjonujący układ ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.