Seronil

1 tabl. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Tabl. 10 mg zawierają sacharozę i glicerynę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Seronil 100 szt., kaps. 66,71zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny - selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Praktycznie nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów: α1-, α2- i β-adrenergicznych, serotoninergicznych, dopaminergicznych, histaminergicznych H1, muskarynowych oraz receptorów GABA. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, biodostępność nie jest zaburzana przez spożywanie posiłków. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (ok. 95%). Maksymalne stężenie w osoczu występuje ok. 6-8 h od podania. Stężenia w stanie stacjonarnym w osoczu osiągane są po kilku tyg. stosowania leku. Lek jest intensywnie metabolizowany z udziałem CYP2D6, w procesie demetylacji do głównego, aktywnego metabolitu - norfluoksetyny. T0,5 fluoksetyny w fazie eliminacji wynosi 4-6 dni, a norfluoksetyny - 4-16 dni. Lek wydalany jest głównie przez nerki (w ok. 60%).

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Depresja: 20 - 60 mg na dobę. Dawka 20 mg na dobę jest zalecaną dawką początkową. Można rozważyć zwiększenie dawki po 3 tyg. stosowania, jeśli nie występuje reakcja na leczenie. Leczenie przeciwdepresyjne winno być kontynuowane przez okres co najmniej 6 mies. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne: 20 - 60 mg na dobę. Dawka 20 mg na dobę jest zalecaną dawką początkową. Można rozważyć zwiększenie dawki po 2 tyg. stosowania, jeśli nie występuje reakcja na leczenie. Jeśli nie obserwuje się poprawy w okresie 10 tyg., należy ponownie rozważyć leczenie fluoksetyną. Jeśli uzyskano dobrą reakcję terapeutyczną, leczenie należy kontynuować w dawkach dostosowanych indywidualnie do potrzeb pacjenta. Można rozważyć kontynuowanie leczenia przez okres dłuższy niż 10 tyg. u pacjentów dobrze reagujących na lek. Dostosowanie dawki powinno odbywać się ostrożnie i w sposób indywidualny w oparciu o dane dotyczące konkretnego pacjenta tak, aby utrzymywać leczenie najmniejszą skuteczną dawką. Należy okresowo oceniać potrzebę kontynuacji leczenia. Zaleca się równoczesną psychoterapię behawioralną u pacjentów dobrze reagujących na leczenie farmakologiczne. Skuteczność długoterminowa (ponad 24 tyg.) nie została wykazana w przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Bulimia nervosa: zalecana jest dawka 60 mg na dobę. Nie wykazano skuteczności długoterminowej (ponad 3 mies.) w przypadku leczenia bulimii. Dawki fluoksetyny powyżej 80 mg na dobę nie zostały poddane ocenie klinicznej (wszystkie wskazania). U pacjentów w podeszłym wieku zalecana jest szczególna ostrożność w przypadku zwiększania dawki, na ogół dawka dobowa nie powinna być większa niż 40 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 60 mg na dobę. Mniejsze lub rzadziej stosowane dawkowanie (np. 20 mg co drugi dzień) powinny zostać rozważone w przypadku pacjentów z zaburzeniami wątroby lub w przypadku pacjentów, u których równocześnie stosowane leki mogą wykazywać interakcje z preparatem. Dzieci w wieku 8 lat i starsze oraz młodzież (epizod dużej depresji o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego): dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę. Dawkę należy zmieniać ostrożnie, w sposób indywidualny dla każdego pacjenta. Po upływie tygodnia lub dwóch dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. Doświadczenia kliniczne z użyciem dawki większej niż 20 mg są minimalne. Dane dotyczące leczenia dłuższego niż 9 tygodni są ograniczone. Ponieważ u dzieci o mniejszej masie ciała stężenia leku w osoczu są większe, efekt terapeutyczny można u nich osiągnąć stosując mniejsze dawki. W przypadku dzieci, które odpowiedziały na leczenie, po 6 miesiącach powinno się ponownie rozważyć konieczność dalszego leczenia. Jeśli nie uzyskano korzyści klinicznych w ciągu 9 tygodni, należy rozważyć zasadność leczenia. Fluoksetyna może być podawana w postaci 1 dawki lub dawek podzielonych przyjmowanych podczas posiłków lub między posiłkami. Rozpoczynając lub kończąc leczenie należy pamiętać, że substancje czynne pozostają w organizmie przez okres kilku tyg. po zaprzestaniu podawania.

Wskazania

Dorośli: Duża depresja. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Bulimia nervosa: jako uzupełnienie psychoterapii w celu zmniejszenia chęci objadania się i zwracania spożytych pokarmów. Dzieci od 8 lat: Duża depresja o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, jeśli po 4-6 sesjach pacjent nie odpowiada na psychoterapię. Stosować jedynie łącznie z psychoterapią.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na fluoksetynę lub którąkolwiek substancję pomocniczą produktu. Inhibitory monoaminooksydazy: opisywano poważne, a czasami śmiertelne reakcje u pacjentów otrzymujących leki z grupy SSRI w skojarzeniu z inhibitorem MAO, także u pacjentów, którzy przerwali stosowanie leku z grupy SSRI i rozpoczęli leczenie inhibitorem MAO. Leczenie fluoksetyną można rozpocząć po upływie 2 tyg. po definitywnym zakończeniu stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO. Pewne przypadki przypominały objawy zespołu serotoninowego (który może przypominać i być diagnozowany jako złośliwy zespół neuroleptyczny). U pacjentów doświadczających takich reakcji mogą być skuteczne cyproheptadyna lub dantrolen. Objawy interakcji leku z inhibitorami MAO to: hipertermia, sztywność mięśni, kloniczne skurcze mięśni, zaburzenia wegetatywne z możliwymi zaburzeniami czynności życiowych, zmiany stanu psychicznego - dezorientacja, drażliwość oraz krańcowe pobudzenie przechodzące w stan delirium i śpiączki. Z tych względów przeciwwskazane jest stosowanie fluoksetyny w skojarzeniu z nieselektywnym inhibitorem MAO. Powinno upłynąć co najmniej 5 tyg. od przerwania leczenia fluoksetyną do rozpoczęcia stosowania inhibitora MAO. Jeśli fluoksetyna jest przepisywana do długotrwałego leczenia i (lub) w dużych dawkach, należy rozważyć dłuższą przerwę. Leczenie fluoksetyną można rozpocząć w następnym dniu po przerwaniu podawania odwracalnego inhibitora MAO (np. moklobemidu). Skojarzenie tych leków nie jest zalecane. W wyjątkowych okolicznościach linezolid (antybiotyk, który jest odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO) można podać w skojarzeniu z fluoksetyną pod warunkiem, że możliwe jest prowadzenie ścisłej kontroli objawów zespołu serotoninowego i monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Środki ostrożności

Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia i samobójstwa. Ryzyko to utrzymuje się do czasu wystąpienia pełnej remisji. Pacjent powinien być ściśle monitorowany do momentu pojawienia się poprawy oraz we wczesnych etapach powrotu do zdrowia (zwiększone ryzyko samobójstwa). U pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z epizodami dużej depresji. Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia, szczególnie pacjentów w wieku poniżej 25 lat. W razie wystąpienia wysypki lub innych objawów alergicznych, których nie można powiązać z inną przyczyną, należy przerwać podawanie fluoksetyny. Należy zachować ostrożność przy wprowadzaniu leku u pacjentów z napadami drgawek w wywiadzie. Leczenie należy przerwać u każdego pacjenta, u którego rozwiną się stany padaczkowe, lub jeśli występuje zwiększenie częstotliwości napadów. Stosowania fluoksetyny należy unikać u pacjentów z niestabilną padaczką, natomiast pacjentów z kontrolowaną padaczką należy dokładnie monitorować. Zachować ostrożność u pacjentów, u których wcześniej występowała mania lub hipomania; stosowanie fluoksetyny należy przerwać u pacjentów wchodzących w fazę maniakalną. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć mniejsze lub rzadziej stosowane dawkowanie. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania leku u pacjentów z ostrą niewydolnością serca jest ograniczone - zaleca się zachowanie ostrożności. U pacjentów z cukrzycą lek może zaburzać kontrolę glikemii - może być konieczne dostosowanie dawkowania insuliny i (lub) doustnych leków hipoglikemizujących. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększenie dawki może być szkodliwe. Zalecana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków z grupy SSRI z doustnymi środkami przeciwzakrzepowymi, lekami o działaniu zaburzającym czynność płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne (klozapina), fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ) lub inne leki, które mogą zwiększyć ryzyko krwawienia, a także u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie. Zalecana jest ostrożność u pacjentów stosujących fluoksetynę i poddawanych leczeniu elektrowstrząsami. Przy jednoczesnym stosowaniu SSRI oraz preparatów zawierających dziurawiec zwyczajny może dojść do nasilenia działania serotoninergicznego. W przypadku wystąpienia objawów zespołu serotoninowego lub złośliwego zespołu neuroleptycznego leczenie fluoksetyną należy przerwać i rozpocząć leczenie objawowe. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególną ostrożność w przypadku zwiększania dawki. W badaniach klinicznych częściej obserwowano występowanie zachowań samobójczych (próby i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) u dzieci i młodzieży przyjmujących leki przeciwdepresyjne, w porównaniu z grupą placebo. Lek można stosować u dzieci i młodzieży w wieku od 8 do 18 lat wyłącznie do leczenia umiarkowanych lub ciężkich epizodów depresyjnych. W tej grupie wiekowej nie należy stosować leku z innych wskazań. Jeśli mimo to, w oparciu o potrzebę kliniczną, zostanie jednak podjęta decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto dostępne dane dotyczące długotrwałego wpływu na bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci i młodzieży, w tym na wzrost, dojrzewanie oraz rozwój poznawczy, emocjonalny i rozwój zachowania są ograniczone. W trwającym 19 tygodni badaniu klinicznym zaobserwowano zmniejszenie przyrostu masy ciała i wzrostu u dzieci i młodzieży leczonych fluoksetyną. Nie ustalono, czy lek wpływa na osiągnięcie prawidłowego wzrostu w wieku dorosłym. Nie można wykluczyć prawdopodobieństwa opóźnienia dojrzewania płciowego. Należy zatem monitorować rozwój dziecka w zakresie wzrostu i dojrzewania płciowego (wysokość, masa ciała i stadium rozwoju płciowego wg Tannera) w trakcie leczenia fluoksetyną i po jego zakończeniu. W przypadku stwierdzenia opóźnienia rozwoju należy rozważyć skierowanie pacjenta do pediatry. W badaniach klinicznych z udziałem dzieci często zgłaszano występowanie stanów maniakalnych i hipomaniakalnych. Z tego powodu zaleca się regularne monitorowanie pacjentów w kierunku występowania manii lub hipomanii. Jeśli wystąpi u pacjenta faza maniakalna, należy przerwać stosowanie fluoksetyny. Tabl. 10 mg zawierają sacharozę - nie powinny być stosowane u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy. Tabl. 10 mg zawierają również glicerynę - duże dawki gliceryny mogą powodować bóle głowy, zaburzenia żołądkowe i biegunkę (należy unikać przedawkowania) oraz mannitol - duże dawki mogą powodować łagodny efekt przeczyszczający.

Niepożądane działanie

Bardzo często: bezsenność (w tym wczesne przebudzenia rano, początkowa bezsenność, bezsenność środkowa), ból głowy, biegunka, nudności, zmęczenie (w tym astenia). Często: zmniejszenie apetytu (w tym anoreksja), lęk, niepokój ruchowy, napięcie, obniżone libido (w tym utrata libido), zaburzenia snu, niezwykłe sny (w tym koszmary), zaburzenia uwagi, zawroty głowy, zaburzenia smaku, letarg, senność (wzmożona senność, sedacja), drżenie, niewyraźne widzenie, kołatanie serca, napadowe zaczerwienienie skóry twarzy ( w tym uderzenia gorąca), ziewanie, wymioty, niestrawność, suchość w ustach, wysypka (w tym rumień, rumień złuszczający, potówka czerwona, osutka, rumień przekrwienny, rumień pęcherzowy, rumień wielopostaciowy, rumień plamisty, rumień plamistogrudkowy, wysypka odropodobna, rumień grudkowy, pępkowy rumień przekrwienny), pokrzywka, świąd, nadmierne pocenie się, bóle stawów, częste oddawanie moczu (w tym częstomocz), krwawienie ginekologiczne (w tym krwotok szyjki macicy, zaburzenia czynności macicy, krwawienie z macicy, krwotok narządów rozrodczych, obfite nieregularne miesiączkowanie, krwotok miesiączkowy, krwotok maciczny, nadmierne częste miesiączkowanie, krwawienie pomenopauzalne, krwotok z macicy, krwotok z pochwy), zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku (w tym brak wytrysku, zaburzenia wytrysku, przedwczesny wytrysk, wytrysk opóźniony, wytrysk wsteczny), drażliwość, dreszcze, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: depersonalizacja, podwyższony nastrój, euforia, zaburzenia myślenia, zaburzenia orgazmu (brak orgazmu), bruksizm, pobudzenie psychoruchowe, dyskineza, ataksja, zaburzenia równowagi, mioklonie, rozszerzenie źrenic, niedociśnienie, duszność, zaburzenia połykania, łysienie, zwiększona tendencja do powstawania siniaków, zimny pot, skurcze mięśni, trudności w oddawaniu moczu, zaburzenia seksualne, złe samopoczucie, nietypowe samopoczucie, uczucie zimna, uczucie gorąca. Rzadko: reakcje anafilaktyczne, choroba posurowicza, hiponatremia, łagodny stan maniakalny (hipomania), mania, omamy, pobudzenie, ataki paniki, drgawki, akatyzja, późne dyskinezy, zapalenie naczyń, rozszerzenie naczyń krwionośnych, zapalenie gardła, ból w przełyku, obrzęk naczynioruchowy, wybroczyny, nadwrażliwość na światło, plamica, zatrzymanie moczu, mlekotok. Częstość nieznana: trombocytopenia, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego zmniejszającego objętość moczu, myśli i zachowania samobójcze, splątanie, jąkanie się, zespół serotoninowy, szumy uszne, zdarzenia płucne (procesy zapalne o różnej histopatologii i (lub) włóknieniu), krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego (w tym najczęściej krwawienie z dziąseł, krwawe wymioty, krwawienia z odbytnicy, biegunka krwotoczna, krew w kale, krwotok z wrzodu żołądka), idiosynkratyczne zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy (może rozwinąć się zespół Stevensa-Johnsona lub zespół toksycznej nekrolizy naskórka - zespół Lyella), bóle mięśni, zaburzenia oddawania moczu, priapizm, krwotok z błony śluzowej, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby. Po zaprzestaniu terapii fluoksetyną zanotowano przypadki zespołu odstawiennego; najczęstszymi objawami są: zawroty głowy, niepokój, zaburzenia snu, astenia, ból głowy, parestezje, wymioty i nudności. Dzieci i młodzież. W badaniach klinicznych populacji pediatrycznej zachowania samobójcze (próby i myśli samobójcze) oraz wrogość obserwowano częściej niż u przyjmujących placebo. Często zgłaszano występowanie stanów maniakalnych i hipomaniakalnych. U dzieci i młodzieży leczonych fluoksetyną zaobserwowano zmniejszenie przyrostu masy ciała i wzrostu. W badaniach klinicznych z udziałem dzieci często zgłaszano występowanie krwawień z nosa, a leczenie fluoksetyną wiązało się ze zmniejszeniem aktywności fosfatazy zasadowej. W praktyce klinicznej dotyczącej populacji pediatrycznej, zgłaszano pojedyncze zdarzenia niepożądane potencjalnie wskazujące na opóźnienie dojrzewania płciowego lub zaburzenia funkcji seksualnych. Donoszono o występowaniu objawów odstawiennych u pacjentów, u których zaprzestano stosowania leków z grupy SSRI: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne marzenia senne), osłabienie (astenia), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie, bóle głowy. Większość z tych objawów jest łagodna i samoograniczająca. Stosowaniu fluoksetyny rzadko towarzyszyły takie objawy.

Ciąża i laktacja

Dane dotyczące dużej liczby przypadków, kiedy płód był narażony na działanie leku, nie wskazują na działanie teratogenne fluoksetyny. Fluoksetyna może być stosowana podczas ciąży, lecz z należytymi środkami ostrożności, szczególnie w ciąży zaawansowanej lub tuż przed akcją porodową, ponieważ donoszono o następujących objawach u noworodków: drażliwość, drżenie, hipotonia, ciągły płacz, trudności ze ssaniem i snem. Objawy te mogą wskazywać albo na wpływ serotoninergiczny, albo na zespół odstawienny. Czas wystąpienia oraz trwania tych objawów może być związany z długim okresem półtrwania fluoksetyny (4-6 dni) i jej aktywnego metabolitu - norfluoksetyny (4-16 dni). Fluoksetyna i jej metabolit są wydzielane z ludzkim mlekiem. Opisywano niepożądane działania tych substancji u niemowląt karmionych piersią. Jeśli leczenie fluoksetyną jest uznawane za konieczne, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią. Jednakże, jeśli karmienie piersią jest kontynuowane, należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę fluoksetyny.

Uwagi

Należy unikać nagłego odstawiania leku - dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1-2 tyg. Preparaty psychoaktywne mogą zaburzać zdolność oceny lub umiejętności - należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych do czasu uzyskania pewności, że lek nie wpływa na sprawność. W trakcie stosowania preparatu należy unikać spożywania alkoholu.

Interakcje

Rozpatrując farmakodynamikę lub farmakokinetykę interakcji między lekami (np. zmieniając fluoksetynę na inny środek przeciwdepresyjny), należy pamiętać o długim T0,5 zarówno fluoksetyny jak i norfluoksetyny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leku z z inhibitorami MAO. Leczenie fluoksetyną można rozpocząć po upływie 2 tyg. po definitywnym zakończeniu stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO. Powinno upłynąć co najmniej 5 tyg. od przerwania leczenia fluoksetyną do rozpoczęcia stosowania inhibitora MAO. Jeśli fluoksetyna jest przepisywana do długotrwałego leczenia i (lub) w dużych dawkach, należy rozważyć dłuższą przerwę. Leczenie fluoksetyną można rozpocząć w następnym dniu po przerwaniu podawania odwracalnego inhibitora MAO (np. moklobemidu). Skojarzenie tych leków nie jest zalecane. Ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów MAO-B (selegilina) - zaleca się kliniczne monitorowanie. Obserwowano zmiany stężeń we krwi podczas jednoczesnego stosowania fenytoiny z fluoksetyną. W pewnych przypadkach występują objawy toksyczności. Należy rozważyć stosowanie zachowawczych schematów dawkowania podawanego jednocześnie leku oraz rozważyć kontrolowanie stanu klinicznego. Jednoczesne podawanie fluoksetyny z lekami serotoninergicznymi (np. tramadol, tryptany) może zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego. Stosowanie z tryptanami niesie ze sobą dodatkowe ryzyko zwężenia naczyń wieńcowych oraz nadciśnienia. Istnieją doniesienia dotyczące wystąpienia zespołu serotoninowego, kiedy leki z grupy SSRI były podawane z litem lub tryptofanem - decyzję o jednoczesnym stosowaniu należy podejmować ze szczególną ostrożnością. Kiedy fluoksetyna jest stosowana w skojarzeniu z litem, wymagana jest bardziej ścisła i częstsza kontrola. Fluoksetyna metabolizowana jest przy udziale CYP2D6, jednoczesna terapia lekami, które także są metabolizowane przez ten układ enzymatyczny, może prowadzić do interakcji. Jednoczesne leczenie lekami metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, mającymi wąski wskaźnik terapeutyczny (takimi jak flekainid, enkainid, karbamazepina i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), należy rozpoczynać (lub dostosować) od dawek z najniższego zakresu dawkowania. Interakcje z neuroleptykami są także możliwe, gdyż fluoksetyna może hamować ich metabolizm. Stosowanie fluoksetyny może zwiększać stężenie klozapiny w osoczu i powodować znaczące klinicznie interakcje. Ma to także zastosowanie, jeśli fluoksetyna była przyjmowana w okresie ostatnich 5 tyg. Po jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny z doustnymi środkami przeciwzakrzepowymi opisywano zmienione działanie przeciwzakrzepowe (wartości laboratoryjne i (lub) oznaki i objawy kliniczne) niewykazujące spójnego modelu, w tym wzmożone krwawienie. Pacjenci leczeni warfaryną powinni mieć badaną krzepliwość krwi podczas rozpoczynania lub kończenia leczenia fluoksetyną. Istnieją rzadkie doniesienia o przedłużających się napadach drgawkowych u pacjentów stosujących fluoksetynę i poddawanych leczeniu elektrowstrząsami, dlatego zalecana jest ostrożność. Leczenie skojarzone fluoksetyną i lekami przeciwwirusowymi takimi jak: rytonawir, sakinawir i efawirenz może być związane ze zwiększonym ryzykiem zespołu serotoninowego. Fluoksetyna nie zwiększa stężenia alkoholu we krwi ani nie wzmaga działania alkoholu - jednak podczas leczenia lekami z grupy SSRI picie alkoholu nie jest zalecane. Mogą pojawić się interakcje farmakodynamiczne pomiędzy fluoksetyną a preparatami zawierającymi dziurawiec - interakcje te mogą nasilać niepożądane działania leku.

Preparat zawiera substancję Fluoxetine.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Tabl. 10 mg zawierają sacharozę i glicerynę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę i żółcień chinolinową.

1 kaps. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.