Sedron

1 tabl. powl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci trójwodnej soli sodowej.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Sedron 12 szt., tabl. powl. 26,92zł 2017-10-31

Działanie

Lek z grupy bisfosfonianów wykazujący zdolność preferencyjnego wiązania w miejscach czynnej resorpcji tkanki kostnej. Hamuje osteoklastyczną resorpcję kości, nie wpływając bezpośrednio na proces ich tworzenia. Aktywność osteoklastów zostaje zahamowana, a ich migracja i przyłączenie się do kości pozostają bez zmian. Jakość tkanki kostnej tworzonej podczas leczenia alendronianem nie odbiega od normy. Dostępność biologiczna alendronianu podanego doustnie (po nocnej przerwie w posiłkach, na 2 h przed śniadaniem) wynosi 0,64% w zakresie dawek 5-70 mg. Przy podaniu 1 h lub 0,5 h przed śniadaniem dostępność biologiczna zmniejszyła się do ok. 0,46% i 0,39%. Kawa i sok pomarańczowy zmniejszają biodostępność o ok. 60%. Lek ulega przemijającemu rozmieszczeniu w tkankach miękkich, następnie ulega szybkiej redystrybucji do tkanki kostnej lub wydaleniu w moczu. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 78%. Ze względu na powolne uwalnianie alendronianu z tkanki kostnej szacuje się, że T0,5 w fazie eliminacji wynosi na ponad 10 lat.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 70 mg (1 tabl.) raz w tygodniu. Nie ustalono optymalnego czasu trwania leczenia bifosfanianami. Należy okresowo oceniać konieczność dalszego leczenia u każdego pacjenta indywidualnie w oparciu o korzyści i potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem preparatu, zwłaszcza po upływie 5 lat terapii. Pacjenci powinni przyjmować suplementy wapnia i witaminy D, jeśli podaż tych składników w stosowanej diecie jest niedostateczna. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia dawki leku należy przyjąć 1 tabl. rano następnego dnia, po tym, jak pacjent przypomni sobie o konieczności przyjęcia leku; nie należy przyjmować 2 tabl. w tym samym dniu, ale powrócić do ustalonego schematu stosowania 1 tabl. raz na tydzień w wybranym wcześniej dniu. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z GFR >35 ml/min. Nie zaleca się stosowania alendronianu u pacjentów z GFR Sposób podania. Lek należy przyjmować popijając pełną szklanką czystej wody (co najmniej 200 ml), na co najmniej 30 min przed pierwszym posiłkiem, napojem lub przyjęciem innego leku. Inne napoje (w tym woda mineralna), posiłek i niektóre leki najprawdopodobniej zmniejszają wchłanianie alendronianu. Tabl. przyjmować rano, bezpośrednio po wstaniu z łóżka. Tabl. połykać w całości, nie należy ich rozgryzać i żuć ani rozpuszczać w jamie ustnej ze względu na możliwość wystąpienia owrzodzenia jamy ustnej i gardła. Po połknięciu tabl. pacjent nie powinien kłaść się aż do spożycia pierwszego posiłku w ciągu dnia, który może spożyć nie wcześniej niż 30 min po przyjęciu tabl. Pacjent nie powinien kłaść się przez 30 min po przyjęciu tabl. Leku nie można przyjmować przed snem oraz przed porannym wstaniem z łóżka.

Wskazania

Leczenie osteoporozy po menopauzie. Lek zmniejsza ryzyko złamań kręgów oraz szyjki kości udowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na alendronian lub którąkolwiek substancję pomocniczą leku. Nieprawidłowa budowa przełyku i inne czynniki powodujące opóźnienie jego opróżniania (m.in. zwężenie lub achalazja). Niemożność utrzymania pionowej pozycji ciała (stojącej lub siedzącej) przez co najmniej 30 min. Hipokalcemia.

Środki ostrożności

Alendronian może powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego. Ze względu na ryzyko nasilenia się objawów choroby podstawowej należy zachować ostrożność u pacjentów z czynnymi zaburzeniami dotyczącymi górnego odcinka przewodu pokarmowego, takimi jak dysfagia, zaburzenia przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka lub dwunastnicy i owrzodzenia, lub po niedawno przebytej (w ciągu poprzedniego roku) ciężkiej chorobie przewodu pokarmowego, takiej jak choroba wrzodowa żołądka lub czynne krwawienie z przewodu pokarmowego, bądź też zabieg chirurgiczny w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego inny niż plastyka odźwiernika. U pacjentów z rozpoznanym przełykiem Barretta należy rozważyć korzyści i potencjalne ryzyko stosowania alendronianu indywidualnie u każdego pacjenta. U pacjentów otrzymujących alendronian opisywano działania niepożądane dotyczące przełyku (czasem o ciężkim przebiegu i wymagające hospitalizacji), takie jak zapalenie, owrzodzenia i nadżerki przełyku, po których w rzadkich przypadkach następowało zwężenie przełyku. Z tego względu lekarze powinni być wyczuleni na występowanie wszelkich objawów przedmiotowych i podmiotowych wskazujących na możliwe działanie leku na przełyk. Pacjentów należy poinformować o konieczności przerwania leczenia i skonsultowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów podrażnienia przełyku takich jak: dysfagia, ból podczas połykania, ból zamostkowy, pojawienie się lub nasilenie zgagi. Prawdopodobnie ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych dotyczących przełyku jest większe u pacjentów, którzy nie stosują alendronianu zgodnie z zaleceniami i (lub) nadal przyjmują lek mimo wystąpienia objawów wskazujących na podrażnienie przełyku. W trakcie stosowania bifosfonianów istnieje ryzyko wystąpienia martwicy kości szczęki. Martwicę kości szczęki związaną z ekstrakcją zęba i (lub) zakażeniami miejscowymi (w tym zapaleniem szpiku) odnotowano u pacjentów z rozpoznaniem raka, otrzymujących schemat leczenia złożony głównie z bisfosfonianów podawanych dożylnie. Wielu spośród tych pacjentów przyjmowało również chemoterapię i kortykosteroidy. Martwica kości szczęki była również zgłaszana u pacjentów z osteoporozą stosujących bisfosfoniany doustnie. Czynnikami ryzyka wystąpienia martwicy szczęki są: siła działania bisfosfonianu (największa dla kwasu zolendronowego), droga podania i stosowanie dawek wielokrotnych; rak, chemioterapia, radioterapia, stosowanie kortykosteroidów, palenie papierosów; występowanie chorób stomatologicznych w przeszłości, niski poziom higieny jamy ustnej, choroby przyzębia, inwazyjne zabiegi stomatologiczne oraz źle dopasowane protezy dentystyczne. Przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami u pacjentów z niskim stanem higieny jamy ustnej należy rozważyć przeprowadzenie badania stomatologicznego z podjęciem odpowiednich środków z zakresu stomatologii zapobiegawczej. Podczas leczenia ta grupa pacjentów powinna unikać, na ile to możliwe, inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. U pacjentów, u których rozwinie się martwica kości szczęki podczas leczenia bisfosfonianami, chirurgiczny zabieg stomatologiczny może spowodować pogorszenie stanu. Nie ma dostępnych danych, dotyczących pacjentów wymagających zabiegów stomatologicznych wskazujących, czy przerwanie leczenia bisfosfonianami ogranicza ryzyko wystąpienia martwicy kości szczęki. Lekarz prowadzący powinien dokonać oceny klinicznej, aby określić plan postępowania z każdym pacjentem w oparciu o indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka. Pacjentów podczas leczenia bisfosfonianami należy zachęcać do utrzymywania dobrego stanu higieny jamy ustnej, wykonywania rutynowych przeglądów dentystycznych i zgłaszania wszelkich objawów ze strony jamy ustnej (np. ruchomość zębów, ból lub opuchnięcie). Podczas stosowania bisfosfonianów notowano martwicę kości przewodu słuchowego zewnętrznego, głównie związaną z długotrwałym leczeniem. Możliwe czynniki ryzyka obejmują stosowanie steroidów i chemioterapii i (lub) czynniki ryzyka miejscowe, takie jak zakażenie lub uraz. Możliwość wystąpienia martwicy kości przewodu słuchowego zewnętrznego należy rozważyć u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany, u których występują objawy związane z uchem, w tym przewlekłe zakażenia ucha. U pacjentów przyjmujących bisfosfoniany zgłaszano bóle kości, stawów i (lub) mięśni. Na podstawie danych po wprowadzeniu leku do obrotu można stwierdzić, że te objawy rzadko były ciężkie i (lub) powodowały niesprawność pacjenta. Pierwsze objawy mogą wystąpić w 1. dniu leczenia lub po wielu miesiącach od rozpoczęcia terapii. U większości pacjentów objawy przemijały po przerwaniu leczenia. W podgrupie pacjentów następował nawrót objawów po ponownym podaniu tego samego leku lub po zastosowaniu innego bisfosfonianu. Zgłaszano przypadki nietypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej u pacjentów stosujących bisfosfoniany, głównie u pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Do tego typu złamań dochodzi po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból uda lub ból w pachwinie. W badaniach obrazowych często na kilka tygodni lub miesięcy przed całkowitym złamaniem kości udowej widoczne są cechy złamań z przeciążenia. Złamania często występują obustronnie, dlatego u pacjentów, u których stwierdzono złamanie trzonu kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również słabe gojenie się tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów, u których podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej, należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny. Należy zalecić pacjentom, żeby zgłaszali pojawienie się jakiegokolwiek bólu w obrębie uda, biodra lub pachwiny występującego w trakcie leczenia bisfosfonianami, a każdy pacjent zgłaszający się z takimi objawami powinien być zbadany pod względem obecności niecałkowitego złamania kości udowej. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów, u których współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR) jest mniejszy niż 35 ml/min. Należy rozważyć przyczyny osteoporozy inne niż niedobór estrogenu i starzenie się. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać hipokalcemię i wyleczyć inne zaburzenia gospodarki mineralnej (np. niedobór wit. D, niedoczynność przytarczyc) oraz kontrolować u tych pacjentów stężenie wapnia w surowicy i objawy hipokalcemii podczas leczenia. W związku z działaniem alendronianu polegającym na zwiększeniu mineralizacji kości może wystąpić zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy, szczególnie u pacjentów stosujących glikokortykosteroidy, u których może być zmniejszone wchłanianie wapnia. Zwykle zmiany te są niewielki i przebiegają bezobjawowo. Jednakże rzadko zgłaszano występowanie objawowej hipokalcemii (sporadycznie o ciężkim przebiegu), która często występowała u pacjentów z grupy ryzyka (np. z niedoczynnością przytarczyc, niedoborem witaminy D i nieprawidłowym wchłanianiem wapnia). U pacjentów stosujących glikokortykosteroidy zapewnienie odpowiedniej podaży wapnia i witaminy D jest szczególnie istotne. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 18 lat, ze względu na brak dostatecznych danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w stanach związanych z osteoporozą dziecięcą. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania alendronianu w leczeniu osteoporozy posteroidowej.

Niepożądane działanie

Bardzo często: bóle mięśniowo-szkieletowe (kości, mięśni, stawów), niekiedy silne. Często: ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego, ból brzucha, niestrawność, zaparcia, biegunka, wzdęcia z oddawaniem gazów, owrzodzenie przełyku, dysfagia, wzdęcia, zarzucanie treści żołądkowej do przełyku, łysienie, świąd, obrzęk stawów, astenia, obrzęk obwodowy. Niezbyt często: zaburzenia smaku, zapalenie oka (zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki), nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, nadżerki przełyku, smoliste stolce, wysypka, rumień, przejściowe objawy jak w reakcji ostrej fazy odpowiedzi (bóle mięśniowe, złe samopoczucie, rzadko gorączka), zwykle związane z rozpoczęciem leczenia. Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy), objawowa hipokalcemia (często związana z czynnikami predysponującymi), zwężenie przełyku, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, dolegliwości górnego odcinka przewodu pokarmowego (perforacje, owrzodzenie i krwawienie), wysypka z nadwrażliwością na światło, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczno-rozpływna martwica naskórka), martwica kości szczęki, nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej. Bardzo rzadko: martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego. Obserwowano także bezobjawowe, przemijające i niewielkie zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy krwi.  Po wprowadzeniu preparatu do obrotu obserwowano rzadkie przypadki choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, niektóre o ciężkim przebiegu z powikłaniami.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować w ciąży ze względu na brak wystarczających danych. Nie wiadomo czy alendronian przenika do mleka - nie należy go stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Niektóre działania niepożądane leku mogą mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Przyjmowane jednocześnie pokarmy, napoje (w tym woda mineralna), preparaty wapnia, leki zobojętniające oraz niektóre leki doustne mogą zaburzać wchłanianie alendronianu; należy odczekać co najmniej 30 min po przyjęciu leku, zanim zastosuje się inny doustny preparat. Nie odnotowano działań niepożądanych w leczeniu skojarzonym z estrogenami. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania alendronianu i NLPZ ze względu na ryzyko podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego.

Preparat zawiera substancję Alendronic acid.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci trójwodnej soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci trójwodnej soli sodowej. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci trójwodnej soli sodowej. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci w postaci trójwodnej soli sodowej.

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci soli sodowej. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego.

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci soli sodowej.

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci trójwodnej soli sodowej. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci soli sodowej. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 70 mg kwasu alendronowego w postaci trójwodnej soli sodowej.

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa) Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa)

Choroba Perthesa, a właściwie choroba Legga-Calvego-Perthesa (łac. coxa plana), jest jedną wielu przyczyn bólu biodra i zaburzeń chodzenia u dzieci. Jeśli objawy, ...

więcej

Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.