Scandonest

1 ml roztworu do wstrzykiwania zawiera 30 mg chlorowodorku mepiwakainy. Preparat zawiera chlorek sodu i wodorotlenek sodu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Scandonest 50 karpul po 1,8 ml, roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Preparat o działaniu miejscowo znieczulającym. Mepiwakaina hamuje odwracalnie przewodnictwo impulsów nerwowych wzdłuż włókien nerwowych poprzez oddziaływanie na transport jonowy przez błonę komórkową. Charakteryzuje się natychmiastowym działaniem, dużą skutecznością znieczulenia i niską toksycznością. Przy znieczuleniu nerwów obwodowych, działanie mepiwakainy występuje po 2-4 min. od wstrzyknięcia. Czas trwania znieczulenia jest uzależniony od stopnia unaczynienia i szybkości przenikania do naczyń krwionośnych. Preparat wywołuje szybkie, trwające 20 –30 min. znieczulenie w przypadku znieczulenia nasiękowego i 1-2 h w przypadku znieczulenia przewodowego. Z uwagi na brak środka zwężającego naczynia, możliwe jest utrzymanie zbliżonej do obojętnej wartości pH roztworu. Mepiwakaina osiąga Cmax w osoczu po 30 –60 min. Stopień wiązania mepiwakainy z białkami osocza wynosi 60-78%. Dostępność biologiczna w miejscu wstrzyknięcia wynosi 100%. Mepiwakaina ulega dystrybucji do wszystkich tkanek. Największe stężenia osiąga w płucach, sercu i mózgu. T0,5 w osoczu krwi wynosi 2-3 h u dorosłych i 9 h u noworodków. Klirens amidów uzależniony jest od przepływu krwi przez wątrobę. T0,5 jest wydłużony, jeśli u pacjenta występują zaburzenia wątroby i (lub) mocznica. Mepiwakaina metabolizowana jest głównie poprzez utlenianie w wątrobie. Metabolity wydalane są głównie z żółcią, a 99% ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym. Następnie metabolity ulegają wchłanianiu zwrotnemu i wydalane są z moczem. Wartość pH moczu ma wpływ na wydalanie metabolitów. U dorosłych tylko 3-5% mepiwakainy wydala się w stanie niezmienionym, natomiast u noworodków około 40%.

Dawkowanie

Wstrzyknięcie miejscowe. Należy zastosować najmniejszą ilość roztworu, która pozwoli na skuteczne znieczulenie. Dawka powinna być dostosowana do wieku, masy ciała, rodzaju zabiegu i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Dorośli: 54 mg chlorowodorku mepiwakainy. Maks. zalecana dawka: 300 mg chlorowodorku mepiwakainy. Dawka powinna być zmniejszona u pacjentów z zaburzeniami wątroby i nerek. Dzieci w wieku od 4 lat (ca 20 kg mc.): śr. dawka wynosi 0,75 mg chlorowodorku mepiwakainy na 1 kg mc., co odpowiada 0,025 ml. Nie przekraczać 3 mg chlorowodorku mepiwakainy na kg mc., co odpowiada 0,1 ml preparatu. Dzieci w wieku poniżej 4 lat (ca 20 kg mc.): preparat przeciwwskazany. Sposób podania: wstrzyknięcie miejscowe (przewodowe lub nasiękowe). Aby uniknąć wstrzyknięcia donaczyniowego, zawsze należy wykonać kontrolną aspirację przynajmniej w dwóch pozycjach (obrót igły o 180st.). Negatywny wynik aspiracji nie wyklucza jednak całkowicie ryzyka niezamierzonego wstrzyknięcia donaczyniowego. Szybkość wstrzykiwania nie powinna przekraczać 1 ml na min. Większości reakcji ogólnych, będących rezultatem przypadkowego wstrzyknięcia donaczyniowego, można uniknąć stosując właściwą technikę wstrzykiwania; po wykonaniu próbnej aspiracji należy wolno wstrzyknąć 0,1-0,2 ml roztworu, a następnie wolno podać pozostałą część dawki, jednak nie wcześniej niż po upływie 30-60 s.

Wskazania

Znieczulenie miejscowe w stomatologii podczas krótkotrwałych zabiegów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję aktywną leku lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadwrażliwość na środki miejscowo znieczulające typu amidowego. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nie wyrównanymi przy pomocy wszczepionego rozrusznika. Nieleczona padaczka. Napady ostrej porfirii. Dzieci w wieku poniżej 4 lat (ca 20 kg mc.).

Środki ostrożności

Należy poinformować pacjenta, iż znieczulenie może zwiększać ryzyko uszkodzenia warg, języka, błony śluzowej lub podniebienia miękkiego. Dlatego należy unikać jedzenia aż do całkowitego ustąpienia działania znieczulającego. Nie należy wstrzykiwać środków miejscowo znieczulających do miejsc objętych zakażeniem. Sportowcy powinni być ostrzeżeni, że preparat zawiera substancję czynną, która może wywołać pozytywny wynik testów antydopingowych. Stomatologiczne środki miejscowo znieczulające zawierają duże stężenia substancji czynnych. W związku z tym, ich szybkie wstrzyknięcie pod dużym ciśnieniem może spowodować powikłania nawet po wstrzyknięciu niewielkiej ilości. Ryzyko takich powikłań jest szczególnie duże w przypadku niezamierzonego wstrzyknięcia do naczynia krwionośnego, ponieważ lek może przemieszczać się do tkanek niezgodnie z przeznaczeniem. Wstrzyknięcie do tętnicy w obrębie głowy i szyi skutkuje wyższym stężeniem leku docierającego do mózgu niż w przypadku wstrzyknięcia dożylnego. Aby zredukować ryzyko wstrzyknięcia donaczyniowego zaleca się staranne wykonanie aspiracji przed wstrzyknięciem. W przypadku wstrzyknięcia bezpośrednio do splotu nerwowego istnieje ryzyko, iż w wyniku wysokiego ciśnienia lek może być rozprowadzany w odwrotnym kierunku wzdłuż nerwu. Aby uniknąć wstrzyknięcia bezpośrednio do splotu nerwowego i zabezpieczyć nerw przed uszkodzeniem w związku z blokadą nerwu, zawsze należy ostrożnie wycofać igłę, gdy podczas wstrzykiwania wystąpi parestezja. Należy zachować ostrożność u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym serca II lub III stopnia, ponieważ miejscowe leki znieczulające mogą zmniejszać przewodnictwo mięśnia sercowego. Specjalnej troski wymagają również starsi pacjenci z wysokim lub nie leczonym nadciśnieniem, ciężkimi chorobami serca, silną niedokrwistością, z poważnym upośledzeniem czynności wątroby i nerek lub będący w złym stanie ogólnym. Stosowanie mepiwakainy wymaga: przeprowadzenia wywiadu w zakresie historii choroby i równocześnie przyjmowanych leków; wykonania próbnego wstrzyknięcia 5-10% dawki w przypadku ryzyka wystąpienia reakcji alergicznych; wolnego wstrzykiwania i ostrożnej, kilkukrotnej aspiracji w celu uniknięcia wstrzyknięcia donaczyniowego; prowadzenia rozmowy z pacjentem; posiadania odpowiedniego wyposażenia do resuscytacji (w szczególności źródła tlenu),jak również leków przeciwdrgawkowych (benzodiazepin lub barbituranów), leków zwiotczających mięśnie, atropiny i leków kurczących naczynia lub adrenaliny w przypadku ciężkich reakcji alergicznych lub anafilaktycznych. Monitorowanie należy zwiększyć u pacjentów z zaburzeniami krzepliwości krwi lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (monitorowanie wskaźnika INR).

Niepożądane działanie

Rzadko: utrata przytomności i drgawki (w przypadku przedawkowania względnego lub bezwzględnego), wrażenie drętwienia, przetrwałe parestezje i inne zaburzenia czuciowe, zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego i zatrzymanie akcji serca (w przypadku przedawkowania względnego lub bezwzględnego), reakcje nadwrażliwości (wysypka, rumień, świąd, obrzęk języka, warg lub gardła), a w najcięższych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, methemoglobinemia.

Ciąża i laktacja

Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku kobietom w ciąży. Mepiwakaina przenika do mleka matki. Jednakże lek stosowany w dawkach leczniczych nie wywołuje działań niepożądanych u karmionego dziecka. Preparat może być stosowany u kobiet karmiących piersią.

Uwagi

Preparat ma niewielki lub umiarkowany, przejściowy wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i koordynację ruchową. Sportowcy powinni być ostrzeżeni, że preparat zawiera substancję czynną, która może wywołać pozytywny wynik testów antydopingowych.

Interakcje

Ze względu na możliwe sumowanie się działań toksycznych leków, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania mepiwakainy z lekami mającymi podobną budowę chemiczną do leków miejscowo znieczulających (np. leki antyarytmiczne klasy IB). Długoterminowe lub przewlekłe stosowanie leków antyarytmicznych, leków psychotropowych lub leków przeciwdrgawkowych oraz spożywanie alkoholu może zmniejszyć wrażliwość na środki znieczulające. W takim przypadku wystarczające powinno być zwiększenie dawki lub dłuższe odczekanie na wystąpienie efektu. Szczególnie ostrożnie należy ustalić dawkę leku w przypadku jednoczesnego stosowania leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, ponieważ ich działanie może mieć charakter addytywny. Środki miejscowo znieczulające mogą uwalniać jony metali ciężkich z niektórych typów roztworów odkażających. W przypadku stosowania tych rodzajów roztworów odkażających, przed zastosowaniem środków znieczulających należy podjąć szczególne środki ostrożności. Uwolnione jony mogą powodować miejscowe podrażnienie i obrzęk. Stosowanie heparyny, niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz środków krwiozastępczych (dekstran) może zwiększyć krwawienie występujące po wstrzyknięciu środka znieczulającego miejscowo.

Preparat zawiera substancję Mepivacaine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu do wstrzykiwania zawiera 30 mg chlorowodorku mepiwakainy. Preparat zawiera chlorek sodu i wodorotlenek sodu.

1 ml roztworu zawiera 30 mg chlorowodorku mepiwakainy.

1 ml roztworu zawiera 20 mg chlorowodorku mepiwakainy i 0,01 mg adrenaliny w postaci winianu.

1 ml roztworu zawiera 30 mg chlorowodorku mepiwakainy.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.