Roztwór glukozy 20% Baxter

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Roztwór glukozy 20% Baxter 1 poj. 500 ml,, roztw. do inf. 2017-10-31

Działanie

Glukoza -podstawowy substrat energetyczny, jest zużywana przez wszystkie tkanki organizmu. W komórkach nerwowych utlenianie tego związku pokrywa 30% zapotrzebowania energetycznego. Zmniejsza zapotrzebowanie na metabolizm tłuszczów, zapobiega ketonemii i kwasicy przez zwiększenie ilości glikogenu w wątrobie. Jeśli nie ma wystarczającej ilości glukozy, zwiększa się ilość utlenionego tłuszczu i pośrednie produkty (kwas hydroksymasłowy i acetooctowy) kumulują się we krwi, powodując ketonemię. Glukoza jest odżywką energetyczną mięśni. Działa również moczopędnie. Podawana pozajelitowo wzmacnia skurcze serca, zwłaszcza osłabionego, rozszerza naczynia wieńcowe. Uzupełnia niedobór glukozy. Jest metabolizowana w tkankach i częściowo odkładana w postaci glikogenu w wątrobie. Organizm może metabolizować ok. 0,8 g glukozy na 1 kg mc. na godzinę. 10% - 40% roztwory glukozy są płynami hipertonicznymi w stosunku do krwi. Wartość energetyczna 1g glukozy wynosi 4 kcal. 100 ml roztworu 20% dostarcza 80 kcal (334,5 kJ). Osmolarność wynosi 1110 Osm/l.

Dawkowanie

Dożylnie. Dawkowanie ustala się indywidualnie w zależności od wskazań, stanu nawodnienia, stężenia elektrolitów we krwi, zapotrzebowania energetycznego organizmu oraz współistniejącego leczenia. Podawać przez żyłę centralną - z szybkością do 40 kropli/min. Dawka maksymalna 1,5ml/kg mc. W celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii po zakończeniu podawania, należy rozważyć stopniowe zmniejszanie szybkości przepływu przed zakończeniem infuzji. Może być wskazana suplementacja elektrolitów, w zależności od klinicznych potrzeb pacjenta. Jeżeli preparat będzie podawany z aminokwasami (źródło azotu), przed zastosowaniem należy rozcieńczyć do stężenia, które zapewni odpowiedni stosunek kalorii na gram azotu i którego osmolarność będzie odpowiadała drodze podania.

Wskazania

Roztwór 20%: niedobór węglowodanów, niedobory energetyczne, hipoglikemia (np. po przedawkowaniu insuliny), żywienie pozajelitowe.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynną. Alergia na kukurydzę. Cukrzyca, odwodnienie hipotoniczne, przewodnienie, hipokaliemia, klinicznie istotna hiperglikemia, hiperosmia, bezmocz, krwawienia wewnątrzczaszkowe. Nie podawać do naczyń obwodowych.

Środki ostrożności

Szczególna obserwacja kliniczna jest wymagana na początku każdej infuzji dożylnej. W zależności od objętości, szybkości infuzji oraz zależnie od stanu klinicznego pacjenta i zdolności do metabolizowania glukozy, podawanie dożylne glukozy może powodować: hiperosmolalność, diurezę osmotyczną i odwodnienie, hipoosmolalność, zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hipokaliemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia), przewodnienie/ hiperwolemia (w tym przekrwienie i obrzęk płuc). Działania nie są jedynie wynikiem podania płynu niezawierającego elektrolitów, ale także podania glukozy. Szczególnie narażone na wystąpienie hiponatremii są dzieci, kobiety, pacjenci w podeszłym wieku, po operacji, z hipoksją, z chorobą OUN lub z polidypsją psychogenną. Należy przeprowadzać regularną ocenę kliniczną i okresowo kontrolować stężenia elektrolitów oraz równowagi kwasowo-zasadowej w trakcie długotrwałego leczenia pozajelitowego lub gdy stan pacjenta lub szybkość podawania wymaga takiej oceny. Zaleca się szczególną ostrożność u pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka z powodu zaburzeń wodno-elektrolitowych, które mogą być nasilone przez zwiększone obciążenie wodą niezwiązaną, hiperglikemię lub ewentualne wymagane podanie insuliny. Należy zastosować środki zapobiegawcze i korygujące, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Podobnie jak w przypadku dożylnego podawania substancji odżywczych (np. glukoza, aminokwasy i tłuszcze) mogą wystąpić zaburzenia metaboliczne, jeżeli podaż substancji odżywczych nie jest dostosowane do wymagań pacjenta lub pojemność metaboliczna z danym składnikiem diety nie jest precyzyjnie określona. Niekorzystne działania metaboliczne mogą wynikać z niewłaściwego lub nadmiernego podania substancji odżywczych lub z niedostosowania składu mieszaniny do potrzeb danego pacjenta. Szybkie podawanie roztworów glukozy może powodować znaczną hiperglikemię i zespół hiperosmolarny. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hiperglikemii oraz powikłań z nią związanych, należy dostosować szybkość infuzji i (lub) podać insulinę. Glukozę dożylnie należy podawać ostrożnie u noworodków, pacjentów z: zaburzeniami tolerancji glukozy (np. niewydolność nerek lub cukrzyca, posocznica, uraz lub wstrząs), ciężkim niedożywieniem (ryzyko wytrącania w zespole ponownego odżywienia - przemieszczenie potasu, fosforu i magnezu do przestrzeni wewnątrzkomórkowej, gdy pacjent staje się anaboliczny), niedoborem tiaminy (np. u pacjentów z przewlekłą chorobą alkoholową - ryzyko ciężkiej kwasicy mleczanowej z powodu upośledzenia metabolizmu pirogronianu w warunkach tlenowych), zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, które mogą być nasilone przez wzrost stężenia glukozy i (lub) obciążenie wodą niezwiązaną , z udarem niedokrwiennym lub z ciężkim uszkodzeniem mózgu w wyniku urazu - (unikać infuzji w pierwszych 24 godzinach po urazach głowy) - w tej grupie pacjentów kontrolować stężenie glukozy, ponieważ wczesna hiperglikemia była związana z niekorzystnymi wynikami u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem mózgu w wyniku urazu. Długotrwałe podawanie dożylne glukozy i związana z tym hiperglikemia mogą powodować zmniejszenie szybkości wydzielania insuliny stymulowanej glukozą. Przy stosowaniu roztworów glukozy odnotowano reakcje nadwrażliwości/ reakcje na infuzję obejmujące reakcje anafilaktyczne/ anafilaktoidalna. Infuzję należy natychmiast przerwać, jeżeli wystąpią jakiekolwiek objawy przedmiotowe lub podmiotowe podejrzewanej reakcji nadwrażliwości i zastosować odpowiednie leczenie. U pacjentów odżywianych pozajelitowo mogą wystąpić zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (cholestaza, stłuszczenie, zwłóknienie i marskość wątroby, mogące prowadzić do niewydolności wątroby, zapalenie pęcherzyka żółciowego i kamica żółciowa). Etiologia tych zaburzeń jest wieloczynnikowa i może różnić się między pacjentami. Na początku leczenia pacjentów z nieprawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych lub innymi objawami zaburzeń wątroby i dróg żółciowych powinien ocenić lekarz doświadczony w leczeniu zaburzeń wątroby w celu określenia możliwych przyczyn, czynników sprzyjających, możliwej  interwencji medycznej i profilaktycznej. W tej grupie pacjentów odnotowano występowanie osadów w naczyniach płucnych (w niektórych przypadkach zakończone zgonem). Nadmierny dodatek wapnia i fosforanu zwiększa ryzyko tworzenia się osadów fosforanu wapnia. Osady odnotowano także w przypadku braku soli fosforanowych w roztworze. Odnotowano także wytrącanie się osadów dystalnie do filtra w linii oraz we krwi. Dodatkowo oprócz kontroli roztworu, zestaw do infuzji i cewnik powinny być również okresowo sprawdzane na obecność osadów. W wyniku zastosowania cewnika dożylnego do podawania preparatów pozajelitowych, słabego utrzymania cewnika lub zanieczyszczenia roztworu może wystąpić zakażenie i posocznica. Może sprzyjać temu immunosupresja oraz inne czynniki, takie jak hiperglikemia, niedożywienie i (lub) stany wynikające z choroby podstawowej. Wskazana jest uważna obserwacja i kontrola laboratoryjna gorączki/dreszczy, leukocytozy, powikłań technicznych z urządzeniem dostępu i hiperglikemii , co może pomóc we wczesnym rozpoznaniu zakażenia. Należy stosować zasady aseptyki podczas umieszczania cewnika, przy jego utrzymaniu, podczas przygotowywania preparatu do żywienia pozajelitowego celem uniknięcia powikłań septycznych.  W przypadku wystąpienia oznak niewydolności płuc, infuzję należy przerwać i ocenić klinicznie pacjenta. U dzieci i młodzieży szybkość oraz objętość wlewu zależą od wieku, masy ciała, stanu klinicznego i metabolicznego pacjenta oraz od współistniejącego leczenia i powinny być określone przez lekarza doświadczonego w leczeniu dzieci i młodzieży płynami dożylnymi. Noworodki, szczególnie urodzone przed terminem oraz z małą urodzeniową masą ciała – są bardziej narażone na wystąpienie hipo- lub hiperglikemii i dlatego należy je szczególnie monitorować w trakcie leczenia roztworami dożylnymi glukozy, celem zapewnienia odpowiedniej kontroli glikemii oraz uniknięcia możliwych długotrwałych działań niepożądanych. Dzieci (w tym noworodki i starsze dzieci) są w grupie zwiększonego ryzyka rozwoju hipoosmotycznej hiponatremii, jak również encefalopatii hiponatremicznej. Należy dokładnie monitorować stężenie elektrolitów w osoczu. Przy dokonywaniu wyboru roztworu do infuzji i objętości/ szybkości infuzji u pacjentów w podeszłym wieku, należy wziąć pod uwagę obecne choroby serca, nerek, wątroby oraz inne choroby lub równocześnie stosowane leki. Ze względu na możliwość wystąpienia hemolizy oraz pseudoaglutynacji, roztworu glukozy (wodnego, tj. roztworu glukozy bez elektrolitów) nie należy podawać równocześnie, przed ani po przetoczeniu krwi przy użyciu tego samego zestawu do infuzji. Dodanie innego leku lub nieprawidłowa technika podawania może spowodować wystąpienie gorączki, w związku z możliwością wprowadzenia pirogenów. W razie wystąpienia działania niepożądanego, należy natychmiast przerwać infuzję.

Niepożądane działanie

Częstość nieznana: nadwrażliwość/ reakcje w wyniku infuzji obejmujące reakcje anafilaktyczne/ anafilaktoidalne (np. skurcz oskrzeli, sinica, obrzęk naczynioruchowy i niedociśnienie, gorączka, dreszcze, świąd), hiperglikemia, wysypka, reakcje w miejscu podania (zapalenie żył, rumień). Ponadto obserwowano reakcje niepożądane związane z iniekcją/ infuzją glukozy jak: zaburzenia elektrolitowe, hiponatremię (również objawową), zakrzepowe zapalenie żył w miejscu podania (związane z roztworami hiperosmolarnymi). Przy stosowaniu glukozy w żywieniu pozajelitowym obserwowano:niewydolność wątroby, marskość wątroby, zwłóknienie wątroby, cholestazę, stłuszczenie wątroby, wzrost stężenia bilirubiny we krwi, zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamicę żółciową, wytrącanie się osadów w naczyniach płucnych. Hipertoniczne roztwory mogą prowadzić do odwodnienia, hiperglikemii i glikozurii, a po przerwaniu wlewu do wtórnej hipoglikemii.

Ciąża i laktacja

Roztwór glukozy może być stosowany w trakcie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania roztworu glukozy w trakcie porodu. Dożylna infuzja roztworu glukozy w trakcie porodu może prowadzić do wytwarzania insuliny przez płód oraz związanego z tym ryzyka hiperglikemii i kwasicy metabolicznej u płodu, a także ryzyka wystąpienia hipoglikemii „z odbicia” u noworodka. Brak odpowiednich danych dotyczących wpływu glukozy podczas laktacji. Nie oczekuje się jednak wpływu na kobiety karmiące piersią - roztwór glukozy może być stosowany. W przypadku dodawania leku do roztworu, należy oddzielnie rozważyć jego rodzaj i stosowanie w trakcie ciąży i laktacji.

Interakcje

Podczas stosowania roztworu glukozy u pacjentów leczonych innymi substancjami, które mogą wpływać na kontrolę glikemii oraz równowagę płynów i(lub) elektrolitów, należy wziąć pod uwagę zarówno wpływ roztworu glukozy na glikemię, jak i na równowagę wodno-elektrolitową.

Preparat zawiera substancję Dextrose.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

Preparat dostarczany jest jako trzykomorowy worek - 20% roztwór glukozy (400 ml), 5,5% roztwór aminokwasów (400 ml), 10% emulsja tłuszczowa (200 ml). Komora z aminokwasami zawiera: 4,56 g alaniny, 2,53 g argininy, 2,27 glicyny, 1,06 g histydyny, 1,32 g izoleucyny, 1,61 g leucyny, 1,6 g chlorowodorku lizyny (co odpowiada 1,28 g lizyny), 0,88 g metioniny, 1,23 g fenyloalaniny, 1,5 g proliny, 1,1 g seryny, 0,92 g treoniny, 0,4 g tryptofanu, 0,09 g tyrozyny, 1,28 g waliny, 0,98 g trójwodnego octanu sodu, 2,14 g pięciowodnego glicerofosforanu sodu, 1,19 g chlorku potasu, 0,45 g sześciowodnego chlorku magnezu. Komora z glukozą zawiera 88 g jednowodnej glukozy (co odpowiada 80 g bezwodnej glukozy) i 0,3 g dwuwodnego chlorku wapnia. Komora z lipidami zawiera 20 g oczyszczonego oleju z oliwek (ok. 80%) i oczyszczonego oleju sojowego (ok. 20%). Wartość energetyczna: 610 kcal. Osmolarność: 750 mOsmol/l.

Roztwór zawierający 2 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 0,74 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 2,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 111 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej. Roztwór zawierający 4 mmol/l potasu. Mniejsza komora (555 ml). Roztwór elektrolitów zawiera: 2,34 g chlorku sodu, 1,49 g chlorku potasu, 1,10 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,51 g sześciowodnego chlorku magnezu, 5,49 g glukozy jednowodnej (co odpowiada 5,0 g glukozy bezwodnej). Większa komora (4445 ml). Roztwór wodorowęglanu zawiera: 27,47 g chlorku sodu, 15,96 g wodorowęglanu sodu. 1000 ml gotowego (po zmieszaniu) do użycia roztworu do hemofiltracji zawiera: 140 mmol/l Na+, 4,0 mmol/l K+, 1,5 mmol/l Ca2+, 0,5 mmol/l Mg2+, 113 mmol/l Cl-, 35,0 mmol/l HCO3-, 5,6 mmol/l (co odp. 1,0 g) glukozy bezwodnej.

Pojemnik trzykomorowy zawierający w oddzielnych komorach roztwór glukozy, aminokwasów z elektrolitami i emulsję tłuszczową. 1000 ml mieszaniny otrzymanej po połączeniu zawartości komór zawiera: 35,4 g oleju sojowego, 67,5 g glukozy, 3,3 g L-alaniny, 2,3 g L-argininy, 0,7 g kwasu L-asparginowego, 1,2 g kwasu L-glutaminowego, 1,7 g glicyny, 1,4 g L-histydyny, 1,2 g L-izoleucyny, 1,7 g L-leucyny, 1,9 g L-lizyny, 1,2 g L-metioniny, 1,7 g L-fenyloalaniny, 1,4 g L-proliny, 0,94 g L-seryny, 1,2 g L-treoniny, 0,4 g L-tryptofanu, 0,05 g L-tyrozyny, 1,5 g L-waliny oraz 0,15 g chlorku wapnia 1,04 g glicerofosforanu sodu, 0,33 g siarczanu magnezu, 1,25 g chlorku potasu, 1 g octanu sodu. Wartość energetyczna: około 710 kcal. Zawartość azotu: 3,7 g. Osmolalność: około 830 mOsm/kg H2O, osmolarność: około 750 mOsm/l, pH około 5,6.

1000 ml roztworu zawiera 50 g glukozy w postaci glukozy jednowodnej.

1000 ml roztworu zawiera 440 g monohydratu glukozy do iniekcji (= 400 g glukozy bezwodnej w wodzie do iniekcji).

1 worek 1000 ml zawiera 400 ml 20% roztworu glukozy, 400 ml 5,5% roztworu aminokwasów, 200 ml 10% emulsji tłuszczowej. 1 worek 1500 ml zawiera 600 ml 20% roztworu glukozy, 600 ml 5,5% roztworu aminokwasów, 300 ml 10% emulsji tłuszczowej. 1 worek 2000 ml zawiera 800 ml 20% roztworu glukozy, 800 ml 5,5% roztworu aminokwasów, 400 ml 10% emulsji tłuszczowej. 1000 ml emulsji zawiera: komora z aminokwasami (400 ml) - 8,28 g alaniny, 4,6 g argininy, 4,12 glicyny, 1,92 g histydyny, 2,4 g izoleucyny, 2,92 g leucyny, 2,9 g chlorowodorku lizyny (co odpowiada 2,32 g lizyny), 1,6 g metioniny, 2,24 g fenyloalaniny, 2,72 g proliny, 2 g seryny, 1,68 g treoniny, 0,72 g tryptofanu, 0,16 g tyrozyny, 2,32 g waliny, 2,45 g trójwodnego octanu sodu, 2,14 g pięciowodnego glicerofosforanu sodu, 1,79 g chlorku potasu, 0,45 g sześciowodnego chlorku magnezu; komora z glukozą (400 ml) - 176 g jednowodnej glukozy (co odpowiada 160 g bezwodnej glukozy) i 0,3 g dwuwodnego chlorku wapnia; komora z lipidami zawiera 40 g oczyszczonego oleju z oliwek (ok. 80%) i oczyszczonego oleju sojowego (ok. 20%). Wartość energetyczna: 1200 kcal. Osmolarność: 1450 mOsmol/l.

Worek trzykomorowy zawierający w oddzielnych komorach roztwór glukozy, aminokwasów z elektrolitami i emulsję tłuszczową. 1000 ml mieszaniny otrzymanej po połączeniu zawartości komór zawiera: 7,1 g alaniny, 6,1 g argininy, 5,6 g glicyny, 1,5 g histydyny, 2,5 g izoleucyny, 3,8 g leucyny, 3,4 g lizyny (octan), 2,2 g metioniny, 2,6 g fenyloalaniny, 5,7 g proliny, 3,3 g seryny, 0,5 g tauryny, 2,2 g treoniny, 1 g tryptofanu, 0,2 g tyrozyny, 3,1 g waliny, 0,28 g chlorku wapnia (dwuwodnego) 2,1 g glicerofosforanu sodu (jednowodnego), 0,61 g siarczanu magnezu (siedmiowodnego), 2,3 g chlorku potasu, 1,7 g octanu sodu (trójwodnego), 0,0066 g siarczanu cynku (siedmiowodnego), 127 g glukozy (jednowodnej), 11,4 g oleju sojowego oczyszczonego, 11,4 g triglicerydów nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha, 9,5 g oleju z oliwek oczyszczonego, 5,7 g oleju rybnego bogatego w kwasy omega-3. Zawartość azotu: 8 g. Osmolalność: ok. 1800 mOsm/kg H2O, osmolarność: ok. 1500 mOsm/l, pH ok. 5,6. Całkowita wartość energetyczna dla worka 986 ml wynosi 1100 kcal.

1000 ml roztworu zawiera 1,5 g chlorku potasu i 55 g glukozy jednowodnej (stężenie potasu 20 mmol/l, stężenie chlorku 20 mmol/l). Osmolarność teoretyczna 318 mOsmol/l (w przybliżeniu 358 mOsmol/l). pH 3,5-6,5. Kaloryczność 200 kcal.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

1000 ml roztw. zawiera: 8,6 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,33 g dwuwodnego chlorku wapnia, 147,2 mmol Na+, 4,0 mmol K+, 2,25 mmol Ca2+, 155,7 Cl-.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1000 ml roztworu zawiera: 5,75 g chlorku sodu, 4,62 g trójwodnego octanu sodu, 0,90 g dwuwodnego cytrynianu sodu, 0,26 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,38 g chlorku potasu, 0,20 g sześciowodnego chlorku magnezu. Preparat zawiera: 141 mmol/1000 ml Na+, 34 mmol/1000 ml CH3COO-, 3 mmol/1000 ml C6H5O73-, 2 mmol/1000 ml Ca2+, 5 mmol/1000 ml K+, 1 mmol/1000 ml Mg2+, 109 mmol/1000 ml Cl-.

1 tabl. do żucia zawiera 100 mg żelaza w postaci kompleksu wodorotlenku żelaza (III) z polimaltozą; tabletki zawierają aspartam. 5 ml syropu zawiera 50 mg żelaza w postaci kompleksu wodorotlenku żelaza (III) z polimaltozą; syrop zawiera sacharozę, sorbitol, parahydroksybenzoesan metylu i propylu oraz etanol (<100 mg/30 ml).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę

HIT, czyli małopłytkowość wywołana przez heparynę lub małopłytkowość poheparynowa, to jeden z niepożądanych skutków ubocznych, który jest charakterystycznych dla tego leku przeciwkrzepliwego. ...

więcej

SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.