Rocuronium Kabi

1 ml roztworu zawiera 10 mg bromku rokuronium.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Rocuronium Kabi 10 fiolek 10 ml, roztw. do wstrz. lub inf. 647,58zł 2017-10-31

Działanie

Niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe o średnim czasie działania, posiadającym wszystkie właściwości farmakologiczne charakterystyczne dla leków należących do grupy pochodnych kuraryny. Działa konkurencyjnie z acetylocholiną na poziomie receptora nikotynowego w płytce końcowej włókna mięśniowego. Działanie to jest antagonizowane przez inhibitory acetylocholinoesterazy, takie jak neostygmina, edrofonium i pirydostygmina. Dawka ED90 (wymagana do 90% zahamowania reakcji skurczowej kciuka na stymulację nerwu łokciowego) podczas znieczulenia dożylnego wynosi ok. 0,3 mg/kg mc. Wydalany jest z moczem (47%) i z kałem (43%), w 50% w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 73 min. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klirens osoczowy bromku rokuronium jest zmniejszony, a T0,5 wydłużony o 30 min.

Dawkowanie

Dawki powinny być dobierane indywidualnie w zależności od metody znieczulenia, spodziewanego czasu trwania zabiegu chirurgicznego, techniki uśpienia, spodziewanego czasu trwania mechanicznej wentylacji, możliwych interakcji z innymi lekami oraz stanu pacjenta. Podczas długich (ponad 1-godzinnych) znieczuleń z użyciem leków wziewnych, należy dostosować dawkowanie bromku rokuronium, podając mniejsze dawki podtrzymujące w dłuższych odstępach czasu lub zmniejszając szybkość podawania leku. Zabiegi chirurgiczne. Dorośli. Intubacja dotchawicza: 0,6 mg/kg mc., odpowiednie warunki do intubacji osiąga się w ciągu 60 s od podania leku; szybkie wprowadzenie do znieczulenia: 1 mg/kg mc., odpowiednie warunki do intubacji osiąga się w ciągu 60 s od podania leku, jeśli do szybkiego wprowadzenia do znieczulenia stosuje się dawkę 0,6 mg/kg mc. intubację pacjenta zaleca się po upływie 90 s. Zalecana dawka podtrzymująca to 0,15 mg/kg mc. Podczas długotrwałego znieczulenia wziewnego, dawkę bromku rokuronium należy zmniejszyć do 0,075-0,1 mg/kg mc. Dawki podtrzymujące należy stosować do czasu, gdy reakcja skurczowa na stymulację powraca do 25% wartości kontrolnej lub wystąpią 2 do 3 odpowiedzi na stymulację ciągiem 4 impulsów. Ciągły wlew: zaleca się podanie dawki obciążającej 0,6 mg/kg mc., a gdy blok nerwowo-mięśniowy zacznie ustępować, należy rozpocząć wlew dożylny; szybkość infuzji należy dobrać tak, aby wartość reakcji skurczowej na bodziec wynosiła 10% wartości kontrolnej lub by utrzymać 1 do 2 odpowiedzi na stymulację ciągiem 4 impulsów. Podczas znieczulenia dożylnego szybkość infuzji wymagana do utrzymania bloku nerwowo-mięśniowego na tym poziomie wynosi 0,3-0,6 mg/kg mc./h, a podczas znieczulenia wziewnego 0,3-0,4 mg/kg mc./h. Pacjentki w ciąży: u pacjentek poddawanych cesarskiemu cięciu zaleca się stosowanie jedynie dawki 0,6 mg/kg mc. Odwracanie bloku nerwowo-mięśniowego może być zahamowane lub niezadowalające u pacjentek leczonych solami magnezu z powodu zatrucia ciążowego, ponieważ sole magnezu nasilają blok nerwowo-mięśniowy - należy stosować mniejsze dawki bromku rokuronium i dobierać je w zależności od reakcji skurczowej na stymulację. Niemowlęta, dzieci i młodzież: dawki do intubacji podczas rutynowego znieczulenia oraz dawki podtrzymujące są podobne jak u dorosłych; u dzieci konieczne może być zwiększenie szybkości infuzji - zaleca się zastosować początkową szybkość infuzji taką samą jak u dorosłych, a następnie dobrać tak, by utrzymać reakcję skurczową na poziomie 10% wartości kontrolnej lub by utrzymać 1 do 2 odpowiedzi na stymulację ciągiem 4 impulsów, podczas zabiegu. Nie zaleca się stosowania bromku rokuronium w celu ułatwienia intubacji dotchawiczej podczas szybkiego wprowadzenia do znieczulenia. Pacjenci w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) dróg żółciowych i (lub) nerek: 0,6 mg/kg mc. do intubacji, dawka podtrzymująca 0,075-0,1 mg/kg/mc., przy metodzie ciągłego wlewu i.v. 0,3-0,4 mg/kg mc./h; u pacjentów z nadwagą i otyłych należy zmniejszyć dawkowanie, uwzględniając beztłuszczową masę ciała. Zabiegi w ramach intensywnej opieki medycznej: do intubacji dotchawiczej stosuje się takie same opisane wyżej dawki. Bromek rokuronium można łączyć z 0,9% NaCl i 5% roztworem glukozy do infuzji.

Wskazania

Pomocniczo w znieczuleniu ogólnym w celu ułatwienia intubacji dotchawiczej podczas rutynowego i szybkiego wprowadzenia do znieczulenia oraz w celu wywołania zwiotczenia mięśni szkieletowych podczas zabiegów chirurgicznych. Uzupełniająco w oddziałach intensywnej opieki medycznej (np. w celu ułatwienia intubacji), do krótkotrwałego zastosowania.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na rokuronium, jon bromkowy lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności

Ze względu na to, że bromek rokuronium powoduje zwiotczenie mięśni oddechowych, u pacjentów, którym jest podawany konieczne jest stosowanie mechanicznej wentylacji, do momentu powrotu własnej czynności oddechowej. Ponadto ważne jest, aby przewidzieć ewentualne trudności związane z intubacją, szczególnie gdy lek stosowany jest w celu szybkiego wprowadzenia do znieczulenia. Po podaniu bromku rokuronium opisywano zjawisko wtórnej kuraryzacji - aby zapobiec zjawisku wtórnej kuraryzacji zaleca się ekstubację pacjentów wyłącznie po wystarczającym ustąpieniu bloku nerwowo-mięśniowego. Należy uwzględnić również inne czynniki, które mogą powodować kuraryzację wtórną po ekstubacji w okresie pooperacyjnym (np. interakcje lekowe lub stan pacjentów). Jeśli środek znoszący działanie leków zwiotczających nie jest rutynowo stosowany, należy rozważyć jego podanie, szczególnie w razie zwiększonego ryzyka wtórnej kuraryzacji. Przed opuszczeniem bloku operacyjnego po zakończeniu znieczulenia, konieczne jest potwierdzenie, że pacjent oddycha samodzielnie, głęboko i regularnie. Ostrożnie stosować u pacjentów z krzyżowymi reakcjami anafilaktycznymi na leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe w wywiadzie; z istotnymi klinicznie chorobami wątroby i (lub) dróg żółciowych i (lub) niewydolnością nerek (u tych pacjentów obserwowano przedłużone działanie bromku rokuronium po podaniu dawki 0,6 mg/kg mc.); oraz z chorobami nerwowo-mięśniowymi lub po przebytym zapaleniu substancji szarej rdzenia. U pacjentów z miastenią lub zespołem miastenicznym Eatona-Lamberta nawet małe dawki bromku rokuronium mogą powodować głębokie zwiotczenie, dlatego dawkę leku należy dostosować do odpowiedzi klinicznej. Działanie leku może być opóźnione w stanach związanych ze spowolnieniem przepływu krwi np. w chorobach sercowo-naczyniowych, w podeszłym wieku oraz przy stanach obrzękowych powodujących zwiększenie objętości dystrybucji. Podczas wykonywania zabiegów w obniżonej temperaturze działanie blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe preparatu jest bardziej nasilone i wydłużone. Preparat może wydłużać czas działania blokującego połączenia nerwowo-mięśniowe i czas spontanicznego powrotu przewodnictwa u pacjentów otyłych, jeżeli dawki zostały ustalone w oparciu o rzeczywistą masę ciała. U pacjentów z oparzeniami rozwija się oporność na niedepolaryzujące środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe - zaleca się dostosowanie dawkowania do odpowiedzi klinicznej. Działanie bromku rokuronium może nasilać: hipokaliemia, hipermagnezemia, hipokalcemia, hipoproteinemia, odwodnienie, kwasica, hiperkapnia, wyniszczenie - należy wyrównać poważne zaburzenia elektrolitowe, zmienione pH krwi lub odwodnienie.

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne (np. wstrząs anafilaktyczny), reakcja anafilaktoidalna, nadwrażliwość, porażenie układu nerwowego, tachykardia, niedociśnienie tętnicze, zapaść i wstrząs kardiogenny, skurcz oskrzeli, wysypka, wysypka rumieniowa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, świąd, osutka, zwiększenie stężenia histaminy, przedłużenie bloku nerwowo-mięśniowego. Częstość nieznana: bezdech, niewydolność oddechowa, osłabienie mięśni szkieletowych, miopatia posteroidowa.

Ciąża i laktacja

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania bromku rokuronium w ciąży. Leku nie stosować w ciąży, jeżeli nie jest to bezwzględnie konieczne. Preparat może być stosowany u kobiet w ciąży wyłącznie wtedy , kiedy lekarz prowadzący uzna, że korzyści przeważają nad ryzykiem. Stosowanie bromku rokuronium w dawce 0,6 mg/kg mc. podczas cięcia cesarskiego nie wpływa na ocenę skali Apgar, napięcie mięśniowe płodu ani dostosowanie układu krążenia i oddechowego. Na podstawie badania próbek krwi pępowinowej wyraźnie wykazano, że bromek rokuronium jedynie w niewielkim stopniu przenika przez barierę łożyskową i nie powoduje znaczących klinicznie działań niepożądanych u noworodków. Brak danych dotyczących stosowania bromku rokuronium podczas karmienia piersią. Należy podjąć decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Uwagi

Zaleca się monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przez cały okres leczenia.

Interakcje

Działanie leku nasilają: halogenowe wziewne leki znieczulające; duże dawki tiopentalu, metoheksytalu, ketaminy, fentanylu, gammahydroksymaślanu, etomidatu i propofolu; inne niedepolaryzujące środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe; uprzednie podanie suksametonium; antybiotyki - aminoglikozydy, linkozamidy (np. linkomycyna i klindamycyna), antybiotyki polipeptydowe, acyloaminopenicyliny, tetracykliny, duże dawki metronidazolu; diuretyki, tiamina, inhibitory MAO, chinidyna i jej izomer chinina, protamina, leki blokujące receptory adrenergiczne, sole magnezu, leki blokujące kanał wapniowy, sole litu i środki znieczulające miejscowo (lidokaina i.v., bupiwakaina nadoponowo). Długotrwałe skojarzone stosowanie kortykosteroidów i rokuronium w oddziałach intensywnej opieki medycznej może prowadzić do wydłużenia bloku nerwowo-mięśniowego lub miopatii. Działanie leku osłabiają: neostygmina, edrofonium, pirydostygmina, pochodne aminopirydyny; uprzednie długotrwałe stosowanie kortykosteroidów, fenytoiny lub karbamazepiny; noradrenalina, azatiopryna (jedynie niewielkie i przemijające działanie), teofilina, chlorek wapnia, chlorek potasu; inhibitory proteaz. Podawanie innych niedepolaryzujących leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe w skojarzeniu z bromkiem rokuronium może osłabiać lub nasilać blok nerwowo-mięśniowy, w zależności od kolejności podawania i stosowanego środka zwiotczającego. Podanie bromku rokuronium, a następnie suksametonium, może nasilać lub osłabiać działanie blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe bromku rokuronium. Skojarzone stosowanie leku z lidokainą może przyspieszać rozpoczęcie działania lidokainy. Opisywano wtórną kuraryzację po podaniu następujących leków w okresie pooperacyjnym: antybiotyków aminoglikozydowych, linkozamidowych, polipeptydowych i acyloaminopenicylin, chinidyny, chininy oraz soli magnezu.

Preparat zawiera substancję Rocuronium bromide.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ml roztworu zawiera 10 mg bromku rokuronium.

1 ml roztworu zawiera 10 mg bromku rokuronium.

1 ml roztworu zawiera 10 mg bromku rokuronium.

1 ml roztworu zawiera 10 mg bromku rokuroniowego.

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

PROTEZA kończyny dolnej i górnej PROTEZA kończyny dolnej i górnej

Powrót do zdrowia po amputacji i pogodzenie się z nową rzeczywistością wymaga cierpliwości i czasu. Dopiero później można zacząć myśleć o protezie, ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.