Rifampicyna TZF

1 kaps. twarda zawiera 150 mg lub 300 mg ryfampicyny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Rifampicyna TZF 100 szt., kaps. twarde 91,82zł 2017-10-31

Działanie

Ryfampicyna należy do grupy antybiotyków ansamycynowych, jest półsyntetyczną pochodną ryfamycyny B, wytwarzanej przez Streptomyces mediterranei. Działa bakteriobójczo, hamując aktywność polimerazy RNA zależnej od DNA. Wykazuje silne działanie bakteriobójcze w stosunku do prątków gruźlicy, prątków atypowych i prątków trądu. W warunkach in vitro wykazuje również zdolność hamowania wzrostu bakterii Gram-dodatnich (zwłaszcza gronkowców np. Staphlococcus aureus, Staphylococcus epidermidis) i gram-ujemnych (np. Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae, Haemophilus influenzae, Legionella spp.). Prawie w 100% wchłania się z przewodu pokarmowego, w ok. 75% wiąże się z białkami krwi, okres półtrwania wynosi 2 do 5 h. Ryfampicyna bardzo dobrze przenika do ognisk gruźliczych, węzłów chłonnych i płynów ustrojowych. Przenika przez łożysko i do mleka matki. W płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie lecznicze osiąga w stanach zapalnych. Metabolizowana jest w wątrobie. Ok. 60% doustnej dawki wydalane jest z kałem, ok. 30% z moczem, niewielka ilość wydzielana jest ze łzami, potem, oraz innymi płynami ustrojowymi.

Dawkowanie

Należy stosować razem z innymi lekami przeciwprątkowymi. Preparat w dawce wyliczonej odpowiednio do masy ciała pacjenta, podaje się raz na dobę, co najmniej 30 minut przed jedzeniem lub 2 h po jedzeniu, popijając szklanką wody.  Gruźlica. Dorośli doustnie: zazwyczaj 8-12 mg/kg mc./dobę, tj. 450 mg (pacjenci o mc. 50 kg). Dzieci: 10-20 mg/kg mc./dobę. Nie należy podawać dawki większej niż 600 mg/dobę. Trąd. Zwykle podaje się dawkę 600 mg ryfampicyny raz w miesiącu lub, alternatywnie, 10 mg/kg mc. raz na dobę, tj. 450 mg (pacjenci o mc. 50 kg). Bruceloza, legionelloza, ciężkie zakażenia wywołane przez gronkowce. Dorośli: 600-1200 mg/dobę, w 2–4 dawkach podzielonych, w skojarzeniu z innym odpowiednim antybiotykiem. Zapobieganie meningokowemu zapaleniu opon mózgowych. Dorośli: 600 mg 2 razy na dobę przez 2 dni. Dzieci: 10 mg/kg mc. 2 razy na dobę przez 2 dni (w wieku 1-12 lat), lub 5 mg/kg mc. 2 razy na dobę przez 2 dni (w wieku 3-12 mies.). Zapobieganie zakażeniom wywoływanym przez Haemophilus influenzae. Dorośli i dzieci: jeśli zakażenie Haemophilus influenzae występuje w rodzinie, w której jest dziecko w wieku 4 lat lub młodsze, zaleca się podawanie wszystkim członkom rodziny (w tym dziecku) ryfampicynę w dawce 20 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 600 mg na dobę) przez 4 dni. Podawanie leku należy rozpocząć przed wypisaniem osoby zakażonej ze szpitala. Noworodki: 10 mg/kg mc. na dobę przez 4 dni. Specjalne grupy pacjentów: u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby nie należy przekraczać dawki 8 mg/kg mc./dobę. Ostrożnie stosować u osób w podeszłym wieku, szczególnie jeśli występuje niewydolność wątroby.

Wskazania

Gruźlica (w skojarzeniu z innymi lekami przeciwprątkowymi w leczeniu wszystkich postaci gruźlicy, w tym zdiagnozowanych po raz pierwszy, zaawansowanych, przewlekłych i lekoopornych). Trąd (w skojarzeniu z co najmniej jednym innym lekiem działającym na prątki trądu, stosuje się w leczeniu postaci trądu licznoprątkowej oraz skąpoprątkowej, aż do likwidacji zakażenia). Bruceloza, legionelloza i ciężkie zakażenia wywołane przez gronkowce (aby zapobiec rozwojowi szczepów opornych, ryfampicynę stosuje się w skojarzeniu z innym antybiotykiem odpowiednim w leczeniu danego zakażenia). Zapobieganie meningokokowemu zapaleniu opon mózgowych (leczenie bezobjawowych nosicieli Neisseria meningitidis w celu wyeliminowania meningokoków z części nosowej gardła). Zakażenia Haemophilus influenzae (leczenie bezobjawowych nosicieli H. influenzae i zapobieganie rozwojowi zakażenia u narażonych na kontakt z tą bakterią dzieci w wieku 4 lat lub młodszych).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ryfampicynę, inne antybiotyki z grupy ryfamycyny lub substancje pomocnicze leku. Żółtaczka. Leczenie sakwinawirem lub rytonawirem.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, pijących alkohol, u pacjentów w podeszłym wieku. Ryfampicynę należy odstawić, jeśli pojawią się klinicznie istotne objawy, świadczące o niewydolności wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów niedożywionych, dzieci poniżej 2 rż., zaleca się szczególną ostrożność podczas wdrażania schematu leczenia, w którym ryfampicyna ma być stosowana jednocześnie z izoniazydem. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zachować ostrożność, jeśli dawka jest większa niż 600 mg/dobę. Podczas terapii przerywanej (rzadziej niż 2–3 razy na tydzień) należy ściśle obserwować pacjentów ze względu na możliwość wystąpienia reakcji immunologicznej, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Pacjentów należy przestrzec przed przerwaniem leczenia. Ostrożnie stosować u pacjentów z porfirią.

Niepożądane działanie

Samoistnie ustępujące reakcje skórne jak zaczerwienienie skóry, świąd, wysypka; niezbyt często pokrzywka i cięższe uczuleniowe reakcje skórne; rzadko złuszczające zapalenie skóry, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy, w tym zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella oraz zapalenie naczyń krwionośnych. Ponadto: zmniejszenie łaknienia, nudności, wymioty, bóle brzucha, zgaga, wzdęcia, biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Rzadko notowano występowanie psychoz. Może wystąpić małopłytkowość, z plamicą lub bez, głównie w leczeniu przerywanym (objawy ustępują, jeśli lek odstawi się jak najszybciej po pojawieniu się plamicy, w innym przypadku notowano przypadki wylewu krwi do mózgu, także ze skutkiem śmiertelnym). U niewielkiego procenta pacjentów występowała eozynofilia, leukopenia, obrzęki, osłabienie mięśni i miopatia, bardzo rzadko agranulocytoza. Rzadko notowano przypadki niewydolności nadnerczy u pacjentów z zaburzeniami czynności nadnerczy. Stosowanie ryfampicyny może spowodować zapalenie wątroby, więc należy kontrolować jej czynność. Odnotowywano reakcje prawdopodobnie o podłożu immunologicznym, zwykle u pacjentów stosujących schemat naprzemiennego dawkowania: objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, ból kości), trudności w oddychaniu, świszczący oddech, spadek ciśnienia krwi, wstrząs, reakcje rzekomoanafilaktyczne, ostra niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek wywołana ostrą martwicą kanalików nerkowych lub śródmiąższowym zapaleniem nerek. Jeśli wystąpią ciężkie powikłania, takie jak niewydolność nerek, trombocytopenia lub niedokrwistość hemolityczna, konieczne jest przerwanie leczenia i nie należy nigdy powracać do leczenia ryfampicyną. Sporadycznie obserwowano zaburzenia miesiączkowania podczas długotrwałego leczenia gruźlicy. Ryfampicyna może powodować czerwonawe zabarwienie moczu, potu, śliny i łez. Miękkie soczewki kontaktowe mogą zostać trwale zabarwione.

Ciąża i laktacja

W ciąży stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Ryfampicyna stosowana w ostatnich miesiącach ciąży może spowodować poporodowe krwotoki u matki, jak i u noworodka, w takich przypadkach wskazane może być podawanie witaminy K. W okresie karmienia stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka.

Uwagi

Z powodu szybko narastającej oporności prątków na ryfampicynę, należy określić lekowrażliwość prątków przed rozpoczęciem leczenia oraz kilkakrotnie w czasie leczenia. W przypadku wykazania oporności na ryfampicynę i braku reakcji pacjenta na leczenie należy zmodyfikować schemat podawania leków. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność wątroby i obraz krwi. U pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się kontrolowanie czynności wątroby przed rozpoczęciem leczenia, a następnie 2-4 tygodnie po rozpoczęciu leczenia, zwłaszcza aktywności aminotransferazy asparginianowej i alaninowej. Zaleca się stosować preparat w leczeniu ciągłym; leczenie przerywane jest przeznaczone dla pacjentów, którzy nie gwarantują regularnego przyjmowania leku. U pacjentów przyjmujących ryfampicynę obserwowano dodatnie testy wykrywające opioidy (zaleca się stosowanie metody gazowej chromatografii spektrometrycznej). Terapeutyczne stężenia ryfampicyny w surowicy mogą maskować wyniki testów wykonywanych metodą mikrobiologiczną na oznaczanie kwasu foliowego i witaminy B12. Badanie stężenie bilirubiny, aktywności fosfatazy alkalicznej lub aminotransferazy, a także kontrastowe badania woreczka żółciowego u pacjentów przyjmujących ryfampicynę powinny być wykonywane rano, przed przyjęciem leku.

Interakcje

Ryfampicyna jest silnym induktorem niektórych enzymów cytochromu P450. Podawanie jej z lekami, które są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450 może przyspieszać metabolizm tych leków i zmniejszać ich aktywność (co może wymagać zwiększenia ich dawki). Dotyczy to: leków przeciwdrgawkowych (np. fenytoiny); leków przeciwarytmicznych (np. dizopiramid, meksyletyna, chinidyna, tokainid); antagonistów hormonów (antyestrogeny, np. tamoksyfen, toremifen, gestynon); leków przeciwpsychotycznych (np. haloperydol, aripiprazol); leków przeciwzakrzepowych np. pochodnych kumaryny (wskazane jest codzienne oznaczanie czasu protrombinowego i odpowiednia modyfikacja dawki leku); leków przeciwgrzybiczych pochodnych azolowych (np. flukonazol, itrakonazol, ketokonazol); leków przeciwwirusowych (np. zydowudyna, sakwinawir, indynawir, nelfinawir, atazanawir, efawirenz); barbituranów; leków blokujących receptory β-adrenergiczne (np. bisoprolol, propanolol); antagonistów wapnia (np. diltiazem, nifedypina, werapamil); leków anksjolitycznych i nasennych (np. benzodiazepiny, zolpidem, zopiklon); leków przeciwbakteryjnych (np. chloramfenikol, klarytromycyna, doksycyklina, fluorochinolony); kortykosteroidów; glikozydów nasercowych (np. digitoksyna, digoksyna); klofibratu; hormonalnych środków antykoncepcyjnych (pacjentki należy poinformować o konieczności stosowania alternatywnej, niehormonalnej metody antykoncepcji); estrogenów; leków przeciwcukrzycowych (u pacjentów z cukrzycą mogą pojawić się trudności z uzyskaniem prawidłowych wartości stężenia glukozy we krwi); leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, syrolimus, takrolimus); irynotekanu; hormonów tarczycy (np. lewotyroksyna); losartanu; leków przeciwbólowych (np. metadon, narkotyczne leki przeciwbólowe); progestagenów; chininy; riluzolu; selektywnych antagonistów receptorów 5-HT3 (np. ondansetron); statyn metabolizowanych przez CYP 3A4 (np. symwastatyna); trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (np. amitryptylina, nortryptylina); teofiliny; leków cytotoksycznych (np. imatynib); diuretyków; prazykwantelu. Sakwinawiru i rytonawiru nie należy stosować jednocześnie z ryfampicyną z powodu znacznego zwiększenia ryzyka uszkodzenia wątroby. Jednoczesne stosowanie kwasu para-aminosalicylowego (PAS) i ryfampicyny powoduje obniżenie stężenia ryfampicyny we krwi, zaleca się zachowanie 8 h przerwy między podaniem obu leków. Leki zobojętniające kwas solny (np. wodorowęglan sodu, wodorotlenek glinu, trójkrzemian magnezu) zmniejszają wchłanianie ryfampicyny, zaleca się przyjmowanie tych leków nie wcześniej niż godzinę po przyjęciu ryfampicyny. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny i enalaprylu zmniejsza jego stężenie we krwi (może być konieczne zwiększenie dawki enalaprylu). Jednoczesne stosowanie ryfampicyny z halotanem lub izoniazydem zwiększa hepatotoksyczność. Jednoczesne stosowanie ketokonazolu i ryfampicyny powodowało zmniejszenie stężenie obu leków w surowicy. Jednoczesne przyjmowanie atowakwonu i ryfampicyny powodowało zwiększenie stężenia w surowicy krwi ryfampicyny i zmniejszenie stężenia atowakwonu.

Preparat zawiera substancję Rifampicin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. twarda zawiera 150 mg ryfampicyny i 100 mg izoniazydu lub 300 mg ryfampicyny i 150 mg izoniazydu.

1 kaps. twarda zawiera 150 mg lub 300 mg ryfampicyny.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.