Reyataz

1 kaps. zawiera 150 mg, 200 mg lub 300 mg atazanawiru w postaci siarczanu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Reyataz 30 szt., kaps. twarde 2017-10-31

Działanie

Atazanawir jest azapeptydowym inhibitorem proteazy wirusa HIV-1. Wybiórczo hamuje specyficzne dla wirusa przetwarzanie białek Gag-Pol wirusa w komórkach zakażonych wirusem HIV-1, zapobiegając tym samym tworzeniu dojrzałych wirionów i zakażaniu innych komórek. Atazanawir in vitro wykazuje działanie przeciw HIV-1 (wobec wszystkich badanych szczepów) i przeciw HIV-2 w hodowlach komórkowych. Dla zwiększenia biodostępności i ograniczenia zmienności atazanawir powinien być przyjmowany z posiłkiem. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza. Jest głównie metabolizowany przez izoenzym CYP3A4 do utlenionych metabolitów. Wydala się z kałem (ok. 79%) i z moczem (ok. 13%). U osób dorosłych T0,5 w fazie eliminacji w stanie stacjonarnym wynosi 12 h, po podaniu dawki 300 mg na dobę z rytonawirem 100 mg raz na dobę i lekkiego posiłku. U dzieci w badaniach farmakokinetyki atazanawiru obserwowano zwiększone wchłanianie w porównaniu z dorosłymi.

Dawkowanie

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz doświadczony w terapii zakażeń HIV.Doustnie. Dorośli: zalecana dawka atazanawiru wynosi 300 mg raz na dobę z rytonawirem w dawce 100 mg raz na dobę i z posiłkiem. Rytonawir jest stosowany jako środek przyspieszający farmakokinetykę atazanawiru. Dzieci 6-18 lat: masa ciała 15-20 kg - 150 mg atazanawiru (jednorazowa dawka dobowa) i 100 mg rytonawir (jednorazowa dawka dobowa); mc. 20-40 kg - 200 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru; mc. ≥40 kg - 300 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru. Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby zachować ostrożność. II i III trymestr ciąży: atazanawir w dawce 300 mg z rytonawirem w dawce 100 mg może nie zapewnić wystarczającej ekspozycji na atazanawir, zwłaszcza gdy działanie atazanawiru lub całego schematu może być upośledzone z powodu oporności na leki. Można rozważyć monitorowanie stężenia leku (TDM). Należy spodziewać się dalszego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir, jeśli jest on podawany z lekami, o których wiadomo, że zmniejszają ekspozycję na ten lek (np. tenofowir lub antagoniści receptora H2). Gdy potrzebne jest stosowanie tenofowiru lub antagonisty receptora H2, można rozważyć zwiększenie dawki atazanawir do 400 mg z rytonawirem 100 mg oraz monitorowanie stężenia leku. Nie zaleca się stosowania atazanawiru z rytonawirem u pacjentek w ciąży, które otrzymują zarówno tenofowir, jak i antagonistę receptora H2. Okres poporodowy: po możliwym zmniejszeniu ekspozycji na atazanawir w II i III trymestrze, ekspozycja na atazanawir może zwiększyć się w ciągu 2 pierwszych miesięcy po porodzie, dlatego pacjentki po porodzie należy ściśle monitorować w kierunku wystąpienia działań niepożądanych. W tym okresie zalecenia dawkowania dla pacjentek po porodzie są takie same, jak dla pacjentek niebędących w ciąży, także zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania leków, o których wiadomo, że wpływają na ekspozycję na atazanawir.Kapsułki należy połykać w całości, przyjmować z rytonawirem podczas posiłku.

Wskazania

Leczenie (atazanawirem i małą dawką rytonawiru) dorosłych pacjentów i dzieci w wieku 6 lat i starszych zakażonych wirusem HIV-1 w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Na podstawie dostępnych danych klinicznych i wirusologicznych uzyskanych od dorosłych pacjentów nie można oczekiwać korzyści u pacjentów ze szczepami wirusa opornymi na wiele inhibitorów proteaz (≥4 mutacje charakterystyczne dla inhibitorów proteaz (PI)). Dane uzyskane od dzieci w wieku od 6 do 18 lat są bardzo ograniczone. Wybór leku do leczenia dorosłych pacjentów i dzieci, u których stosowano już wcześniej leki przeciwretrowirusowe, powinien być oparty na ocenie indywidualnej oporności wirusowej i historii leczenia danego pacjenta.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na atazanawir lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność wątroby o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Atazanawiru z małą dawką rytonawiru nie stosować w skojarzeniu z ryfampicyną oraz z lekami, które są substratami izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450 i mają wąski indeks terapeutyczny (np. alfuzosyna, astemizol, terfenadyna, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, beprydyl, triazolam, midazolam podawany doustnie, alkaloidy z grupy ergotaminy, a w szczególności ergotamina, dihydroergotamina, ergonowina, metyloergonowina). Atazanawiru nie stosować z preparatami zawierającymi ziele dziurawca zwyczajnego. Ponadto przeciwwskazane jest stosowanie inhibitora PDE5, syldenafilu, w leczeniu tylko płucnego nadciśnienia tętniczego.

Środki ostrożności

Należy poinformować pacjenta, że nie wykazano, aby obecnie dostępne leczenie przeciwretrowirusowe zapobiegało ryzyku zakażenia HIV innych osób poprzez krew lub kontakty seksualne; należy nadal stosować właściwe środki zabezpieczające. Skojarzone stosowanie atazanawiru i rytonawiru w dawkach większych niż 100 mg raz na dobę nie było oceniane klinicznie. Stosowanie większych dawek rytonawiru może zmieniać profil bezpieczeństwa atazanawiru (wpływ na serce, hiperbilirubinemia) i dlatego nie są one zalecane. Preparatu nie wolno stosować u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby o stopniu nasilenia umiarkowanym do ciężkiego. Pacjenci z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, u których stosowane jest skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe, znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia ciężkich i potencjalnie zagrażających życiu działań niepożądanych dotyczących wątroby. U pacjentów z występującymi wcześniej zaburzeniami czynności wątroby, w tym z czynnym przewlekłym zapaleniem wątroby, stwierdza się częstsze występowanie zaburzeń czynności wątroby w czasie skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego i powinni być oni poddani obserwacji klinicznej zgodnie ze standardami postępowania; w przypadku nasilenia choroby wątroby u takich pacjentów, należy rozważyć przerwanie lub całkowite odstawienie stosowanego leczenia. Nie zaleca się stosowania atazanawiru z rytonawirem u pacjentów poddawanych hemodializie. Należy zachować ostrożność stosując atazanawir z lekami, o których wiadomo, że wydłużają odstęp PR. U pacjentów, u których wcześniej występowały zaburzenia przewodnictwa (blok przedsionkowo-komorowy II lub wyższego stopnia lub złożony blok odnogi pęczka Hisa) atazanawir powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności i jedynie wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Należy zachować szczególną ostrożność, kiedy atazanawir zalecany jest z preparatami, które mogą wydłużać odstęp QT i (lub) kiedy zalecany jest pacjentom, u których występują czynniki ryzyka (bradykardia, wrodzone wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe), zaleca się monitorowanie czynności serca. Należy poinformować pacjentów z hemofilią o możliwości nasilenia krwawień. Podczas skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego u pacjentów zakażonych wirusem HIV występuje lipodystrofia, większe ryzyko jej wystąpienia wiąże się z czynnikami osobniczymi takimi jak starszy wiek oraz długością leczenia i towarzyszącymi mu zaburzeniami metabolicznymi. Podczas leczenia może wystąpić zwiększenie stężeń bilirubiny pośredniej związanej z hamowaniem transferazy UDP-glukuronozylowej (UGT); zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, które występuje ze zwiększeniem stężenia bilirubiny u pacjentów otrzymujących lek, powinno być ocenione pod kątem innej etiologii. Jeżeli żółtaczka lub zażółcenie twardówki oka nie są do zaakceptowania dla pacjentów, można rozważyć alternatywne dla leku schematy leczenia przeciwretrowirusowego; nie zaleca się zmniejszenia dawki atazanawiru, ponieważ może to spowodować utratę skuteczności klinicznej i powstanie oporności. Stosowanie indynawiru wiąże się również ze zwiększeniem stężeń bilirubiny pośredniej w wyniku hamowania UGT - jednoczesne stosowanie atazanawiru i indynawiru nie jest zalecane. W przypadku wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych kamicy nerkowej, należy rozważyć czasowe przerwanie lub zaprzestanie leczenia. Ze względu na możliwość martwicy kości należy poinformować pacjentów, aby zgłaszali bóle stawów, sztywność stawów lub trudności w poruszaniu się. W razie wystąpienia ciężkiej wysypki należy przerwać leczenie preparatem. W przypadku wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi związanych ze stosowaniem atazanawirem, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia preparatem. O ile u dorosłych pacjentów można oczekiwać braku korzyści w przypadku ≥4 mutacji dotyczących inhibitorów proteaz, to u dzieci nawet mniejsza ich liczba może prognozować brak korzyści. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności preparatu u dzieci od 3 miesięcy do 6 lat. Ze względów bezpieczeństwa (ryzyko żółtaczki jąder podkorowych mózgu) preparatu nie należy stosować u dzieci poniżej 3 miesięcy. Ze względu na zawartość laktozy, leku nie stosować u pacjentów z rzadkimi wrodzonymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: bóle głowy, zażółcenie twardówki, wymioty, biegunka, bóle brzucha, nudności, dyspepsja, żółtaczka, wysypka, zespół lipodystrofii, zmęczenie. Niezbyt często: nadwrażliwość, cukrzyca, hiperglikemia, zmniejszenie lub zwiększenie masy ciała, anoreksja, zwiększenie apetytu, depresja, splątanie, lęk, bezsenność, zaburzenia snu, niezwykłe sny, neuropatia obwodowa, omdlenia, amnezja, zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku, torsades de pointes, nadciśnienie tętnicze, duszność, zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcie w obrębie jamy brzusznej, aftowe zapalenie jamy ustnej, wiatry, suchość w jamie ustnej, zapalenie wątroby, kamica żółciowa, zastój żółci, rumień wielopostaciowy, toksyczne wykwity skórne, zespół wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), pokrzywka, łysienie, świąd, zanik mięśni, bóle stawów i mięśni, kamica nerkowa, krwiomocz, białkomocz, częstomocz, ginekomastia, ból w klatce piersiowej, złe samopoczucie, gorączka, astenia. Rzadko: wydłużenie odstępu QTc, obrzęki, kołatanie serca, powiększenie wątroby i śledziony, zapalenie woreczka żółciowego, zespół Stevensa-Johnsona, wysypka pęcherzykowo-grudkowa, wyprysk, rozszerzenie naczyń krwionośnych, miopatia, ból nerek, zaburzenia chodu. U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem immunologicznym w czasie rozpoczynania złożonej terapii przeciwwirusowej może dojść do wystąpienia reakcji zapalnych lub mogą wystąpić niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne. Ponadto odnotowano przypadki martwicy kości. Stosowanie skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego łączy się z występowaniem zaburzeń metabolicznych (hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, oporność na insulinę, hiperglikemia i zwiększenie stężenia kwasu mlekowego we krwi). W grupie pacjentów stosujących schematy leczenia zawierające atazanawir i co najmniej jeden lek z grupy NRTIs najczęściej opisywaną nieprawidłowością w badaniach laboratoryjnych było zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy. Pozostałe odchylenia w badaniach laboratoryjnych o znaczeniu klinicznym: zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT we krwi, zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, zwiększenie aktywności lipazy. U pacjentów ze współwystępującym zapaleniem wątroby B lub C częściej występowało zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych we krwi niż u pacjentów bez przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby. U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem immunologicznym w czasie rozpoczynania złożonej terapii przeciwretrowirusowej (CART) może wystąpić reakcja zapalna na niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne, powodująca wystąpienie ciężkich objawów klinicznych lub nasilenie objawów. U dzieci stwierdzono bezobjawowy blok przedsionkowo-komorowy stopnia I i II, najczęściej występującym zaburzeniem laboratoryjnym było zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej. Bezobjawowe wydłużenie odstępu PR występowało częściej u dzieci niż u dorosłych.

Ciąża i laktacja

Dane otrzymane z ograniczonej liczby (300-1000 kobiet w ciąży) zastosowań leku w okresie ciąży wskazują, że atazanawir nie wywołuje wad rozwojowych. Zastosowanie preparatu w ciąży można rozważyć jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają możliwe ryzyko. W badaniu klinicznym atazanawir z rytonawirem (300/100 mg lub 400/100 mg) w skojarzeniu z zydowudyną z lamiwudyną podawano 41 kobietom w czasie II i III trymestru ciąży. Sześć z 20 kobiet otrzymujących atazanawir z rytonawirem w dawce 300/100 mg i 13 z 21 kobiet otrzymujących atazanawir z rytonawirem w dawce 400/100 mg miało hiperbilirubinemię stopnia 3. lub 4. Nie stwierdzono przypadków kwasicy mleczanowej. W badaniu obserwowano 40 niemowląt, które otrzymywały profilaktyczne leczenie przeciwretrowirusowe (w skład którego nie wchodził atazanawir) i miało ujemny wynik badania HIV-1 DNA po porodzie i (lub) w ciągu pierwszych 6 miesięcy życia. Troje z 20 niemowląt urodzonych przez kobiety leczone atazanawirem z rytonawirem w dawce 300/100 mg i czworo z 20 niemowląt urodzonych przez kobiety leczone atazanawirem z rytonawirem w dawce 400/100 mg miało hiperbilirubinemię stopnia 3. lub 4. Nie stwierdzono objawów patologicznej żółtaczki, a sześć z 40 niemowląt w badaniu otrzymało fototerapię przez maksymalnie 4 dni. Nie stwierdzono przypadku żółtaczki jąder podkorowych mózgu u noworodków. Nie wiadomo czy preparat podawany matce w okresie ciąży może nasilać fizjologiczną hiperbilirubinemię i prowadzić do żółtaczki jąder podstawy mózgu u noworodków i niemowląt. Przed porodem należy rozważyć dodatkową obserwację. Nie wiadomo czy atazanawir lub jego metabolity przenikają do mleka u ludzi. Ze względu na możliwość przeniesienia zakażenia wirusem z mlekiem matki, jako ogólną zasadę zaleca się, aby kobiety zakażone wirusem HIV nie karmiły piersią w celu uniknięcia zakażenia dziecka tym wirusem.

Uwagi

Ze względu na możliwość wystąpienia dyslipidemii należy wziąć pod uwagę oznaczanie na czczo stężenia lipidów i glukozy we krwi. Podczas stosowania leku opisywano występowanie zawrotów głowy, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń.

Interakcje

W przypadku skojarzonego stosowania atazanawiru i rytonawiru profil interakcji metabolicznych z innymi lekami dla rytonawiru może być dominujący, ponieważ rytonawir jest silniejszym inhibitorem CYP3A4 niż atazanawir. Atazanawir jest metabolizowany w wątrobie przez CYP3A4 i jest inhibitorem CYP3A4 - przeciwwskazane jest stosowanie atazanawiru z rytonawirem z lekami, które są substratami CYP3A4 i mają wąski zakres terapeutyczny, takimi jak: astemizol, terfenadyna, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, beprydyl, triazolam, podawany doustnie midazolam i alkaloidy z grupy ergotaminy, zwłaszcza ergotamina i dihydroergotamina. Nie badano skojarzonego stosowania atazanawiru i rytonawiru z innymi inhibitorami proteazy, ale można spodziewać się zwiększenia narażenia na inne inhibitory proteazy - nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków. Interakcja pomiędzy atazanawirem i rytonawirem polega na hamowaniu CYP3A4. Rytonawir w dawce 100 mg raz na dobę wspomaga farmakokinetykę atazanawiru. Podawanie indynawiru wiąże się ze zwiększeniem stężenia bilirubiny pośredniej z powodu hamowania aktywności UGT - nie zaleca się jednoczesnego podawania. Nie stwierdzono istotnego wpływu na stężenia lamiwudyny, zydowudyny i abakawiru. Stężenia atazanawiru były bardzo zmniejszone, kiedy podawano go jednocześnie z dydanozyną (w postaci tabl. buforowanych) i stawudyną. Mechanizm interakcji polega na zmniejszaniu rozpuszczalności atazanawiru wraz ze zwiększeniem pH związanym z obecnością środka zmniejszającego kwasowość w buforowanych tabletkach dydanozyny. Nie stwierdzono istotnego wpływu na stężenia dydanozyny i stawudyny. Dydanozyna powinna być przyjmowana bez posiłku 2 h po atanazawirze i rytonawirze przyjętych z posiłkiem. Jednoczesne podawanie atanazawiru i rytonawiru ze stawudyną nie powinno powodować istotnych zmian w ekspozycji na stawudynę. Nie stwierdzono istotnego wpływu na stężenia atazanawiru kiedy podawano go z dydanozyną w postaci kaps. powl. dojelitowych. Jednak pokarm zmniejszał stężenia dydanozyny. Mechanizm interakcji pomiędzy atazanawirem i tenofowirem jest nieznany - pacjentów należy ściśle monitorować w związku z działaniami niepożądanymi związanymi z tenofowirem, w tym zaburzeniami nerek. Podczas jednoczesnego stosowania z efawirenzem lub newirapiną obserwowano zmniejszenie Cmin atazanawiru. Interakcja pomiędzy efawirenzem lub newirapiną i atazanawirem polega na indukcji CYP3A4 - skojarzone podawanie efawirenzu lub newirapiny i atanazawiru/rytonawiru nie jest zalecane. Jeśli konieczne jest skojarzone stosowanie atanazawiru z NNRTI, należy rozważyć zwiększenie dawki atanazawiru i rytonawiru, odpowiednio do 400 mg i 200 mg, podając jednocześnie efawirenz i zachowując ścisłą kontrolę kliniczną. Podczas łącznego podawania nie jest konieczna modyfikacja dawki raltegrawiru. Jednoczesne stosowanie atazanawiru/rytonawiru z boceprewirem powodowało zmniejszenie ekspozycji na atazanawir, co może być związane ze zmniejszoną skutecznością leku i utratą kontroli nad wirusem HIV. W przypadku uznania tego za konieczne, w indywidualnych przypadkach można rozpatrywać jednoczesne stosowanie tych leków u pacjentów ze zmniejszoną liczbą wirusów oraz zakażonych szczepem wirusa HIV, który nie wydaje się oporny na schemat leczenia HIV. Uzasadnione jest zwiększenie kontroli klinicznej i laboratoryjnej hamowania wirusa HIV. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania atanazawiru i rytonawiru z klarytromycyną - zmniejszenie dawki klarytromycyny może spowodować wystąpienie subterapeutycznych stężeń 14-hydroksyklarytromycyny. Ketokonazol i itrakonazol powinny być stosowane ostrożnie w skojarzeniu z atanazawirem i rytonawirem. Nie zaleca się stosowania dużych dawek itrakonazolu (>200 mg/dobę). Przypuszcza się, że atanazawir i rytonawir zwiększają stężenia ketokonazolu lub itrakonazolu. Nie zaleca się skojarzonego stosowania atanazawiru i rytonawiru z worykonazolem, chyba że ocena korzyści do ryzyka potwierdzi zasadność stosowania worykonazolu; pacjenta należy wówczas starannie monitorować w kierunku działań niepożądanych i (lub) utraty skuteczności leczenia. Nie ma konieczności dostosowania dawkowania atanazawiru i rytonawiru oraz flukonazolu podczas jednoczesnego stosowania. W czasie podawania atanazwiru i rytonawiru zalecana dawka ryfabutyny to 150 mg 3 razy w tyg. w określone dni (np. w poniedziałek, środę i piątek) - zaleca się nasilić kontrolę występowania działań niepożądanych związanych z podawaniem ryfabutyny, w tym neutropenii i zapalenia błony naczyniowej oka. Dalsze zmniejszenie dawki ryfabutyny do 150 mg 2 razy w tyg. zaleca się u pacjentów, u których dawka 150 mg 3 razy w tyg. nie jest tolerowana. Dawka 150 mg 2 razy w tyg. może nie zapewnić optymalnej ekspozycji na ryfabutynę, prowadząc do wystąpienia oporności na pochodne ryfamycyny i niepowodzenia leczenia; nie ma konieczności dostosowania dawki dla atanazawiru i rytonawiru. Jednoczesne stosowanie ryfampicyny z atanazawirem podawanym razem z małą dawką rytonawiru jest przeciwwskazane (ryfampicyna powoduje zmniejszenie pola pod krzywą atazanawiru o 72%, co może prowadzić do niepowodzenia wirusologicznego i rozwoju oporności). Próba pokonania zmniejszonej ekspozycji poprzez zwiększenie dawki atazanawiru lub innych inhibitorów proteazy stosowanych w skojarzeniu z rytonawirem, spowodowała częste występowania działań niepożądanych związanych z wątrobą. U pacjentów nieprzyjmujących tenofowiru, atanazawir w dawce 300 mg z rytonawirem 100 mg powinien być podawany z antagonistami receptora H2 w dawce nie większej niż odpowiadającej 20 mg famotydyny podawanej 2 razy na dobę. Jeżeli konieczne jest podawanie większej dawki antagonisty receptora H2 (np. 40 mg famotydyny 2 razy na dobę lub odpowiednika) należy rozważyć zwiększenie dawki atanazawiru z rytonawirem z 300 mg/100 mg do 400 mg/100 mg. Jeśli atazanawir i rytonawir podawane są jednocześnie z tenofowirem oraz antagonistą receptora H2 zaleca się zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg ze 100 mg rytonawiru. Nie należy przekraczać dawki odpowiadającej 40 mg famotydyny podawanej 2 razy na dobę. Interakcja ta spowodowana jest zmniejszeniem rozpuszczalności atanazawiru na skutek zwiększenia pH soku żołądkowego po podaniu inhibitorów pompy protonowej. Nie zaleca się równoczesnego podawania atanazawiru i rytonawiru z inhibitorami pompy protonowej. Jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, zaleca się ścisłe monitorowanie pacjenta oraz jednoczesne zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg ze 100 mg rytonawiru; nie należy przekraczać dawek inhibitorów pompy protonowej porównywalnych z 20 mg omeprazolu. Interakcja ta jest skutkiem zmniejszenia rozpuszczalności atazanawiru wraz ze zwiększeniem pH soku żołądkowego po podaniu inhibitorów pompy protonowej. Stosowanie atanazawiru i rytonawiru z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, w tym z preparatami zawierającymi substancje buforujące, prowadzi do zmniejszenia stężenia atazanawiru we krwi. Atanazawir i rytonawir należy podawać 2 h przed lub 1 h po podaniu leków zobojętniających sok żołądkowy lub leków zawierających substancje buforujące. Podczas jednoczesnego stosowania z alfuzosyną może zwiększać się stężenie alfuzosyny, co może spowodować niedociśnienie (ataznawir i rytonawir hamują CYP3A4) - skojarzone stosowanie jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie atanazawiru i rytonawiru może potencjalnie zmniejszyć lub rzadziej zwiększyć INR (zaleca się uważne monitorowanie INR, szczególnie w czasie rozpoczynania leczenia). Atazanawir hamuje aktywność UGT i może wpływać na metabolizm irynotekanu zwiększając jego toksyczność (należy ściśle monitorować pacjentów). Jednoczesne podawanie cyklosporyny, takrolimusu lub sykrolimusu, w wyniku hamowania CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków - zaleca się częstsze monitorowanie stężenia tych leków we krwi, aż do ustabilizowania wartości. Podawanie amiodaronu lub ogólnie stosowanej lidokainy z atanazawirem i rytonawirem może prowadzić do zwiększenia ich stężenia we krwi (na skutek hamowania CYP3A) - stosować ostrożnie, monitorując stężenia leków, jeśli to możliwe. Jednoczesne stosowanie z chinidyną jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne hamowanie CYP3A przez atazanawir i rytonawir (chinidyna ma wąski indeks terapeutyczny). Atanazawiru i rytonawiru nie należy stosować z lekami, które są substratami dla CYP3A4 i mają wąski indeks terapeutyczny. Jednoczesne stosowanie z beprydylem jest przeciwwskazane. Nie stwierdzono istotnego wpływu diltiazemu na stężenia atazanawiru. Obserwowano wydłużenie maksymalnego odstępu PR w porównaniu do samego atazanawiru. Interakcja pomiędzy diltiazemem a atazanawirem zachodzi przez hamowanie CYP3A4. Nie przeprowadzono badań nad jednoczesnym podawaniem diltiazemu i atazanawiru z rytonawirem. Zaleca się zmniejszenie początkowej dawki diltiazemu o 50%, a następnie jej dostosowanie do potrzeb i obserwację zapisu EKG. Stężenia werapamilu we krwi mogą być zwiększone przez atanazawir i rytonawir na skutek hamowania CYP3A4 (należy zachować ostrożność). Obserwowano znaczące zwiększenie stężenia propionianu flutykazonu we krwi po podaniu donosowym, podczas gdy stężenie endogennego kortyzolu obniżyło się o około 86%. Można spodziewać się bardziej nasilonego efektu w przypadku podawania wziewnego. Opisywano ogólnoustrojowe działania niepożądane typowe dla kortykosteroidów. Może to dotyczyć także innych kortykosteroidów metabolizowanych przez cytochrom P450 3A, np. budezonidu. Nie wiadomo, czy ogólnoustrojowa ekspozycja na duże stężenia flutykazonu wywiera wpływ na stężenie rytonawiru w osoczu. Interakcja zachodzi przez hamowanie CYP3A4. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atanazawiru i rytonawiru z flutykazonem i budezonidem, chyba że potencjalne korzyści wynikające z leczenia przeważają nad ryzykiem wystąpienia ogólnoustrojowych działań kortykosteroidów. Należy wziąć pod uwagę zmniejszenie dawek glikokortykosteroidów ściśle monitorując ich działania miejscowe i ogólnoustrojowe lub rozważyć zmianę na glikokortykosteroid, który nie jest substratem dla CYP3A4 (np. beklometazon). W przypadku odstawiania glikortykosteroidów stopniowego zmniejszania dawki należy dokonywać przez dłuższy czas. Jednoczesne podawanie syldenafilu, tadalafilu lub wardenafilu z atanazawirem i rytonawirem może prowadzić do zwiększenia stężeń inhibitorów PDE5 i zwiększenia częstości towarzyszących im działań niepożądanych, takich jak: obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia widzenia i priapizm - należy zachować szczególną ostrożność. Interakcja ta jest wynikiem hamowania aktywności CYP3A4. Nie ustalono bezpiecznej i skutecznej dawki syldenafilu podawanego z atanazawirem i rytonawirem w leczeniu płucnego nadciśnienia tętniczego - stosowanie syldenafilu w tym wskazaniu jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie z zielem dziurawca może prowadzić do znaczącego zmniejszenia stężenia atazanawiru we krwi. Efekt ten może być wynikiem indukcji CYP3A4. Wiąże się to z ryzykiem utraty działania terapeutycznego i rozwoju oporności na lek - jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Po podaniu samego atazanawiru stężenie etynyloestradiolu zwiększało się w wyniku hamowania UGT i CYP3A4 przez atazanawir, podanie atanazawiru z rytonawirem prowadzi do zmniejszenia stężenia etynyloestradiolu z powodu indukującego działania rytonawiru. Zwiększenie narażenia na związek o działaniu progesteronu może prowadzić m.in. do oporności na insulinę, dyslipidemii, trądzika i plamień. Jeśli jednocześnie stosuje się doustną antykoncepcję oraz atanazawir i rytonawir, zaleca się, aby doustny lek antykoncepcyjny zawierał co najmniej 30 µg etynyloestradiolu. Należy pouczyć pacjentkę o konieczności ścisłego przestrzegania dawkowania leku antykoncepcyjnego. Nie badano jednoczesnego stosowania atanazawiru i rytonawiru z innymi hormonalnymi lekami antykoncepcyjnymi zawierającymi progestageny inne niż norgestimat i dlatego należy ich unikać. Zaleca się stosowanie innych odpowiednich metod antykoncepcyjnych. Jednoczesne podawanie z symwastatyną lub lowastatyną może powodować zwiększenie ich stężenia - nie zaleca się jednoczesnego stosowania z uwagi na zwiększone ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy. Zaleca się zastosowanie innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, których metabolizm nie zależy od CYP3A, takich jak: prawastatyna lub fluwastatyna. Ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy występuje także w przypadku jednoczesnego stosowania z atorwastatyną - należy zachować ostrożność. Jednoczesne stosowanie z salmeterolem może powodować zwiększenie stężenia salmeterolu i nasilenie działań niepożądanych. Mechanizm interakcji polega na hamowaniu CYP3A4 przez atazanawir i rytonawir - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Podczas stosowania z buprenorfiną stężenia atanazawiru nie były istotnie zmienione. Interakcja polega na hamowaniu CYP3A4 i UGT1A1. Należy monitorować działanie sedatywne i wpływ na funkcje poznawcze. Można rozważyć zmniejszenie dawki buprenorfiny. Nie należy spodziewać się wystąpienia interakcji w czasie równoczesnego podawania metadonu i atanazawiru z rytonawirem. Jednoczesne podawanie z midazolamem lub triazolamem może powodować znaczne zwiększenie ich stężeń we krwi. Nie należy stosować atanazawiru i rytonawiru jednocześnie z triazolamem lub midazolamem podawanym doustnie. Należy zachować ostrożność stosując midazolam parenteralnie, podawać na oddziale intensywnej terapii lub podobnym. Należy rozważyć dostosowanie dawki midazolamu, szczególnie jeśli podawana jest więcej niż jedna dawka midazolamu.

Preparat zawiera substancję Atazanavir.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 150 mg, 200 mg lub 300 mg atazanawiru w postaci siarczanu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.