Remirta ORO

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 30 mg lub 45 mg mirtazapiny. Preparat zawiera aspartam.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Remirta ORO 30 szt., tabl. uleg. rozpad. w j. ustnej 72,51zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny. Mirtazapina jest antagonistą presynaptycznych receptorów a2, zwiększającym neuroprzekaźnictwo noradrenergiczne i serotoninergiczne w o.u.n. Działanie serotoninergiczne wynika ze swoistego działania na receptory 5-HT1, gdyż receptory 5-HT2 i 5-HT3 są blokowane przez mirtazapinę. Oba enancjomery mirtazapiny są aktywne. Enancjomer S(+) blokuje receptory a2 i 5-HT2, enancjomer R(-) blokuje receptory 5-HT3. Antagonistyczne działanie mirtazapiny na receptory H1 odpowiada za jej właściwości sedatywne. Aktywność antycholinergiczna mirtazapiny jest znikoma, a w dawkach terapeutycznych lek nie ma wpływu na układ krążenia. Po podaniu doustnym lek jest dobrze i szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego (biodostępność wynosi około 50%) i osiąga maksymalne stężenie we krwi po ok. 2 h. Przyjmowanie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę mirtazapiny. Około 85% leku wiąże się z białkami osocza. Średni T0,5 wynosi 20-40 h; sporadycznie obserwowano wydłużone okresy półtrwania - do 65 h, a u młodych mężczyzn były one skrócone. Biotransformacja odbywa się głównie na drodze demetylacji i oksydacji, a następnie koniugacji. Biorą w niej udział enzymy cytochromu P450: CYP2D6, CYP1A2, CYP3A4. Lek wydalany jest z moczem i kałem. Klirens mirtazapiny może być zmniejszony u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: dawka początkowa wynosi 15-30 mg. Dawka podtrzymująca wynosi 15-45 mg na dobę. Lek należy przyjmować w pojedynczej dawce bezpośrednio przed snem. Dawka dobowa może być również podzielona na dwie dawki: rano i przed snem. Większą dawkę należy przyjmować wieczorem. Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby mogą wymagać zmniejszenia zalecanych dawek leku. Działanie leku występuje zazwyczaj po 1-2 tyg. stosowania. Leczenie odpowiednią dawką powinno zapewnić korzystną odpowiedź w ciągu 2-4 tyg. Jeśli odpowiedź jest niewystarczająca, dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej. Po uzyskaniu pożądanej reakcji i ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez 4-6 mies., po czym należy rozważyć stopniowe odstawienie leku. Jeśli nie zaobserwowano odpowiedzi w ciągu kolejnych 2-4 tyg. leczenia maksymalną dawką, należy stopniowo przerwać leczenie. Sposób podania. Tabletkę należy suchymi dłońmi położyć na języku - tabletka ulegnie rozpadowi, należy ją połknąć popijając wodą.

Wskazania

Epizod dużej depresji.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na mirtazapinę lub pozostałe składniki preparatu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Środki ostrożności

Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie monitorować pacjentów do uzyskania pełnej remisji objawów depresji. Ryzyko samobójstwa może zwiększać się we wczesnym etapie powrotu do zdrowia. Szczególnie uważnie należy monitorować pacjentów z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie, ze znacznymi skłonnościami samobójczymi przed rozpoczęciem leczenia oraz młodych dorosłych (poniżej 25 lat). Lek należy stosować ostrożnie i dokładnie monitorować pacjentów z: padaczką i organicznym uszkodzeniem mózgu (u pacjentów z drgawkami w wywiadzie leczenie mirtazapiną należy rozpoczynać ostrożnie, leczenie należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią drgawki lub zwiększy się częstość występowania drgawek, należy unikać stosowania leku u pacjentów z niestabilnymi napadami drgawkowymi/padaczką, pacjentów z kontrolowaną padaczką należy uważnie monitorować); niewydolnością wątroby lub nerek; chorobami serca (np. zaburzenie przewodzenia, dławica piersiowa, niedawno przebyty zawał serca); niedociśnieniem tętniczym. Należy zachować ostrożność u pacjentów z: zaburzeniami oddawania moczu (np. rozrost gruczołu krokowego), ostrą jaskrą z wąskim kątem przesączania i zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, z niedrożnością żołądkowo-jelitową lub niedrożnością jelita, z cukrzycą (leki przeciwdepresyjne mogą zaburzać kontrolę glikemii - może zaistnieć potrzeba modyfikacji dawkowania insulin i (lub) doustnych leków hipoglikemizujących). Leczenie należy przerwać, jeśli wystąpi żółtaczka, objawy wskazujące na zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół serotoninowy. Należy zachować ostrożność u pacjentów z grupy ryzyka wystąpienia hiponatremii, takich jak pacjenci w podeszłym wieku lub stosujący równocześnie leki, o których wiadomo, że wywołują hiponatremię. Podczas stosowania preparatów przeciwdepresyjnych u pacjentów ze schizofrenią lub innymi zaburzeniami psychotycznymi może wystąpić nasilenie objawów psychotycznych oraz myśli paranoidalnych. W czasie leczenia fazy depresyjnej w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym może nastąpić zmiana fazy na maniakalną. W przypadku wystąpienia objawów maniakalnych należy przerwać leczenie. Ostrożnie stosować u osób w podeszłym wieku. Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. W toku badań klinicznych zachowania samobójcze oraz wrogość (agresja, zachowania buntownicze, przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż w grupie otrzymującej placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem objawów samobójczych. Brak długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania. Preparat zawiera aspartam, źródło fenyloalaniny - może być szkodliwy dla chorych na fenyloketonurię.

Niepożądane działanie

Często: zwiększenie apetytu i zwiększenie masy ciała, senność, uspokojenie, ból głowy, suchość w jamie ustnej. Często: nietypowe sny, dezorientacja, lęk, bezsenność, letarg, zawroty głowy, drżenie, hipotonia ortostatyczna, nudności, biegunka, wymioty, zaparcia, wysypka, ból stawów, ból mięśni, ból pleców, obrzęki obwodowe, zmęczenie. Niezbyt często: koszmary senne, mania, pobudzenie, halucynacje, niepokój psychoruchowy (w tym akatyzja, hiperkinezja), parestezja, zespół niespokojnych nóg, omdlenie, niedociśnienie, niedoczulica jamy ustnej. Rzadko: agresja, mioklonie, zapalenie trzustki, zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy. Częstość nieznana: hamowanie czynności szpiku kostnego (granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia), eozynofilia, niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hiponatremia (głównie u osób w podeszłym wieku), myśli i zachowania samobójcze, drgawki (napady padaczkowe), zespół serotoninowy, parestezja jamy ustnej, dyzartria, obrzęk jamy ustnej, zwiększone wydzielanie śliny, zespół Stevensa-Johnsona, pęcherzowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rabdomioliza, zatrzymanie moczu, somnambulizm, obrzęk uogólniony lub miejscowy, wzrost kinazy kreatyninowej. Nagłe przerwanie leczenia po długotrwałym stosowaniu może powodować objawy odstawienne (niepokój, lęk, pobudzenie, nudności, ból głowy, złe samopoczucie).

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować preparatu w ciąży, chyba że jest to wyraźnie wskazane i po starannym rozważeniu korzyści i ryzyka. Nie zaleca się stosowania leku u kobiet karmiących piersią.

Uwagi

Lek należy odstawiać stopniowo w celu uniknięcia objawów odstawiennych. Mirtazapina może umiarkowanie zaburzać koncentrację i czujność (zwłaszcza na początku leczenia), może też powodować senność, co należy wziąć pod uwagę przed rozpoczęciem czynności wymagających stałej koncentracji, takich jak prowadzenie pojazdów czy obsługa maszyn. Podczas leczenia należy unikać spożywania alkoholu.

Interakcje

Mirtazapiny nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami MAO oraz w ciągu 2 tyg. po zaprzestaniu terapii inhibitorami MAO. Mirtazapina może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin i innych leków uspokajających - należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z mirtazapiną. Mirtazapina może nasilać działanie hamujące alkoholu na o.u.n. W przypadku jednoczesnego stosowania innych leków serotoninergicznych (np. SSRI, SNRI (np. wenlafaksyna), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tramadol) z mirtazapiną istnieje ryzyko wystąpienia interakcji, która może prowadzić do zespołu serotoninowego; w przypadku, gdy taka terapia jest konieczna, należy ostrożnie dokonywać zmian w dawkowaniu i dokładnie obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów rozpoczynającej się nadmiernego pobudzenia serotoninergicznego. Mirtazapina w dawce 30 mg raz na dobę powodowała niewielkie, ale istotne statystycznie zwiększenie wartości INR u osób leczonych warfaryną; nie można wykluczyć silniejszego działania po stosowaniu większych dawek leku - zaleca się kontrolowanie wartości INR w przypadku jednoczesnego stosowania warfaryny i mirtazapiny. Mirtazapina jest prawie całkowicie metabolizowana przez CYP2D6 i CYP3A4, a w mniejszym stopniu z udziałem CYP1A2. Nie wykazano wpływu inhibitora CYP2D6 (paroksetyny) na farmakokinetykę mirtazapiny w stanie stacjonarnym. Jednoczesne stosowanie silnego inhibitora CYP3A4 - ketokonazolu, zwiększa maksymalne stężenie mirtazapiny w osoczu (o 40%) oraz zwiększa AUC mirtazapiny (o 50%). Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania mirtazapiny i silnych inhibitorów CYP3A4, inhibitorów proteazy HIV, azolowych leków przeciwgrzybiczych, erytromycyny lub nefazodonu. Karbamazepina (induktor CYP3A4) zwiększa klirens osoczowy mirtazapiny około dwukrotnie, powodując zmniejszenie stężenia mirtazapiny w osoczu o 45-60%. Należy odpowiednio zmodyfikować dawkę mirtazapiny w przypadku dołączania lub odstawiania induktorów metabolizmu wątrobowego (np. karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina). W przypadku jednoczesnego stosowania z cymetydyną, biodostępność mirtazapiny może zwiększyć się o ponad 50% - dawki mirtazapiny mogą wymagać zmniejszenia w przypadku rozpoczęcia jednoczesnego stosowania z cymetydyną, lub zwiększenia po odstawieniu cymetydyny.

Preparat zawiera substancję Mirtazapine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 30 mg lub 45 mg mirtazapiny. Preparat zawiera aspartam.

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny.

1 tabl. powl. zawiera 30 mg lub 45 mg mirtazapiny półwodnej; tabl. powl. zawierają laktozę. 1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (Q-Tab) zawiera 15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny; tabl. Q-Tab zawierają laktozę, sorbitol i aspartam.

1 tabl. ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawiera 15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny. Preparat zawiera aspartam.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.