Rapamune

1 tabl. drażowana lub 1 ml roztworu zawiera 1 mg syrolimusa.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Rapamune but. 60 ml+30 strzyk., roztw. doustny 1020,77zł 2017-10-31

Działanie

Wybiórczy lek immunosupresyjny. Syrolimus hamuje aktywację limfocytów T indukowaną przez większość czynników pobudzających, poprzez blokowanie wewnątrzkomórkowego przewodzenia sygnałów, zależnego i niezależnego od jonów wapnia. Działanie terapeutyczne syrolimusa zależy od innego mechanizmu niż działanie cyklosporyny, takrolimusa i innych leków immunosupresyjnych. Syrolimus wiąże się ze specyficznym białkiem cytozolowym FKPB-12, a kompleks FKPB-12-syrolimus hamuje aktywację mTOR ssaków (kinazy o zasadniczym znaczeniu dla przebiegu cyklu komórkowego). Zahamowanie aktywności mTOR prowadzi do zablokowania niektórych specyficznych szlaków przewodzenia sygnałów w komórce i ostatecznie do zahamowania aktywacji limfocytów, prowadzącego do immunosupresji. Po podaniu doustnym syrolimus szybko wchłania się, osiągając Cmax po upływie 2 h u pacjentów po przeszczepie nerek w fazie stabilizacji, otrzymujących dawki wielokrotne. Efekt terapeutyczny obu postaci leku u biorców przeszczepu nerki jest jednakowy. Układowa dostępność syrolimusa w przypadku skojarzonego podawania z cyklosporyną wynosi około 14%. Podczas wielokrotnego podawania średnie stężenie syrolimusa we krwi zwiększa się około 3-krotnie. Okres półtrwania syrolimusa w końcowej fazie eliminacji u pacjentów po przeszczepie nerki w fazie stabilizacji, otrzymujących lek w wielokrotnych dawkach doustnych, wynosi 62 ± 16 h. Efektywny okres półtrwania jest jednak krótszy i ustalenie się średnich stężeń w stanie stacjonarnym uzyskiwano po upływie 5-7 dni. Syrolimus w bardzo znacznym stopniu przenika do elementów morfotycznych krwi. Jest substratem zarówno CYP3A4, jak i glikoproteiny P. Jest silnie metabolizowany w procesie O-demetylacji i (lub) hydroksylacji. We krwi pełnej u ludzi syrolimus występuje głównie w postaci niezmienionej, która w ponad 90% składa się na aktywność immunosupresyjną leku. Lek jest wydalany głównie z kałem, a tylko w ok. 2% - z moczem.

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinno być prowadzone przez lekarza specjalistę, odpowiednio wykwalifikowanego w dziedzinie transplantologii.Doustnie. Dorośli. Leczenie początkowe (w okresie 2-3 miesięcy po transplantacji): zwykle stosowany schemat dawkowania polega na podaniu preparatu w dawce nasycającej 6 mg, najwcześniej jak to możliwe po wykonaniu przeszczepu, a następnie podaje się dawkę 2 mg raz na dobę. Dawkę preparatu należy indywidualnie ustalić tak, aby minimalne stężenia syrolimusa we krwi pełnej, oznaczone przed podaniem następnej dawki, mieściły się w zakresie 4-12 ng/ml (oznaczanie metodą chromatograficzną). Leczenie preparatem należy optymalizować, jednocześnie stopniowo zmniejszając dawki kortykosteroidów i cyklosporyny w postaci mikroemulsji. Zalecane stężenia minimalne cyklosporyny w okresie pierwszych 2-3 miesięcy od wykonania przeszczepu wynoszą 150-400 ng/ml (oznaczanie za pomocą przeciwciał monoklonalnych lub innej równoważnej metody). Leczenie podtrzymujące: w ciągu 4-8 tyg. cyklosporynę należy stopniowo odstawić, natomiast dawkę syrolimusa należy tak modyfikować, by stężenia minimalne we krwi pełnej mieściły się w zakresie 12-20 ng/ml (oznaczanie metodą chromatograficzną). Syrolimus należy podawać z kortykosteroidami. U pacjentów, u których odstawienie cyklosporyny zakończyło się niepowodzeniem lub nie mogło być zrealizowane, nie należy kontynuować skojarzonego stosowania cyklosporyny i syrolimusa przez okres dłuższy niż 3 miesiące od wykonania przeszczepu. U tych pacjentów, w przypadkach uzasadnionych klinicznie, należy przerwać stosowanie preparatu i wdrożyć alternatywny schemat leczenia immunosupresyjnego. Ograniczone dane wskazuję, że pacjeci rasy czarnej wymagają stosowania większych dawek oraz utrzymywania większych stężeń minimalnych syrolimusa w celu uzyskania takiej samej skuteczności terapeutycznej, jaką obserwowano u pacjentów innych ras. Brak wystarczających danych pozwalających określić czy odpowiedź na syrolimus u pacjentów w podeszłym wieku (> 65 lat) będzie różniła się od odpowiedzi uzyskiwanej u młodszych pacjentów. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby klirens syrolimusa może być zmniejszony. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się zmniejszyć dawkę podtrzymującą leku o około połowę. Nie ma konieczności modyfikowania dawki nasycającej preparatu. W celu prowadzenia optymalnego leczenia syrolimusem wymagane jest monitorowanie jego stężeń u wszystkich pacjentów. Stężenia syrolimusa we krwi pełnej należy ściśle monitorować w następujących populacjach pacjentów: u osób z zaburzeniem czynności wątroby; w przypadku jednoczesnego stosowania induktorów lub inhibitorów CYP3A4 oraz po ich odstawieniu; w przypadku znaczącego zmniejszenia dawek cyklosporyny lub jej odstawienia. W wymienionych populacjach pacjentów istnieje największe prawdopodobieństwo konieczności zastosowania specjalnego dawkowania. Optymalnie dawkowanie preparatu należy określać na podstawie wartości więcej niż jednego stężenia minimalnego, oznaczonego po upływie powyżej 5 dni po poprzedniej zmianie dawkowania. Monitorowanie stężeń terapeutycznych nie może być jedyną podstawą modyfikowania terapii syrolimusem. Należy zwracać szczególną uwagę na objawy przedmiotowe i podmiotowe, wyniki biopsji tkankowych oraz wartości parametrów laboratoryjnych. W celu zminimalizowania wahań stężeń syrolimusa, preparat należy przyjmować w tym samym czasie w stosunku do pory przyjęcia cyklosporyny, po upływie 4 h od podania cyklosporyny, przestrzegając konsekwentnie przyjmowania albo na czczo, albo podczas posiłku. Pacjentom można zmienić roztwór na tabletki, zawierające równoważną dawkę syrolimusa; zaleca się jednak przeprowadzenie pomiaru stężenia minimalnego 1-2 tyg. po zmianie postaci leku, w celu potwierdzenia, że stężenia minimalne mieszczą się w zalecanym przedziale. Po przerwaniu leczenia cyklosporyną, zalecane stężenia minimalne syrolimusa wynoszą 12-20 ng/ml (oznaczane metodą chromatograficzną). Średnio przyjmuje się, że po odstawieniu cyklosporyny konieczne jest 4-krotne zwiększenie dawki syrolimusa. Tempo zwiększania dawki powinno odpowiadać szybkości odstawiania cyklosporyny. Maksymalna dawka dobowa syrolimusa nie powinna przekraczać 40 mg. Jeżeli konieczne jest zastosowanie dawki nasycającej oprócz dawki podtrzymującej i z tego powodu planowana dawka dobowa przekracza 40 mg, dawka nasycająca powinna być podana w ciągu 2 dni. Należy monitorować stężenia minimalne przez co najmniej 3-4 dni po podaniu dawki (dawek) nasycającej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, po modyfikacji dawki lub po podaniu dawki nasycającej, należy monitorować stężenie syrolimusa co 5-7 dni do momentu, aż w 3 kolejnych oznaczeniach przed podaniem następnej dawki uzyska się stabilne stężenie syrolimusa, ponieważ w związku z wydłużonym okresem półtrwania stan stacjonarny osiągany jest z opóźnieniem.Do pobrania preparatu w postaci roztworu należy użyć strzykawki dozującej; lek należy rozcieńczyć w wodzie lub soku pomarańczowym (do rozcieńczania nie używać żadnych innych płynów w tym soku grejpfrutowego); rozcieńczony roztwór energicznie zamieszać i natychmiast wypić. Tabletki połykać w całości, nie rozgryzać, nie dzielić.

Wskazania

Profilaktyka odrzucania przeszczepu u dorosłych biorców przeszczepów nerki, obarczonych małym lub umiarkowanym ryzykiem immunologicznym. Zalecane jest stosowanie początkowo preparatu w skojarzeniu z cyklosporyną w mikroemulsji i kortykosteroidami przez okres 2 do 3 miesięcy. Preparat może być stosowany w terapii podtrzymującej w skojarzeniu z kortykosteroidami tylko pod warunkiem stopniowego odstawienia cyklosporyny w mikroemulsji.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na syrolimus lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu.

Środki ostrożności

Doświadczenia kliniczne dotyczące stosowania syrolimusa u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat są niewystarczające - nie zaleca się stosowania. Nie prowadzono odpowiednich badań preparatu u pacjentów z dużym ryzykiem immunologicznym. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby zaleca się ścisłe monitorowanie stężeń minimalnych syrolimusa w pełnej krwi, ponadto u tych pacjentów po podaniu dawki nasycającej lub po zmianie dawki należy monitorować przez dłuższy okres stężenia terapeutyczne leku, aż do momentu osiągnięcia stabilnych stężeń. U pacjentów stosujących preparaty immunosupresyjne, w tym syrolimus, istnieje zwiększone ryzyko zakażeń oportunistycznych (bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych i pierwotniakowych), m in. wirusem Polyoma BK (wywołującym nefropatię) oraz Polyoma JC (wywołującym postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię); należy wziąć to pod uwagę w przypadku wystąpienia pogarszającej się czynności nerek lub objawów neurologicznych w trakcie terapii. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu w terapii immunosupresyjnej u pacjentów z przeszczepioną wątrobą lub u pacjentów z przeszczepionymi płucami nie zostało ustalone - nie zaleca się stosowania w tej grupie pacjentów. W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z wątrobą przeszczepioną de novo stosowanie syrolimusa w skojarzeniu z cyklosporyną lub takrolimusem wiązało się ze zwiększeniem częstości występowania zakrzepicy tętnicy wątrobowej, prowadzącym w większości przypadków do utraty przeszczepu lub zgonu. U pacjentów po przeszczepieniu wątroby nie wykazano korzyści zmiany leczenia opartego na inhibitorze kalcyneuryny (CNI) na leczenia oparte na syrolimusie; liczba incydentów ostrego odrzucania przeszczepu w ciągu 12 mies. była istotnie większa w grupie po zmianie leczenia na syrolimus niż w grupie kontynuującej leczenie CNI. U pacjentów z de novo przeszczepionym płucem zastosowanie syrolimusa jako składnika leczenia immunosupresyjnego prowadziło do rozejścia się zespoleń w obrębie oskrzeli, w większości przypadków zakończonego zgonem. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności zmiany inhibitorów kalcyneuryny na syrolimus w leczeniu podtrzymującym biorców przeszczepu nerki. U pacjentów, u których odstawiono cyklosporynę w leczeniu podtrzymującym, występowało mniejsze stężenie kreatyniny we i większy współczynnik przesączania kłębuszkowego, jak również mniejsza częstość występowania guzów złośliwych niż u pacjentów nadal stosujących cyklosporynę, dlatego nie można zalecać w leczeniu podtrzymującym kontynuowania jednoczesnego podawania cyklosporyny z syrolimusem. U pacjentów z opóźnioną funkcją przeszczepu syrolimus może opóźniać przywrócenie czynności nerek. U pacjentów z BMI większym niż 30 kg/m2 pc. może występować podwyższone ryzyko nieprawidłowego gojenia się ran. U pacjentów z utrwaloną hiperlipidemią przed rozpoczęciem leczenia immunosupresyjnego, w skład którego wchodzi syrolimus, należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści; podobnie ponowną ocenę stosunku ryzyka do korzyści kontynuowania terapii preparatem należy przeprowadzić u pacjentów z ciężką oporną na leczenie hiperlipidemią. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego podawania innych leków o znanym, niekorzystnym wpływie na czynność nerek. Tabletki syrolimusa zawierają sacharozę i laktozę - u pacjentów z nietolerancją fruktozy, nietolerancją galaktozy, zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy, niedoborem sacharazy- izomaltazy, niedoborem laktazy typu Lapp, należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed przepisaniem tabletek syrolimusa.

Niepożądane działanie

Bardzo często: zakażenia układu moczowego, trombocytopenia, niedokrwistość, hipokaliemia, hipofosfatemia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertrójglicerydemia, ból głowy, torbiele limfatyczne, nadciśnienie, ból brzucha, biegunka, zaparcie, nudności, trądzik, bóle stawów, obrzęki obwodowe, gorączka, ból, zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi. Często: posocznica, zapalenie płuc, odmiedniczkowe zapalenie nerek, opryszczka zwykła, zakażenia grzybicze, wirusowe i bakteryjne (takie jak zakażenia wywołane przez Mycobacterium w tym gruźlica, wirusy Epsteina-Barr, CMV, wirusy ospy wietrznej i półpaśca), rak skóry, zakrzepowa plamica małopłytkowa lub zespół hemolityczno-mocznicowy, leukopenia, neutropenia, cukrzyca, tachykardia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, krwawienie z nosa, zapalenia błony śluzowej jamy ustnej, wodobrzusze, zmiany w wynikach testów czynności wątroby, zwiększenie aktywności AspAT i AlAT, wysypka, martwica kości, białkomocz, nieprawidłowe gojenie, obrzęki, gorączka. Niezbyt często: chłoniaki lub rozrost tkanek układu chłonnego po wykonaniu przeszczepu, pancytopenia, wysięk osierdziowy (łącznie z hemodynamicznie znaczącym wysiękiem u dzieci i dorosłych), zatorowość płucna, krwotok płucny, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, złuszczające zapalenie skóry, zapalenie naczyń wywołane nadwrażliwością, obrzęk limfatyczny, proteinoza pęcherzyków płucnych. Następstwem immunosupresji może być zwiększenie podatności na zakażenia oraz możliwość rozwoju chłoniaków i innych nowotworów złośliwych, zwłaszcza skóry. U pacjentów stosujących preparaty immunosupresyjne, w tym syrolimus, zgłaszano przypadki zakażenia wirusem Polyoma BK, wywołującym nefropatię oraz Polyoma JC wywołującym wieloogniskową leukoencefalopatię. Obserwowano występowanie hepatotoksyczności, której ryzyko może zwiększać się wraz ze zwiększeniem stężenia minimalnego we krwi. Rzadko notowano zakończoną zgonem martwicę wątroby w przypadku zwiększonego stężenia minimalnego syrolimusa we krwi. U pacjentów poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu, w tym także przyjmujących syrolimus, występowały, niekiedy zakończone zgonem, przypadki śródmiąższowych chorób płuc (w tym zapalenie płuc i, rzadziej występujące, zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc oraz zwłóknienie płuc), w których nie rozpoznawano etiologii zakaźnej. Po przeszczepieniu obserwowano przypadki nieprawidłowego gojenia ran, w tym powierzchniowe rozejście się brzegów rany, rozerwanie zespoleń (np. ran, naczyń, dróg oddechowych, moczowodów, dróg żółciowych). U niektórych pacjentów obserwowano zaburzenia parametrów nasienia podczas stosowania preparatu. U pacjentów z opóźnioną funkcją przeszczepu syrolimus może opóźniać przywrócenie czynności nerek. Równoczesne stosowanie syrolimusa i inhibitora kalcyneuryny może zwiększać ryzyko zespołu hemolityczno-mocznicowego, zakrzepowej plamicy małopłytkowej, zakrzepowej mikroangiopatii. Zgłaszano przypadki ogniskowego, segmentowego stwardnienia kłębuszków nerkowych oraz przypadki gromadzenia się płynu, w tym obrzęku obwodowego, obrzęku wskutek niedrożności naczyń chłonnych, wysięku opłucnowego, wysięku osierdziowego (w tym hemodynamicznie istotny wysięk u dzieci i dorosłych).

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. W trakcie leczenia preparatem oraz w ciągu 12 tyg. po jego zakończeniu należy stosować skuteczną antykoncepcję. Podczas leczenia preparatem karmienie piersią należy przerwać.

Uwagi

U wszystkich pacjentów leczonych ewerolimusem należy regularnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie lipidów we krwi (w przypadku wykrycia hiperlipidemii należy wdrożyć odpowiednie postępowanie, takie jak: dieta, zwiększona aktywność fizyczna i stosowanie leków zmniejszających stężenie lipidów). W okresie 3 mies. od wykonania przeszczepu zaleca się stosowanie profilaktyki przeciw zakażeniom wywołanym przez wirusy cytomegalii (CMV), szczególnie u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zakażeń CMV. Przez pierwszych 12 mies. od wykonania przeszczepu, należy stosować profilaktykę zapobiegającą wystąpieniu zapalenia płuc wywołanym przez Pneumocystis carinii. Podobnie jak u innych pacjentów, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia raka skóry, ekspozycja na światło słoneczne i światło UV powinna zostać ograniczona poprzez noszenie ubrania ochronnego i stosowanie preparatów przeciwsłonecznych z filtrem ochronnym o wysokim współczynniku. Podczas jednoczesnego podawania syrolimusa i cyklosporyny należy monitorować czynność nerek. U pacjentów stosujących lek zaleca się okresową kontrolę ilości białka wydalanego w moczu.

Interakcje

W badaniach klinicznych preparat był podawany jednocześnie z następującymi substancjami: cyklosporyną, azatiopryną, mykofenolanem mofetylu, kortykosteroidami oraz przeciwciałami cytotoksycznymi. Nie prowadzono szerokich badań dotyczących stosowania leku z innymi preparatami immunosupresyjnymi. Nie zaleca się stosowania syrolimusa, mykofenolanu mofetylu i kortykosteroidów w połączeniu z indukcją przeciwciałem przeciw receptorowi dla IL-2 (IL2R Ab) u chorych po przeszczepieniu nerki de novo. Równoczesne stosowanie syrolimusa i inhibitora kalcyneuryny może zwiększać ryzyko, wywołanego działaniem inhibitora kalcyneuryny, zespołu hemolityczno-mocznicowego, zakrzepowej plamicy małopłytkowej lub mikroangiopatii zakrzepowej. W leczeniu podtrzymującym nie zaleca się kontynuowania terapii syrolimusem z cyklosporyną. Syrolimus jest intensywnie metabolizowany w ścianie jelit i w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP3A4; jest także substratem dla glikoproteiny P (P-gp). Dlatego pod wpływem substancji wpływających na oba wymienione białka, zmianom może ulegać wchłanianie i eliminacja syrolimusa. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, telitromycyna lub klarytromycyna) hamują metabolizm syrolimusa i zwiększają jego stężenie. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ryfabutyna) przyspieszają metabolizm syrolimusa i zmniejszają jego stężenie. Jednoczesne podawanie syrolimusa z silnymi inhibitorami oraz induktorami CYP3A4 nie jest zalecane. Cyklosporyna A w znaczącym stopniu zwiększa szybkość i stopień wchłaniania syrolimusa. Podanie syrolimusa równocześnie lub po 4 h od podania cyklosporyny nie zmienia farmakokinetyki cyklosporyny. Zaleca się podawanie syrolimusa po upływie 4 h od podania cyklosporyny (w mikroemulsji). Diltiazem znacząco zwiększa biodostępność syrolimusa - w przypadku stosowania diltiazemu należy monitorować stężenia syrolimusa we krwi; konieczna może być również modyfikacja dawkowania. Syrolimus nie zmienia farmakokinetyki diltiazemu. Podawanie wielokrotnych dawek werapamilu i syrolimusa znacząco wpływało na szybkość i stopień wchłaniania obu leków (wartości Cmax, tmax i AUC syrolimusa były zwiększone; wartości Cmax i AUC werapamilu były zwiększone, wartość tmax - zmniejszona) - należy monitorować stężenia syrolimusa i rozważyć redukcję dawek obu leków. Podawanie wielokrotnych dawek erytromycyny i syrolimusa znacząco zwiększało szybkość i stopień wchłaniania obu leków - należy monitorować stężenia syrolimusa i rozważyć odpowiednią redukcję dawek obu leków. Nie stwierdzono mających znaczenie kliniczne interakcji farmakokinetycznych pomiędzy syrolimusem a 0,3 mg norgestrelu z 0,03 mg etynyloestradiolu. Pomimo, że wyniki badań interakcji doustnych środków antykoncepcyjnych podawanych w dawkach jednorazowych wskazują na brak interakcji farmakokinetycznych, to na podstawie tych wyników nie można wykluczyć występowania zmian w farmakokinetyce, wpływających na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych podczas długotrwałego leczenia preparatem. Średnie i słabe inhibitory CYP3A4 mogą zmniejszać metabolizm syrolimusa i zwiększać jego stężenia we krwi (np. nikardypina, klotrymazol, flukonazol, troleandomycyna, bromokryptyna, cymetydyna, danazol, inhibitory proteazy). Induktory CYP3A4 mogą zwiększać metabolizm syrolimusa i zmniejszać jego stężenia we krwi (np. ziele dziurawca, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina). Pomimo, że w warunkach in vitro syrolimus hamuje aktywność izoenzymów CYP2C9, 2C19, 2D6 i 3A4/5, to nie należy spodziewać się, takiego działania in vivo, ponieważ stężenia syrolimusa niezbędne do zahamowania aktywności izoenzymów są znacznie większe niż występujące u pacjentów przyjmujących dawki terapeutyczne preparatu. Inhibitory P-gp mogą zmniejszać wypływ syrolimusa z komórek jelit i zwiększać jego stężenie we krwi. Sok grejpfrutowy wpływa na metabolizm zachodzący z udziałem CYP3A4 - należy unikać jego spożywania. Z lekami pobudzającymi motorykę przewodu pokarmowego, takimi jak cyzaprid i metoklopramid, mogą wystąpić interakcje farmakokinetyczne. Pacjenci otrzymujący jednocześnie inhibitory reduktazy HMG-CoA i (lub) fibraty powinni być monitorowani w kierunku możliwych działań niepożądanych charakterystycznych dla tej grupy leków. Jednoczesne podawanie syrolimusa i inhibitorów ACE powodowało reakcje takie, jak w przypadku obrzęku naczynioruchowego. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych o znaczeniu klinicznym między syrolimusem i następującymi lekami: acyklowir, atorwastatyna, digoksyna, glibenklamid, metyloprednisolon, nifedypina, prednisolon i trimetoprim z sulfametoksazolem. Leki immunosupresyjne mogą mieć wpływ na odpowiedź na szczepienie - podczas stosowania leków immunosupresyjnych, w tym syrolimusa, szczepienia mogą być mniej skuteczne. Należy unikać stosowania żywych szczepionek.

Preparat zawiera substancję Sirolimus.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. drażowana lub 1 ml roztworu zawiera 1 mg syrolimusa.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę limfocytową Jest lek, który ratuje życie chorym na przewlekłą białaczkę ...

Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) jest najczęściej rozpoznawanym rodzajem białaczki u dorosłych. Odsetek 5-letnich przeżyć wśród polskich pacjentów chorujących na przewlekłą białaczką limfocytową ...

więcej

NanoKnife IRE - metoda leczenia nowotworów NanoKnife IRE - metoda leczenia nowotworów

NanoKnife IRE (nóż nano) to metoda leczenia nowotworów. Polega na wykorzystaniu zmiennego pola elektrycznego przepływającego przez obszar docelowy. Proces ten prowadzi do ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.