Raniberl® Max

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Raniberl® Max 20 szt., tabl. powl. 13,62zł 2017-10-31

Działanie

Kompetycyjny antagonista receptorów histaminowych H2. Hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku, zarówno podstawowe, jak i stymulowane, np.: histaminą, pentagastryną i pokarmem. Pod wpływem ranitydyny zmniejsza się wydzielanie pepsyny i w niewielkim stopniu zmniejsza się objętość soku żołądkowego. Biodostępność ranitydyny wynosi średnio około 50%. Cmax w osoczu jest zazwyczaj osiągane po 2-3 h. Stopień wiązania leku z białkami osocza wynosi ok. 15%. Ranitydyna jest wydalana przez nerki w ciągu 24 h: ok. 30% w postaci niezmienionej, do 6% w postaci N-tlenku oraz w małej ilości w postaci demetylowanej, S-tlenku i analogu kwasu furanokarboksylowego. T0,5 w fazie eliminacji wynosi średnio ok. 2,3-3 h. U pacjentów z niewydolnością nerek, okres ten ulega dwu- lub trzykrotnemu wydłużeniu.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli i młodzież w wieku > 16 lat z prawidłową czynnością nerek. Jeśli dolegliwości wystąpią w trakcie dnia lub nocy, należy przyjąć 1 tabl. powl. Dla większości pacjentów 1 tabl. powl. na dobę jest wystarczająca. Jednak, maksymalnie w ciągu 24 h można przyjąć 2 tabl. powl. (jedną rano i drugą wieczorem). Jeśli dolegliwości utrzymują się lub nasilą się po 14 dniach leczenia, pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dzieci i młodzież. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci w wieku Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów ze znaczną niewydolnością nerek (CCr Sposób podania. Tabletkę należy połykać w całości popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody); niezależnie od posiłku.

Wskazania

Leczenie objawowe dolegliwości żołądkowych, takich jak: zgaga, niestrawność (dyspepsja), nadkwaśność soku żołądkowego, ból w nadbrzuszu, które nie są związane z chorobą organiczną przewodu pokarmowego.

Przeciwwskazania

Stwierdzona nadwrażliwość na chlorowodorek ranitydyny, innych antagonistów receptora H2 lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Przyjmowanie antagonistów receptora H2 może maskować objawy raka żołądka, a w konsekwencji opóźnić jego zdiagnozowanie. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów ze znaczną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min). Preparatu nie należy stosować u pacjentów ciężką niewydolnością nerek (CCr <10 ml/min). Pojedyncze przypadki wskazują na związek pomiędzy występowaniem ostrej porfirii a przyjmowaniem ranitydyny. Pacjenci, u których wystąpiła ostra porfiria w wywiadzie nie powinni przyjmować ranitydyny. U pacjentów w podeszłym wieku, z przewlekłą chorobą płuc, z cukrzycą lub z zaburzeniami odporności może istnieć zwiększone ryzyko rozwoju pozaszpitalnego zapalenia płuc. Ostrożnie stosować (pacjenci z poniższych grup powinni zasięgnąć porady lekarza przed przyjęciem preparatu) u pacjentów: z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby; w średnim lub podeszłym wieku z objawami dyspeptycznymi, które wystąpiły po raz pierwszy lub uległy zmianie w ostatnim czasie; z niezamierzoną utratą masy ciała związaną z objawami dyspeptycznymi; przyjmujących NLPZ, w szczególności z wrzodami żołądka i jelit w wywiadzie. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci poniżej 16 lat.

Niepożądane działanie

Niezbyt często: ból brzucha, zaparcia, nudności (objawy te przeważnie przemijają podczas kontynuowania terapii). Rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości, (np.: eozynofilia, pokrzywka, gorączka, spadek ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, trudności w przełykaniu, skurcz oskrzeli, ból w klatce piersiowej), przemijające i odwracalne zmiany w wynikach testów wątrobowych, wysypka, zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu (zwykle niewielkie; normalizuje się w czasie trwania leczenia). Bardzo rzadko: zmiany obrazu krwi (leukocytopenia i (lub) małopłytkowość, agranulocytoza lub pancytopenia, czasami z hipoplazją lub aplazją szpiku kostnego), wstrząs anafilaktyczny (po pojedynczej dawce), przemijające stany splątania, niepokój, omamy, depresja (działania te występowały głównie u pacjentów ciężko chorych, pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z nefropatią), ból głowy (czasami silny), zmęczenie i zawroty głowy, przemijające zaburzenia ruchowe –ruchy mimowolne, przemijające zaburzenia widzenia, prawdopodobnie przypominające zmiany w akomodacji oka, arytmie (tachykardia, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy), zapalenie naczyń, ostre zapalenie trzustki, biegunka, zapalenie wątroby (komórkowe, kanalikowe lub mieszane; przebiegające z żółtaczką lub bez, zwykle przemijające), rumień wielopostaciowy, świąd, wzmożone łysienie, objawy mięśniowo-szkieletowe (takie jak ból stawów i mięśni), ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, objawy i stany dotyczące piersi (takie jak ginekomastia i mlekotok), zmniejszenie libido i przemijające zaburzenia potencji. Częstość nieznana: zapalenie płuc, duszność (to działanie występowało po podaniu pojedynczej dawki). Bezpieczeństwo leczenia ranitydyną oceniano u dzieci w wieku 0-16 lat, stosowaną w chorobach związanych z nadmierną kwaśnością soku żołądkowego. Leczenie zasadniczo było dobrze tolerowane, a profil działań niepożądanych przypominał opisywany u dorosłych. Ilość danych pochodzących z długoterminowych obserwacji dotyczących bezpieczeństwa leczenia, szczególnie w zakresie wpływu na wzrost i rozwój dzieci jest ograniczona.

Ciąża i laktacja

Ranitydynę należy stosować u kobiet w ciąży lub karmiących piersią tylko w przypadku zdecydowanej konieczności. Ranitydyna przenika przez barierę łożyska i do mleka kobiecego.

Uwagi

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: ból głowy, zawroty głowy, zmęczenie, stany dezorientacji i niepokoju, omamy, można oczekiwać pogorszenia sprawności psychofizycznej.

Interakcje

Ranitydyna w dawkach terapeutycznych nie nasila działania leków, które są unieczynniane przez układ oksygenazy związanej z cytochromem P-450, takich jak diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol i teofilina. Istnieją jednak pojedyncze doniesienia o zwiększonym stężeniu teofiliny w osoczu i objawach przedawkowania teofiliny, u pacjentów przyjmujących jednocześnie ranitydynę i teofilinę - podczas jednoczesnego stosowania teofiliny i ranitydyny, należy kontrolować stężenie teofiliny i w razie konieczności zmniejszyć jej dawkę. Podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwzakrzepowych - pochodnych kumaryny (np. warfaryny) czas protrombinowy może się wydłużyć. W związku z wąskim indeksem terapeutycznym należy uważnie kontrolować wydłużanie lub skracanie czasu protrombinowego w trakcie jednoczesnego leczenia ranitydyną. Duże dawki ranitydyny mogą zmniejszać wydalanie prokainamidu i N-acetyloprokainamidu. Zmiana pH soku żołądkowego podczas stosowania ranitydyny może spowodować zwiększenie wchłaniania triazolamu, midazolamu, glipizydu i glibenklamidu oraz zmniejszenie wchłaniania ketokonazolu, atazanawiru, delawirydyny i gefitynibu. Jeśli jednocześnie z ranitydyną podawane są duże dawki sukralfatu (2g), absorpcja ranitydyny może być obniżona. Działanie to nie występuje, jeśli sukralfat jest przyjmowany w odstępie przynajmniej 2 h. Ranitydyna może nasilać działanie alkoholu. Nie stwierdzono interakcji między ranitydyną a amoksycyliną lub metronidazolem.

Preparat zawiera substancję Ranitidine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka 100 ml zawiera 50 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 tabl. powl. zawiera 300 mg ranitydyny.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku.

1 ml roztworu zawiera 25 mg ranitydyny, w postaci chlorowodorku.

1 tabl. musująca zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku ranitydyny. Ponadto preparat zawiera aspartam, sorbitol i sód.

1 tabl. musująca zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku; tabletki zawierają aspartam, sód oraz benzoesan sodu.

1 tabl. musująca (Fast) zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera aspartam, sód i sorbitol. 1 tabl. powl. zawiera 75 mg (Pro) lub 150 mg (Max) ranitydyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera żółcień pomarańczową.

1 ampułka (5 ml) zawiera 50 mg ranitydyny.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.