Raniberl® 300

1 tabl. powl. zawiera 300 mg ranitydyny.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Raniberl® 300 20 szt., tabl. powl. 23,99zł 2017-10-31

Działanie

Kompetycyjny antagonista receptorów histaminowych H2. Hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku, zarówno podstawowe, jak i stymulowane, np.: histaminą, pentagastryną i pokarmem. Pod wpływem ranitydyny zmniejsza się wydzielanie pepsyny i w niewielkim stopniu zmniejsza się objętość soku żołądkowego. Biodostępność ranitydyny wynosi średnio około 50%. Jednak różnice osobnicze w biodostępności są znaczne. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie ranitydyny w osoczu jest zazwyczaj osiągane po 1,25 - 3 h. Stopień wiązania leku z białkami osocza wynosi ok. 15%. Po podaniu doustnym ranitydyna jest wydalana przez nerki w ciągu 24 h: ok. 30% w postaci niezmienionej, do 6% w postaci N-tlenku oraz w małej ilości w postaci demetylowanej, S-tlenku i analogu kwasu furanokarboksylowego. T0,5 w fazie eliminacji wynosi średnio ok. 2,3-3 h. U pacjentów z niewydolnością nerek, okres ten ulega 2-3 -krotnemu wydłużeniu.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Choroba wrzodowa dwunastnicy oraz łagodna postać choroby wrzodowej żołądka: 1 tabl. raz na dobę, po kolacji lub przed snem. Leczenie trwa zazwyczaj 4-8 tyg. Zapalenie przełyku będące następstwem refluksu żołądkowo-przełykowego: 1 tabl. raz na dobę, po kolacji lub przed snem. Leczenie trwa zazwyczaj 8-12 tyg. Zespół Zollingera-Ellisona: dawka początkowa to 1 tabl. zawierająca 150 mg ranitydyny 3 razy na dobę; w razie konieczności dawkę dobową można zwiększyć do 2 lub 3 tabl. preparatu Raniberl 300. Zwiększenie wydzielania soku żołądkowego może powodować konieczność podawania większych dawek ranitydyny, do 6 g ranitydyny na dobę. Dawka dobowa ranitydyny, u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny Tabletki należy połykać w całości popijając odpowiednią ilością wody, przyjmować niezależnie od posiłku.

Wskazania

Choroba wrzodowa dwunastnicy. Łagodna postać choroby wrzodowej żołądka. Zapalenie przełyku będące następstwem refluksu żołądkowo-przełykowego. Zespół Zollingera-Ellisona.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadwrażliwość na innego antagonistę receptora H2. Ostra porfiria w wywiadzie (pojedyncze doniesienia sugerują, że ranitydyna może wywołać ostre napady porfirii).

Środki ostrożności

Ranitydyna nie jest wskazana w leczeniu łagodnych dolegliwości żołądkowo-jelitowych, np.: nerwicy żołądka. Przed rozpoczęciem leczenia choroby wrzodowej żołądka, należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby. Przyjmowanie antagonistów receptora H2 może maskować objawy raka żołądka, a w konsekwencji opóźnić jego zdiagnozowanie. U pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, należy stwierdzić ewentualną obecność Helicobacter pylori. Jeżeli tylko jest to możliwe, u wszystkich pacjentów, u których wykryto obecność Helicobacter pylori, należy zastosować odpowiednie leczenie. U pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z przewlekłymi chorobami płuc, z cukrzycą lub pacjentów z obniżoną odpornością, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju pozaszpitalnego zapalenia płuc. Ze względu na dużą zawartość substancji czynnej preparat nie jest odpowiedni do stosowania u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) oraz u dzieci.

Niepożądane działanie

Niezbyt często: ból głowy, zmęczenie, zawroty głowy, biegunka, zaparcia, nudności, wysypka, przemijające zmiany aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko: zaburzenia widzenia, ciężkie zapalenie trzustki, zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, rumień wielopostaciowy, świąd, bóle stawów, bóle mięśni, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez. Bardzo rzadko: arytmie (tachykardia, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy), zapalenie naczyń, zmiany obrazu krwi (leukocytopenia i (lub) małopłytkowość, agranulocytoza lub niedokrwistość aplastyczna, czasami z hipoplazją lub aplazją szpiku kostnego), silny ból głowy, zaburzenia ruchu, śródmiąższowe zapalenie nerek, zwiększona utrata włosów, ciężkie reakcje nadwrażliwości (np.: eozynofilia, pokrzywka, gorączka, spadek ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, trudności w przełykaniu, skurcz oskrzeli, bóle w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny), bóle w klatce piersiowej i ginekomastia u mężczyzn, zmniejszenie libido i zaburzenia potencji, stany dezorientacji i pobudzenia, omamy, depresja.

Ciąża i laktacja

Ranitydyny nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jej zastosowanie jest bezwzględnie konieczne. Ranitydyna przenika do mleka kobiecego - nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania ranitydyny.

Uwagi

Właściwości ranitydyny nie wskazują na jej wpływ na czynności psychomotoryczne, jednak pacjenci stosujący preparat, w trakcie prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu, powinni wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego występowania: bólów i zawrotów głowy, zmęczenia, dezorientacji, pobudzenia, zaburzeń widzenia. Dodatkowo, jednoczesne przyjmowania ranitydyny i spożywanie alkoholu, może prowadzić do interakcji.

Interakcje

Duże dawki preparatu mogą spowodować zmniejszenie wydalania prokainamidu i N-prokainamidu (hamowanie wydalania cewkowego). Leki zobojętniające kwas solny w żołądku lub sukralfat, przyjmowane w dużych dawkach (2 g), mogą zmniejszać wchłanianie ranitydyny - przy jednoczesnym stosowaniu ranitydynę należy przyjmować ok. 2 h przed tymi lekami. Podczas jednoczesnego podawania leków, których wchłanianie zależy od pH kwasu solnego w żołądku, np.: ketokonazolu, należy brać pod uwagę zmianę ich wchłaniania. Jednoczesne stosowanie ranitydyny z glipizydem, midazolamem i triazolamem, może powodować zwiększenie stężenia tych substancji w osoczu i nasilić ich działanie, np.: działanie hipoglikemizujące glipizydu. W badaniach klinicznych nie wykazano niekorzystnego wpływu ranitydyny na metabolizm teofiliny i (lub) zwiększenie stężenia teofiliny w osoczu. Istnieją jednak pojedyncze doniesienia o zwiększonym stężeniu teofiliny w osoczu i objawach przedawkowania teofiliny, u pacjentów przyjmujących jednocześnie ranitydynę i teofilinę. W związku z tym, podczas jednoczesnego stosowania teofiliny i ranitydyny, należy kontrolować stężenie teofiliny i, w razie konieczności, zmniejszyć jej dawkę. Ranitydyna może nasilać działanie alkoholu.

Preparat zawiera substancję Ranitidine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. musująca zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku ranitydyny. Ponadto preparat zawiera aspartam, sorbitol i sód.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 fiolka 100 ml zawiera 50 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. musująca zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku; tabletki zawierają aspartam, sód oraz benzoesan sodu.

1 ml roztworu zawiera 25 mg ranitydyny, w postaci chlorowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 300 mg ranitydyny.

1 tabl. musująca (Fast) zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera aspartam, sód i sorbitol. 1 tabl. powl. zawiera 75 mg (Pro) lub 150 mg (Max) ranitydyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera żółcień pomarańczową.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny.

1 tabl. powl. zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp. (2 ml) zawiera 100 mg chlorowodorku tiaminy, 100 mg chlorowodorku pirydoksyny, 1 mg cyjanokobalaminy i 20 mg chlorowodorku lidokainy.

1 ml zawiera 100 j. (około 0,58 mg) laronidazy. 1 fiolka (5 ml) zawiera 500 j. laronidazy (oraz 1,29 mmol sodu).

1 kaps. zawiera 100 mg DL-metioniny, 50 mg L-cystyny, 50 mg pantotenianu wapnia, 1,5 mg witaminy B1, 10 mg witaminy B6, 20 mg kwasu p-aminobenzoesowego, 50 mg wyciągu z prosa, 50 mg wyciągu z kiełków pszenicy, 50 mg drożdży piwnych oraz składniki mineralne w postaci chelatów: 2 mg żelaza, 2 mg cynku i 0,5 mg miedzi.

1 tabl. zawiera 52 mg jonów magnezowych w postaci 200 mg ciężkiego węglanu magnezu. Preparat zawiera sorbitol.

1 tabl. drażowana zawiera 50 mg (Sylimarol 35 mg) lub 100 mg (Sylimarol 70 mg) wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego. Preparat zawiera benzoesan sodu, sacharozę. Ponadto Sylimarol 35 mg zawiera indygotynę E 132 i żółcień chinolinową E 104.

1 ml (ok. 30 kropli) roztworu zawiera 15 000 j.m. cholecalcyferolu (1 kropla zawiera ok. 500 IU cholecalcyferolu). Preparat zawiera sacharozę i alkohol benzylowy.

1 g roztw. zawiera 1,11 mg octanu deksametazonu i 50 mg tymolu.

1 kaps. zawiera 2x109 CFU bakterii kwasu mlekowego: Lactobacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052.

1 kaps. zawiera 70 mg sylimaryny. Preparat zawiera laktozę.

1 draż. zawiera 100 mg benfotiaminy i 100 mg chlorowodorku pirydoksyny. Preparat zawiera sacharozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po zapaleniu otrzewnej Zapalenie otrzewnej – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania po ...

Zapalenie otrzewnej to stan bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym gdy pojawią się objawy zapalenia otrzewnej, nie należy podejmować prób samodzielnego ...

więcej

Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak leczyć przewlekłe zaparcia u dorosłych? Zaparcia nawykowe u dorosłych - przyczyny i objawy. Jak ...

Zaparcia nawykowe u dorosłych zazwyczaj są efektem błędów dietetycznych. Stosowanie ubogoresztkowej diety, która zawiera bardzo niewielkie ilości błonnika, powoduje osłabienie ruchów perystaltycznych ...

więcej

Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i dorosłych Brak apetytu - przyczyny zaburzenia łaknienia u dzieci i ...

Przyczyny braku apetytu są różne. Zaburzenia łaknienia u dzieci często są efektem błędów żywieniowych rodziców, którym zdarza się zmuszać dzieci do jedzenia. ...

więcej

Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy? Szkorbut – objawy. Jak leczyć szkorbut? Czy jest zaraźliwy?

Szkorbut, zwany chorobą żeglarzy , jest chorobą spowodowaną niedoborem witaminy C (kwasu askorbinowego). Szkorbut został opisany przez Hipokratesa (ok. 460 p.n.e. - ...

więcej

Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie Niedrożność jelit - objawy, przyczyny i leczenie

Niedrożność jelit oznacza upośledzenie pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i grube w następstwie zahamowania ich perystaltyki. Niedrożność jelit często stanowi przyczynę ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.