Ramizek HCT

1 tabl. zawiera 2,5 mg ramiprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 5 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę. 1 tabl. 2,5 mg + 12, 5 mg zawiera 38 mmol (0,9 mg) sodu; 1 tabl. 5 mg + 25 mg zawiera 76 mmol (1,8 mg) sodu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Ramizek HCT 30 szt., tabl. 16,59zł 2017-10-31

Działanie

Preparat hipotensyjny - połączenie inhibitora ACE (ramipryl) z lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd). Ramipryl jest przekształcany w czynny metabolit - ramiprylat - długo działający inhibitor ACE (enzymu katalizującego przemianę angiotensyny I do angiotensyny II, jak również rozpad bradykininy). Zmniejszenie wytwarzania angiotensyny II i hamowanie rozpadu bradykininy prowadzi do rozszerzenia naczyń. Powoduje również zmniejszenie wydzielania aldosteronu. U pacjentów z nadciśnieniem powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w pozycji leżącej i stojącej bez kompensacyjnego zwiększenia czynności serca. Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 1-2 h po podaniu leku, maksymalne działanie obserwuje się po 3-6 h, a działanie jednej dawki leku utrzymuje się zwykle przez 24 h. Po podaniu doustnym ramipryl jest szybko wchłaniany (pokarm nie wpływa na wchłanianie), osiągając Cmax w ciągu 1 h. Biodostępność aktywnego metabolitu - ramiprylatu, wynosi 45%. Cmax ramiprylat osiąga w ciągu 2-4 h po podaniu ramiprylu. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w około 73%, ramiprylat - w około 56%. Ramipryl jest prawie całkowicie metabolizowany do ramiprylatu i dalej do innych pochodnych. Metabolity są wydalane głównie przez nerki. Po wielokrotnych dawkach ramiprylu przyjmowanych raz na dobę, efektywny T0,5 ramiprylatu wynosi 13-17 h dla dawek 5-10 mg, jest dłuższy w przypadku mniejszych dawek 1,25-2,5 mg. Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym. Działanie przeciwnadciśnieniowe polega prawdopodobnie na zmianie gospodarki sodem, zmniejszeniu objętości płynu międzykomórkowego i objętości osocza, zmniejszeniu oporu przepływu krwi przez naczynia nerkowe oraz zmniejszeniu wrażliwości naczyń na noradrenalinę i angiotensynę II. Początek działania przeciwnadciśnieniowego rozpoczyna się po 3-4 h i może trwać do 7 dni od zakończenia leczenia. Hydrochlorotiazyd w ok. 70% wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w ciągu 1,5-5 h. Wiąże się z białkami osocza w 40-70%. Podlega minimalnemu, nieznaczącemu metabolizmowi wątrobowemu. Jest wydalany w >95% w niezmienionej postaci przez nerki. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 5-6 h.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Dawkę należy dostosować indywidualnie odpowiednio do profilu pacjenta i kontroli ciśnienia tętniczego. Podawanie leku złożonego zaleca się zazwyczaj po oddzielnym określeniu dawki poszczególnych substancji czynnych. Stosowanie preparatu należy rozpoczynać od najmniejszej dostępnej dawki. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać do osiągnięcia docelowej wartości ciśnienia krwi. Maksymalna dawka dobowa wynosi 10 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Szczególne grupy pacjentów. Ostrożnie stosować u pacjentów leczonych jednocześnie diuretykami (na początku stosowania preparatu może wystąpić niedociśnienie). Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie diuretyku, zanim rozpocznie się leczenie preparatem. Preparat jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach czynności nerek (klirens kreatyniny Sposób podawania. Tabletki należy przyjmować raz na dobę, o tej samej porze, najlepiej rano, niezależnie od pokarmu, popijając płynem. Tabletek nie wolno żuć ani kruszyć.

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego. Stosowanie leku złożonego jest wskazane u pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego podczas monoterapii ramiprylem lub hydrochlorotiazydem.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ramipryl lub jakikolwiek inny lek z grupy inhibitorów ACE, hydrochlorotiazyd, inne diuretyki tiazydowe, sulfonamidy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (dziedziczny, idiopatyczny lub podczas wcześniejszego stosowania inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II - AIIRA). Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym. Istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki. Ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny 2). II i III trymestr ciąży. Okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Pacjenci z silną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron są narażeni na ryzyko ostrego, znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz pogorszenia czynności nerek w związku z zahamowaniem ACE, szczególnie w przypadku, gdy inhibitor ACE lub stosowany jednocześnie diuretyk zostaną podane po raz pierwszy lub po pierwszym zwiększeniu dawki. Należy przewidywać znaczną aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron i zapewnić odpowiedni nadzór medyczny, w tym monitorowanie ciśnienia tętniczego, np.: u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym,  z niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca, z hemodynamicznie istotnymi zaburzeniami napływu do lewej komory lub z utrudnieniem odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej), z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej i z drugą czynną nerką, u pacjentów z niedoborem płynów lub soli, bądź u których mogą wystąpić takie zaburzenia (w tym u pacjentów stosujących diuretyki), z marskością wątroby i (lub) wodobrzuszem, poddawanych poważnym zabiegom operacyjnym lub znieczulanych z zastosowaniem środków powodujących niedociśnienie. Zaleca się, aby skorygować odwodnienie, hipowolemię oraz niedobór elektrolitów przed rozpoczęciem leczenia (u pacjentów z niewydolnością serca postępowanie wyrównawcze należy dokładnie rozważyć w kontekście ryzyka przewodnienia). Zaleca się, aby w miarę możliwości odstawić leczenie z zastosowaniem inhibitora ACE na jeden dzień przed zabiegiem operacyjnym. U pacjentów zagrożonych niedokrwieniem serca lub mózgu w przypadku ostrego niedociśnienia tętniczego we wstępnej fazie leczenia wymagany jest szczególny nadzór medyczny. Skojarzenie ramipryl + hydrochlorotiazyd nie stanowi leczenia z wyboru w hiperaldosteronizmie pierwotnym; jednak w przypadku zastosowania leku wymagane jest monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku. Zaburzenia elektrolitowe związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu mogą spowodować encefalopatię wątrobową u pacjentów z chorobą wątroby. Należy oceniać czynność nerek przed leczeniem i w trakcie leczenia oraz odpowiednio dostosowywać dawki, zwłaszcza w pierwszych tygodniach leczenia. Szczególnie ścisłe monitorowanie jest konieczne w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Podczas leczenia występuje ryzyko zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca lub po przeszczepieniu nerki. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z chorobą nerek tiazydy mogą wywołać mocznicę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić kumulacja efektów działania substancji czynnych. Jeśli narastające zaburzenia czynności nerek staną się wyraźne, na co może wskazywać zwiększenie stężenia azotu pozabiałkowego, konieczna jest dokładna ponowna ocena leczenia z rozważeniem odstawienia diuretyków. Należy okresowo oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy. Hydrochlorotiazyd może zaburzać równowagę wodno-elektrolitową (powodując hipokaliemię, hiponatremię i zasadowicę hipochloremiczną). Jednoczesna terapia ramiprylem może zmniejszać hipokaliemię. Ryzyko hipokaliemii jest największe u pacjentów z marskością wątroby, z gwałtowną diurezą, z niedostateczną podażą elektrolitów oraz u pacjentów otrzymujących jednocześnie kortykosteroidy lub ACTH. Pierwszy pomiar stężenia potasu w osoczu należy wykonać w ciągu 1. tyg. leczenia. Stwierdzona hipokaliemia wymaga skorygowania. Może występować hiponatremia z rozcieńczenia. Niezbędne jest regularne wykonywanie oznaczenia stężenia sodu we krwi. Badania należy wykonywać częściej u osób w podeszłym wieku i u pacjentów z marskością wątroby. Wykazano, że tiazydy zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii. Podczas stosowania inhibitorów ACE istnieje ryzyko hiperkaliemii. Czynnikami ryzyka hiperkaliemii są m.in.: niewydolność nerek, wiek (>70 lat), niewyrównana cukrzyca, stosowanie soli potasu, diuretyków oszczędzających potas i innych substancji czynnych zwiększających stężenie potasu w osoczu, a także zaburzenia, takie jak odwodnienie, ostra niewydolność serca i kwasica metaboliczna. Jeśli jednoczesne stosowanie jest wskazane, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Zaburzenia elektrolitowe związane ze stosowaniem leków moczopędnych mogą spowodować encefalopatię wątrobową u pacjentów z chorobą wątroby (leczenie należy natychmiast przerwać). Hydrochlorotiazyd zwiększa nerkowe wchłanianie zwrotne wapnia i może powodować hiperkalcemię. Preparat może powodować nieprawidłowe wyniki badań czynności przytarczyc. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego należy odstawić preparat. Obserwowano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelit. Podczas hamowania ACE zwiększa się ryzyko wystąpienia oraz nasilenia reakcji anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych na jad owadów oraz inne alergeny. Przed odczulaniem należy rozważyć czasowe odstawienie preparatu. Zaleca się monitorowanie liczby leukocytów w celu wykrycia ewentualnej leukopenii. Częstsze monitorowanie zaleca się w początkowej fazie leczenia oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u osób ze współistniejącymi kolagenozami (np. toczniem rumieniowatym lub twardziną), a także u wszystkich osób leczonych innymi lekami, które mogą powodować zmiany w morfologii krwi. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u innych ras. Ramipryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u osób należących do rasy czarnej niż u osób należących do innych ras. U pacjentów z cukrzycą może być konieczne dostosowanie dawek insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. Podczas terapii tiazydami może ujawnić się utajona cukrzyca. Kaszel wywołany stosowaniem inhibitora ACE należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej kaszlu. U pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie lub bez takiego wywiadu mogą występować reakcje nadwrażliwości. Opisywano możliwość zaostrzenia lub aktywacji tocznia rumieniowatego układowego. Ze względu na zawartość laktozy, pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie mogą stosować tego preparatu.

Niepożądane działanie

Często: niedostateczna kontrola cukrzycy, zmniejszenie tolerancji glukozy, hiperglikemia, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, nasilenie dny, zwiększenie stężenia cholesterolu i (lub) triglicerydów we krwi spowodowane przez hydrochlorotiazyd, ból głowy pochodzenia ośrodkowego, zawroty głowy, suchy, drażniący kaszel, zapalenie oskrzeli, zmęczenie, osłabienie. Niezbyt często: zmniejszenie liczby leukocytów, erytrocytów i płytek krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, niedokrwistość hemolityczna, anoreksja, zmniejszenie apetytu, hipokaliemia, pragnienie spowodowane przez hydrochlorotiazyd, obniżenie nastroju, apatia, lęk, pobudliwość nerwowa, zaburzenia snu (w tym senność), zawroty głowy pochodzenia obwodowego, parestezje, drżenie, zaburzenia równowagi, uczucie pieczenia, zaburzenia smaku, utrata odczuwania smaku, zaburzenia widzenia (w tym niewyraźne widzenie), zapalenie spojówek, szumy uszne, niedokrwienie mięśnia sercowego (w tym dławica piersiowa), częstoskurcz, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, obrzęki obwodowe, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, omdlenie, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy), zapalenie zatok przynosowych, duszność, niedrożność nosa z powodu przekrwienia błony śluzowej, zapalenie żołądka i jelit, zaburzenia trawienia, dyskomfort w jamie brzusznej, niestrawność, nieżyt błony śluzowej żołądka, nudności, zaparcie, zapalenie dziąseł spowodowane przez hydrochlorotiazyd, zapalenie wątroby cholestatyczne lub cytolityczne (rzadki przypadki zgonów), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i (lub) stężenia bilirubiny sprzężonej, kamicze zapalenie pęcherzyka żółciowego spowodowane przez hydrochlorotiazyd, obrzęk naczynioruchowy (niedrożność dróg oddechowych w wyniku obrzęku naczynioruchowego może w wyjątkowych przypadkach doprowadzić do zgonu), łuszczycopodobne zapalenie skory, nadmierna potliwość, wysypka (w szczególności plamkowo-grudkowa), świąd, łysienie, ból mięśni, zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek, nasilenie diurezy, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi), przemijające zaburzenia erekcji, ból w klatce piersiowej, gorączka. Bardzo rzadko: hiperkaliemia spowodowana przez ramipryl, wymioty, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, biegunka, ból w nadbrzuszu, suchość błony śluzowej jamy ustnej. Częstość nieznana: niewydolność szpiku kostnego, neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia, eozynofilia, zagęszczenie krwi na skutek hipowolemii, reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne spowodowane przez ramipryl lub reakcja anafilaktyczna na hydrochlorotiazyd, zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych, hiponatremia, glikozuria, zasadowica metaboliczna, hipochloremia, hipomagnezemia, hiperkalcemia, odwodnienie spowodowane przez hydrochlorotiazyd, stan splątania, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia uwagi, niedokrwienie mózgu (w tym udar niedokrwienny i przemijający napad niedokrwienny), zaburzenia sprawności psychoruchowej, zaburzenia węchu, widzenie na żółto, zmniejszenie wydzielania łez powodowane przez hydrochlorotiazyd, zaburzenia słuchu, zawał serca, zakrzepica na skutek ciężkiej hipowolemii, zwężenie naczyń, hipoperfuzja tkanek, objaw Raynauda, zapalenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli (w tym zaostrzenie astmy), alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, niekardiogenny obrzęk płuc spowodowany przez hydrochlorotiazyd, zapalenie trzustki (w wyjątkowych przypadkach opisywano przypadki zakończone zgonem po zastosowaniu inhibitorów ACE), zwiększenie aktywności enzymów trzustkowych, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, zapalenie ślinianek spowodowane przez hydrochlorotiazyd, ostra niewydolność wątroby, żółtaczka cholestatyczna, uszkodzenie hepatocytów, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, nasilenie łuszczycy, złuszczające zapalenie skory, nadwrażliwość na światło słoneczne, oddzielanie się paznokcia od łożyska, wysypka o typie pęcherzycy lub liszaja na skórze lub błonach śluzowych, pokrzywka, toczeń rumieniowaty układowy spowodowany przez hydrochlorotiazyd, ból stawów, kurcze mięśni, osłabienie mięśni, sztywność mięśniowoszkieletowa, tężyczka spowodowana przez hydrochlorotiazyd, nasilenie wcześniej występującego białkomoczu, śródmiąższowe zapalenie nerek spowodowane przez hydrochlorotiazyd, osłabienie libido, ginekomastia.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania preparatu w I trymestrze ciąży. Stosowanie w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Narażenie na inhibitor ACE w II i III trymestrze ciąży wywołuje toksyczne działanie na płód u ludzi (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). W razie narażenia na inhibitor ACE w II lub III trymestrze ciąży zaleca się wykonanie badania USG oceniającego czynność nerek i czaszkę płodu. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE, należy uważnie obserwować z powodu możliwości wystąpienia niedociśnienia, skąpomoczu i hiperkaliemii. Hydrochlorotiazyd, w przypadku długotrwałego narażenia w III trymestrze ciąży, może powodować niedokrwienie płodowo-łożyskowe i ryzyko opóźnienia wzrostu. Opisywano rzadkie przypadki hipoglikemii i małopłytkowości u noworodków narażonych na hydrochlorotiazyd w okresie bliskim porodu. Hydrochlorotiazyd może zmniejszyć objętość osocza i maciczno-łożyskowy przepływ krwi. Ramipryl i hydrochlorotiazyd przenikają do mleka matki w takim stopniu, że mogą oddziaływać na niemowlę karmione piersią w przypadku stosowania przez kobietę dawek terapeutycznych. Tiazydy stosowane w okresie karmienia piersią powodują zmniejszenie lub nawet zahamowanie laktacji. U niemowląt może występować nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe w postaci hipokaliemii i żółtaczki jąder podstawy mózgu. Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich reakcji u niemowląt karmionych piersią, powodowanych przez obie substancje czynne, należy podjąć decyzję czy zaprzestać karmienia piersią, czy odstawić lek, uwzględniając znaczenie leczenia dla matki.

Uwagi

Niektóre działania niepożądane (np. objawy obniżenia ciśnienia krwi, takie jak zawroty głowy) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i reagowania np. podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, w szczególności na początku leczenia i w przypadku zmiany stosowanych leków. Po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki nie należy przez kilka godzin prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Hydrochlorotiazyd może powodować dodatnie wyniki testów antydopingowych.

Interakcje

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - podwójna blokada układu RAA jest przeciwwskazana. Zabiegi zewnątrzustrojowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ładunku ujemnym, takie jak dializa lub hemofiltracja z zastosowaniem niektórych błon wysokoprzepływowych (np. błon z poliakrylonitrylu) oraz afereza lipoprotein o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu są przeciwwskazane podczas podawania preparatu z powodu zwiększonego ryzyka ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych. Jeżeli leczenie takie jest wymagane, należy rozważyć użycie innego typu błony dializacyjnej lub leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy. Z solami potasu, heparyną, diuretykami oszczędzającymi potas oraz innymi substancjami czynnymi zwiększającymi stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprim, takrolimus, cyklosporyna) może wystąpić hiperkaliemia, dlatego wymagane jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Podczas jednoczesnego podawania z lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. diuretykami) oraz innymi substancjami, które mogą zmniejszać ciśnienie krwi (np. azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki znieczulające, spożycie dużej ilości alkoholu, baklofen, alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, tamsulozyna, terazosyna) może wystąpić niedociśnienie. Sympatykomimetyki wazopresyjne i inne substancje (np. adrenalina) mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie ramiprylu - zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego. Podczas łącznego stosowania z allopurynolem, lekami immunosupresyjnymi, kortykosteroidami, prokainamidem, cytostatykami lub innymi substancjami, które mogą zmieniać liczbę krwinek istnieje podwyższone ryzyko reakcji hematologicznych. Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, co może powodować zwiększenie toksyczności litu. Należy monitorować stężenie litu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko toksycznego działania litu. Dlatego nie zaleca się skojarzenia ramiprylu i hydrochlorotiazydu z litem. Podczas łącznego podawania z lekami przeciwcukrzycowymi, w tym insuliną może wystąpić reakcja hipoglikemiczna. Hydrochlorotiazyd może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych. Na początku leczenia skojarzonego zaleca się szczególnie uważne monitorowanie glikemii. NLPZ i kwas acetylosalicylowy osłabiają działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu. Ponadto jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia czynności nerek i wystąpienia hiperkaliemii. Działanie przeciwzakrzepowe doustnych leków przeciwzakrzepowych może być zmniejszone w przypadku jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu. Przy równoczesnym podawaniu kortykosteroidów, ACTH, amfoterycyny B, karbenoksolonu, dużych ilości lukrecji, środków przeczyszczających (w przypadku długotrwałego stosowania) lub innych leków zwiększających wydalanie potasu z moczem lub zmniejszających stężenie potasu w osoczu istnieje zwiększone ryzyko hipokaliemii. Podczas łącznego podawania z preparatami naparstnicy, substancjami czynnymi wydłużającymi odstęp QT i lekami przeciwarytmicznymi ich działanie proarytmiczne może być nasilone, a działanie przeciwarytmiczne osłabione w przypadku zaburzeń elektrolitowych (np. hipokaliemia, hipomagnezemia). Podczas jednoczesnego podawania z metylodopą istnieje możliwość wystąpienia hemolizy. Kolestyramina i inne wymienniki jonowe podawane doustnie powodują zmniejszenie wchłaniania hydrochlorotiazydu. Diuretyki sulfonamidowe należy przyjmować co najmniej 1 h przed lub 4–6 h po zastosowaniu tych leków. Podczas łącznego podawania z lekami zwiotczającymi mięśnie typu kurary istnieje możliwość nasilenia i przedłużenia ich działania. W przypadku jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i soli wapnia lub leków zwiększających stężenie wapnia w osoczu, stężenie wapnia może się zwiększyć - należy monitorować stężenie wapnia w surowicy. Karbamazepina zwiększa ryzyko hiponatremii na skutek addytywnego działania z hydrochlorotiazydem. W przypadku odwodnienia wywołanego przez hydrochlorotiazyd oraz jednoczesnego podawania radiologicznych środków cieniujących zawierających jod, zwłaszcza w dużych dawkach, zwiększa się ryzyko wystąpienia ostrych zaburzeń czynności nerek. Hydrochlorotiazyd zmniejsza wydalanie penicyliny i chininy.

Preparat zawiera substancje Hydrochlorothiazide, Ramipril.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 2,5 mg lub 5 mg ramiprylu i odpowiednio 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 2,5 mg ramiprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (HL) lub 5 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu (HD); tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 2,5 mg ramiprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 5 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę. 1 tabl. 2,5 mg + 12, 5 mg zawiera 38 mmol (0,9 mg) sodu; 1 tabl. 5 mg + 25 mg zawiera 76 mmol (1,8 mg) sodu.

1 tabl. zawiera 2,5 mg ramiprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 5 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg ramiprylu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera walsartan i hydrochlorotiazyd, odpowiednio: 80 mg+12,5 mg lub 160 mg+12,5 mg lub 160 mg+25 mg lub 320 mg+12,5 mg lub 320 mg+25 mg. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu (oraz 61,5 mg laktozy) lub 100 mg losartanu potasu i 25 mg hydrochlorotiazydu (oraz 123 mg laktozy).

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy osocze? Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy ...

Osocze to płynna, niekomórkowa część krwi, która stanowi w przybliżeniu ok. 55% jej całkowitej objętości. Zawieszone w osoczu składniki komórkowe tworzą pozostałe ...

więcej

Kiła sercowo-naczyniowa Kiła sercowo-naczyniowa

Kiła sercowo-naczyniowa to kiła późna, którą można stwierdzić dopiero po 10-30 latach od zakażenia. Zwykle rozpoznaje się ją u osób około 50. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.