Rabipur

1 dawka (1 ml) zawiera nie mniej niż 2,5 j.m. inaktywowanego wirusa wścieklizny, szczep Flury LEP, namnażanego na oczyszczonych komórkach zarodków kurzych. Szczepionka zawiera pozostałości poligeliny, białek jaja kurzego (np. albumina jaja kurzego), albuminy ludzkiej i może także zawierać śladowe ilości neomycyny, chlorotetracykliny lub amfoterycyny B.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Rabipur 1 fiolka +1 rozp.+strzyk., proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz. 151,99zł 2017-10-31

Działanie

Szczepionka przeciw wirusowi wścieklizny. Minimalne miano przeciwciał przeciw wirusowi wścieklizny potwierdzające adekwatną reakcję immunologiczną po podaniu szczepionki wynosi > 0,5 j.m./ml zgodnie z zaleceniami WHO. U zdrowych zaszczepionych osób ten poziom powinien zostać osiągnięty do 14. dnia schematu poekspozycyjnego niezależnie od jednoczesnego podania immunoglobuliny przeciw wściekliźnie i bez względu na wiek pacjenta. W badaniach klinicznych prowadzonych na osobach wcześniej nieuodpornionych, prawie wszystkie szczepione osoby wytworzyły ochronny poziom przeciwciał (≥ 0,5 j.m./ml) w czasie od 3 do 4 tygodni od pierwotnego cyklu szczepienia trzema dawkami szczepionki Rabipur po podaniu szczepionki zgodnie z zalecanym schematem drogą domięśniową. Badania kliniczne wykazały utrzymywanie się adekwatnej odpowiedzi immunologicznej (≥ 0,5 j.m./ml) do 2 lat po szczepieniu, bez konieczności podania dawek przypominających.Ponieważ poziom przeciwciał z czasem ma tendencję spadkową, może być konieczne podawanie dawek przypominających w celu podtrzymania poziomu przeciwciał powyżej 0,5 j.m./ml. Konieczność podania dawki przypominającej oraz czas jej podania należy ocenić dla każdego pacjenta z osobna, biorąc pod uwagę oficjalne wytyczne. W badaniach klinicznych stwierdzono, że podanie dawki przypominającej szczepionki Rabipur rok po pierwotnej immunizacji powodowało co najmniej 10-krotne zwiększenie średnich geometrycznych stężeń (GMC) przeciwciał do 30 dnia. U osób szczepionych uprzednio szczepionką produkowaną przy użyciu ludzkich komórek diploidalnych po szczepieniu przypominającym szczepionką Rabipur uzyskano szybką odpowiedź anamnestyczną. W badaniach klinicznych u pacjentów narażonych na ekspozycję wirusem wścieklizny stwierdzono, że szczepionka indukowała powstanie adekwatnej ilości neutralizujących przeciwciał (≥ 0,5 j.m./ml) u prawie wszystkich szczepionych osób do 14. lub 30. dnia, jeśli szczepionkę podawano zgodnie z zalecanym przez WHO schematem pięciodawkowym (dzień 0, 3, 7, 14, 28; 1,0 ml w każdej dawce, domięśniowo) lub zalecanym przez WHO schematem czterodawkowym (dzień 0 [2 dawki], 7, 21; 1,0 ml w każdej dawce, domięśniowo). Jednoczesne podanie ludzkiej immunoglobuliny przeciw wściekliźnie (HRIG) razem z pierwszą dawką szczepionki przeciw wściekliźnie powodowało nieznaczny spadek średnich geometrycznych stężeń przeciwciał (schemat 5-dawkowy). Nie ma to jednak znaczenia klinicznego ani statystycznego.

Dawkowanie

Domięśniowo. Zalecana pojedyncza dawka we wszystkich grupach wiekowych wynosi 1 ml. Profilaktyka przedekspozycyjna. Szczepienie pierwotne: u osób uprzednio nieszczepionych początkowy cykl szczepienia składa się z 3 dawek (każda po 1 ml), podawanych w dniu 0., 7., 21. lub 28. Dawki przypominające: Pojedyncza dawka przypominająca to 1 ml. Szczepionka może być stosowana jako szczepionka przypominająca u osób szczepionych uprzednio szczepionką wytworzoną przy użyciu ludzkich komórek diploidalnych. Ocena konieczności wykonywania badań serologicznych w celu potwierdzenia poziomu przeciwciał wynoszącego > 0,5 j.m./ml oraz podawania dawek przypominających powinna być przeprowadzona zgodnie z oficjalnymi zaleceniami. Doświadczenie wskazuje, że dawki przypominające są zazwyczaj wymagane co 2 do 5 lat. Profilaktyka poekspozycyjna obejmuje jak najszybsze miejscowe zaopatrzenie rany po ekspozycji na wirus, podanie cyklu szczepionki przeciw wściekliźnie oraz podanie immunoglobuliny przeciw wściekliźnie, jeśli są ku temu wskazania. Pacjenci nieuodpornieni: podaje się 5 dawek w 0., 3., 7., 14. i 28. dniu lub 4 dawki: dwie dawki w dniu 0. (po jednej dawce w każdy z dwóch mięśni naramiennych lub ud), a następnie jedna dawka 1 ml domięśniowo w dniu 7. i 21. Należy przerwać leczenie, jeśli w ciągu 10- dniowej obserwacji zwierzę pozostaje zdrowe (ten okres obserwacji dotyczy tylko psów i kotów; z wyjątkiem gatunków zagrożonych, inne domowe lub dzikie zwierzęta podejrzane o wściekliznę powinny być poddawane eutanazji, a ich tkanki zbadane pod kątem obecności antygenu wścieklizny przy użyciu odpowiednich technik laboratoryjnych) lub po wykonaniu testów w renomowanym laboratorium i przy użyciu odpowiednich technik diagnostycznych potwierdzono ujemne wyniki badania na obecność wirusa wścieklizny. Typy ekspozycji na wirus wścieklizny wg typu kontaktu z domowym lub dzikim zwierzęciem podejrzanym o wściekliznę albo z potwierdzoną wścieklizną lub ze zwierzęciem niedostępnym do badania: typ I - dotykanie lub karmienie zwierząt, oślinienie skóry o nienaruszonej ciagłości, kontakt skóry o nienaruszonej ciągłości z wydzielinami lub wydalinami zwierzęcia lub osoby chorej na wściekliznę - leczenie: nie stosować leczenia jeśli jest dostępna wiarygodna dokumentacja medyczna; typ II - pogryzienie odsłoniętej skóry, niewielkie zadrapania lub otarcia bez krwawienia- leczenie: natychmiast podać szczepionkę (jeżeli pies lub kot pochodzący z rejonu o niskim ryzyku zakażenia lub przebywający na takim obszarze nie ma objawów choroby i jest poddawany obserwacji, leczenie może być odłożone); typ III - pojedyncze lub mnogie ugryzienia (ugryzienia okolic głowy, szyi, twarzy, dłoni i genitaliów są klasyfikowane jako kategoria III z powodu silnego unerwienia tych miejsc) albo zadrapania, oślinienie skóry o naruszonej ciągłości, oślinienie błon śluzowych (np. przez lizanie), kontakt z nietoperzami (w przypadku kontaktu człowieka z nietoperzem należy rozważyć zastosowanie profilaktyki poekspozycyjnej, chyba że dana osoba może potwierdzić, iż nie została ugryziona ani podrapana i nie doszło do kontaktu zwierzęcia z jej błonami śluzowymi) - leczenie: natychmiast podać szczepionkę przeciw wściekliźnie i immunoglobulinę, najlepiej jak najszybciej po rozpoczęciu profilaktyki poekspozycyjnej (immunoglobulinę przeciw wściekliźnie można podać po maksymalnie 7 dniach od daty pierwszego szczepienia). Szczepienie osób uprzednio immunizowanych. Profilaktyka poekspozycyjna składa się z dwóch dawek (każda po 1 ml) podawanych w dniu 0. i 3. W tym przypadku nie podaje się immunoglobuliny przeciw wściekliźnie. Pacjenci z upośledzoną odpornością i typem ekspozycji II i III - należy podać serię pięciu dawek szczepionki (w dniu 0., 3., 7., 14. i 28.) w połączeniu z kompleksowym leczeniem ran oraz miejscowym nasączaniem iniekcyjnym immunoglobuliną przeciw wściekliźnie. Alternatywnie można podać 2 dawki szczepionki w dniu 0., jedną pojedynczą dawkę wstrzyknąć w prawy a drugą w lewy mięsień naramienny, u dzieci szczepionkę wstrzykiwać w przednioboczną część ud. Daje to łącznie 6 dawek (2-1-1-1-1 w dniu 0., 3., 7., 14. i 28.). Jeśli to możliwe, odpowiedź immunologiczna przeciw wirusowi wścieklizny powinna być mierzona w okresie od 2. do 4. tygodni (najlepiej 14. dnia) od dnia rozpoczęcia immunizacji, aby stwierdzić, czy konieczne jest podanie dodatkowej dawki szczepionki. W trakcie terapii poekspozycyjnej nie należy podawać leków immunosupresyjnych, chyba że jest to konieczne w celu leczenia innych stanów chorobowych. Sposób podania. U dorosłych i dzieci ≥ 2 lat  szczepionkę należy podawać domięśniowo w mięsień naramienny; u dzieci < 2 lat w przednio-boczną część uda. Nie wolno wstrzykiwać szczepionki w okolicę pośladkową ani podawać podskórnie oraz donaczyniowo.

Wskazania

Szczepionka jest przeznaczona do czynnego uodpornienia przeciw wściekliźnie u pacjentów w każdym wieku. Profilaktyka przedekspozycyjna (przed wystąpieniem ewentualnego ryzyka narażenia na wirus wścieklizny) zarówno w przypadku szczepienia pierwotnego, jak i dawki przypominającej. Profilaktyka poekspozycyjna (po prawdopodobnej lub potwierdzonej ekspozycji na wirus wścieklizny). Szczepionkę należy stosować zgodnie z oficjalnymi zaleceniami.

Przeciwwskazania

Profilaktyka przedekspozycyjna. Stwierdzona w wywiadzie poważna nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą lub na występujące w śladowych ilościach substancje: pozostałości poligeliny, białek jaja kurzego (np. albumina jaja kurzego), albuminy ludzkiej, neomycyny, chlorotetracykliny lub amfoterycyny B. Pacjenci z chorobami o ostrym przebiegu, wymagający leczenia powinni zostać zaszczepieni nie wcześniej niż 2 tygodnie po wyzdrowieniu. Zakażenia o łagodnym przebiegu nie są przeciwwskazaniem do szczepienia. Profilaktyka poekspozycyjna. Biorąc pod uwagę, że skutkiem zachorowania na wściekliznę zwykle jest zgon chorego, nie istnieją przeciwwskazania do stosowania profilaktyki poekspozycyjnej, także u kobiet w ciąży.

Środki ostrożności

Tak jak w przypadku wszystkich szczepionek podawanych w drodze iniekcji powinny być dostępne odpowiednie środki medyczne niezbędne do leczenia i natychmiastowego użycia na wypadek wystąpienia rzadko pojawiających się reakcji anafilaktycznych występujących po podaniu szczepionki. Pacjenci, u których istnieje ryzyko wystąpienia poważnej nadwrażliwości na szczepionkę lub którykolwiek jej składnik, powinni otrzymać inną szczepionkę przeciw wściekliźnie, jeśli jest ona dostępna. Odnotowano przypadki zapalenia mózgu i zespołu Guillain-Barre występujące przejściowo po podaniu szczepionki Rabipur. Stosowanie kortykosteroidów w celu leczenia powyższych działań niepożądanych może hamować reakcję układu immunologicznego na wściekliznę. Przed podjęciem decyzji o przerwaniu immunizacji należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia wścieklizny u pacjenta. Nie podawać donaczyniowo (ryzyko wstrząsu), i w okolicę pośladkową lub podskórnie (odpowiedź immunologiczna może być niewystarczająca).

Niepożądane działanie

Bardzo często: ból głowy, zawroty głowy, wysypka, odczyny w miejscu iniekcji, złe samopoczucie, astenia, gorączka. Często: limfadenopatia, zmniejszenie apetytu, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, uczucie dyskomfortu w żołądku, pokrzywka, bóle mięśni i stawów. Rzadko: nadwrażliwość, parestezje, pocenie sie (nadmierna potliwość), dreszcze. Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna(w tym wstrząs anafilaktyczny), zapalenie mózgu, zespół Guillain-Barre, stan przedomdleniowy, omdlenia, obrzęk naczynioruchowy. Po rozpoczęciu profilaktyki poekspozycyjnej nie należy jej przerywać z powodu wystąpienia miejscowych lub łagodnych uogólnionych działań niepożądanych szczepionki przeciw wściekliźnie.

Ciąża i laktacja

Nie zaobserwowano przypadków szkodliwego działania szczepionki stosowanej w czasie ciąży. Nie wiadomo, czy szczepionka przenika do mleka matki, brak jest w związku z tym danych dotyczących zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Szczepionkę można stosować w czasie ciąży oraz u kobiet karmiących piersią jako profilaktykę poekspozycyjną. Szczepionka może również być podawana w ramach profilaktyki przedekspozycyjnej w czasie ciąży i laktacji po upewnieniu się, że potencjalne korzyści ze szczepienia przewyższają ryzyko dla płodu/dziecka.

Uwagi

Niektóre działania niepożądane mogą mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Leki immunosupresyjne mogą zaburzać właściwą odpowiedź immunologiczną na szczepionkę. W takich przypadkach zaleca się kontrolowanie poziomu przeciwciał oraz, jeżeli to konieczne, podawanie dodatkowych dawek szczepionki. Wszystkie dawki immunoglobuliny przeciw wściekliźnie powinny być podane do lub w okolicę (okolice) rany. Pozostałe dawki immunoglobuliny (jeśli są potrzebne) należy podać domięśniowo w miejsce oddalone od miejsca szczepienia, aby uniknąć możliwej interakcji z jednocześnie podaną szczepionką. Inne szczepionki inaktywowane można podawać w tym samym czasie co szczepionkę przeciw wściekliźnie. Szczepionki podawane w iniekcji należy wstrzykiwać w różne miejsca.

Preparat zawiera substancję Rabies vaccine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 dawka (1 ml) zawiera nie mniej niż 2,5 j.m. inaktywowanego wirusa wścieklizny, szczep Flury LEP, namnażanego na oczyszczonych komórkach zarodków kurzych. Szczepionka zawiera pozostałości poligeliny, białek jaja kurzego (np. albumina jaja kurzego), albuminy ludzkiej i może także zawierać śladowe ilości neomycyny, chlorotetracykliny lub amfoterycyny B.

1 dawka (0,5 ml) zawiera co najmniej 2,5 j.m. inaktywowanego wirusa wścieklizny (szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M) namnażanego w komórkach VERO.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.