Prothromplex Total NF

1 fiolka zawiera 480-900 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia II, 500 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia VII, 600 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia IX oraz 600 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia X. Po rekonstytucji w 20 ml jałowej wody do wstrzykiwań 1 fiolka zawiera 24-45 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia II; 25 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia VII; 30 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia IX; 30 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia X. Preparat zawiera sód i heparynę sodową.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Prothromplex Total NF 1 zestaw, proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Czynniki krzepnięcia II, VII, IX i X, które są syntetyzowane w wątrobie przy udziale witaminy K, powszechnie nazywane są czynnikami zespołu protrombiny. Czynnik VII jest zymogenem aktywnej proteazy serynowej czynnika VIIa, dzięki której uruchamiany jest zewnątrzpochodny szlak krzepnięcia krwi. Kompleks czynnik tkankowy/czynnik VIIa aktywuje czynniki krzepnięcia X i IX, przez co powstają czynniki IXa i Xa. W wyniku dalszej aktywacji kaskady krzepnięcia, dochodzi do aktywacji protrombiny (czynnik II) i jej przekształcenia w trombinę. Na skutek działania trombiny, fibrynogen zostaje przekształcony w fibrynę, co prowadzi do powstania zakrzepu. Prawidłowe powstawanie trombiny jest także niezbędne do funkcjonowania płytek krwi, jako elementu hemostazy pierwotnej. Wybiórczy ciężki niedobór czynnika VII prowadzi do zmniejszenia powstawania trombiny i skłonności do krwawień na skutek zaburzonego powstawania fibryny i zaburzonej hemostazy pierwotnej. Wybiórczy niedobór czynnika IX jest jedną z klasycznych hemofilii (hemofilia B). Izolowany niedobór czynnika II lub czynnika X jest bardzo rzadki, ale ciężkie postacie tych niedoborów powodują skłonność do krwawień, podobną jak obserwowana w klasycznych hemofiliach. Podanie koncentratu ludzkich czynników zespołu protrombiny prowadzi do wzrostu poziomów czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K w osoczu i czasowo koryguje zaburzenia krzepnięcia u pacjentów z niedoborem jednego lub kilku z tych czynników. T0,5 wonosi 40-60 h dla czynnika II, 3-5 h dla czynnika VII, 16-30 h dla czynnika IX oraz 30-60 h dla czynnika X.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli. Dawkowanie oraz czas leczenia substytucyjnego zależą od stopnia zaburzenia krzepnięcia, umiejscowienia i rozległości krwawienia oraz od stanu klinicznego pacjenta. Dawkę i częstość podawania należy obliczać indywidualnie dla każdego pacjenta. Odstępy pomiędzy dawkami muszą być ustalane z uwzględnieniem różnych okresów półtrwania poszczególnych czynników zespołu protrombiny. Wyznaczenie indywidualnego dawkowania, zgodnie z zapotrzebowaniem pacjenta, możliwe jest jedynie podczas regularnego monitorowania poziomów właściwych czynników krzepnięcia w osoczu pacjenta lub regularnego oznaczania poziomów danych czynników krzepnięcia lub też dzięki testom oceniającym ogółem poziom wszystkich czynników zespołu protrombiny. W przypadku dużych zabiegów chirurgicznych niezbędne jest precyzyjne monitorowanie leczenia substytucyjnego za pomocą testów krzepnięcia (oznaczanie czynników krzepnięcia i (lub) testów oceniających ogółem poziom wszystkich czynników zespołu protrombiny). Krwawienia lub profilaktyka krwawień okołooperacyjnych podczas leczenia antagonistami witaminy K. W ciężkich krwotokach lub przed zabiegami chirurgicznymi z wysokim ryzykiem krwawienia należy dążyć do normalizacji wskaźników krzepnięcia (wskaźnik Quicka 100%, INR 1,0). Ma tu zastosowanie praktyczna zasada, że 1 j.m. czynnika IX/kg masy ciała podnosi wartość wskaźnika Quicka o około 1%. Gdy INR wynosi 2,0–3,9 należy podać dawkę 25 j.m./kg (j.m. odnosi się do czynnika IX); gdy INR wynosi 4,0–6,0 należy podać dawkę 35 j.m./kg (j.m. odnosi się do czynnika IX); gdy INR wynosi >6,0 należy podać dawkę 50 j.m./kg (j.m. odnosi się do czynnika IX). Normalizacja zaburzenia hemostazy indukowanej antagonistami witaminy K utrzymuje się przez około 6-8 godzin. Jednakże, działanie witaminy K podanej równocześnie osiągane jest zwykle w czasie 4-6 godzin. Tak więc, powtórne podanie zespołu protrombiny ludzkiej nie jest zwykle konieczne, w przypadku podania witaminy K. Ponieważ zalecenia te mają charakter empiryczny, a odzysk i czas utrzymywania się efektu działania mogą się różnić, monitorowanie INR podczas leczenia jest obowiązkowe. Krwawienia lub profilaktyka krwawień okołooperacyjnych we wrodzonym niedoborze któregokolwiek z czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K, gdy koncentrat specyficznego czynnika nie jest dostępny. Wymagana do leczenia dawka obliczana jest na podstawie danych empirycznych, wskazujących, że około 1 j.m. czynnika IX na kg mc. podnosi aktywność czynnika IX w osoczu o około 0,015 j.m./ml; i 1 j.m. czynnika VII na kg mc. podnosi aktywność czynnika VII w osoczu o około 0,024 j.m./ml. Jedna j.m. czynnika II lub X na kg mc. podnosi aktywność czynnika II lub X w osoczu o około 0,021 j.m./ml. Dawka danego czynnika wyrażana jest w jednostkach międzynarodowych (j.m.), które odnoszą się do aktualnego wzorca WHO dla każdego czynnika krzepnięcia. Aktywność danego czynnika krzepnięcia w osoczu wyrażana jest albo jako procent (względem osocza prawidłowego) albo w jednostkach międzynarodowych (względem międzynarodowego wzorca dla danego czynnika krzepnięcia). Jedna jednostka międzynarodowa (j.m.) aktywności czynnika krzepnięcia jest równoważna zawartości w 1 mililitrze prawidłowego ludzkiego osocza. Dla przykładu, obliczenie wymaganej do leczenia dawki czynnika X opiera się na empirycznym stwierdzeniu, że 1 j.m. czynnika X na kg mc. zwiększa aktywność czynnika X w osoczu o około 0,017 j.m./ml. Wymagana dawka jest ustalana za pomocą następującego wzoru: wymagana liczba jednostek = masa ciała (kg) x pożądany wzrost aktywności czynnika X (j.m./ml) x 60; gdzie 60 (ml/kg) jest odwrotnością szacowanej wartości odzysku. Jeśli znana jest indywidualna wartość odzysku, to należy użyć jej do obliczeń. Maksymalna pojedyncza dawka. W celu korekty INR nie ma konieczności przekraczania dawki 50 j.m./kg. Jeśli nasilenie krwawienia wymaga wyższych dawek, lekarz prowadzący powinien ocenić stosunek ryzyka do korzyści. Dzieci i młodzież. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone w badaniach klinicznych. Sposób podania. Preparat należy podawać powoli dożylnie. Zaleca się, aby szybkość podawania nie przekraczała 2 ml/min (60 j.m./min).

Wskazania

Leczenie krwawień lub profilaktyka krwawień okołooperacyjnych w nabytym niedoborze czynników zespołu protrombiny, tj. spowodowanym przez leczenie antagonistami witaminy K lub ich przedawkowaniem, w przypadku gdy konieczne jest szybkie wyrównanie tego niedoboru. Leczenie krwotoków lub profilaktyka krwawień okołooperacyjnych we wrodzonym niedoborze czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K, gdy produkty pojedynczych oczyszczonych czynników nie są dostępne. Lek jest wskazany do stosowania u dorosłych. Dane pediatryczne są niewystarczające, aby zalecać podawanie leku u dzieci.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Stwierdzona alergia na heparynę lub małopłytkowość indukowana heparyną w wywiadzie.

Środki ostrożności

Należy zasięgnąć porady specjalisty posiadającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń krzepnięcia. U pacjentów z nabytym niedoborem czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K (np. wywołanym leczeniem antagonistami witaminy K) lek należy stosować jedynie, gdy konieczne jest nagłe skorygowanie poziomu czynników zespołu protrombiny, w przypadkach takich jak silne krwawienie lub nagły zabieg chirurgiczny (w innych przypadkach, zmniejszenie dawki antagonisty witaminy K i (lub) podanie witaminy K jest zazwyczaj wystarczające). Pacjenci przyjmujący antagonistę witaminy K mogą w rzeczywistości cierpieć na stan zwiększonej krzepliwości krwi i podanie ludzkich czynników zespołu protrombiny może ten stan nasilić. We wrodzonym niedoborze któregokolwiek z czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K należy stosować preparat swoistego czynnika krzepnięcia, jeżeli jest dostępny. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej lub reakcji typu anafilaktycznego należy natychmiast przerwać wstrzyknięcie/infuzję. W przypadku wstrząsu należy zastosować standardowe zasady leczenia wstrząsu. Pacjentów przyjmujących koncentraty czynników zespołu protrombiny należy uważnie obserwować w kierunku oznak i objawów wykrzepiania wewnątrznaczyniowego lub zakrzepicy. Z uwagi na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, należy prowadzić ścisłe monitorowanie zwłaszcza podczas podawania koncentratów ludzkich czynników zespołu protrombiny: pacjentom z chorobą wieńcową w wywiadzie, pacjentom z chorobami wątroby, pacjentom w okresie przed- i pooperacyjnym, noworodkom lub innym pacjentom z ryzykiem zdarzeń zakrzepowo-zatorowych lub rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. U pacjentów przyjmujących regularnie lub wielokrotnie produkty wytwarzane z ludzkiego osocza lub krwi należy rozważyć przeprowadzenie odpowiednich szczepień (przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B), ponieważ nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych podczas podawania preparatów otrzymanych z ludzkiej krwi lub osocza. Podejmowane środki uznawane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak HIV, HBV, HCV, a także bezotoczkowego wirusa HAV. Podejmowane środki mogą mieć ograniczoną skuteczność wobec wirusów bezotoczkowych, takich jak parwowirus B19. Zakażenie parwowirusem B19 może mieć poważne skutki u kobiet w ciąży (zakażenie płodu) oraz u pacjentów z niedoborami odporności lub nasiloną erytropoezą (np. z niedokrwistością hemolityczną). Dla dobra pacjenta, zdecydowanie zaleca się, aby za każdym razem, gdy podawany jest pacjentowi lek, odnotować w dokumentacji medycznej nazwę oraz numer serii preparatu poprzez dołączenie samoprzylepnej etykiety, w celu powiązania pacjenta z serią produktu. Nie ma wystarczających danych, aby zalecać podawanie leku u dzieci. Lek zawiera 80 mg sodu na fiolkę (0,13 mg sodu na 1 j.m. preparatu (np. dawka 50 j.m/kg mc zawiera 6,5 mg sodu/kg mc; dawka 35 j.m./kg zawiera 4,6 mg sodu/kg masy ciała, a dawka 25 j.m./kg zawiera 3,3 mg sodu/kg masy ciała); należy wziąć to pod uwagę u pacjentów na diecie z kontrolowaną zawartością sodu. Heparyna może wywoływać reakcje alergiczne i obniżać liczbę komórek krwi, co może wpłynąć na układ krzepnięcia krwi; pacjenci, u których wcześniej wystąpiły reakcje alergiczne wywołane heparyną, powinni unikać stosowania leków zawierających heparynę.

Niepożądane działanie

Często: rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, inhibitory jednego lub więcej czynników zespołu protrombiny (czynnika II, VII, IX, X), wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość, incydent mózgowo-naczyniowy, ból głowy, niewydolność serca, ostry zawał serca, częstoskurcz, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, niedociśnienie, nagłe zaczerwienienie twarzy, zator tętnicy płucnej, duszność, świszczący oddech, wymioty, nudności, pokrzywka, wysypka rumieniowata, świąd, zespół nerczycowy, gorączka. Ponadto może wystąpić: obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja w miejscu wlewu, ospałość, niepokój.

Ciąża i laktacja

Lek powinien być stosowany u kobiet w ciąży i w okresie laktacji wyłącznie w przypadku wyraźnych wskazań. Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży lub karmiących piersią.

Interakcje

Preparaty zespołu protrombiny ludzkiej neutralizują skutki leczenia antagonistami witaminy K. Nie przeprowadzano badań interakcji. Wpływ na wyniki badań biologicznych: wykonując testy krzepnięcia, które są wrażliwe na heparynę, u pacjentów otrzymujących duże dawki zespołu protrombiny ludzkiej, należy brać pod uwagę zawartość heparyny w podawanym produkcie.

Preparat zawiera substancje Factor II, Factor IX, Factor X, Factor VII.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 480-900 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia II, 500 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia VII, 600 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia IX oraz 600 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia X. Po rekonstytucji w 20 ml jałowej wody do wstrzykiwań 1 fiolka zawiera 24-45 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia II; 25 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia VII; 30 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia IX; 30 j.m./ml ludzkiego czynnika krzepnięcia X. Preparat zawiera sód i heparynę sodową.

1 fiolka zawiera ludzki kompleks protrombiny - nominalnie: 280-760 j.m. ludzkiego II czynnika krzepnięcia krwi, 180-480 j.m. ludzkiego VII czynnika krzepnięcia krwi, 500 j.m. ludzkiego IX czynnika krzepnięcia krwi, 360-600 j.m. ludzkiego X czynnika krzepnięcia krwi oraz 260-620 j.m. białka C i 240-640 j.m. białka S. Aktywność swoista leku wynosi ≥0,6 j.m./mg białka, wyrażona jako aktywność czynnika IX. Lek zawiera sód (75-125 mg/fiolka) i heparynę (100-250 j.m./fiolka, odpowiadających 0,2-0,5 j.m./j.m. czynnika IX).

1 fiolka Beriplex P/N 250 zawiera nominalnie: 200-480 j.m. czynnika II, 100-250 j.m. czynnika VII, 200-310 j.m. czynnika IX, 220-600 j.m. czynnika X oraz 150-450 j.m. białka C, 120-380 j.m. białka S. 1 fiolka Beriplex P/N 500 zawiera nominalnie: 400-960 j.m. czynnika II, 200-500 j.m. czynnika VII, 400-620 j.m. czynnika IX, 440-1200 j.m. czynnika X oraz 300-900 j.m. białka C, 240-760 j.m. białka S. Specyficzna aktywność czynnika IX wynosi 2,5 j.m./mg białka całkowitego. Lek zawiera sód (do 343 mg/100 ml).

1 fiolka zawiera nominalnie 250 j.m., 500 j.m., 1000 j.m., 2000 j.m. lub 3000 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia IX (nonakogu gamma) uzyskiwanego metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego. Po rekonstytucji 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera odpowiednio: 50 j.m., 100 j.m., 200 j.m., 400 j.m. lub 600 j.m. nonakogu gamma. Aktywność swoista wynosi około 200-390 j.m./mg białka. Preparat zawiera sód: 0,83 mmol (19 mg) w 1 fiolce.

1 fiolka zawiera 600 j.m. lub 1200 j.m. ludzkiego IX czynnika krzepnięcia krwi. Aktywność swoista preparatu wynosi ≥50 j.m. czynnika IX na mg białka.

1 fiolka zawiera nominalnie 500 j.m. lub 1000 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia IX. Po rozpuszczeniu, 1 ml roztworu zawiera 100 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia IX. Średnia swoista aktywność preparatu wynosi nie mniej niż 190 j.m./mg białka. Lek zawiera sód (do 10,2 mg/500 j.m.; do 20,3 mg/1000 j.m.)

1 fiolka zawiera 500 j.m. lub 1000 j.m. ludzkiego IX czynnika krzepnięcia krwi. Aktywność swoista preparatu wynosi ok. 100 j.m. czynnika IX na mg białka. Lek zawiera sód (do 3 mmol (69 mg)/fiolkę 500 j.m., do 6 mmol (138 mg)/fiolkę 1000 j.m.).

1 fiolka zawiera 600 j.m lub 1200 j.m. ludzkiego IX czynnika krzepnięcia krwi.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu) i 75 mg kwasy acetylosalicylowego. Preparat zawiera laktozę i olej rycynowy uwodorniony.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg chlorowodorku tyklopidyny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. dojelitowa zawiera 75 mg lub 150 mg kwasu acetylosalicylowego.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.