Prinivil®

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg lizynoprylu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Prinivil® 28 szt., tabl. 25,59zł 2017-10-31

Działanie

Inhibitor konwertazy angiotensyny. Hamuje aktywność konwertazy angiotensyny - enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II. Hamowanie aktywności konwertazy angiotensyny powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu i zmniejszenie wydzielania aldosteronu (co może powodować niewielki wzrost stężenia potasu w surowicy). Podawanie lizynoprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powodowało zmniejszenie ciśnienia tętniczego mierzonego w pozycji leżącej i stojącej, bez odruchowej tachykardii. Z przewodu pokarmowego wchłania się około 25% przyjętej doustnie dawki leku. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 6-8 h. W organizmie nie ulega przemianom metabolicznym, jest wydalany w postaci nie zmienionej głównie przez nerki. Efektywny T0,5 w fazie kumulacji po podaniu wielu dawek wynosi 12 h.

Dawkowanie

Doustnie. Lek należy przyjmować raz na dobę, o tej samej porze, niezależnie od posiłków. Dorośli. Nadciśnienie samoistne u pacjentów nieprzyjmujących leków moczopędnych: zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę, zazwyczaj skuteczna dawka podtrzymująca 20 - 40 mg raz na dobę; maksymalna jednorazowa dawka dobowa wynosi 80 mg, ale jej stosowanie nie powodowało zwiększenia skuteczności leczenia. Leczenie należy rozpoczynać od podania mniejszej dawki u pacjentów: z niewydolnością nerek, u pacjentów u których nie można przerwać stosowania leków moczopędnych, z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, bez względu na przyczynę ich wystąpienia, z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym. Nadciśnienie samoistne u pacjentów przyjmujących leki moczopędne: na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia należy przerwać stosowanie leku moczopędnego. Jeśli leczenie lizynoprylem w monoterapii jest nieskuteczne, można rozpocząć podawanie leku moczopędnego (najczęściej hydrochlorotiazydu w jednorazowej dawce wynoszącej 12,5 mg). U pacjentów z nadciśnieniem, u których przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem nie można odstawić leku moczopędnego, podawanie lizynoprylu należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarza od podania mniejszej jednorazowej dobowej dawki początkowej wynoszącej 5 mg; należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi. Wielkość dawki podtrzymującej należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego krwi. Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe: u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki dawka początkowa wynosi 2,5-5 mg na dobę, następnie dawkę dobową można stopniowo zwiększać dostosowując ją do wartości ciśnienia tętniczego. Niewydolność serca: dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę podana jednorazowo rano, dawka podtrzymująca - 5-20 mg na dobę podawane jednorazowo. Nie należy zwiększać dawek leku więcej niż o 10 mg. Lizynopryl można stosować z lekami moczopędnymi i preparatami naparstnicy. U pacjentów, u których ryzyko wystąpienia hipotonii objawowej jest zwiększone, np. u pacjentów z hiponatremią, hipowolemią lub leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych, konieczne jest wyrównanie zaburzeń przed rozpoczęciem podawania lizynopylu i jeśli to możliwe, zmniejszenie dawki leku moczopędnego. U pacjentów z niskim skurczowym ciśnieniem tętniczym ( 3 mg/dl) należy zastosować małe dawki początkowe wynoszące 2,5 mg na dobę podawane pod ścisłym nadzorem lekarskim. Wczesna faza zawału serca: u wydolnych hemodynamicznie pacjentów leczenie lizynoprylem należy rozpoczynać w ciągu 24 h od wystąpienia zawału serca. Pierwsza, jednorazowa dobowa dawka lizynoprylu wynosi 5 mg, po kolejnych 24 h należy podać 5 mg, a po 48 h od dawkę 10 mg; następnie należy kontynuować podawanie leku w jednorazowej dawce 10 mg raz na dobę przez 6 tyg. W skojarzeniu z lizynoprylem można podawać leki zwykle stosowane w zawale serca: przeciwzakrzepowe, zapobiegające agregacji płytek, beta-adrenolityczne. Pacjenci z ciśnieniem skurczowym krwi ≤ 120 mmHg, na początku leczenia i przez pierwsze 3 dni powinni przyjmować mniejszą dawkę - 2,5 mg. W przypadku, gdy w czasie 6 tyg. podawania lizynoprylu wystąpi hipotonia (ciśnienie skurczowe ≤ 100 mmHg), jednorazową dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub 2,5 mg na dobę. Jeśli wystąpiła długotrwała i nasilona hipotonia (ciśnienie skurczowe 2 mg/dl) leczenie preparatem należy rozpoczynać z dużą ostrożnością. Nefropatia cukrzycowa: jednorazowa początkowa dawka dla pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą insulinozależną (typu 2) zazwyczaj wynosi 10 mg; wielkość dobowej dawki podtrzymującej należy ustalić tak, aby obniżyć rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji siedzącej do wartości zalecanych obecnie u tych pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku należy z dużą ostrożnością zwiększać dawki leku. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: przy klirensie 30-70 ml/min dawka początkowa wynosi 5-10 mg/dobę; 10-30 ml/min - 2,5-5 mg/dobę; poniżej 10 ml/min (także u pacjentów poddawanych dializie) - 2,5 mg na dobę. Maksymalna dawka dobowa podtrzymująca u pacjentów z niewydolnością nerek wynosi 40 mg. Pacjentom poddawanym dializie należy odpowiednią dawkę dobową podać po zabiegu dializy. Dzieci. Nadciśnienie tętnicze u dzieci w wieku od 6 do 16 lat: zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę u pacjentów o mc. od 20 do 2).

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego i naczyniowo-nerkowego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Leczenie niewydolności serca w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i w określonych przypadkach z preparatami naparstnicy. Leczenie hemodynamicznie stabilnych pacjentów we wczesnej (24 h) fazie zawału serca, w celu zapobiegania rozwojowi dysfunkcji lewej komory i niewydolności serca. Leczenie pacjentów z cukrzycą z nadciśnieniem oraz współistniejącymi powikłaniami ze strony nerek i mikroalbuminurią.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na lizynopryl lub pozostałe składniki preparatu. Obrzęk naczynioruchowy spowodowany w przeszłości leczeniem inhibitorem ACE. Wrodzony (idiopatyczny)) obrzęk naczynioruchowy. Ciąża i okres karmienia piersią. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR 2).

Środki ostrożności

U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej spowodowanej np.: stosowaniem leków moczopędnych, diety ubogosodowej, dializ, biegunkami lub wymiotami, a także u pacjentów z niewydolnością serca, ze współistniejącą niewydolnością nerek lub bez niewydolności nerek może wystąpić objawowe niedociśnienie. Hipotonia występowała najczęściej u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, przyjmujących duże dawki leków moczopędnych, hiponatremią lub czynnościowymi zaburzeniami nerek. W takich przypadkach należy często kontrolować wartość ciśnienia tętniczego krwi na początku stosowania leku i po każdej zmianie dawki lizynoprylu i (lub) leku moczopędnego; podobne środki ostrożności należy zastosować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ze zwężeniem tętnic zaopatrujących mózg, gdyż nadmierne obniżenie ciśnienia krwi może wywołać zawał mięśnia sercowego lub niedokrwienie mózgu. Po podaniu lizynoprylu pacjentom z zastoinową niewydolnością serca i prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym krwi może wystąpić obniżenie ciśnienia tętniczego. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lizynopryl. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory serca. Nie należy rozpoczynać leczenia pacjentów we wczesnym okresie zawału serca, u których występuje zwiększone ryzyko ostrych zaburzeń hemodynamicznych wywołanych stosowaniem leków rozszerzających naczynia krwionośne; dotyczy to pacjentów z objawami wstrząsu kardiogennego oraz tych, u których w pierwszych 3 dniach od wystąpienia zawału serca ciśnienie skurczowe krwi nie jest większe niż 100 mmHg. Pacjentom, u których w pierwszych 3 dniach od wystąpienia zawału serca ciśnienie skurczowe krwi nie jest większe niż 120 mmHg należy podawać mniejszą jednorazową dawkę lizynoprylu, wynoszącą 2,5 mg na dobę. Dobowe dawki podtrzymujące u tych pacjentów należy zmniejszyć do 5 mg, a w przypadku, gdy ciśnienie skurczowe krwi nie jest większe niż 100 mmHg, należy podawać 2,5 mg na dobę. W przypadku nasilonej i długotrwałej hipotonii - skurczowe ciśnienie tętnicze mniejsze niż 90 mmHg występujące dłużej niż 1 h - lizynopryl należy odstawić. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek i ciężką niewydolnością serca może dojść do nasilenia tych zaburzeń. U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej krew do jedynej czynnej nerki, leczonych inhibitorami ACE, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy (przemijające po odstawieniu leku). Umiarkowane zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny występowało u niektórych pacjentów z nadciśnieniem samoistnym. Zaburzenia te częściej występują u pacjentów jednocześnie leczonych lekami moczopędnymi, lub u których przed leczeniem lizynoprylem występowały zaburzenia czynności nerek; w takim przypadku należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek moczopędny i (lub) lizynopryl. Neutropenia i agranulocytoza może częściej występować u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub chorobami naczyń z grupy kolagenoz. Należy odpowiednio często oceniać obraz morfologii krwi. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego należy natychmiast odstawić lek i zastosować leczenie szpitalne do czasu całkowitego ustąpienia objawów, ale nie krócej niż przez 12-24 h. U pacjentów rasy czarnej obrzęk naczynioruchowy występuje częściej. U pacjentów, u których kiedykolwiek w przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy nie związany ze stosowaniem inhibitorów ACE, występuje zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitorów ACE. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE i poddawanych zabiegowi aferezy lipoprotein o niskiej gęstości siarczanem dekstranu, rzadko występowały zagrażające życiu reakcje anafilaktoidalne. Po tymczasowym odstawieniu inhibitora ACE przed każdym zabiegiem aferezy reakcje anafilaktoidalne nie występowały. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub zwiększonej aktywności aminotransferaz wątroby (ryzyko rozwoju piorunującego zapalenia wątroby) należy odstawić lek i kontrolować czynność wątroby do czasu ustąpienia zaburzeń. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i jednocześnie odczulanych przeciwko jadowi owadów błonkoskrzydłych mogą wystąpić zagrażające życiu reakcje anafilaktoidalne. Reakcje anafilaktoidalne opisywano także u pacjentów leczonych inhibitorami ACE i poddawanych jednocześnie hemodializom z zastosowaniem błon wysokoprzepuszczalnych (np. AN69); u tych pacjentów należy zastosować inny typ błon dializacyjnych lub odpowiednio wcześniej odstawić inhibitory ACE i zastosować inne leczenie. Należy zachować ostrożność i odpowiednio często kontrolować stężenie potasu w surowicy u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju hiperkaliemii (niewydolność nerek, cukrzyca, jednoczesne przyjmowanie leków moczopędnych oszczędzających potas np. spironolakton, eplernon, triamteren, amiloryd; przyjmowanie suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas). Pacjenci z cukrzycą przyjmujący doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, którzy rozpoczęli leczenie inhibitorem ACE powinni być ściśle monitorowani pod kątem występowania hipoglikemii, zwłaszcza w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu stosowania leczenia skojarzonego. W przypadku wystąpienia kaszlu w diagnostyce różnicowej należy brać pod uwagę kaszel wywołany stosowaniem inhibitora ACE. U pacjentów leczonych lizynoprylem i poddawanych znieczuleniu ogólnemu lub rozległym zabiegom chirurgicznym wzrasta ryzyko wystąpienia hipotonii. Hipotonię należy leczyć i zapobiegać jej wystąpieniu zwiększając objętość krwi krążącej. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) - w związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Doświadczenie dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci powyżej 6 lat z nadciśnieniem tętniczym jest ograniczone. Nie ma doświadczenia dotyczącego stosowania w innych wskazaniach - nie zaleca się stosowania. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 6 lat lub z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (GFR 2).

Niepożądane działanie

Najczęściej występują: suchy i uporczywy kaszel, zawroty i bóle głowy, biegunka, uczucie nadmiernego zmęczenia, nudności. Rzadko: hipotonia ortostatyczna, wysypka skórna, uczucie nadmiernego osłabienia, obrzęk naczynioruchowy, ból w klatce piersiowej, zaczerwienienie, omdlenie; zawał mięśnia sercowego lub niedokrwienie mózgu (udar niedokrwienny lub przemijające niedokrwienie mózgu), uczucie kołatania serca, tachykardia, dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca; bóle brzucha, uczucie suchości w ustach, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby objawiające się żółtaczką miąższową lub cholestatyczną, anoreksja, zaparcie, niestrawność, wzdęcia, wymioty; zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego; dna, hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę; bóle pleców, stawów, kurcze mięśni, ból barku; zaburzenia nastroju, dezorientacja, parestezje, obniżone libido, depresja, bezsenność, senność, udar, zawroty głowy; skurcz oskrzeli, uczucie duszności, nacieki w płucach, zapalenie zatok, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, ból gardła, przekrwienie błony śluzowej nosa; pokrzywka, świąd, nadmierna potliwość, łysienie, pęcherzyca, nadwrażliwość na światło, rumień wielopostaciowy, toksyczna martwica naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, pseudochłonniak boreliozowy; mocznica, skąpomocz lub bezmocz, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, impotencja, zakażenia dróg moczowych; niewyraźne widzenie. Obserwowano zespół objawów obejmujących kilka lub wszystkie z wymienionych: gorączkę, zapalenie naczyń, bóle mięśni, bóle lub zapalenie stawów, zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych, zwiększenie szybkości opadania krwinek, eozynofilię i leukocytozę. Może także wystąpić wysypka, nadwrażliwość na światło lub inne objawy skórne. Mogą wystąpić istotne klinicznie zmiany wyników badan laboratoryjnych. Obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny w surowicy (zwykle przemijające po odstawieniu lizynoprylu). Występowało zahamowanie czynności szpiku kostnego objawiające sie niedokrwistością i (lub) trombocytopenią i (lub) leukopenią. Stwierdzono niewielkie zmiany stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu, które rzadko miało znaczenie kliniczne, jeśli nie współistniały inne przyczyny niedokrwistości. Występowały także hiperkaliemia i hiponatremia.

Ciąża i laktacja

Preparatu nie należy podawać kobietom w ciąży, zaś u kobiet w wieku rozrodczym należy przeprowadzić badanie w kierunku ciąży przed rozpoczęciem leczenia. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji. W przypadku stwierdzenia ciąży należy odstawić lek i zmienić sposób leczenia. Stosowanie inhibitora ACE w II i III trymestrze ciąży może powodować zaburzenia rozwoju i śmierć płodów lub noworodków (może wystąpić hipotonia, niewydolność nerek, hiperkaliemia, hipoplazja kości czaszki, przykurcz kończyn, deformacja twarzoczaszki i niedorozwój płuc). Nie wiadomo czy lizynopryl przenika do mleka matki, dlatego nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią. Jeżeli leczenie takie jest konieczne, kobieta powinna zrezygnować z karmienia piersią.

Uwagi

Przyjmowanie inhibitorów ACE może wywołać hipotonię objawiającą się np.: zawrotami głowy, zaburzeniami widzenia, omdleniami, które zaburzają sprawność psychofizyczną.

Interakcje

Leki moczopędne nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu. Nadmierne spożycie soli kuchennej może osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie lizynoprylu. NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2, mogą osłabić działanie hipotensyjne inhibitorów ACE. U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przyjmujących NLPZ w tym selektywne inhibitory COX-2, jednoczesne podawanie antagonistów receptora angiotensyny II lub inhibitorów ACE może spowodować nasilenie zaburzeń czynności nerek, w tym prawdopodobną ostrą niewydolność nerek. Wpływ ten jest zwykle nieodwracalny. Dlatego też należy zachować ostrożność stosując leczenie skojarzone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron w monoterapii. Lizynopryl może spowalniać wydalanie litu - jeśli konieczne jest podawanie soli litu należy regularnie kontrolować stężenie litu w surowicy i w razie potrzeby zmniejszyć jego dawkę. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas może powodować zwiększenie stężenia soli potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Jeżeli konieczne jest jednoczesne stosowanie lizynoprylu  i któregokolwiek z tych leków należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu w surowicy. Podawanie lizynoprylu jednocześnie z lekiem moczopędnym powodującym utratę potasu może zapobiegać hipokaliemii wywołanej stosowaniem leku moczopędnego. Leki immunosupresyjne (leki cytostatyczne, kortykosteroidy działające ogólnoustrojowo) zwiększają ryzyko wystąpienia leukopenii. Środki do znieczulenia ogólnego nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu; może wystąpić hipotonia. Przy jednoczesnym stosowaniu lizynoprylu z azotanami nie stwierdzono istotnych niekorzystnych objawów interakcji klinicznych. Podczas stosowania lizynoprylu z propranololem, digoksyną lub hydrochlorotiazydem nie występowały istotne interakcje farmakokinetyczne. Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych i (lub) insulin może spowodować nasilenie działania hipoglikemizującego i wiązać się z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii, szczególnie w kilku pierwszych tygodniach leczenia i u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę należy ściśle monitorować kontrolę glikemii pod kątem hipoglikemii, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia inhibitorem ACE. U pacjentów leczonych jednocześnie solami złota w iniekcjach zgłaszano występowanie reakcji typu azotynowego.

Preparat zawiera substancję Lisinopril.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg lizynoprylu.

tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg lizynoprylu.

1 tabl. zawiera lizynopryl (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i amlodypinę (w postaci bezylanu amlodypiny), odpowiednio: 10 mg+5 mg, 20 mg+5 mg lub 20 mg+10 mg.

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg dwuwodnego lizynoprylu.

1 tabl. zawiera: 10 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 12,5 mg hydrochorotiazydu lub 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 12,5 mg hydrochorotiazydu lub 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego) i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg lizynoprylu.

1 tabl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg lizynoprylu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy osocze? Osocze: czym jest i jaką pełni funkcję? Kiedy podajemy ...

Osocze to płynna, niekomórkowa część krwi, która stanowi w przybliżeniu ok. 55% jej całkowitej objętości. Zawieszone w osoczu składniki komórkowe tworzą pozostałe ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.